ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄  ΛΟΥΚΑ

30 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016

Απόστολος: Β΄  Κορ. ια΄  31 – ιβ΄  9

Ευαγγέλιον: Λουκ. ιστ΄  19-31

Ήχος: β΄  – Εωθινόν: Η΄

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

 

Να ποθούμε την αιώνια Βασιλεία

Στο σημερινό ιερό Ευαγγελικό Ανάγνωσμα ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός με την παραβολή του πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου μας παρουσιάζει την εδώ επίγεια ζωή και την μετά θάνατον ζωή, στον άλλο κόσμο. Στην παρούσα ζωή ο πλούσιος απολαμβάνει όλες τις επίγειες και κοσμικές χαρές, όλα τα υλικά αγαθά, όλες τις εφήμερες και φευγαλέες απολαύσεις και ευφραίνεται με τα πλούσια φαγητά, τα πολυτελή ενδύματα και τα σπάταλα και επιδεικτικά συμπόσια και γλέντια. Στο πρόσωπο αυτού του πλουσίου ο Χριστός μας παρουσιάζει μια εικόνα γνωστή στην Παλαιά Διαθήκη. Σύμφωνα με τα τότε δεδομένα οι πλούσιοι ήταν αυτοί, που δεν είχαν σχέση με τον Θεό. Θεός ήταν ο εαυτός τους και δεν υπολόγιζαν την μετά θάνατον ζωή και το ότι αυτά που έχουν εδώ δεν θα τα έχουν εκεί.

Από το ένα μέρος οι πλούσιοι με την έννοια την υλική και κοσμική, αλλά και με την έννοια ότι αυτοί είναι εκείνοι, που ακριβώς θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους και καθόλου, μα καθόλου δεν σκέπτονται τι θα γίνη μετά θάνατον.

Από το άλλο μέρος είναι οι πτωχοί. Εδώ είναι ο πτωχός Λάζαρος και ο Κύριος τον εμφανίζει στην έσχατη κατάστασι του πτωχού. Δεν παίρνει περισσότερο. Στην Παλαιά Διαθήκη οι πτωχοί εθεωρούντο ότι είναι οι δούλοι του Θεού, αυτοί που πιστεύουν στον Θεό και στην άλλη ζωή. Αυτοί που δέχονται ότι ο,τι κι αν τους συμβαίνει σ’ αυτόν τον κόσμο πρέπει να κάνουν υπομονή. Δεν γογγύζουν, δεν παραπονούνται, με την ελπίδα ότι ακριβώς μετά θάνατον θα έχουν τα αγαθά του Θεού, τα αιώνια αγαθά.

Απ’ τη μια μεριά, λοιπόν, αυτοί που δεν σώζονται και απ’ την άλλη αυτοί που σώζονται. Και αυτοί που δεν σώζονται ταυτίζονται με αυτούς που έχουν, θέλουν να έχουν αφθονία υλικών αγαθών, θέλουν να περνούν καλά. Μ’ αυτούς που δεν έχουν βιοτικά αγαθά ταυτίζονται όλοι εκείνοι, που έτσι κι αλλιώς στερούνται, δεν απολαμβάνουν στον κόσμο αυτό, στερούνται και τα πιο στοιχειώδη αγαθά.

Στο πρόσωπο του πλουσίου θα λέγαμε πως έχουμε αυτούς που αδιαφορούν για την σωτηρία της ψυχής τους και δεν νοιάζονται που την χάνουν, ενώ στο πρόσωπο του πτωχού Λαζάρου έχουμε αυτούς που είναι οι δούλοι του Θεού και σώζονται.

Εδώ έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία ότι μιλάει ο ίδιος ο Χριστός. Και το κάνει αυτό στην παρούσα παραβολή παίρνοντας τα δύο ακραία παραδεί-γματα: τον πλούσιο, που ευφραίνεται καθημερινά και τον πτωχό, που δεν έχει ούτε να φάει. Ακόμη και τα σκυλιά πηγαίνουν κοντά του, για να γλείψουν τις πληγές του. Καμμιά ανθρώπινη παρηγοριά δεν έχει. Το μόνο που τον παρηγορεί είναι ότι έρχεται η άλλη ζωή. Προσμένει και ετοιμάζεται για την άλλη ζωή. Όπως, όμως, τον παρουσιάζει ο Κύριος τον πτωχό, όχι απλώς υποφέρει, αλλά υποφέρει αγόγγυστα, υποφέρει χωρίς να παραπονείται, στερείται ελπίζοντας στον Θεό.

Έτσι, όπως κάθεται εκεί περιφρονημένος από όλους ο πτωχός Λάζαρος και βλέπει την όλη κατάστασί του, ζη όλη την πραγματικότητα αυτή και κάνει πολλή υπομονή. Δεν διαμαρτύρεται, δεν εκφράζει παράπονο, δεν αντιδρά, δεν κάνει το θύμα. Υπομένει με θαυμαστή καρτερία, κάνει τον κανόνα του.

Και ο κάθε χριστιανός, η κάθε μια ψυχή έτσι πρέπει να σκεφθή, αν θέλει να έχη αυτό το ταπεινό πνεύμα. Να ανήκει δηλ. στην μερίδα των ανθρώπων εκείνων που σώζονται, σύμφωνα με την παραβολή του Κυρίου. Να στρώση τον εαυτό του κάτω και να υπομείνη ο,τι χρειασθή να υπομείνη. Να βαστάση καρτερικά ο,τι χρειασθή να βαστάση.

Στη συνέχεια θα παραθέσουμε πνευματική διδαχή και εμπνευσμένα σχόλια στο εν λόγω ανάγνωσμα του Ιερού Ευαγγελίου από τον καταξιωμένο Ιεροκήρυκα της Θεσσαλονίκης και πνευματικό των φοιτητικών μου χρόνων μακαριστό Αρχιμανδρίτη π. Συμεών Κραγιόπουλο.

«Τελείωσε η ζωή. Τελείωσε και για τους δύο. Φεύγει ο Λάζαρος και πηγαίνει -λέει- στους κόλπους του Αβραάμ. Φεύγει και ο πλούσιος και πηγαίνει στον Άδη. Και απ’ εκεί καθώς βλέπει τον Λάζαρο στο κόλπο του Αβραάμ, λέει στον Αβραάμ· «Στείλε τον Λάζαρο να βρέξει λίγο το δακτυλάκι του στο νερό και να καταψύξει τα χείλη μου, την γλώσσα μου που καίγομαι μέσα σ’ αυτή τη φλόγα» (στ. 24). Λόγια του Χριστού. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι θα ’ναι εκεί η φλόγα υλική, αλλά θα είναι οδύνη, διότι αμέσως του λέει ο Αβραάμ: «Δεν μπορεί να γίνει αυτό, θυμήσου ότι εσύ τα χάρηκες όλα στη ζωή σου· εδώ οδυνάσαι. Ο Λάζαρος μόνο κακά είχε στη ζωή του και τα υπέμεινε· και τώρα παρακαλείται, τώρα παρηγορείται και συ οδυνάσαι. Αλλά επιπλέον είμαστε τόσο χωρισμένοι, υπάρχει χάσμα μεταξύ μας, που ούτε εμείς μπορούμε να ’ρθού­με εκεί ούτε εσείς μπορείτε να ’ρθείτε από κει εδώ» (στ. 25-26).

Καθαρά πράγματα. Πήγες στην κόλαση; Πήγες. Δεν μπορείς να πηδήξεις το χάσμα που υπάρχει και να περάσεις στην άλλη όχθη. Ο,τι θα γίνει, θα γίνει εδώ σ’ αυτόν τον κόσμο. Δεν μπορεί κανείς να πει, “ε, ας πάμε εκεί και βλέπουμε”. Δεν έχει τέτοια. Σε πολλά πράγματα εδώ στη ζωή μπορεί κανείς να πει, ας έρθει η ώρα εκείνη και βλέπουμε, για ένα όποιο θέμα· αλλά στο θέμα όμως της μεταθανατίου ζωής δεν μπορούμε να πούμε, ας πάμε και βλέπουμε. Ο,τι θα κάνεις θα κάνεις εδώ.

Έζησες εδώ κυνηγώντας την απόλαυση έτσι η έτσι, κυνηγώντας την ανάπαυσή σου και την καλοπέρασή σου; Θα χαθείς. Έζησες εδώ, ο,τι κι αν επιτρέψει ο Θεός -διότι ο Θεός τα κανονίζει αυτά και τα οικονομεί έτσι -όπως επέτρεψε ο Θεός να είσαι, και από πλευράς υλικών αγαθών αλλά και από πλευράς ψυχικών καταστάσεων; Σου συμβαίνει να έχεις πολλή φτώχεια στα πνευματικά; Να υπομένεις, να ανεχθείς, να μη παραπονεθείς, να περιμένεις και ο Θεός θα σε ελεήσει. Οπωσδήποτε, οπωσδήποτε όταν φύγουμε απ’ αυτόν τον κόσμο, όσοι εδώ θα κακοπαθήσουν ένεκα του Κυρίου, θα κακοπαθήσουν πιστεύοντας στον Κύριο και περιμένοντας την μέλλουσα ζωή, όντως εκεί θα παρηγορηθούν. Όντως εκεί θα σωθούν. Οι άλλοι θα χαθούν. Και δεν υπάρχει ελπίδα να μεταπηδήσει ο ένας απ’ τη δική του θέση να πάει στην άλλη».

Έπειτα από την ολοσχερή διαφορά της ζωής, των ενδιαφερόντων και της προοπτικής του πλουσίου από τον πτωχό Λάζαρο, ύστερα από το τραγικό αποτέλεσμα της επιπόλαιας επιλογής του πλουσίου και την αιώνια καταδίκη του, εν αντιθέσει με την μακάρια εν Κυρίω κοίμησι του πτωχού και την αξιοζήλευτη απόλαυσι των αιωνίων αγαθών της αγέραστης μακαριότητος και μετά από τους ηρωϊκούς άθλους των αγίων Μαρτύρων της Ορθοδόξου ημών Πίστεως και την απόλαυση των αγαθών της Επουρανίου Βασιλείας, το μήνυμα της σημερινής Κυριακής είναι να ζούμε κατά Θεόν και σύμφωνα με το Πανάγιο θέλημά Του και να ποθούμε και να λαχταρούμε τα αιώνια αγαθά της Βασιλείας των Ουρανών, για την απόκτησι των οποίων να εργαζόμαστε σύμφωνα με το θείο θέλημα σε όλη μας τη ζωή.

† Ο Κυθήρων Σεραφείμ

 

 

 

 

 

 

 

 

Παντοκράτορας