ΝΟΣΗΡΑΙ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΙ ΤΑΛΑΝΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ

Ορθόδοξος Τύπος Εφημερίδα

Ο καταγόμενος εκ Ξάνθης και Πόντιος εις το γένος Αρχιεπίσκοπος πρ. Ασκάλωνος κ. Νικηφόρος (Μπαλτατζής) απετάθη εις τον Ο.Τ. θεωρών ότι το εις εκκρεμότητα ζήτημα της καθαιρέσεώς του δεν είναι προσωπικόν, αλλά αφορά εις το καθεστώς λειτουργίας εις τα Πανάγια Προσκυνήματα, τα Πατριαρχεία μας, αλλά και τας διορθοδόξους σχέσεις. Ήτο μόλις 16 ετών, όταν με αγάπη κατήλθεν εις την Αγίαν Γην, δια να υπηρετήση ως απλός νέος και σήμερα διανύει το 72ον έτος της ηλικίας του. Πολλά δύναται κανείς να συνάγη από την εμπειρίαν της διακονίας του εις το Πατριαρχείον, αλλά και από το πλήθος των εγγράφων που προσκομίζει, αρκετά εκ των οποίων διατίθενται εις την ιστοσελίδα του (archbishopnikiphoros.com). Εις την συνέχειαν παραθέτομεν προς τους αναγνώστας στοιχεία, τα οποία δια μέσου της προσωπικής του διαδρομής έχουν ευρυτέραν σημασίαν δια τα φλέγοντα εκκλησιαστικά πράγματα σήμερον.

Η εκλογή του Πατριάρχου Ιεροσολύμων

Όπως ο ίδιος ισχυρίζεται το 2005 προκειμένου να εκλεγή ο νυν Πατρίαρχης Θεόφιλος εις τον θρόνον των Ιεροσολύμων, ο ως τότε Επίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Νικηφόρος ανέλαβε πρωτοβουλίας δια την υποστήριξιν της υποψηφιότητος του κ. Θεοφίλου. Εκινήθη προς δύο κατευθύνσεις. Η μία ήτο να πείση την Ελληνικήν Κυβέρνησιν ότι ήτο ο κατάλληλος και η δευτέρα ήτο να δώση εχέγγυα εις την Αμερικανικήν Κυβέρνησιν δια το αξιόπιστον του υποψηφίου Πατριάρχου, πράγμα εις το οποίον εβοήθησαν ο Πωλ Σαμπάνης και ο Τόνυ Μαρούδας. Δεν είναι βέβαιον κατά πόσον επετεύχθη το εγχείρημα, αλλά αν κρίνη κανείς από το αποτέλεσμα, δηλ. την ανάρρησιν του κ. Θεοφίλου εις τον Πατριαρχικόν θώκον, τότε μάλλον η υποστήριξις απεδείχθη καρποφόρος.

Η εκτίμησις του νυν Πατριάρχου εις τον κ. Νικηφόρον εξεφράσθη άμεσα. Ο καθηρημένος το 1994 από τον Πατριάρχην Διόδωρον, ο οποίος το 1988 τον είχεν αναδείξει Επίσκοπον Κωνσταντίνης, κ. Νικηφόρος ανέμενε την αποκατάστασίν του. Έπειτα θα κατευθύνετο προς την εκπλήρωσιν των στόχων ανορθώσεως του Πατριαρχείου, ως είχεν ήδη προσχεδιάσει μαζί με τον κ. Θεόφιλον προ των εκλογών. Δια να κινήση το ζήτημα της επανακάμψεώς του απέστειλεν αίτησιν προς τον Θεόφιλον την 24ην Μαρτίου 2006, εις την οποίαν μεταξύ άλλων ανέφερε:

«…εάν εις το παρελθόν παρεπίκρανα, έθιξα η προσέβαλα κάποιον εκ των Αδελφών η την Αγίαν και Ιερά Σύνοδο, δηλώνω ότι τούτο εγένετο τελείως ακουσίως, ζητώ συγγνώμη και είμαι έτοιμος να επανορθώσω, κατά το δυνατόν τυχόντα λάθη μου…».

Ο Πατριάρχης ανταπεκρίθη αμέσως. Την 24ην Μαρτίου 2006 (Συνεδρία ΣΤ ) αποκαθίσταται από την Ι. Σύνοδον του Πατριαρχείου και μόλις ένα μήνα μετά την 28ην Απριλίου 2006 (Συνεδρία Θ ) προήχθη εις Αρχιεπίσκοπον Ασκάλωνος. Ο ίδιος εχάρη λίαν και ανέμενε την επίσημον επιστολήν.

Κατά την 10ην Μαΐου 2006 δι᾽ επισήμου εγγράφου ενημερώθη η Εκκλησία της Ελλάδος ότι ο κ. Νικηφόρος «υποβαλών αίτησιν αποκαταστάσεως και δηλώσας ειλικρινή μετάνοιαν» ετιμήθη υπό του Πατριαρχείου με τον τίτλον του Ασκάλωνος. Πληροφορηθείς όμως αυτό ο ίδιος αιφνιδιάσθη, διότι δεν είχε δηλώσει απολύτως καμίαν μετάνοιαν δια τας κατά καιρούς διαμαρτυρίας του δια την άσχημον κατάστασιν, εις την οποίαν είχε περιέλθει το Πατριαρχείον, απλώς είχε εκφράσει την συγγνώμην του προς τους Αγιοταφίτας αδελφούς του, ως ευγενώς ώφειλε. Εάν άλλωστε εδήλωνε μετάνοιαν θα ήτο ως όλον το προηγηθέν διάστημα από της εποχής του κυρού Διοδώρου έως και την ημέραν της αποκαταστάσεώς του να εψεύδετο ασυστόλως, πράγμα -το ολιγώτερον- ανοίκειον δι᾽ Αρχιερέα.

Μετά από επικοινωνίαν με την Αρχιγραμματείαν αλλά και τον ίδιο τον Πατριάρχην Θεόφιλον, ζητών να διορθωθή η φράσις, κατά τα λεγόμενά του, δεν υπήρξεν ανταπόκρισις. Ηναγκάσθη τότε, ενώ θα ηδύνατο να αποδεχθή την τιμητικήν νέαν του Αρχιεπισκοπήν και τον μισθόν, να παραιτηθή προκειμένου να πιέση το Πατριαρχείον να διασαφηνίση την επίμαχον φράσιν, η οποία μελλοντικώς θα άφηνεν ανοικτά πολλά ενδεχόμενα ερμηνείας της. Το Πατριαρχείον όμως δεν έκανε δεκτήν την παραίτησίν του.

Εγκλωβισθείς εις αυτήν την κατάστασιν το 2012 εζήτησε με εξώδικον εκ νέου να γίνη αποδεκτή η παραίτησίς του, αλλά ματαίως. Έπειτα, το 2013 προσέφυγεν εις την Ελληνικήν Δικαιοσύνην δια μηνύσεως κατά του Πατριάρχου Θεοφίλου, ώστε τουλάχιστον να λάβη τον μισθόν του, αλλά αυτή απερρίφθη. Μετά από αυτήν την μήνυσιν, το Πατριαρχείον κατά την Συνεδρίαν ΠΘ τῆς 2ας Δεκεμβρίου 2014 τον καθήρεσε και τον υπεβίβασεν εις την τάξιν των λαϊκών. Εις τον ίδιον δεν εκοινοποιήθη η απόφασις, ως ισχυρίζεται, παρά μόνον εις την Εκκλησίαν της Ελλάδος, εις την οποίαν ανεφέρετο απλώς: «δια τα εις α υπέπεσε κανονικά παραπτώματα, καθηρέθη».

Λίαν προσφάτως, την 19ην του παρελθόντος Οκτωβρίου, απέστειλεν επισήμως έγγραφον, εις το οποίον επισημαίνει ότι ουδέποτε εκλήθη, δια να δικασθή και να υπερ­ασπισθή τον εαυτόν του, ούτε ενημερώθη, εάν η απόφασις ήτο ψήφω της Ι. Συνόδου η του Πατριάρχου και ζητεί:

«…να ακυρωθεί η οποιαδήποτε πράξη περί καθαιρέσεώς μου και εάν συντρέχει λόγος να δικασθώ για οποιοδήποτε θέμα, για να με κρίνετε, να κληθώ κανονικά, αφού μου γνωστοποιηθεί κατηγορητήριο, προκειμένου να διεξαχθεί εις βάρος μου τέλεια δίκη…».

Εις τον Ο.Τ. εδήλωσεν ότι αν προσεχώς δεν υπάρξη απάντησις και εις αυτό το εξώδικον θα προχωρήση εις αγωγήν. Επομένως εντός του 2016 αναμένεται εξέλιξις…

Η Πατριαρχική νοοτροπία

Ο Αρχιεπ. Ασκάλωνος επικρίνει τον Πατριάρχην ως μετερχόμενον μη δημοκρατικάς μεθόδους αλλά και ως Οικουμενιστήν. Δείγματα γραφής του Πατριάρχου μη συναινούντα με τα προβλεπόμενα της Ορθοδόξου παραδόσεως εστηλίτευσε και ο Ο.Τ. (φ. 2092/ 13.11.2015).

«Μετά τις εκλογές ο Θεόφιλος άλλαξε τελείως», εδήλωσε δια ζώσης εις τον Ο.Τ. ο πρ. Ασκάλωνος. Αι κινήσεις του νέου Πατριάρχου, ως μας επληροφόρησεν, ήσαν να απομακρύνη από κοντά του αυτούς που ο Αρχ. Ασκάλωνος χαρακτηρίζει ως «καλούς Ιεράρχες». Επίσης, επιμένει ότι δεν τηρείται το σύστημα της ψηφοφορίας εις την Ι. Σύνοδον και ότι ο Πατριάρχης κινείται αφ᾽ εαυτού. Μάλιστα υπέπεσεν εις την αντίληψίν του ότι Παπικοί παράγοντες εχρηματοδότησαν τον Πατριαρχείον δια κάποια έργα συντηρήσεως. Ενώ, όσον αφορά εις τον Πατριάρχην πρ. Ιεροσολύμων κ. Ειρηναίον, αν και αναγνωρίζει τα μεγάλα λάθη του, θεωρεί ότι θα ωφελούσε το Πατριαρχείον αν ο Πατρ. Θεόφιλος ανελάμβανε την πρωτοβουλίαν δι᾽ ένα συμβιβασμόν.

Αι διαπιστώσεις δεν προκαλούν έκπληξιν, αν αναλογισθή κανείς κάποια δημοσιεύματα του Εθνικού Κήρυκος κατά το 2015, όπου αποκαλύπτεται ότι και εις το Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως συμβαίνουν παρόμοια, εκτός από τα Οικουμενιστικά, τα οποία έχουν γίνει καθεστώς. Φαίνεται ότι έχει αναπτυχθή μία κοινή «νοοτροπία» εις τα Πατριαρχεία, η οποία ηγκυροβόλησεν απατηλώς εις την εμμονήν κάποιων θεολόγων, οι οποίοι τα τελευταία έτη προβάλλουν διαρκώς μίαν αβάσιμον θεολογίαν περί «Πρωτείων», όχι τιμής αλλά υπεροχής.

Αι «Νέαι Χώραι»

Το 2004, δύο ακριβώς έτη πριν από την αποκατάστασίν του ο Αρχιεπίσκοπος Ασκάλωνος, κατά την περίοδον της συγκρούσεως της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικ. Πατριαρχείου, ως τότε Επίσκοπος Κωνσταντίνης έλαβε με παρρησίαν δι᾽ άρθρου θέσιν δια τα τεκταινόμενα. Εις αυτό ετίθετο ανοικτώς όχι μόνον υπέρ της παραιτήσεως του Οικ. Πατριάρχου από την διεκδίκησιν των Νέων Χωρών, αλλά έθετε ευθαρσώς το ζήτημα της ενοποιήσεως της εκκλησιαστικής διοικήσεως εις την Ελλάδα δια της συνενώσεως εις την Εκκλησίαν της Ελλάδος των Δωδεκανήσων αλλά και της Κρήτης, εις την οποίαν ευρίσκεται σήμερον καθ’ οδόν η Μ. Σύνοδος. Εδέχθη τότε απάντησιν από τον πρωτ. π. Γεώργιον Τσέτσην, εις την οποίαν ο π. Νικηφόρος ανταπήντησε την 8ην Μαρτίου 2004 υποστηρίζων δι᾽ επιχειρημάτων την αρχικήν του ακαταμάχητον θέσιν. Μεταξύ άλλων έγραφε:

«Μπορεί να είμαι αφελής και να μη καταλαβαίνω πολλά πράγματα, αλλά σας παρακαλώ εξηγήστε μου ποιά είναι η σκοπιμότης, σε ένα χώρο, τον χώρο του Ελληνικού Κράτους, όπως είναι σήμερα, να υπάρχουν 6 διαφορετικές καταστάσεις: 1. Εκκλησία της Ελλάδος, 2. Νέες Χώρες, 3. Εκκλησία της Κρήτης, 4. Δωδεκάνησα, 5. Πάτμος, 6. Άγιον Όρος; Γιατί δεν είναι όλες οι Μητροπόλεις που ανήκουν στο Οικ. Πατριαρχείο στην ίδια κατάσταση; Σας παρακαλώ να μου πείτε, εάν αυτή η κατάσταση είναι λογική. Βοηθάει η κατάσταση αυτή καλύτερα στην διαποίμανση του ποιμνίου του συγχρόνου Ελληνικού Κράτους;… Η μήπως το Πατριαρχείο πιστεύει ότι η Εκκλησία της Ελλάδος δεν είναι άξια να ποιμάνει τις Μητροπόλεις και θέλει να τις θέσει υπό τον έλεγχό του για τον σκοπό αυτό; Η θέλετε να πιστέψω ότι η Αρχιεπισκοπή Αμερικής δεν μπορούσε να αυτοδιοικηθεί, επειδή ήταν πολύ μεγάλη, αλλά μπορεί να διοικηθεί από την Κωνσταντινούπολη; Η μήπως αυτό που θέλει να κάνει το Πατριαρχείο είναι να γίνει μία δεύτερη Ρώμη στην Ορθόδοξη Εκκλησία;»

Η πρόσφατος πρόσκλησις των Μητροπολιτών της Βορείου Ελλάδος εις το Φανάρι, το συνέδριον της Θεολογικής Σχολής της Θεσσαλονίκης δια τον Πάπαν και τον Οικ. Πατριάρχην, αλλά και το ευτυχώς αποτυχημένον εγχείρημα προαγωγής του γραφείου του Οικ. Πατριαρχείου εις τας Αθήνας εις «νουντσιατούρα», δίδουν επαρκή απάντησιν εις το τελευταίον ερώτημα. Εις τα προηγούμενα ερωτήματα απήντησεν εμμέσως ο Σεβ. Μητρ. Νέας Σμύρνης εις την επίσημον εισήγησίν του εις την Ιεραρχίαν του Οκτωβρίου, όταν εδήλωσεν ότι:

«…δεν μπορούμε ως Εκκλησία και ως Ιεραρχία να απευθυνόμαστε προς τον ελληνικό λαό θεωρώντας τον εν τω συνόλω του μέλη της Ελλαδικής Εκκλησίας και κατ’ επέκτασιν ποίμνιό μας. Κατά πρώτο λόγο διότι τα όρια της Εκκλησίας της Ελλάδος από πλευράς δικαιοδοσίας δεν συμπίπτουν με τα όρια του ελληνικού κράτους» (Ο.Τ. φ. 2089/ 23.10.2015).

Το Πατριαρχείον Αντιοχείας

Η ανάμειξις του Οικ. Πατριαρχείου δεν περιορίζεται μόνον εις το ζήτημα αυτό, αλλά από παλαιά, ως είναι γνωστόν και εις τα άλλα Πατριαρχεία. Εις άλλον σημείον αυτής της σπουδαίας και αποκαλυπτικής επιστολής γράφει:

«Οι Ιορδανοί έχουν ζητήσει ήδη να φτιάξουν δική τους Εκκλησία και το Πατριαρχείο Αντιοχείας τους βοηθάει σ’ αυτό, κυρίως εξ αιτίας της αναμίξεως του Πατριαρχείου μας στις Αραβικές και Παλαιστινιακές κοινότητες της Αμερικής, μίαν ανάμιξιν που ενεθάρρυνε το Οικουμενικό Πατριαρχείο χωρίς ντροπή. Μάλιστα το Πατριαρχείο Αντιοχείας, σε αντίποινα, έστειλε ιερείς του στην Ιορδανία να ιδρύσουν κοινότητες με αυτούς που είναι δυσαρεστημένοι από το Πατριαρχείο μας… Δεν καταλαβαίνω όμως, γιατί, όταν ο Διόδωρος προσπάθησε να κάνει Εξαρχία στην Αμερική το 1991-1992, και στην Αυστραλία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αντέδρασε με τον γνωστό τρόπο, και καλά έκανε, ενώ για την ανάμιξή μας στις Παλαιστινιακές Κοινότητες κάνει τα στραβά μάτια και μάλλον επευλογεί. Θα μου πείτε, σκοπιμότητες».

Η ιστορία είναι διαφωτιστική, δια να αντιληφθή κανείς σήμερον τι συμβαίνει εις το ζήτημα του Κατάρ. Ο ίδιος ο Ασκάλωνος κ. Νικηφόρος εκτιμά δια την σημερινήν διαμάχην δια το Κατάρ ότι πιέσεις ασκούνται από την Αμερικήν προς τον Πατριάρχην Ιεροσολύμων, δια να αποδυναμωθή το Πατριαρχείον Αντιοχείας. Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίον, διατί το Οικ. Πατριαρχείον εκτός από την μεγάλην χρηματοδότησιν, επιμένει να έχη υπό την δικαιοδοσίαν του την Αρχιεπισκοπήν της Αμερικής: διότι εκεί είναι η Μέκκα του σχεδιασμού των παγκοσμίων εξελίξεων.

Αι παγκόσμιαι αυταί στρατηγικαί που κατευθύνουν τον πόλεμον εις την Μ. Ανατολήν θα ηρέσκοντο εις το να υπάρχουν αποδυναμωμένα τα κέντρα της Ορθοδοξίας πλην ενός, το οποίον θα ήλεγχε τα υπόλοιπα και το ίδιον θα ηλέγχετο από αυτούς. Δεν απέχει πολλάς δεκαετίας από τότε που ο Αμερικανός Πρόεδρος Τρούμαν απέστειλε τον Πατριάρχην Αθηναγόραν, παρακάμπτων και αυτήν ταύτην την Τουρκικήν Κυβέρνησιν. Το Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως δεν χρειάζεται άλλωστε να αναζητήση αυτόν τον ρόλον, αφού εις το παρελθόν έχει ήδη διαδραματίσει τον «ηγεμόνα» των Πατριαρχείων: Κατά την Τουρκοκρατίαν τα Πατριαρχεία Αντιοχείας και Ιεροσολύμων ήσαν υπό τον πλήρη έλεγχόν του εις σημείον να διορίζη, ως απέδειξε προσφάτως η ιστορική έρευνα (Π. Κονόρτας, Οθωμανικές θεωρήσεις για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, Αθήνα 1998, σ. 225-227), τους Πατριάρχας με τον ίδιον τρόπον ως ακριβώς έπραττε δια τους απλούς Μητροπολίτας της δικαιοδοσίας του! Βεβαίως, τότε ήτο Οθωμανική Αυτοκρατορία ενώ σήμερον ονομάζεται Παγκοσμιοποίησις…

Επίσης την Εκκλησίαν της Ελλάδος συνεχώς έχει υπό ομηρίαν δια τας «Νέας Χώρας». Εις την Εκκλησίαν της Βουλγαρίας μεταχειριζόμενον την εξωτερικήν πολιτικήν του Ελληνικού Κράτους, κραδαίνει τα δίκαια επιστροφής κειμηλίων. Την δε Εκκλησίαν της Κύπρου και της Σερβίας δεν υπολογίζει δια την μικράν τους έκτασιν και επιρροήν. Το Πατριαρχείον της Αλεξανδρείας και η Εκκλησία της Ρουμανίας απλώς συμπλέουν εις την Οικουμενιστικήν χάραξιν πορείας του Φαναρίου. Τέλος, μόνον η συμπεριφορά του προς την Εκκλησίαν της Κρήτης, όπου δεν ηρωτήθη η τοπική εκκλησιαστική αρχή δια την σύγκλησιν της Μ. Συν­όδου, απέδειξε τα χαρακτηριστικά της «ηγεμονίας»!

Ερωτήματα δια την ισοτιμίαν των Αρχιερέων

Απορίας άξιον είναι μετά από όλα αυτά υπό ποίας προϋποθέσεις επιθυμούν να συνέλθη η Μεγάλη Σύνοδος. Αν ένα ζήτημα ως αυτό του πρ. Ασκάλωνος παραμένει εις εκκρεμότητα, δημιουργόν εσωτερικά προβλήματα εις το Πατριαρχείον Ιεροσολύμων, πως θα διευθετηθούν ζητήματα, τα οποία έχουν την αξίωσιν να αφορούν εις όλας τας Τοπικάς Εκκλησίας; Η «Πατριαρχική νοοτροπία» προβληματίζει κανένα δια την Σύνοδον; Ούτε η πιθανή ανάμειξις της Αμερικής εις το ζήτημα του Κατάρ δεν προβληματίζει; Το γεγονός ότι δεν υπάρχει σεβασμός είτε εις πρόσωπα τα οποία επιδιώκουν την δημοκρατικήν λειτουργίαν των Τοπικών Εκκλησιών είτε εις Εκκλησίας που επιδιώκουν την ισοτιμίαν μεταξύ όλων των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, δεν θα έπρεπε να απασχολή την Ιεραρχίαν; Μεγάλη Σύνοδος υπό ομηρίαν των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών δεν μπορεί να γίνη!

Η Μ. Σύνοδος συμφώνως προς τον επίσημον κανονισμόν λειτουργίας της αντιγράφει την λειτουργίαν του Οικ. Πατριαρχείου, ίσως και του Ιεροσολύμων, όπου δεν χρειάζεται να μετέχουν όλοι οι Αρχιερείς, δεν χρειάζεται να έχουν λόγον, δεν χρειάζεται να έχουν ψήφον, αλλά αρκεί μόνον η πειθαρχία εις τον «Πρώτον»! Μία τοιαύτη «Σύνοδος», που δεν σέβεται τους Ιεράρχας θα σεβασθή την Παράδοσιν; «Ρίχνουν στάκτην» εις τα μάτια ότι η μία ψήφος ανά Εκκλησίαν διασφαλίζει την ισότητα, ενώ πρόκειται δια τεχνικήν φιμώσεως των Ιεραρχών! Μήπως τελικώς αυτά είναι τα βαθύτερα κίνητρα, τα οποία ώθησαν το Πατριαρχείον Αντιοχείας να μη υπογράψη τον κανονισμόν λειτουργίας και όχι απλώς η εκκρεμότης της εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας με το Πατριαρχείον Ιεροσολύμων; Μήπως η όποια «εκκρεμότης» εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας θα πρέπη να αφυπνίση και την Ιεραρχίαν της Εκκλησίας της Ελλάδος;

 

 

Παντοκράτορας