Η ιστορικὴ Ορθοδοξία, ο ιστορικὸς υλισμὸς και το σήμερα!

Share:

Του πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη

Με έχει εκπλήξει απογοητευτικά η αδιαφορία των ανθρώπων της Εκκλησίας για την πνευµατική προστασία της επιγείου ζωής από τις οθνεί­ες και αντίθεες επιρροές, ενώ, παράλληλα, δηλώνουν ότι ενδιαφέρονται για την Επουράνια, την οποία a priori θεωρούν επιδιώξιµη, ασχέτως των συνθηκών της παρούσης ζωής!
Η έκπληξή µου επικεντρώνεται ιδιαιτέρως στον Ελλαδικό Ιερό Κλήρο, ο οποίος, ενώ από τη µιά µεριά αναγνωρίζει το µεγάλο βάρος που έχει στους ώµους του από την ιστορική αυτοθυσία και µεγαλουργία των Κληρικών µας όλων των βαθµών για την διάσωση του Γένους µας µέσω της Πνευµατικής Κιβωτού, της Εκκλησίας µας, και από την άλλη µεριά, καθηµερινά διαπιστώνει ότι περιθωριοποιείται στη ζωή της Πατρίδος µας, για να γίνη ο Λαός µας βορά στα φανταχτερά κοράκια του ψεύδους, δεν ανησυχεί αποτελεσµατικά ούτε αποφασίζει δυναµικά για αλλαγή τακτικής, ούτε, βεβαίως, δείχνει ότι γνωρίζει πως αυτή του η περιθωριοποίηση έχει άµεσες καταστρεπτικές επιπτώσεις στην πνευµατική ζωή των ανθρώπων.
Επί δέκα ολόκληρα χρόνια προσπαθώ µέ κάθε τρόπο να σαλπίσω ότι ως ιερατικό Σώµα είµαστε εντελώς αδικαιολόγητοι για την εγκατάλειψη του «δια του Σταυρού Πολιτεύµατος» στα χέρια ανόµων πολιτικών, αφήνοντας µόνο στον Θεό µας αυτήν την υποχρέωση, µέ το να Του θυµίζουµε συχνά-πυκνά στο «Σώσον Κύριε, τον Λαόν Σου» να το φυλάττη, σαν να θεωρούµε ότι, εφ’ όσον το Πολίτευµα αυτό είναι δικό Του και προέρχεται από Εκείνον, είναι και αποκλειστικά δική Του υποχρέωση να το διαφυλάττη!
Το τραγικότερο, όµως, είναι ότι έχουµε λησµονήσει και το τι σηµαίνει το «δια του Σταυρού Πολίτευµα», ασχέτως αν το ψάλλουµε αδιακόπως, ευκαίρως-ακαίρως και όχι µόνο στις αγιαστικές τελετές µας. Και, αφού αγνοούµε το τι σηµαίνει το «δια του Σταυρού Πολίτευµα», είναι αυτονόητο ότι αγνοούµε και το τι σηµαίνει «νίκας τοις Βασιλεύσι», και γι’ αυτό σπεύσαµε να το διορθώσουµε σε «νίκας τοις ευσεβέσι», µόλις µάς µάλωσαν οι πολιτικοί µας, θεωρούντες ότι το «βασιλεύσι» αναφέρεται µόνο στον Βασιλικό θεσµό! Αλήθεια, σήµερα που δεν έχουµε –ούτε κατ’ επίφασιν– ευσεβή πρωθυπουργό, αλλά εντελώς άθεον, θα το αλλάξουµε πάλι η θα το καταργήσουµε εντελώς;

* * *

Ας αφήσουµε, όµως, τα αστεία, γιατί τα πράγµατα είναι πάρα πολύ σοβαρά και, µάλιστα, στις µέρες µας, που γίνονται συζητήσεις για χωρισµό του Κράτους από την Εκκλησία, χωρίς να γνωρίζουν οι οµιλούντες περί τίνος πράγµατος συνοµιλούν. Αυτά τα γράφω, διότι κατά την δισχιλιετή µετά Χριστόν περίοδο ήταν αδιανόητη η σύζευξη η η διάζευξη Εκκλησίας και Πολιτείας, για τον απλούστατον λόγο ότι ήταν αδιανόητη η θεώρηση οποιασδήποτε ανθρωπίνης ενασχολήσεως η Κρατικής δραστηριότητος εκτός της Εκκλησίας.
Η Ορθόδοξη Ρωµαϊκή Αυτοκρατορία µας, απ’ αρχής έως της Πτώσεώς της, εγνώριζε την Εκκλησία ως το µόνο περιβάλλον της, εντός του οποίου λειτουργούσαν οι από Θεού απορρέουσες εξουσίες-διακονίες: Η Ιερωσύνη, που ασκείται από τον Ιερό Κλήρο, και η Βασιλεία, δηλαδή η διακυβέρνηση του Κράτους. Αυτό σηµαίνει, λοιπόν, το «νίκας τοις Βασιλεύσι», «δώσε, Κύριε, νίκας στους ασκούντας την εξουσία-διακονία της Βασιλείας, (δηλαδή) στους Κυβερνήτες µας!».
Βασιλεία είναι το επίγειο Πολίτευµα, γιατί είναι εικόνα και τύπος του Επουρανίου Πολιτεύµατος, που είναι η Βασιλεία, και όχι η …Προεδρία των Ουρανών! Τότε, οι Πατέρες µας κυριολεκτούσαν στον προσδιορισµό των πραγµάτων µέ τα ονόµατα, επειδή ακολουθούσαν την Αλήθεια, τον Δηµιουργό τους, γι’ αυτό µισούσαν το ψέµα και την εξαπάτηση των ανθρώπων, κάτι που για το σήµερα είναι εντελώς άγνωστο αλλά και απευκταίο. Αλλάζουν οι σηµερινοί τα ονόµατα, για να έχουν την ευχέρεια και να συνεχίζουν να ασκούν το τυραννικό πολίτευµά τους και να εξαπατούν τους ανθρώπους, για να τους εκλέγουν, µεταλλάσσοντας στη σκέψη των ψηφοφόρων έννοιες και “κλισέ”, που υποκρίνονται απέχθεια προς την τυραννία, παρά το ότι αρκετοί από αυτούς τους ίδιους συµµετείχαν ενεργά στις Πολιτικές περιόδους τυραννιών! Έτσι, αποκαλούν “Δηµοκρατία”, «ο λαός στην εξουσία» και «Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση», το να πίνουν το αίµα του λαού µας, να τον εµποδίζουν να ολοκληρωθή πνευματικά και να τον οδηγούν στην αυτοκτονία, «αριστερή διακυβέρνηση» την απόλυτη συµµόρφωση και συµπόρευση µέ το 4ο Ράϊχ, που κατ’ ευφηµισµόν ονοµάζεται «Ευρωπαϊκή Ένωση», και Προεδρία της Δηµοκρατίας, την δίκην µαθητού εγκατάσταση του τάχα ανωτάτου Άρχοντος µπροστά στο θρανίο του, που το ονόµασε έδρα, η «παρά φύσιν έδρα» της αοράτου, προς το παρόν, αλλά απολύτως υπαρκτής Παγκοσµίου Κυβερνήσεως!
Για να εµποδίζονται όλες αυτές οι πολιτικές απάτες και εξαπατήσεις του λαού, «υπέρ ου Χριστός απέθανε», καθιέρωσε η Ορθόδοξη Αυτοκρατορία µας ως Δόγµα αυτής την διατύπωση του αγίου Αυτοκράτορος Ιουστινιανού. Επ’ αυτού –όπως έγραφα και παλαιότερα– καλύτερα να «ακούσουµε τον µακαριστό π. Γ. Φλωρόφσκυ να αναλύη το νόηµα των λόγων του Ιουστινιανού, που εκτίθενται στον Πρόλογο της ΣΤ Νεαρᾶς του, της 16ης Μαρτίου 535: “Ο Ιουστινιανός δεν µιλούσε για την Πολιτεία η την Εκκλησία. Μιλούσε για δύο εξουσίες η αντιπροσωπίες που είχαν καθιερωθεί στη Χριστιανική Κοινοπολιτεία. Ήταν καθορισµένες από την ίδια Θεία εξουσία και για τον ίδιο τελικό σκοπό. Σαν “Θείο Δώρο” η Αυτοκρατορική εξουσία, το imperium, ήταν ανεξάρτητο από το Ιερατείο, sacerdotium”». Το ανωτέρω Δόγµα, επεξηγηµατικά ολοκλήρωσε ο Ιωάννης Τσιµισκής: «Μίαν αρχήν εξεπίσταμαι, την ανωτάτην και πρώτην, ήτις εκ του μη όντος εις το είναι το του ορατού και αοράτου κόσμου παρήγαγε σύστημα. Δύο δε τας εν τώδε τω βίω γινώσκω και τη κάτω περιφορά, Ιερωσύνην και Βασιλείαν, ων τη μεν την των ψυχών επιμέλειαν, τη δε την των σωμάτων κυβέρνησιν ενεχείρισεν ο Δημιουργός, ως αν μη τούτων χωλεύσοιτο μέρος, άρτιόν τε και ολόκληρον διασώζοιτο».
Ο αληθινός και µεγάλος Θεολόγος, µακαριστός π. Γ. Φλωρόφσκυ µάς επεξηγεί τι σηµαίνουν όλα αυτά µέ σαφήνεια: «εάν η Αυτοκρατορία, σαν Αυτοκρατορία δεν ήταν υποταγµένη στην Ιεραρχία, ήταν εν τούτοις υποταγµένη στην Εκκλησία, που ήταν διωρισµένη από τον Θεό σαν “κουστωδία” της Χριστιανικής Αλήθειας. Με άλλα λόγια η Αυτοκρατορική εξουσία ήταν “νόµιµη” µόνο µέσα στην Εκκλησία. Εν πάση περιπτώσει ήταν ουσιαστικά υποταγµένη στη Χριστιανική Πίστη, δεσµευµένη από τις εντολές των Αποστόλων και των Πατέρων, και απ’ αυτήν την άποψη “περιωριζόταν” απ’ αυτά. Η νόµιµη θέση του Αυτοκράτορα στη Κοινή Πολιτεία, εξαρτιόταν από την καλή του στάση προς την Εκκλησία, κάτω από τη δογµατική και κανονική Της πειθαρχία. Το Κράτος ήταν ταυτόχρονα εξουσία και υπηρεσία. Και οι όροι της υπηρεσίας ήταν καθωρισµένοι από τους νόµους και τους Κανόνες της Εκκλησίας. Στην ορκωµοσία της στέψεώς του ο Αυτοκράτορας ώφειλε να οµολογήση την Ορθόδοξο Πίστη του και να δώση όρκο υποταγής στις αποφάσεις των Εκκλησιαστικών Συνόδων».
Σχετικά µέ την ορκωµοσία του Αυτοκράτορος, σε παλαιότερό µου άρθρο είχα διευκρινήσει ότι «ο µακαριστός π. Φλωρόφσκυ, προλαβαίνοντας τις όποιες ενστάσεις περί τυπικότητος της ορκωµοσίας –γιατί σε τέτοιου είδους τυπικότητες είµαστε συνηθισµένοι, ιδίως σήµερα– επιστρατεύει και τη µαρτυρία του Ι.Sokolov: “Αυτό δεν ήταν απλή τυπικότητα. Η Ορθοδοξία ήταν, ούτως ειπείν, η υπερεθνικότητα του Βυζαντίου, το βασικό στοιχείο της ζωής της Πολιτείας και του λαού”»! Αυτό ας το κατανοήσουµε και ας το διασαλπίζουµε για να µή παραµένουµε ένας λαός µέ µειωµένη αυτοεκτίµηση: Ορθοδοξία σηµαίνει Οικουµενικότητα! Αυτό είναι το καύχηµά µας! Όταν αναγνωρίζουµε την καταγωγή µας από τον Θεό, γινόµαστε Οικουµενικοί Διδάσκαλοι και Οδηγοί λαών, αν, όµως, παραδεχόµαστε ότι καταγόµεθα από τον πίθηκο, θα εξακολουθούµε να πιθηκίζουµε τους άλλους λαούς και να σερνόµαστε δουλικά από το αισχρό και προδοτικό πολιτικό “δόγµα” «είµαστε µικρός λαός και δεν πρέπει να µιλάµε»!
Το Αγιογραφικό Δόγµα «ου γαρ έστι εξουσία, ειµή υπό Θεού, αι ούσαι εξουσίαι εκ του Θεού τεταγµέναι εισί» (Ρωµ. 13,1), βιώθηκε, όχι µόνο κατά την υπερχιλιετή ζωή της Ορθοδόξου Αυτοκρατορίας µας, αλλά διετηρήθη άσβεστο καθ’ όλη την 400ετη περίοδο της Τουρκοκρατίας, έως ότου ο διάδοχος των Αγίων Αυτοκρατόρων Ιωάννης Καποδίστριας το έκαµε και πάλι Πολίτευµα και Πίστευµα του λαού µας, δηλώνοντας γραπτώς σε όλη την Επικράτεια ότι «η Παιδεία των Ελληνοπαίδων πρέπει να είναι οµοία µέ την των υποψηφίων Κληρικών»! Και αυτό, γιατί δεν γνωρίζει το Γένος µας δύο Ευαγγέλια, ένα για Κληρικούς και ένα για κοσµικούς, ούτε άλλο ήθος πνευµατικού ανθρώπου από το ήθος του Χριστού µας, ούτε εγνώριζε λαό εντός και εκτός Εκκλησίας, παρά µόνο ότι ολόκληρη η επίγεια ζωή µας πρέπει να είναι ΕΝΤΟΣ της Εκκλησίας.
Αυτό, δεν άρεσε στις Μεγάλες Δυνάµεις, του Ναπολεοντίου καγχασµού κατά του Θεού (Σηµ.: που µεταφράζεται, µετρούµενο σε πολιτικά …ωφέλη[!] των υπηκόων του, στο ότι καθαίρεσαν τον βασιλιά τους, για να κάνουν τον τάχα επαναστάτη Ναπολέοντα, Αυτοκράτορα!) και των Καισαροπαπικών πρακτικών της Αγγλίας (Σηµ.: σφετερισµός του Θεού από την Βασιλεία, µέ αποτέλεσµα να καταντήση το ήθος της Αγγλικανικής εκδοχής του Χριστιανισµού, ίδιο µέ το ήθος της Βασιλικής τους οικογένειας!) και δολοφόνησαν τον Καποδίστρια, για να ενταφιάσουν επί δύο αιώνες, κάτω από τα πολιτικά σκουπίδια των πρακτόρων των Μεγάλων Δυνάµεων Κυβερνητών της Πατρίδος µας, το «δια του Σταυρού Πολίτευµα», όπως είχαν ενταφιάσει οι Εβραίοι στον σκουπιδότοπό τους τον Τίµιο Σταυρό!

* * *

Χρέος, λοιπόν, όλων µας σήµερα και ιδιαιτέρως ηµών των Κληρικών, είναι το να επιδοθούµε όλοι µαζί στην εξανάσταση του Θεοπαραδότου Πολιτεύµατος και να εκπαιδεύσουµε τα παιδιά των ευσεβών οικογενειών στην Ορθόδοξη Κυβερνητική του «δια του Σταυρού Πολιτεύµατος, το οποίο, µέ την κατακόρυφη και την οριζόντια ένωση των δύο κεραιών του Σταυρού, σηµαίνει την ΑΣΥΓΧΥΤΗ αλλά και ΑΔΙΑΙΡΕΤΗ ένωση των δύο εν Χριστώ Φύσεων, Θείας και Ανθρωπίνης, την ασύγχυτη αλλά και αδιαίρετη σχέση και ένωση των Δύο Διαθηκών, Παλαιάς και Καινής, την ασύγχυτη αλλά και αδιαίρετη ένωση και σχέση Ιερωσύνης και Βασιλείας, Ιερατικής και Κυβερνητικής Διακονίας υπέρ του Λαού του Θεού µας.
Αυτό το Πολίτευµα είναι το µόνο σωτήριο για Πιστούς και απίστους. Για τους µέν Πιστούς, θα είναι ιδανικό περιβάλλον για την βίωση ευφρόσυνης επιγείου ζωής αλλά και της πνευµατικής ζωής, ως ιδανικής προετοιµασίας για την Μέλλουσα και Αιώνια, δια δε τους απίστους ιδανικό περιβάλλον για µιά ευφρόσυνη και αξιοπρεπή ζωή, χωρίς µιζέρια, καταπίεση και οικονοµικά αδιέξοδα.
Οι άπιστοι στον Θεό άνθρωποι δεν έχουν να βλαφθούν σε τίποτα από τους Πιστούς Κυβερνήτες. Αυτό το έχει αποδείξει η Ιστορία, η πραγµατικότητα, και ας µή βιασθούν κάποιοι να προτάξουν την «Ιερά Εξέταση», διότι αυτή είναι αποτέλεσµα αθεϊστικής τυραννίας, αποκλειστικά εγκοσµίων επιδιώξεων, ενδεδυµένης µέ ιερατικές στολές καθηρηµένων και αναθεµατισµένων από την Μία Αγία Εκκλησία του Χριστού µας Κληρικών της Δύσεως, των οποίων οι απόγονοι, από τότε µέχρι σήµερα κατατυραννούν την ανθρωπότητα, ο καθένας τους µέ την στολή που του έχει καθορίσει η «καταδυναστεία του διαβόλου»!
Αντιθέτως, οι Πιστοί έχουν βλαφθεί και βλάπτονται καθηµερινά από τους αθέους και αµοραλιστές Κυβερνήτες. Το έχει αποδείξει η Ιστορία, ότι ΟΥΔΕΙΣ Κυβερνήτης άθεος έχει ευεργετήσει ποτέ κάποιον Λαό! Το βιώνουµε και εµείς σήµερα, επί 45 χρόνια, από της αυτοδιαλύσεως της Δικτατορίας, που οµολογουµένως δεν είχε δηµιουργήσει κανένα οικονοµικό πρόβληµα στους ανθρώπους, αφού, εξ άλλου, αυτό µόνο ενδιαφέρει τους µή πιστεύοντας σε µέλλουσα Ζωή• δηλαδή, το «φάγωµεν και πίωµεν, αύριον γαρ αποθνήσκωµεν». Το βιώνουμε όλα αυτά τα χρόνια της Μεταπολιτεύσεως με την πολιτική των εντελώς αθέων η των ψηφοθηρικά πιστών(!) Κυβερνητών μας, με τις ακατάσχετες πολιτικές εξαπατήσεις τους, οι οποίοι, εκτός του ηθικού εξανδραποδισµού, οδήγησαν και εξακολουθούν να οδηγούν τους ανθρώπους της Πατρίδος µας –χωρίς ελπίδα τερµατισµού– σε οικονοµική εξαθλίωση µέχρι αυτοκτονίας!
Καλώ, ειδικά τους Κληρικούς µας να διαβάσουν πολύ προσεκτικά τα προστάγµατα του Λένιν, «σχετικά µέ τη στάση του εργατικού κόµµατος απέναντι στη θρησκεία, Μάρτης 1908 –Ιούνης 1909», µέ την επεξήγηση ότι έχουν άµεση επικαιρότητα, ως εκφραστικά των πολιτικών πιστευµάτων των σήµερα κρατούντων στην Πατρίδα µας, όπως άµεση επικαιρότητα έχει ο συσχετισµός της διακηρύξεως του σκοπού της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, µέ το όραµα του Γκαίβµπελς, όπως αυτός το εξήγγειλε από το Γ Ράϊχ:
«Η θρησκεία πρέπει να ανακηρυχθεί ατοµική υπόθεση, µέ τα λόγια αυτά καθιερώθηκε να εκφράζεται συν­ήθως η στάση των σοσιαλιστών απέναντι στη θρησκεία. Μα η σηµασία αυτών των λέξεων πρέπει να καθορισθεί µέ ακρίβεια, για να µή µπορούν να προκαλούν κανενός είδους παρανοήσεις. Η θρησκεία πρέπει να είναι ατοµική υπόθεση για το κράτος, αυτό ζητάµε εµείς, σε καµιά περίπτωση όµως δεν µπορούµε να θεωρούµε τη θρησκεία ατοµική υπόθεση για το κόµµα µας. Το κράτος δεν πρέπει να έχει καµιά δουλειά µέ τη θρησκεία, οι θρησκευτικοί σύλλογοι δεν πρέπει να συνδέονται µέ την κρατική εξουσία. Ο καθένας πρέπει να είναι ελεύθερος να πρεσβεύει όποια θρησκεία θέλει η να µή παραδέχεται καµιά θρησκεία, δηλαδή να είναι άθεος, όπως και είναι συνήθως κάθε σοσιαλιστής. Δεν επιτρέπονται σε καµιά περίπτωση κανενός είδους διακρίσεις δικαιωµάτων ανάµεσα στους πολίτες εξαιτίας των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Δεν πρέπει να δίνεται καµιά επιχορήγηση στην επίσηµη εκκλησία του κράτους, καµιά επιχορήγηση από τα χρήµατα του δηµοσίου στις εκκλησιαστικές και θρησκευτικές ενώσεις, που πρέπει να γίνουν ενώσεις πολιτών-οµοϊδεατών ολότελα ελεύθερες, ανεξάρτητες από την κρατική εξουσία….Πρέπει όχι µονάχα να δεχόµαστε, αλλά και να τραβάµε µέ κάθε τρόπο στο σοσιαλδηµοκρατικό κόµµα όλους τους εργάτες που διατηρούν την πίστη στο Θεό, είµαστε κατηγορηµατικά αντίθετοι στην παραµικρότερη προσβολή των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων, µά τους τραβούµε για να τους διαπαιδαγωγήσουµε στο πνεύµα του προγράµµατός µας…. Αν ο παππάς έρχεται σε µάς για µιά από κοινού πολιτική δουλειά και εκπληρώνει ευσυνείδητα την κοµµατική δουλειά, χωρίς να δρα ενάντια στο πρόγραµµα του κόµµατος, µπορούµε να τον δεχτούµε στις γραµµές της σοσιαλδηµοκρατίας». (Άπαντα Λένιν, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», 1978, τόµος 17, σελ.423 κ.εξ.).
Μήπως αυτά σας θυµίζουν τις διακηρύξεις, τα λεγόµενα και τα πραττόµενα του σηµερινού Πρωθυπουργού µας;
Και αν αυτά δεν σας λένε αρκετά, ακούστε και τα άλλα, από τις «Απόρρητες διαταγές του Λένιν στα µέλη του Πολιτµπυρό (Πολιτικό Γραφείο), της 19ης Μαρτίου 1922»:
«Ακριβώς τώρα και µόνο τώρα, όταν τρώνε ανθρώπινη σάρκα στις λιµοκτονούσες περιοχές και εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες πτωµάτων κείτονται στο δρόµο, µπορούµε (και εποµένως πρέπει) να προβούµε στην κατάσχεση των εκκλησιαστικών κειµηλίων µέ την πιο απεγνωσµένη και ανελέητη ενεργητικότητα… Στο Shuia όσο πιο πολλοί κατά το δυνατό (κληρικοί και αστοί που είχαν διαδηλώσει κατά της κατάσχεσης της εκκλησιαστικής περιουσίας) πρέπει να συλληφθούν και να δικαστούν. Η δίκη πρέπει να λήξει µέ την εκτέλεση ενός πολύ µεγάλου αριθµού των πιο επικίνδυνων και µέ τη µεγαλύτερη επιρροή µελών των Μαύρων Εκατονταρχιών της πόλης Shuia και επίσης της Μόσχας … και των άλλων πνευµατικών κέντρων. Όσο πιο πολλούς αντιπροσώπους του αντιδραστικού κλήρου και της αντιδραστικής µπουρζουαζίας καταφέρουµε να εκτελέσουµε σε αυτήν την περίσταση, τόσο το καλύτερο. Τώρα είναι ευκαιρία να διδάξουµε σε αυτούς τους τύπους ένα τέτοιο µάθηµα, ώστε για κάποιες ντουζίνες χρόνια δεν θα µπορούνε ούτε να σκεφτούν να αντισταθούν» («Twentieth century Russian Histοry», του Norman Lowe, εκδ. Palgrave, σελ.189)!
Διαβάστε τα Πατέρες και Αδελφοί µου και, ατενίζοντες τον Χριστόν µας, πορευθήτε κατά συνείδησιν!

Previous Article

Ιδού το ψευτοδίλλημα!

Next Article

Αναζητών τα αίτια…

Διαβάστε ακόμα