Οι Άγιοι Γέροντες π. Σίμων και π. Μάρκος χαράσσουν την γραμμήν του «Ο.Τ.»

Σχετικώς με την στάσιν του Ο.Τ. ως προς το ζήτημα της διακοπής μνημοσύνου ενημερώνομεν άπαντας ότι ακολουθούμεν την γραμμήν δύο αγίων μορφών, αι οποίαι έχουν σημαδεύσει την πορείαν και καθορίσει το πνεύμα του Ο.Τ. Παραθέτομεν αυτούσιον την μαρτυρίαν του μακαριστού πνευματικού πατρός μας π. Μάρκου Μανώλη προσθέτοντες ότι ο μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος πληροφορηθείς την γραμμήν αυτήν του γέροντος π. Σίμωνος εξεπλάγη δια την ευθυκρισίαν του και έσπευσε να τον συναντήση. Ακουλουθεί η γραφίς του π. Μάρκου:
«Το 1965 ήμουν μοναχός, αδελφός της Ιεράς Μονής Πετράκη και ιεροδιάκονος αυτής. Το 1967 είχα μεταβεί στο Άγιον Όρος για προσκύνημα μαζί με τον Γέροντά μας πατέρα Χαράλαμπο και τον αείμνηστο συνεργάτη του «Ορθοδόξου Τύπου» Νέαρχο Μαρτάκο. Ο Γέροντας με τον Νέαρχο Μαρτάκο επέστρεψαν στην Αθήνα.
Εγώ παρέμεινα περισσότερο στα Άγιον Όρος• πρώτα στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος και αργότερα στα Κατουνάκια μαζί με τον αείμνηστο, επίσης, Γέροντα Εφραίμ τον μεγάλο. Φιλοξενήθηκα μία εβδομάδα στην καλύβη του, και ήθελα να παραμείνω κοντά του, εκεί στην ησυχία. Ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ μου είπε: «δεν είναι δυνατόν να παραμείνεις, διότι είσαι μεγαλόσχημος και ο Γέροντάς σου θα ανησυχεί».
Έτσι, επέστρεψα στον κόσμο με μεγάλη μου λύπη και έμεινα στην Ιερά Μονή Πετράκη, όπου είχα και κελλί. Αλλά ποθούσα να βρίσκομαι σ’ ένα ησυχαστήριο. Με πολλές παρακλήσεις, επέτρεψε ο Γέροντάς μου και Ηγούμενος της Μονής Πετράκη π. Χαράλαμπος να παραμείνω τον χειμώνα του 1967 στο μετόχι του Αγίου Παντελεήμονος στη Βουλιαγμένη. Αλλά αργότερα, προς το Πάσχα του 1968, όταν άρχισε να κατεβαίνει πολύς κόσμος, κατάλαβα ότι δεν μπορού­­σα πλέον να μένω εκεί.
Ζήτησα, έτσι, την άδεια του Γέροντος Σίμωνος, μέσω της αειμνήστου Γεωργίας Ζαρακοβίτου, αν με δεχόταν, να μονάσω στην Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος Πεντέλης. Ο Γέροντας έδωσε με προθυμία την ευλογία του, καθώς και ο Γέροντάς μου π. Χαράλαμπος, και έτσι τη Μεγάλη Πέμπτη το απόγευμα του 1968, έφθασα στην Ιερά Μονή.
Δυστυχώς, είχε τελειώσει η ακολουθία των Παθών του Κυρίου, διότι ο Γέροντας, λόγω της παθήσεως των οφθαλμών του, δεν μπορούσε να διαβάσει μόνος τα δώδεκα ευαγγέλια. Είχαν έλθει, όμως, δύο ιερείς για εξομολόγηση και τους παρακάλεσε ο Γέροντας να τελέσουν εκείνοι την ακολουθία ενωρίτερα, γιατί είχαν ενορίες. Έτσι είχε τελειώσει η ακολουθία των Παθών πολύ νωρίς.
Την επομένη ήταν η ακολουθία της Μεγάλης Παρασκευής, και έλαβα μέρος ως διάκονος.
Επηρεαζόμενος από ζηλωτικές αντιλήψεις, λόγω μοντερνισμού και οικουμενισμού του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, δεν ήθελα να τον μνημονεύσω και είπα μόνον «υπέρ του Αρχιεπισκόπου». Ο Γέροντας, μέσα από τα Ιερό, με διόρθωσε και πρόσθεσε: «Ιερωνύμου». Τότε, λέγω μέσα μου: «Είσαι πιο σοφός από τον Γέροντα; Τι κάνεις; Να κάνεις υπακοή». Από τότε μνημόνευα ανελλιπώς το όνομα του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου στη θεία Λειτουργία και στις άλλες ιερές ακολουθίες».
Σημ. Ο.Τ.: Ο «Ο.Τ.» κάνει έκκλησιν προς τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτας να μη τιμωρήσουν όσους διέκοψαν το μνημόσυνον. Αν ο κυρός Αθηναγόρας, γνωστός δια τον βίον και τα φρονήματά του, έδειξεν ανοχήν, δεν πρέπει προς χάριν της ενότητος το ίδιον να πράξουν και οι Ιεράρχαι σήμερον;

Παντοκράτορας