ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

5 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017

Απόστολος: Εβρ. ια´ 24-26, 32-40

Ευαγγέλιον: Ιωάν. α´ 44 – 52

Ήχος: δ΄ – Εωθινόν: Δ΄

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

 

 

ΠΙΣΤΙΣ

Η ετυμολογία της λέξεως

Περί πίστεως ο λόγος εις το Αποστολικό ανάγνωσμα. Γνωστή η λέξις, αλλά μάλλον άγνωστη η έννοιά της. Και επειδή ίσως του­το δημιουργεί κάποιες απορίες, ας δούμε τι σημαίνει πίστις και πόσον ο κόσμος, ίσως δε και εμείς οι χριστιανοί, γνωρίζουμε την έννοιά της. Ετυμολογικώς, λοιπόν, πίστις σημαίνει, απόλυτος εμπιστοσύνη. Σημαίνει την, χωρίς ενδοιασμούς και επιφυλάξεις, επίρριψιν της μερίμνης μας εις εκείνον που εμπιστευόμεθα. Σημαίνει, την πλήρη αποδοχή των υποδείξεων και εντολών εκείνου εις τον οποίον έχουμε αφήσει τον εαυτόν μας.

Ως προς την προς τον Θεόν πίστιν δε, το νόημα της λέξεως δεν αλλάζει. Υπάρχουν όμως κάποιες ιδιαίτερες «παράμετροι», που κάνουν ίσως τα πράγματα περισσότερο συγκεκριμένα και σαφή. Πιστεύεις εις τον Θεόν; «Δείξόν μοι την πίστιν σου εκ των έργων σου» (Ιακ. Β  18) θα μας απαντήση ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος εις την Καθολικήν του επιστολήν. Και πρα-γματι, όπως ο κάθε ένας ζητεί την απόδειξιν της αγάπης η της πίστεως που του υπόσχεται ο άλλος, έτσι και εδώ, οφείλουμε να αναζητήσουμε τις αποδείξεις, δια να πείσωμε τους εαυτούς μας ότι όντως πιστεύομε εις τον Θεόν.

Η «ανώφελος» πίστις

Επειδή όμως πολλοί, η μάλλον οι περισσότεροι, έχουν παρερμηνεύσει την λέξιν «πίστις» και θεωρούν πίστιν, απλώς την παραδοχήν της υπάρξεως του Θεού, ο Απόστολος Ιάκωβος και πάλιν διευκρινίζει, «συ πιστεύεις ότι ο Θεός εις εστι˙ καλώς ποιείς˙ και τα δαιμόνια πιστεύουσι και φρίσσουσι.» (Ιακ. Β 19). Πίστις ασφαλώς είναι και αυτή. Όμως δεν είναι η «σώζουσα» πίστις. Είναι πίστις «ανώφελος». Πίστις σαν εκείνη της υπάρξεως του κόσμου, η σαν την πίστιν εις συγκεκριμένα στοιχεία που διαπιστώνω την υπόστασίν τους και αποδέχομαι την ύπαρξίν τους. Αυτή όμως η πίστις, δεν είναι εκείνη για την οποία ομιλεί ο Απόστολος Παύλος εις την σημερινή περικοπή. Δεν είναι εκείνη η πίστις, η, «ως κόκκον σινάπεως», με την οποία θα μπορούμε να μετακινήσωμε και τα βουνά. Η πίστις αυτή είναι εκείνη που προκύπτει μέσα από τις αποδείξεις που έχομε δια των αισθήσεών μας και όχι φυσικά, η των «ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων» (Εβρ. ΙΑ  1).

Η «σώζουσα» πίστις

Η πίστις, περί της οποίας ομιλεί η σημερινή Αποστολική περικοπή, είναι η σώζουσα. Είναι η πίστις εκείνη που ως προείπαμε ζητεί ο Κύριος, ειδικά όταν προσπαθούμε να επικοινωνήσωμε μαζί Του. Η πίστις, όχι εις την ύπαρξίν Του, αλλά εις την … δύναμίν Του. Η πίστις, εις το να αφήνωμε τον εαυτόν μας εις τα παντοδύναμα χέρια του Κυρίου μας με την βεβαιότητα ότι Αυτός μπορεί να κάνει εκείνα τα οποία εμείς αδυνατούμε. Πίστις εις τα λόγια Του και εις τις υποσχέσεις Του, αφού Εκείνος είπε, «ου μη σε ανώ, ουδ’ ου μη σε εγκαταλίπω». Πίστις εις το ότι είναι ο πατέρας μας και εις το ότι μας έχει υπό την άμεσον επίβλεψίν Του.

Πολύ συγκινητικά είναι εκείνα τα λόγια Του, με τα οποία προσ­παθεί να μας πείση και να μας βεβαιώση˙ «μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πίητε, μηδέ τω σώματι υμών τι ενδύσησθε˙ … εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο Πατήρ ο Ουράνιος τρέφει αυτά˙ ουχ υμείς μάλλον διαφέρετε αυτών;» (Ματθ. ΣΤ  25-26). Πόσον περισσότερον «ξεκάθαρος» και σαφέστερος πρέπει να γίνη ο Κύριός μας!

Δυστυχώς όμως, αυτή η σώζουσα πίστις, απουσιάζει από την πλειονότητα, ακόμη και αυτών των λεγομένων «συνειδητών» χριστιανών. Πάντοτε δυστυχώς προτρέχουμε για την επίλυσιν των καθημερινών μας προβλημάτων και δεν καλούμε, αλλά και ούτε καν επιτρέπουμε εις τον Θεόν, να παρέμβη εις την ζωήν μας. Θέλουμε τον Θεόν, όχι όμως όπως Εκείνος … θέλει, αλλά όσο εμείς του επιτρέπουμε. Μία τέτοια όμως «πίστις», κάθε άλλο, παρά πίστις είναι!

Η πίστις των Αγίων

Η πίστις για την οποία ομιλούμε και την οποία προβάλλει σήμερον ο Απόστολος Παύλος, είναι εκείνη δια της οποίας, διεξήλθον την παρούσαν ζωήν, οι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Όλες εκείνες οι καταξιωμένες και άγιες μορφές της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, που κοσμούν το «νοητόν στερέωμα» της Εκκλησίας μας. Εκείνα τα «μυρίπνοα άνθη του Παραδείσου» τα οποία «δια πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, ειργάσαντο δικαιοσύνην, επέτυχον επαγγελιών, έφραξαν στόματα λεόντων, έσβεσαν δύναμιν πυρός, …». Εκείνη η «Θεία παρεμβολή», οι Άγιοι Απόστολοι, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι, οι Δίκαιοι, οι Ασκηταί, οι Πατέρες και Διδάσκαλοι, οι παλαιότεροι και οι νεώτεροι, οι άνδρες και οι γυναίκες, οι, κάθε εθνικότητος, φυλής και χρώματος, οι οποίοι «ετυμπανίσθησαν, ου προσδεξάμενοι την απολύτρωσιν, ίνα κρείττονος αναστάσεως τύχωσιν˙». Είναι εκείνοι οι οποίοι έθεσαν τους εαυτούς των εις την υπηρεσίαν του Θείου θελήματος, έστω και αν απειλήθησαν, έστω και αν εδιώχθησαν, έστω και αν υβρίσθησαν και προπηλακίσθησαν˙ έστω και αν ωδηγήθησαν εις τα φρικτά και ανήκουστα μαρτύρια.

Είναι εκείνοι και εκείνες, που, για την αγάπη του Θεού και την πίστιν εις όλα εκείνα που ο Θεός υπεσχέθη, εθυσίασαν τους εαυτούς των, την αγάπην των οικείων τους, την αποδοχήν του κόσμου, το θέλημά τους, ακόμη και τις πιο στοιχειώδεις ανέσεις τους. Τέλος είναι εκείνοι οι οποίοι «εν παντί συνιστώντες εαυτούς ως Θεού διάκονοι, εν υπομονή πολλή, εν θλίψεσιν, εν ανάγκαις, εν στενοχωρίαις, εν πληγαίς, εν φυλακαίς, … εν αγρυπνίαις, εν νηστείαις, εν αγνότητι, … δια δόξης και ατιμίας, δια δυσφημίας και ευφημίας, … ως αποθνήσκοντες» (Β  Κορινθ. ΣΤ  4-10), μας έδωσαν και μας δίδουν να καταλάβωμε, ποιά είναι εκείνη η πίστις την οποίαν ζητεί ο Κύριος από εμάς.

Περαιούντες τον λόγον, και επειδή σήμερον εορτάζομεν, όλους εκείνους τους αγωνιστάς πατέρας, οι οποίοι ηγωνίσθησαν δια τας αγίας και ιεράς εικόνας, «αναθεωρούντες την έκβασιν της αναστροφής» αυτών, να μιμούμεθα την ΠΙΣΤΙΝ τους.

Αρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου,

Ιεροκήρυξ Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών

 

 

 

 

 

 

 

 

Παντοκράτορας