Οι άγνωστοι διωγμοί του π. Μάρκου Μανώλη

Ορθόδοξος Τύπος Εφημερίδα

Εις μνημόσυνον του μακαριστού Γεροντος και ενθάρρυνσιν του εν παρομοίω διωγμώ διατελούντος σήμερον π. Νικολάου Μανώλη

Του κ. Χρήστου Κ. Λιβανού

Ερευνώντας το περασμένο καλοκαίρι τα αρχεία θρησκευτικών εφημερίδων και περιοδικών προς εξεύρεσιν στοιχείων από τη ζωή και το έργο του μακαριστού ομολογητού θεολόγου Νικολάου Σωτηροπούλου, με σκοπό να τα συμπεριλάβωμε στην υπό έκδοσι βιογραφία του, ανακαλύψαμε με συγκίνησι τρία δημοσιεύματα, που αφορούν στον επίσης μακαριστό αρχιμανδρίτη και πνευματικό προϊστάμενο της Π.Ο.Ε. και του «Ορθοδόξου Τυπου» π. Μάρκο Μανώλη. Τα δημοσιεύματα αυτά θα τα χαρακτηρίζαμε πιστοποιητικά ευσεβείας, αγωνιστικότητος και αγιότητος. «Παντες οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται», προειδοποίησε ο Απόστολος (Β  Τιμ. 3:12). Και ο π. Μάρκος Μανώλης, επειδή θέλησε να ζήση με ευσέβεια, διώχθηκε. Επαγωνίζεσθε «τη άπαξ παραδοθείση τοις αγίοις Πιστει», συνιστά στους πιστούς και έτερος Απόστολος (Ιούδ. 3). Και ο π. Μάρκος αγωνίστηκε για την Πιστιν όσον ολίγοι κληρικοί στην εποχή του. Και εξ αιτίας αυτών των αγώνων του υπέστη διωγμούς και υπέφερε υπερασπιζόμενος την φιλτάτη και αγιωτάτη Ορθοδοξία μας.

Σε δύο λοιπόν διωγμούς του π. Μαρκου αναφέρονται τα δημοσιεύματα, τα οποία θα αναδημοσιεύσωμεν σε τρεις συνέχειες στον «Ορθόδοξο Τυπο» εις μνημόσυνόν του, επ’ ευκαιρία της συμπληρώσεως εξαετίας από της κοιμήσεώς του, αλλά και για ένα άλλο λόγο. Για να ενθαρρύνωμε ένα άλλο αγωνιστή κληρικό, που διώκεται στις ημέρες μας εξ αιτίας των δικών του αγώνων κατά του Οικουμενισμού, τον π. Νικόλαο Μανώλη. Κατά σύμπτωσι, μάλιστα, ο διωχθείς τότε και ο διωκόμενος σήμερα έχουν το αυτό επώνυμο, το οποίο ετυμολογικώς προέρχεται από το εβραϊκό Εμμανουήλ, «ο εστιν μεθερμηνευόμενον μεθ’ ημών ο Θεός». Ο Θεός ήταν με τον π. Μάρκο Μανώλη· ο Θεός είναι και σήμερα με τον π. Νικόλαο Μα-νώλη και με κάθε πιστό κληρικό, μοναχό και λαϊκό, που αγωνίζεται υπέρ της Ορθοδόξου Πιστεως και κατά της δεσποτοκρατίας και του Οικουμενισμού. Και «ει ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών».

«Ευθαρσής διαμαρτυρία ευλαβούς διακόνου»

«Ως εγράψαμεν εις το προηγούμενον φύλλον, η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών δι’ εγκυκλίου της διέταξε τους κληρικούς της να ψάλλουν δεήσεις υπέρ της αποκαταστάσεως της υγείας του Πατριάρχου Αθηναγόρου. Μαζί δε με την δέησιν να ψάλλουν και τον πολυχρονισμόν του Πατριάρχου. Καθ’ ην στιγμήν, δηλαδή, ιεράρχαι της Νεας Ελλάδος, δια λόγους συνειδήσεως, ηναγκάζοντο να διακόψουν το μνημόσυνο του αιρετίζοντος Πατριάρχου, η Αρχιεπισκοπή Αθηνών διέτασσε το μνημόσυνον αυτού καθ’ άπασαν την επικράτειαν αυτής. Εις πολλούς Ναούς παρετηρήθη δυσφορία των πιστών, πολλοί των οποίων κατά την ώραν μνημονεύσεως του Πατριάρχου ηναγκάσθησαν ν’ αποχωρήσουν και να εξέλθουν εκ των Ναών.

»Χαρακτηριστικόν είναι το επεισόδιον, το οποίον εδημιουργήθη εις τον Ι. Ναόν της Μονής Πετράκη. Μετά το πέρας της ακολουθίας του Αποδείπνου της 2ας Απριλίου, ο ηγούμενος της Μονής επίσκοπος Ευρίπου κ. Βασίλειος, ανεκοίνωσεν εις το εκκλησίασμα, ότι θα εψάλλετο εν συνεχεία δέησις δια την υγείαν του Πατριάρχου. Αλλ’ όταν ήρχισεν η δέησις, ο ζηλωτής θεολόγος διάκονος κ. Μάρκος Μανώλης ήρεν φωνήν μεγάλην εκ της θέσεώς του και διεμαρτυρήθη. “Είναι απαράδεκτον, είπε, καθ’ ην στιγμήν Μητροπολίται παύουν το μνημόσυνον του Πατριάρχου, ημείς εδώ να τον μνημονεύωμεν. Δια τούτο εις ένδειξιν διαμαρτυρίας εξέρχομαι”. Και λέγων τους λόγους τούτους εξήλθεν εκ του Ναού. Το παράδειγμά του εμιμήθησαν και πολλοί των εκκλησιαζομένων χριστιανών, οι οποίοι εξήλθον εκ του Ναού. Ο ηγούμενος εταράχθη εκ της στάσεως του ευλαβούς διακόνου, και ηπείλησεν ότι δεν θα επέτρεπε την εκ νέου είσοδόν των εις τον Ναόν.

»Την επομένην, Παρασκευήν 3 Απριλίου, μετά το πέρας της θ. λειτουργίας των Προηγιασμένων Δωρων, ο ηγούμενος ανεκοίνωσεν, ότι θα επανελαμβάνετο η δέησις και η μνημόνευσις του Πατριάρχου. Αλλά και πάλιν η γενναία στάσις του π. Μαρκου ήλθε να ταράξη την ατμόσφαιραν. Ούτος, μη φανταζόμενος ότι θα επανελαμβάνετο η δέησις, προσήλθεν εις την θ. Λειτουργίαν. Μολις όμως ήρχισεν η δέησις, διέσχισε το εκκλησίασμα και επλησίασεν την θύραν του Ναού. Την στιγμήν δε, κατά την οποίαν ανεφέρθη το όνομα του Αθηναγόρου, με ισχυράν φωνήν και καταφανή συγκίνησιν εφώναξεν· “Είναι αποστάτης και αιρετικός….”.

»Η συγκίνησις του π. Μαρκου μετεδόθη εις τους περισσοτέρους των παρισταμένων Πατέρων της Μονής και των πιστών, οι οποίοι ηλέγχοντο υπό της συνειδήσεώς των, διότι δεν ηκολούθησαν και αυτοί το παράδειγμα του π. Μαρκου. Σημειωτέον, ότι μετά το επεισόδιον τούτο ο ευλαβής και ζηλωτής διάκονος δεν εθεάθη να λειτουργή. Λεγεται, ότι ετέθη εις επ’ αόριστον αργίαν υπό της Ι. Αρχιεπισκοπής.

»Όσοι γνωρίζουν το ήθος και τον ζήλον του π. Μαρκου, λυπούνται αν η Ι. Αρχιεπισκοπή, αντί να θέτη εις αργίαν το πλήθος των μοντέρνων κληρικών, οι οποίοι έχουν κατακλύσει την αυλήν της, θέτη εις αργίαν, άνευ ανακρίσεων και άνευ απολογίας, τον αγωνιστήν κληρικόν κ. Μάρκον Μανώλην. Ασφαλώς ο ευσεβής λαός γνωρίζει να κρίνη. Βλέπει μετά χαράς, ότι υπάρχουν και εις τας ημέρας μας γενναίοι κληρικοί, οι οποίοι, ακολουθούντες το παράδειγμα του Μαρκου του Ευγενικού, δεν συγκατατίθενται εις αντορθοδόξους και αντικανονικάς ενεργείας. Είθε το παράδειγμα του ευλαβούς διακόνου να μιμηθούν και άλλοι κληρικοί».1

Γεννάται, αγαπητοί αναγνώστες, το ερώτημα: πόσοι κληρικοί σήμερα μιμούνται το παράδειγμα του π. Μαρκου, παύοντας το μνημόσυνο του Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ο οποίος συνεχίζει ακάθεκτος τον οικουμενιστικό κατήφορο του Αθηναγόρου, κατασκανδαλίζοντας τον πιστό λαο; Η απάντησι είναι αποκαρδιωτική. Θα συνεχίσωμε όμως με τους διωγμούς του π. Μαρκου στο επόμενο φύλλο.

Σημείωσις:

  1. Εκκλησιαστικός Αγών, φυλ. 48, Μαϊος 1970.
Παντοκράτορας