ΔΙΑΚΡΑΤΙΚΑΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ Ο κ. ΦΕΙΔΑΣ

Ορθόδοξος Τύπος Εφημερίδα

«Η προβολή της συνόδου και των αποφάσεών της εντάσσεται στο πλαίσιο της προσπαθείας να μη παραδοθή στη λήθη»

Νέα άγνωστα στοιχεία έρχονται εις την δημοσιότητα περί του Κολυμβαρίου από τον Καθηγητήν της Εκκλησιαστικής Ιστορίας κ. Βλάσιον Φειδάν. Εν είδει αυτοαπολογίας υπερησπίσθη τα όσα διημείφθησαν εις Κρήτην επιβεβαιώνων τα δημοσιεύματα του Ο.Τ. δια το παρασκήνιον.

Του κ.  Δημ. Κυρ. Αναγνώστου, Θεολόγου

Την Πέμπτη το μεσημέρι, 22/12/2016, στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου  Αθηνών  πρα­γματοποιήθηκε Σεμιναριακή διάλεξη του ομοτίμου Καθηγητού της Εκκλησιαστικής Ιστορίας κ. Βλασίου Φειδά, με θέμα: “ Η εκκλησιολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας σύμφωνα με τις αποφάσεις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου”.

Η διάλεξη δόθηκε στην αίθουσα Οπτικοακουστικών της Θεολογικής Σχολής, ενώπιον πολυπληθούς ακροατηρίου, το οποίο αποτελείτο κυρίως από φοιτητές της Σχολής. Παρέστησαν κάποιοι, σχετικώς λίγοι, Καθηγητές, εν ενεργεία και ομότιμοι και κάποιοι Κληρικοί.

Μετά τη σύντομη παρουσίαση του πασίγνωστου στον ακαδημαϊκό θεολογικό χώρο ομοτίμου Καθηγητού, τον λόγο είχε για περισσότερο της μιας ώρας ο κ. Φειδάς, ο ο­ποι­ος, ομολογουμένως, παρά την ηλικία και την βεβαρημένη υγεία του, επιβεβαίωσε την ισχυρή σκέψη και τη δυναμικότητά του.

Όπως, ίσως, είναι γνωστό, ο εν λόγω Καθηγητής υπήρξε βασικό στέλεχος και σημαντικός παράγων για την πραγματοποίηση της λεγομένης «Αγίας και Μεγάλης Συνόδου» της Κρήτης. Αρκεί να αναφερθεί ότι εργάσθηκε γι’ αυτή την υπόθεση επί σχεδόν μισό αιώνα και η συμβολή του στις τελικές διεργασίες της υπήρξε καταλυτική.

Δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί ότι στην κορυφαία τριανδρία, όσον αφορά στην στήριξη και επίτευξη του “οράματος” της «Μεγάλης Συνόδου», εκτός του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και του, κατά δήλωση του τελευταίου, ισχυρού θεολογικού βραχίονος του Πατριαρχείου, Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννου Ζηζιούλα, συμπεριλαμβάνεται (και) ο κ. Φειδάς. Πολλά, αν όχι τα περισσότερα ζητήματα ιστορικο – κανονικού χαρακτήρος και περιεχομένου στηρί­χθηκαν στο κύρος και τις γνώσεις του.

Η εν λόγω διάλεξη του κ. Φειδά, χάρη στην παρρησία και την ειλικρίνεια του ομιλητού, “φώτισε” αρκετά σημεία της προετοιμασίας και της συγκλήσεως της περιβοήτου πλέον συνόδου της Κρήτης. Δεν γνωρίζουμε, ούτε είναι σαφής ο λόγος της πραγματοποιήσεως αυτής της διαλέξεως. Προφανώς τα περί την σύνοδο του Κολυμπαρίου παραμένουν ακόμη στην επικαιρότητα και επομένως δικαιολογείται η σχετική ενασχόληση. Ωστόσο μαλ­λον οι κατ’ αυτής επικρίσεις θα πρέπει να θεωρηθούν ως αιτία μιας γενικότερης προσπαθείας των θιασωτών της να παρουσιασθούν ευρύτερα τα περί αυτήν.

Εκ προοιμίου, επισημαίνουμε ότι αυτή η προβολή της συνόδου και των αποφάσεών της εντάσσεται στο πλαίσιο της προσπαθείας,  αφ’ ενός, να μη παραδοθεί στη λήθη και, αφ’ ετέρου, να αποδομηθούν οι κατ’ αυτής όχι ευκαταφρόνητες επικρίσεις, βάσει όμως συγκεκριμένης τακτικής και στρατηγικής, οι οποίες ταυτοχρόνως θα διαμορφώσουν και τη τελική “μορφή“ με την οποία θα καθιερωθεί στη κοινή γνώμη και, ει δυνατόν, στις συνειδήσεις των πιστών, ως ιστορικό εκκλησιαστικό γεγονός!

Ο κ. Φειδάς, προφανώς επιστρατευόμενος, αλλά και εθελοντικώς προσφερόμενος  σ’ αυτή την προσπάθεια, δεν κινήθηκε στο πλαίσιο που προσδιόριζε   ο  τι­τλος της διαλέξεώς του, αλλά ελευθέρως και ομολογουμένως με αφοπλιστική αμεσότητα και ευθύτητα ομίλησε, από στήθους, για το προσκήνιο και το παρασκήνιο της προετοιμασίας και συγκλήσεως της συνόδου της Κρήτης.

Η μεγάλη όντως αυτοπεποίθηση του κ. Καθηγητού στις θέσεις και θεωρήσεις του, ως αδιαμφησβητήτως ορθών και τεκμηριωμένων, σε συνδυασμό με τον δυναμικό αυθορμητισμό του, κατέστησαν την εν λόγω διάλεξη αποκαλυπτική, τόσο για το παρασκήνιο της αμφιλεγόμενης αυτής συνόδου, όσο και, εμμέσως πλην σαφώς, για τις προθέσεις αλλά και τις ανασφάλειες των διοργανωτών και υποστηρικτών της.

Εν συνεχεία, παραθέτουμε τα όσα κατά τη ροή του λόγου και κατά τη σειρά της παρουσιάσεως του κ.  Καθηγητού  ελέ­­χθησαν και τα οποία, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο, αποκαλύπτουν και “φωτίζουν” τις θέσεις των διοργανωτών και θιασωτών της περιβοήτου “Αγίας και Μεγάλης Συνόδου“ της Κρήτης. Η πιστότητα των μεταφερομένων στηρίζεται στις σημειώσεις μας από την αυτοπρόσωπη παρουσία μας στην εν λόγω διάλεξη, η οποία έχει επίσης καταγραφεί ηχητικώς.

Εκ των προτέρων είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι (και) ο κ. Καθηγητής ακολουθώντας τη γραμμή που ακολουθεί η επιλέγει τελευταίως ο Οικουμενικός Πατριάρχης (βλέπε σχετική αναφορά του στην εφετινή Θρονική εορτή στο Φανάρι) περί του γεγονότος της Συνόδου, προφανώς ως γραμμή αμύνης έναντι της θυέλλης των κατά των αποφάσεων αυτής θεολογικών επικρίσεων και αποδοκιμασιών, μετατοπίζει το κέντρο βάρους αυτής από τις αποφάσεις αυτής στην Εγκύκλιό της και αποποιείται τη διεκδίκηση γι’ αυτές (τις αποφάσεις) δογματικού χαρακτήρος!

Ο κ. Καθηγητής, λοιπόν, μεταξύ άλλων ανέφερε και υπεστήριξε ότι:

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) είναι διεκκλησιαστικό όργανο, στο οποίο αρχικώς οι Ορθόδοξες Εκκλησίες συμμετείχαν προκειμένου να υπάρχει συνεργασία σε πρακτικά μόνο θέματα (κοινωνικά κλπ.), τώρα όμως έχει επεκταθεί σε όλα, ασφαλώς και σε θεολογικά.

Όπως χαρακτηριστικώς ανέφερε, οι Ρώσοι αρχικώς αντιμετώπιζαν με μεγάλη επιφύλαξη το Π.Σ.Ε. και θεωρούσαν την καταστατική του αρχή και διακήρυξη ότι προϋπόθεση συμμετοχής σ’ αυτό είναι η πίστη στον Χριστό ως Θεό και Λυτρωτή, ως αστειότητες, εφ’ όσον και ο διάβολος αυτό το ομολογεί. Εν τούτοις στην πορεία και συνέχεια αυτά εγκαταλείφθηκαν και τελικώς όλοι συμμετείχαν!

Η Ορθόδοξος Εκκλησία, ετόνισε, είναι η μόνη η οποία δικαιούται να χαρακτηρίζεται Συνοδική Εκκλησία. Ήταν δε μειωτικό να λέγεται ότι έχει να εκφρασθεί σε οικουμενικό επίπεδο συνοδικώς εδώ και 1200 χρόνια! Αυτή η μομφή, καίτοι δεν σταμάτησε να λειτουργεί ο Συνοδικός θεσμός την περασμένη χιλιετία και έχουμε κατ‘ αυτήν πολλές και σημαντικές Συνόδους, έπρεπε να αντιμετωπισθεί με την πραγματοποίηση της επί δεκαετίες προετοιμαζομένης «Μεγάλης Συνόδου». (Σημείωση ημ. : απέφυγε ωστόσο να διευκρινίσει σε ποιά κατηγορία Συνόδων ανήκει η συγκεκριμένη διοργάνωση.)

Υπερασπιζόμενος την κανονικότητα και εκκλησιολογική εγκυρότητα τόσο της διαδικασίας, βάσει της οποίας συνεκλήθη και συνεδρίασε η σύνοδος της Κρήτης, της οποίας ο ίδιος υπήρξε, ως εδήλωσε, δημιουργός, όσο και του πλαισίου των αποφάσεών της, ετόνισε ότι η θεολογία μπορεί να πλανάται, η Εκκλησία όμως ποτέ! (Σημ. Ο.Τ.: Οι Επίσκοποι του Κολυμβαρίου είναι η Εκκλησία;)

Το ημερολογιακόν

Επί του ημερολογιακού ζητήματος, το οποίο υπήρξε απ’ αρχής μεταξύ των προς συζήτηση θεμάτων της προετοιμαζομένης «Μεγάλης Συνόδου», και το οποίο (και) κατά τη γνώμη του ιδίου, έπρεπε να συζητηθεί, διότι αποτελεί σοβαρό πρόβλημα στο χώρο της Ορθοδοξίας, εφ’ όσον εξαιτίας της γενομένης αλλαγής του και η λειτουργική ενότητα διεσπάσθη και σχίσμα δημιουργήθηκε στην Εκκλησία, απεκάλυψε ότι προ τριακονταετίας οι προετοιμάζοντες την «Μεγάλη Σύνοδο» απευθύνθηκαν σε αστρονόμους προκειμένου να πληροφορηθούν τις ακριβείς συντεταγμένες, ώστε να προκριθεί ένα ακριβές ημερολόγιο και να μελετηθεί το θέμα του εορτασμού του Πάσχα. Η απάντηση των ειδημόνων ήταν ότι το Ιουλιανό είναι ακριβέστερο του Γρηγοριανού και ότι οι συντεταγμένες δεν είναι σταθερές.

Επιπροσθέτως, επί του ιδίου θέματος, ανέφερε ότι η Ορθοδοξία ζει τον λειτουργικό χρόνο και ως εκ τούτου είναι περιττές οι αλλαγές, καθώς και ότι τελικώς κρίθηκε το θέμα “άωρο” να συζητηθεί, όπως άλλωστε ορθώς έτσι το είχε κρίνει ήδη από τον 16ο αιώνα ο Πατριάρχης Ιερεμίας ο Β  ὁ Τρανός (σημ. ο οποίος είχε απορρίψει και καταδικάσει Συνοδικώς την τότε γενομένη υπό των Δυτικών αλλαγή του καλενδαρίου και του Πασχαλίου, προταθείσα και στην ορθόδοξο Ανατολή).

Η αντικανονικότης

και αι αποφάσεις

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η επιχειρηματολογία του κ. Καθηγητού όσον αφορά στην κριτική που ασκείται, περί αντικανονικότητος και ελλείμματος Συνοδικότητος, στη σύνοδο της Κρήτης, λόγω της μη (δυνατότητος) συμμετοχής όλων των ορθοδόξων επισκόπων σ’ αυτήν και της ασκήσεως του δικαιώματος ψήφου ανά Εκκλησία και μόνον υπό του Προκαθημένου μιας εκάστης.

Υποστηρίχθηκε ότι μετά την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο όλες οι Σύνοδοι της Εκκλησίας ήταν ουσιαστικώς Σύνοδοι Προκαθημένων, οι οποίοι συμμετείχον σ’ αυτές μετά των συνοδειών των και τίποτε άλλο! Ανεφέρθη χαρακτηριστικώς ότι μόνο στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο συμμετείχαν όλοι οι επίσκοποι της Εκκλησίας. Υπάρχουν στοιχεία και μαρτυρίες που πιστοποιούν (ανέφερε και συγκεκριμένο παράδει­γμα) ότι στις Συνόδους προσκαλούνταν συγκεκριμένοι επίσκοποι και δεν μπορούσε ο καθένας να παραστεί και συμμετάσχει. Δεν πήγαιναν όλοι! Ούτε και όσοι συνέβαινε να παρεπιδημούν (παρατυχόντες) στον τόπο της συνεδριάσεως δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν, εάν δεν ήταν εφοδιασμένοι με συστατικά γράμματα, όπως επιμαρτυρεί συγκεκριμένο καταγεγραμμένο περιστατικό που αφορά σε Οικουμενική Σύνοδο. Μάλιστα, όπως διευκρίνισε σχετικώς ο κ. Καθηγητής, προς επίρρωση της θέσεώς του, στην ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο εζητήθησαν τα αυθεντικά Πρακτικά της Συνόδου προκειμένου να δοθούν στους πέντε Πατριάρχες, για να επικυρωθούν “προς μείζονα κραταίωση“! Καταλαβαίνετε, λοιπόν, είπε, επί λέξει, ο κ. Καθηγητής που πήγαινε το Συνοδικό σύστημα; (!) (Σημ. Ο.Τ.: Αυτά δεν ισχύουν και αι απαντήσεις υπάρχουν εις τα φ. 2109/ 18.03.2016 και φ. 2133/ 30.09.2016. Όμως συγκεκριμένως δια το επιχείρημα ότι χρειάζεται η έγκρισις των Πατριαρχών ο ίδιος (Εκκλ. Ιστορία Γ  σ. 92) γράφει ότι το Πατριαρχείον Μόσχας ανήκει εις την Πενταρχίαν (Ο.Τ. φ. 2122/ 24.06.2016). Επομένως απουσιάζουν δύο Πατριαρχεία της Πενταρχίας από την Κρήτην!).

Στη λεπτομερή αναφορά του στο στάδιο της πολυετούς προετοιμασίας της συγκλήσεως της Μεγάλης Συνόδου, ο κ. Καθηγητής ανεφέρθη στον καταλυτικό ιστορικό ρόλο του Πατριάρχου Αθηναγόρου, ως του αρχιτέκτονος της όλης προσπαθείας. Όπως, επίσης, δεν απέφυγε, κάθε άλλο μάλιστα, την αρνητική κριτική στη στάση της Ρωσίας (Πατριαρχείο Μόσχας) γενικώς απέναντι στην όλη διοργάνωση, προετοιμασία και πραγματοποίηση της «Μεγάλης Συνόδου». (Σημ. Ο.Τ. Ο Αθηναγόρας ήτο μασώνος (βλ. Ο.Τ. φ. 2125/15.07.2106)).

Ειδικότερον, όσον αφορά στην Εκκλησία της Ρωσίας και τον Προκαθήμενό της, τους χρέωσε το ναυάγιο στο θέμα του Αυτοκεφάλου, επειδή δεν αποδέχθηκαν την επικύρωσή του με μόνη την υπογραφή του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, αντί όλων των Προκαθημένων, η, τουλάχιστον, και του Προκαθημένου της μητέρας Εκκλησίας, εκ της οποίας θα γινόταν η απόσπαση, όπως αυτοί υποστήριζαν. Όπως απεκάλυψε, ο σχετικός κανονισμός ήταν φτιαγμένος από τον ίδιο και δεν μπορούσε να έχει έλλειμμα!

Ετόνισε ότι κατά την προετοιμασία όλοι είχαν συμφωνήσει σε όλα και επομένως οι εκ των υστέρων αντιδράσεις δεν είναι ειλικρινείς, όπως π.χ. της Εκκλησίας της Βουλγαρίας, η οποία υπέγραψε τα πάντα στη Σύναξη των Προκαθημένων. Μόνη η Εκκλησία της Αντιοχείας δεν είχε υπογράψει, λόγω της γνωστής διαφοράς της με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων (υπόθεση Κατάρ).

Αποκαλυπτικός υπήρξε και για το ζήτημα του δευτέρου Γάμου των εν χηρεία Κληρικών, το οποίο, όπως ανέφερε, συζητήθηκε και υπέρ του οποίου τάχθηκαν ενθέρμως τόσο το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, όσο και το Πατριαρχείο Ρουμανίας. Ωστόσο, υποστήριξε ότι το θέμα δεν μπορεί να βρει λύση λόγω της θέσεως που εκφράζεται με απόφαση της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου και δεν είναι δυνατόν να παραθεωρηθεί.

Παρά την γενικότερη υπεράσπιση των γενομένων και την στήριξη της κανονικότητός των, την οποία σταθερώς συνδύαζε με την ιδική του συμμετοχή στην δημιουργία των, επέκρινε, χωρίς όμως την αναγκαία αιτιολόγηση μιας τέτοιας εξαιρέσεως, την καταστροφική, όπως ανέφερε, συγχώνευση δύο υφισταμένων ξεχωριστών και διαφορετικών κειμένων, εκ των οποίων προέκυψε το τελικό και πλέον επίμαχο Κείμενο της συνόδου της Κρήτης περί των σχέσεων της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπό χριστιανικό κόσμο.

Το εν λόγω Κείμενο προέκυψε από την συνένωση δύο ξεχωριστών κειμένων και την ανάμιξη στοιχείων που αφορούν σε πολυμερείς διαλόγους, με στοιχεία που αφορούν σε διμερείς διαλόγους (δύο εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις και καταστάσεις) και μάλιστα σε διαδικασία ενώσεως και κοινωνίας! (σημ. με αυτή την αναφορά ως εξήγηση δικαιολόγησε τις ασάφειες του κειμένου και κατ’ επέκταση τις αντιδράσεις που αυτό προκάλεσε).

Μεταξύ των υπολοίπων θεμάτων, τα οποία συνεζητήθησαν και επί των οποίων υπήρξαν σχετικές αποφάσεις στη σύνοδο της Κρήτης, ο κ. Καθηγητής επέλεξε να σχολιάσει και το θέμα των μικτών Γάμων (ορθοδόξων και αιρετικών). Ουσιαστικώς υποστήριξε τα αποφασισθέντα με την επιχειρηματολογία ότι τα γενόμενα δεν απογίνονται, οι μικτοί Γάμοι είναι μία πρα­γματικότητα  που στην Αμερική φθάνει το 92% των τελουμένων Γάμων και ότι η οικονομία εν προκειμένω είναι επιβεβλημένη.

Πολιτική και δοσοληψίαι

Ακόμη, ιδιαιτέρως αποκαλυπτικός υπήρξε όταν ανέφερε ότι το “μυστικό” της τελικής “αποτυχίας” των δύο Σέρβων Επισκόπων, του Μαυροβουνίου κ. Αμφιλοχίου και του Μπάτσκας κ. Ειρηναίου, να παρεμποδίσουν και αποτρέψουν την προώθηση συγκεκριμένων Κειμένων και Αποφάσεων εξασφαλίσθηκε με την επιλογή του Πατριάρχου της Σερβίας να συμμετάσχουν στη Σερβική αντιπροσωπία Επίσκοποι της Διασποράς με άντικρυς διαφορετικές προς εκείνους θέσεις! Αυτοί αποτελούσαν την πλειοψηφία και έτσι διευκολύνθηκε η επίτευξη συμφωνίας. Πρόκειται για την περίπτωση των Επισκόπων εκείνων οι οποίοι υποστήριξαν ότι είναι αδύνατον να γυρίσουν στις επισκοπές των, όπου συνυπάρχουν με τους Ρωμαιοκαθολικούς, έχοντας αποφασίσει ότι ο Ρωμαιοκαθολικισμός δεν είναι Εκκλησία!

Ο Καθηγητής με αφοπλιστική άνεση και μάλλον ωμή ειλικρίνεια απεκάλυψε ότι ήταν προαποφασισμένο (από ποιόν;) να δοθούν στους Σέρβους και τους Ελλαδίτες ο,τι ζητήσουν, για να μη φύγουν! Έτσι, όλα έγιναν δεκτά! Σ’ αυτό μάλιστα το σημείο έγινε και μία απαξιωτική αναφορά στο πρόσωπο του Μητροπολίτου Ναυπάκτου, όσον αφορά στην διαφωνία του με τον Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα, εξαιτίας της οποίας, ως ελέχθη, ενοχλημένος ο Οικουμενικός Πατριάρχης τους είπε ότι δεν αφορά τη Σύνοδο κι ας πάνε να τα βρουν οι δυό τους!

Εντύπωση προκάλεσε η διαφωνία του κ. Καθηγητού προς όσους υποστηρίζουν ότι η αποχή των τεσσάρων Εκκλησιών εκ της Μεγάλης Συνόδου και οι αντιδράσεις των έναντι αυτής οφείλονται σε πολιτικούς λόγους η πολιτικές παρεμβάσεις των Κυβερνήσεων των αντιστοίχων χωρών. Η τοποθέτηση του κ. Φειδά ήταν σαφής και καταγγελτική: Οι λόγοι δεν είναι πολιτικοί, υποστήριξε κατηγορηματικώς. Είναι καθαρά εκκλησιαστικοί και μάλιστα υποκινούμενοι από το Πατριαρχείο της Μόσχας, το οποίο και ενέπλεξε τους πολιτικούς παράγοντες, ακόμη και με παρεμβάσεις σε Πρεσβείες ξένων χωρών κατά της «Μεγάλης Συν­όδου»! (Σημ. Ο.Τ.: Ο κ. Φειδάς επιβεβαιώνει πανηγυρικώς όσα ο Ο.Τ. έγραψεν, απλώς επιχειρεί να καταστήση υπεύθυνον την Μόσχαν. Αν δεν υπήρχεν ανάμειξις των ΗΠΑ θα αντέδρα το ίδιον η Μόσχα;).

Περί των επικριτών

Τέλος, ιδιαιτέρως αποκαλυπτικός ήταν αυτός ο αφανής για τους πολλούς μεγάλος παρασκηνιακός παράγων της συγκλήσεως της συνόδου της Κρήτης, ο κ. Βλάσιος Φειδάς, ομότιμος Καθηγητής της Εκκλησιαστικής Ιστορίας και στενός συνεργάτης του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, στις τοποθετήσεις του περί του Οικουμενισμού και του επιμάχου Κειμένου περί των σχέσεων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μετά των αιρετικών.

Κατά τον κ. Φειδά, ουδέποτε αμφισβητήθηκε ότι υπάρχουν Εκκλησίες εκτός της Εκκλησίας! Σήμερα το αντίθετο, δηλαδή ο ισχυρισμός ότι εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν υπάρχουν (και) άλλες Εκκλησίες, είναι “θεολογικός νεολογισμός”! Μετά τα συμφωνηθέντα στο Porto Alegre, δεν υπάρχει Οικουμενισμός. Άλλωστε ο Οικουμενισμός είναι πλέον μία κίνηση αναγκαία για μας, εφ’ όσον έχουμε τη Διασπορά που ζει εκεί μέσα.

Εξάλλου διαβάζοντας τα κείμενα των εναντιουμένων, όπως των Αγιορειτών, μεταξύ των οποίων,  ανέφερε ο κ. Καθηγητής, ήταν και ο φίλος του π. Γεώργιος Καψάνης, διεπίστωσε (ότι) δεν έχουν να αντιπροτείνουν κάτι άλλο!

Ακούω, σχολίασε προς το τέλος της διαλέξεώς του ο κ. Καθηγητής, για την απόρριψη εκ μέρους της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Βουλγαρίας των Αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης. Και λέω: Ποιός τους ζήτησε τη γνώμη τους; Ποιός τους ανέθεσε να την κρίνουν; Αγνοούν ότι μόνο Δογματικά Κείμενα Οικουμενικών Συνόδων τίθενται σε κρίση;

Όμως, η πλέον αφοπλιστική και καίρια επισήμανση του κ. Φειδά με την οποία ρίχνει το γάντι στους επικριτές της Συνόδου της Κρήτης, τουλάχιστον σ’ εκείνους οι οποίοι συμμετείχαν στις εργασίες της, είναι η εξής:

Η Σύνοδος της Κρήτης επέτυχε το σκοπό της εφ’ όσον πραγματοποιήθηκε. Το έργο της κρίνεται επιτυχές. Σ’ αυτή τη Σύνοδο δεν έλειψε ο χρόνος, ούτε η δυνατότητα να μιλήσει κάποιος που ήθελε με τη σειρά του. Το θέμα είναι ότι επί της ουσίας κανείς δεν ήθελε να μιλήσει και δεν είχε να προτείνει κάτι. Αυτά που γράφονται τώρα είναι αηδίες!

Αντί Επιλόγου

Πριν κλείσουμε αυτό το άρθρο, το οποίο μέσω της σχετικής ενημερώσεως επιδιώκει να προβληματίσει τους ορθώς αγωνιώντας περί των τεκταινομένων, επισημαίνουμε ότι  είτε με αληθοφανή επιχειρήματα, είτε με διαστροφή, είτε με παραπλάνηση, είτε με απειλές, είτε με απάτες, είτε με μεθοδικότητα, είτε με τακτικισμούς, είτε με δικαιολογίες και προφάσεις, είτε απροκαλύπτως, ο παναιρετικός Οικουμενισμός προωθείται και προάγεται σταδιακώς, σταθερώς και μάλλον κατ’ ουσίαν ανεμποδίστως.

Η αντίσταση προς αυτόν και η αναχαίτισή του πλέον δεν εξαρτάται από ευσεβείς λόγους η απολογητικές αντιλογίες, αλλά αποκλειστικώς και μόνον από την αυστηρή εφαρμογή όσων η διδασκαλία της Εκκλησίας και το παράδειγμα των Αγίων Πατέρων προβλέπουν σχετικώς και επιτάσσουν.

Άνευ της αληθείας, η ενότης δεν οδηγεί στη σωτηρία! Η ενότης δεν αυτονομείται από την αλήθεια, ούτε η αλληλοαναγνώρισις και κοινωνία των ιεραρχών οι οποίοι δεν ορθοτομούν την αλήθεια εκφράζει την ενότητα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό ο λόγος των Αγίων Πατέρων, συνοψιζόμενος στον λόγο του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά περί της απαραιτήτου σχέσεως της Εκκλησίας του Χριστού με την αλήθεια και τανάπαλιν, αποτελεί κριτήριο αληθούς εκκλησιαστικότητος και Ορθοδοξίας.

«Ποίος κλήρος, ποία μερίς, τις γνησιότης προς την Χριστού εκκλησίαν, τω συνηγόρω του ψεύδους, εκκλησίαν, η “στύλος και εδραίωμα της αληθείας” κατά Παύλόν εστιν, η και μένει χάριτι Χριστού διηνεκώς ασφαλής και ακράδαντος, εστηριγμένη παγίως οις επεστήρικται η αλήθεια; Και γαρ οι της του Χριστού εκκλησίας της αληθείας εισί · και οι μη της αληθείας όντες ουδέ της του Χριστού εκκλησίας εισί, και τοσούτο μάλλον, όσον αν και σφων αυτών καταψεύδοιντο, ποιμένας και αρχιποίμενας ιερούς εαυτούς καλούντες και υπ’ αλλήλων καλούμενοι· μηδέ γαρ προσώποις τον χριστιανισμόν, αλλ’ αληθεία και ακριβεία πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα» (Γρηγ. Παλαμά Συγγράμματα, Π. Χρήστου, τόμος 2, σελ. 627 και ΕΠΕ 3, 606).

Σημ. Ο.Τ.: Ο όρος «Σύνοδος» δια τα γενόμενα εις Κολυμβάρι χρησιμοποιείται προφανώς συμβατικώς δια λόγους συν­­εννοήσεως.

 

 

 

 

 

 

 

 

Παντοκράτορας

Ειδήσεις