«Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι»;

Share:

Τοῦ κ. Νεκταρίου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ἱστορίας

Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀπευθύνει ὁ Χριστὸς στὴν σχετική εὐαγγελικὴ περικοπὴ. Τὸ ἀπευθύνει σὲ ἕνα παράλυτο ποὺ ἐπὶ 38 χρόνια περίμενε στὴν ἄκρη τῆς Κολυμβήθρας Βηθεσδᾶ νὰ ἀνακινήσει ὁ ἄγγελος τὰ ὕδατα, γιὰ νὰ μπεῖ μέσα πρῶτος καὶ νὰ θεραπευτεῖ, χωρὶς ὅμως ποτὲ νὰ τὸ καταφέρει. «Τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος…» (Κατὰ Ἰωάννην ε΄, 6-9).

Δὲν ξέρω πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς ἀντιλαμβανόμαστε τὴ σημασία τοῦ παραπάνω ἐρωτήματος. Πιθανότατα θὰ φανεῖ παράδοξο αὐτό, εἶναι ὅμως ἴσως τὸ κρισιμότερο ἐρώτημα ποὺ ἀκούστηκε ποτὲ μέσα στὴν ἀνθρώπινη Ἱστορία, ἕνα ἐρώτημα ἀνυπολόγιστης σημασίας ἀπὸ ἄποψη σωτηριολογική. Ἕνα ἐρώτημα ποὺ ἀποδεικνύει ξεκάθαρα πόσο βασικὴ προϋπόθεση τοῦ θαύματος εἶναι ὄχι μόνο ἡ θεία ἐπέμβαση καὶ ἐνέργεια, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀνθρώπινη συγκατάθεση. Γιὰ νὰ ἐπέμβει ὁ Θεὸς ζητᾶ τὴ συν­αίνεσή μας, δηλαδὴ τὴν πίστη καὶ τὴν ἐπιθυμία μας. Γιατί πολὺ ἁπλὰ δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο ἐλεύθερο, τὸν ἔπλασε γιὰ νὰ ἔχει τὸ αὐτεξούσιον καὶ ἐθελότρεπτον. Ἂν συνεπῶς θαυματουργοῦσε χωρὶς αὐτά, θὰ παραβίαζε πολὺ ἁπλὰ αὐτὴ τὴν ἐλευθερία – καὶ αὐτὸ ὁ Θεὸς ἀρνεῖται νὰ τὸ πράξει. Περαιτέρω ὅμως εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸ ὅτι ζητᾶ καὶ τὴ συμμετοχή μας, ὡς πρὸς τὸ ἐλάχιστο ποὺ μποροῦμε ἀνθρωπίνως νὰ πράξουμε ἐμεῖς, ἐνῷ φυσικὰ Ἐκεῖνος ἀναλαμβάνει νὰ πράξει τὰ μείζονα καὶ δυσκολότερα. Ἡ προτροπὴ «ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει» εἶναι ἡ πρόσκληση τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν πραγμάτωση αὐτοῦ ἀκριβῶς τοῦ ἐλάχιστου.

Τὸ ἴδιο ὡστόσο ἐρώτημα καὶ ἡ ἴδια προτροπὴ ἀφοροῦν βέβαια – πολὺ περισσότερο σήμερα ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά – καὶ στὸν λαό μας. Ἕνα λαὸ ποὺ ζεῖ ἐδῶ καὶ καιρὸ στὸν βοῦρκο τῆς χειρότερης πνευματικῆς κρίσης καὶ παρακμῆς στὴ μακραίωνη Ἱστορία του, μὲ κατεστραμμένη τὴν ἱστορική του μνήμη, ἐθνικὰ ἀπονευρωμένος καὶ θρησκευτικὰ ἀποχρωματισμένος, χαμένος μέσα στὶς αὐταπάτες «ἐκσυγχρονιστικῶν» εἰδώλων καὶ ὁραμάτων κίβδηλης «προοδευτικότητας», ἀποστερημένος ἀπὸ τὰ πιὸ ζωτικὰ δομικὰ στοιχεῖα τῆς ἴδιας του τῆς ταυτότητας (τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος πέταξε στὰ σκουπίδια, σὲ μία μακρὰ – καὶ χρήζουσα ἐπίμονης ψυχιατρικῆς προσέγγισης – ἱστορικὴ διαδικασία ἐπώδυνου πνευματικοῦ αὐτοευνουχισμοῦ), σὲ πλήρη ἀποστασία ἀπὸ τὸν Θεό, παραζαλισμένος κι ἀλλοπρόσαλλος, ἐθισμένος πλέον στὸ νὰ καταπίνει ἀμάσητους τόνους ἀπὸ νεοταξίτικα «προοδευτικὰ» σκουπίδια, βουλιάζοντας καθημερινὰ στὴν ἀσυναρτησία καὶ τὴ σύγχυση. Καὶ εἰδικὰ βέβαια κατὰ τὸ τελευταῖο χρονικὸ διάστημα, ἡ ἐπίθεση ποὺ δέχεται αὐτὸς ὁ πάλαι πότε ὀρθόδοξος λαὸς ἔχει κλιμακωθεῖ δραματικά,

Previous Article

Εἶναι καιρός νὰ προταθῆ διὰ ἁγιοκατάταξιν ὁ Γέρων Χατζηγιώργης ὁ Ἀθωνίτης

Next Article

Καὶ μὲ κανονικοὺς καὶ μὲ σχισματικοὺς

Διαβάστε ακόμα