Λόγοι Μεγάλης Εβδομάδος

Ορθόδοξος Τύπος Εφημερίδα

Του Πανοσ. Αρχιμ. Κωνσταντίνου Γ. Χαραλαμποπούλου,

Πρωτοσυγκέλλου Ι. Μ. Κηφισίας, Αμαρουσίου και Ωρωπού

 

Η Ανάστασις του Λαζάρου

Η διήγησις της Αναστάσεως του Λαζάρου αποτελεί χωρίς αμφιβολίαν την κορύφωσιν των επτά θαυμάτων, τα οποία περιέχονται εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, δεικνύει δε την νίκην του Ιησού επί της πραγματικότητος του θανάτου· παρουσιάζεται προς όλους τους ακούοντας το δισχιλιετές ιερόν ευαγγέλιον της ιωάννειας χριστολογίας και σωτηριολογίας, που στηρίζεται σε αυτήν δια τρόπου εντυπωσιακού.

Η πορεία του Ιησού προς την Ιουδαία, για να αναστήση τον Λάζαρον από τον θάνατον, είναι πορεία, η οποία οδηγεί τον ίδιο τον Ιησού στον θάνατον. Αυτό δεν νοείται απλώς ως μία ιστορική διαπίστωσις, αλλά ως βαθύ θεολογικό νόημα. Για να ζήση ο Λάζαρος πρέπει να πεθάνη ο Ιησούς, ο οποίος θυσιάζει την ζωήν Του για τους ίδιους αυτούς που αγάπησε δια της προσφοράς της ζωής Του επί του Σταυρού.

Παρόλο που ο Λάζαρος πεθαίνει και κατά την έλευσιν του Ιησού στην Βηθανίαν κείται εις τον τάφον τέσσαρας ημέρας και παρόλο που έχει ήδη στιγματισθή από την αποσύνθεσιν, εκεί θα αποκαλυφθή η δόξα του Θεού, η οποία περιλαμβάνει την παντοδυναμία Του και μαζί με αυτήν ακριβώς και την δύναμιν επί του θανάτου.

Η αποκάλυψις της δόξης του Ιησού δεν είναι άλλη από την δόξα του Πατρός και η δόξα του Πατρός εμφανίζεται μόνον στη δόξα του Υιού. Ο Ιησούς θέτει τέρμα στον θάνατον του Λαζάρου και αυτό το πράττει ως Υιός του Θεού, ο οποίος διαλύει με τον θάνατον και την Ανάστασίν Του την δύναμιν του θανάτου.

Ένα θαύμα, όμως, όπως καθίσταται παραδεκτόν από πολλούς, έτσι καθίσταται «μη αναγνωρίσιμο» από άλλους, τους ολιγοπίστους η απίστους. Και εδώ εις την θείαν και ιεράν διήγησιν υπάρχουν «μη αναγνωρίσιμοι» άπιστοι η ολιγόπιστοι· είναι οι ίδιοι οι Μαθηταί και αι δύο αδελφαί του κεκοιμημένου Λαζάρου, η Μάρθα και η Μαρία ως επίσης και οι Ιουδαίοι, οι οποίοι είχαν έλθει «ίνα παραμυθήσωσι αυτάς περί του αδελφού» (στ. 19). Ο Ιησούς καλεί τον Λάζαρον από τον θάνατον στην ζωήν, διότι είναι ο Υιός του Θεού, τον οποίον απέστειλε ο Πατήρ, και ως Υιός ποτέ δεν ενεργεί «αφ’ εαυτού», αλλά πάντοτε και παντού σε πλήρη ενότητα με τον Πατέρα και δια της Αναστάσεως αυτής του προσφιλούς φίλου αποκαλύπτεται η δόξα Του ως δόξα του Πατρός και η δόξα του Πατρός ως δόξα Του.

Η υπέρβασις του σωματικού θανάτου αντιστοιχεί προς την υπέρβασιν της απιστίας. Εδώ, δηλαδή, στην ευαγγελικήν διήγησιν έχομεν εκτός της σωματικής Αναστάσεως του Λαζάρου και ψυχικήν ανάστασιν πάντων των ολιγοπίστων και απίστων, ήτοι των μαθητών, των δύο αδελφών του Λαζάρου και του ιουδαϊκού λαού που είναι αυτόπτης μάρτυς.

Καλεί, δηλαδή, ο Ιησούς από τον πνευματικόν θάνατον όλους τους ολιγοπίστους και απίστους, των οποίων η ψυχή αμφιταλαντεύεται ως προς την κατανόησιν του θαύματος, λόγω της ελλείψεως σχέσεως μετά του Θεού. Δια του συγκλονιστικού αυτού θαύματος της Αναστάσεως του Λαζάρου, ανοίγεται σήμερον ενώπιόν μας η πύλη της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος, η οποία θα μας εισαγάγει εις την Μυσταγωγίαν των Παθών. Αυτό το θαυμαστόν γεγονός της Αναστάσεως του Λαζάρου, ο οποίος αντιπροσωπεύει τον άνθρωπον που έχει μεταβή από τον θάνατον στην αιώνιον ζωήν και δια του οποίου την σωτηρίαν έπρεπε ο ίδιος ο Ιησούς να πορευθή στον θάνατον, αυτό το θαυμαστό γεγονός, περικλείει και το θαύμα της εγέρσεως δια του λόγου ανθρώπων, οι οποίοι έχουν περιέλθει σε πνευματικόν θάνατον, λόγω της ελλείψεως σχέσεως των με τον Θεόν και, ενώ ζουν εις την επίγειον ζωήν των, ευρίσκονται ταυτοχρόνως εις την κατάστασιν του αιωνίου θανάτου. Από αυτόν τον θάνατον θα κληθούν να εξέλθουν μέσω της φωνής του Υιού του Θεού, ο οποίος διανοίγει τα ώτα των και τους κάνει να πιστεύσουν και να έχουν σε αυτήν την πίστιν τους την αιώνιον ζωήν.

Αυτή η φωνή καθίσταται πλέον ηχηρά κατά την Αγίαν και Μεγάλην Εβδομάδα, όπου αναπαρίστανται δια των κειμένων της Αγίας Γραφής και της Ασματικής Ακολουθίας το Σταυρικόν Πάθος του Κυρίου, του υπέρ ημών παθόντος, και αποδεικνύεται περιτράνως η ανυπολόγιστος αξία της Σταυρικής Του θυσίας, η οποία παρέδωκε την θέσιν της εις την δόξαν της Αναστάσεως.

Λόγος εις την Αγίαν Αποκαθήλωσιν

Ο Σταυρός, εν τω κέντρω του Ιερού Ναού τούτου και πασών των Αγίων του Θεού Εκκλησιών, αποτελεί δόξα και καύχημα, συγχρόνως δε λιμένα σωτηρίας. Συμβολίζει την θυσίαν και τον θρίαμβον. Ως φάρος πολύφωτος και σωτήριος προβάλλει εν μέσω των καταιγίδων και τρικυμιών. Ενθαρρύνει τους κοπιώντας και αναπαύει τους πεφορτισμένους, οδηγών ως παμμεγέθης φωτεινός δείκτης προς την αληθή ζωήν. Ίσταται ως αφετηρία και τέρμα παντός χριστιανού. Αφετηρία, διότι «δια πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την βασιλείαν των ουρανών». Αφετηρία, διότι εκ του Σταυρού αρχίζει η λύτρωσις και αυτή οδηγεί εις το τέρμα τον σπόρον της Αναστάσεως, το οποίον δεν είναι τέρμα, διότι αρχίζει η νέα ζωή, η αληθινή. «Δει υψωθήναι τον Υιόν του ανθρώπου», λέγει ο γλυκύς Ναζωραίος προβάλλων τον σταυρόν ως θεμέλιον της νέας πίστεως και ζωής.

Ολόκληρος η ζωή μας καλύπτεται υπό την σκιαν του Σταυρού. Μόνον υπό την σκιαν ταύτην είναι δυνατή η άνθησις νέας εν Χριστώ ζωής. Ο Σταυρός προϋποθέτει την θυσίαν του παλαιού ανθρώπου, την του κακού εκμηδένισιν και εις την θυσίαν εκτεινομένην γνησίαν αγάπην, η οποία είναι και η βασική προϋπόθεσις της τελειοποιήσεως και της αναγεννήσεως.

Ο Σταυρός δεν εστήθη εις μάτην. Και η θυσία του Κυρίου δεν ήτο ανωφελής. Του Πάθους επηκολούθησεν η Ανάστασις και η θυσία εκαρποφόρησεν την ζωήν. Όποιος πονεί, ας κρατηθή εκ του ασαλεύτου της Πίστεως βράχου, επί του οποίου κυματίζει ο Σταυρός και το εξαίσιον όραμα του Εσταυρωμένου. Ήτο ανάγκη να κατατεθή η Ζωή εν Τάφω, δια να δώση την ζωήν εις τους θνητούς. Και η ζωή χειραγωγείται προς την αιωνιότητα. Ο νέος Αδάμ ζωογονεί το ανθρώπινον γένος μέσα εις ένα κήπον, όπως άλλοτε μέσα εις την Εδέμ εγεννήθη ο θάνατος. Ο ανθισμένος κήπος του από Αριμαθαίας Ιωσήφ γίνεται θέατρον του υπερκοσμίου γεγονότος. Το εξαίσιον και παράδοξον θαύμα της Αναστάσεως γίνεται το γλυκύτερον άκουσμα και το πλέον ακαταμάχητον κήρυγμα.

Ο επί του Σταυρού Κύριος μένει, ομορφαίνει και αναζωογονεί την ζωήν. Πλησίον του θραύονται οι πάγοι της απιστίας και του εγωισμού και διασκεδάζονται τα σκότη των μικροτήτων και αδυναμιών μας. Ο Εσταυρωμένος είναι όλος Αγάπη και εμπνέει εμπιστοσύνην και ελπίδα. Ουδείς φόβος και ουδεμία ανησυχία αντέχει εις την ακτινοβολίαν της θείας Στοργής. Είναι φως και χαρίζει φως, δια να λείψουν αι καχυποψίαι και η δυσπιστία μεταξύ των ανθρώπων. Είναι η χαρά που απλώνει την ηρεμίαν και την καλωσύνην εις υγρά βλέφαρα. Είναι Αιώνιος και ομιλεί εις την σιωπήν των μνημάτων. Είναι αθάνατος και προσφέρει την αθανασίαν. Είναι το έαρ που χαμογελά εις την θύελλαν, ο ήλιος που προβάλλει μέσα εις την καταιγίδα. Εις τον Γολγοθά δεν έδυσεν, αλλά ανέτειλεν η ζωή. Και ο θεοδόχος Τάφος είχε συνέχειαν το «ουκ έστιν ώδε».

Ιησού Εσταυρωμένε, θεέ της Ειρήνης, ο κόσμος ευρίσκεται εν αγωνία. Το φάσμα του πολέμου πλανάται ανά τον κόσμον. Ο,τι εδημιούργησεν η Σταυρική Σου θυσία ζητεί να καταστρέψη ο άνθρωπος του μηχανικού αιώνος μας. Όταν Σε γνωρίσουν και Σε αγαπήσουν, δεν θα υπάρχη ανάγκη αλύτων λύσεων. Αιώνιε θησαυρέ, δίδαξέ μας να αγαπώμεν. Αθάνατε Νυμφίε, αναμένομεν τον ερχομόν Σου ως φρόνιμοι Παρθένοι. Κύριε Ιησού «ελθέτω η Βασιλεία Σου», βασιλεία πάντων των αιώνων, «δείξον ημίν και την ένδοξόν Σου Ανάστασιν».

 

Παντοκράτορας

Ειδήσεις