ΟΧΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΙΣ! ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ «ΑΝΤΙ-ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

Εφημερίς Ορθόδοξος Τύπος

Του Αρχιμανδρίτου Ιεροθέου Αργύρη, Ιεροκήρυκος

Αποτειχίσεις άστοχοι

Αυτή την εποχή εκλεκτοί Πατέρες και ολόκληρες αδελφότητες με αφορμή τη «Σύναξη του Κολυμβαρίου», αποφασίζουν να προβούν στην πράξι της αποτειχίσεως. Προφανώς, η κυρία αιτία της αποτειχίσεως είναι η διάδοσις της ιδέας της Οικουμενιστικής Πανθρησκείας.  Νομίζουμε ότι οι κρυφοί και φανεροί πρωτοστάτες της αιρέσεως του Οικουμενισμού μάλλον τρίβουν τα χέρια τους, στην περίπτωσι που η αποτείχισις δεν γίνει λαίλαπα και καταιγίδα να σαρώση τα πάντα. Εάν παραμείνη μεμονωμένη κίνησις των ολίγων Πατέρων, τότε πιθανόν, αυτοί θα παραγκωνιστούν και θα απομονωθούν, ώστε η πνευματική ισχύς τους να ατονήση.
Οι Οικουμενιστές επαναλαμβάνουν την ιδίαν μέθοδον, που θέλησαν να εφαρμόσουν οι Φαρισαίοι εναντίον του Κυρίου. Εκείνοι προσεπάθησαν να απομακρύνουν τον Κύριο από το λαό, από το Ισραηλιτικό εθνικό και θρησκευτικό πλαίσιο, κατηγορώντάς Τον, ότι δήθεν κατέστη Σαμαρείτης, δηλαδή αιρετικός και αντεθνικός. Φυσικά ο Κύριος δεν έπεσε στην πονηρή παγίδα και στην καταχθόνιο μεθόδευσί τους.
Νομίζουμε ταπεινώς ότι στην δολία παγίδα που δεν έπεσε ο Κύριος παρασύρονται οι αποτειχιζόμενοι Πατέρες. Οι Οικουμενισταί, εύκολα θα τους κατηγορούν ότι είναι έξω από την Εκκλησία, ότι είναι ξένοι, σχισματικοί και εχθροί της Ορθοδοξίας. Ας φωτίση ο Θεός τους Πατέρες και τις διάφορες Αδελφότητες να πράξουν κατά το Άγιο Θέλημά Του.
Εμείς, ταπεινά δηλώνουμε ότι θα είμαστε μέσα στο Πύρινο Τει­χος της Εκκλησίας, το οποίο είναι ο ίδιος ο Κύριος:
«Και εγώ έσομαι αυτή͵ λέγει Κυριος͵ τείχος πυρός κυκλόθεν και εις δόξαν έσομαι εν μέσω αυτής». (Ζαχ. Β  9) (Και εγώ, θα είμαι δι’ αυτήν (την Ιερουσαλήμ, την Εκκλησία, την Ελλάδα) λέγει ο Κύριος, ως πύρινο τείχος ολόγυρά της άμαχον και ανυπέρβλητον και δόξα ιδική της ανάμεσά της).
Κατωτέρω προβαίνουμε σε μία σύντομο ανάλυσι των θεμάτων που αφορούν τους εσωτερικούς εχθρούς της Εκκλησίας και της Ελλάδος, για τα γίνη πιο κατανοητή η θέσις μας για το ζήτημα της αποτειχίσεως.

“Αντι- Εκκλησία”
η Εκκλησία;

Όταν ο Μέγας των Εθνών Απόστολος Παύλος εκήρυσσε σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο το Ιερό Ευαγγέλιο, τότε, μερικοί εκ Φαρισαίων Χριστιανοί προσεπάθησαν να διαλύσουν το έργο του, να σμικρύνουν τον Χριστιανισμό, να τον κάνουν μία Ιουδαϊκή εθνική θρησκεία, με περιτομές και Μωσαϊκές διατάξεις. Τότε, ο θείος Παύλος αντελήφθη εγκαίρως τον μέγα κίνδυνο της «Αντι-Ιεραποστολικής» μεθοδεύσεως. Εδημιούργουν μία «Αντι-Εκκλησία» μέσα στην ίδια την νεοσύστατο Εκκλησία, αλλά εκείνος δεν το επέτρεψε.
Αυτή η μέθοδος της καταχθονίου δημιουργίας μιας «Αντι-Εκκλησίας» επανελήφθη πολλές φορές ανά τους αιώνες:
Εσχάτως στην αθεϊστική Σοβιετική Ένωση, εδημιουργήθη και δευτέρα ψεύτικη «Εκκλησία», η λεγομένη «Ζώσα Εκ­κλησία», σύμμαχος του Κομμουνισμού και ελεγχομένη πλήρως από την υλόφρονα πανίσχυρη εξουσία, αντίθετη στην αληθινή “Εκκλησία των Κατακομβών”.
Κατά την εποχή μας εδημιουργήθη μία νέα φοβερή, δολία «Αντι-Εκκλησία» με τη μορφή του Οικουμενισμού και με την εωσφορική μάσκα της δήθεν αγάπης.

“Αντι-Ελλάς”

Όλοι οι Έλληνες Ορθόδοξοι έχουμε συνείδησι ότι, ο Ελληνισμός εταύτισε την πορεία του με το Χριστιανισμό αρχικώς και με την Ορθοδοξία κατόπιν. Γνωρίζουμε δε καλώς ότι πολλάκις εδημιουργήθη μέσα στην Ελληνορθοδοξία, όχι μόνον μία «Αντι-Εκκλησία», αλλά και μία «Αντι-Ελλάς», μέσα στην σάρκα της Ελλάδος, από τους ποικιλωνύμους και ποικιλοχρώμους Προδότες, τους Πράκτορες και τους Προσκυνημένους (Π-Π-Π).
Είναι χαρακτηριστικά τα φλογερά λόγια του Θ. Κολοκοτρώνη, με το φοβερό σύνθημα «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Φωτιά, θάνατος και αμείλικτος τιμωρία στους Μωραΐτες τους υποτασσομένους στον κατακτητή και εισβολέα, στον Ιμπραήμ. Το ίδιο σύνθημα εχρησιμοποίησε και ο εμπνευσμένος Γ. Καραϊσκάκης, όταν ο Κιουταχής μοίραζε προσκυνοχάρτια σε λίγους δειλούς από τους επαναστατημένους Έλληνες.
Για να συνδέσουμε δε την «Αντι-Εκκλησία» και την «Αντι-Ελλάδα» καταγράφουμε ότι, αυτές συνήθως, συναπαρτίζονται από τα ίδια πρόσωπα, που χαρακτηρίζονται από πνεύμα αντορθόδοξο, και έχουν στο αίμα και στο μυαλό τους το δηλητήριο της ανθελληνικότητος, ενώ εξωτερικώς φέρουν το σχήμα του Ορθοδόξου και του Έλληνος. Οι διεφθαρμένοι άρχοντες, οι κακοί κληρικοί, οι αιρετικοί, οι ανήθικοι, οι φιλόδοξοι, εδημιούργησαν μία «Αντι-Αυτοκρατορία» μέσα στην ένδοξη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Αυτή τη μάστιγα και νεοπλασία, την «Αντι-Ελληνο-Εκ­κλησία», την «Αντι-Αυτοκρατορία» την “Αντί…”, την αντιμετωπίζει η Ελληνορθοδοξία από την πρώτη Χριστιανική εποχή. Θα μνημονεύσουμε αρχικώς, μόνον το Μονοφυσιτισμό, που διέσπασε το Χριστιανισμό και τον Ελληνισμό θανάσιμα στην Ανατολή. Έτσι εδημιούργησε εύκολες τις συνθήκες εισβολής και επικρατήσεως του θανατηφόρου τέρατος του Ισλαμισμού.
Στην συνέχεια, από την εποχή του Μεγάλου Φωτίου και εντεύθεν, η «Αντι-Ελληνο-Εκ­κλησία», αποτελεί μόνιμο επικίνδυνο και θανάσιμο καθεστώς. Η “Αντί…” δρα διαρκώς και καταχθονίως. Μνημονεύουμε τις κοσμογονικές συμφορές που προεκάλεσε:
Την Άλωση της Κωσταντινουπόλεως, από τους Σταυροφόρους Λατίνους το 1204.
Τις φοβερές εκκλησιαστικές διαμάχες, με τους εμφυλίους πολέμους επί του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.
Τις προδοτικές κινήσεις των Ενωτικών, που προετοίμασαν και προεκάλεσαν την μαύρη Άλωση της Πόλεως από τους Αγαρηνούς το 1453.
Μετά την απελευθέρωση η «Αντι-Ελληνο-Εκκλησία» δραστηριοποιείται και πάλιν λίαν δολίως και καταχθονίως. Υπάρχουν διάφορες φάσεις και σημαντικά γεγονότα. Ας αναφερθούμε στα πιο πρόσφατα, στους υποστηριχτές του σχεδίου Ανάν για την Κύπρο, στους θιασώτες των Μνημονίων στην Ελλάδα και στους κάθε είδους Οικουμενιστές στον εκκλησιαστικό χώρο.
Αλλά εμείς γνωρίζουμε ότι ο Κύριος θα μας προστατεύη, από τους αμαρτωλούς, κατά την υπόσχεσί Του: «Κατανοεί ο αμαρτωλός τον δίκαιον και ζητεί του θανατώσαι αυτόν,͵ ο δε Κυριος ου μη εγκαταλίπη αυτόν εις τας χείρας αυτού ουδέ μη καταδικάσηται αυτόν,͵ όταν κρίνηται αυτώ» (Ψαλμ. λστ’ 32-33). (Παρακολουθεί και παραμονεύει ο αμαρτωλός τον δίκαιον, και ζητεί ευκαιρίαν, δια να τον θανατώση. Αλλά ο Κύριος δεν θα εγκαταλείψη τον δίκαιον στα χέρια του αμαρτωλού, ώστε να τον καταδικάση, όταν έρχεται εις διαμάχη μαζί του.)

Ποίοι συνιστούν τους «Αντί …»

Όταν ο Κύριος ηρωτήθη από τους Αποστόλους, ποιός ανάμεσά τους θα τους προδώσει, Εκείνος δεν απήντησε «ο Ιούδας», για να μη φανή ότι ο ίδιος τον σπρώχνει προς την αισχρή πράξι. Φιλανθρώπως ποιών, δεν τον κατωνόμασε, δεν τον κατέδειξε σαφώς, για να του δώση μία τελευταία ευκαιρία, ώστε να μετανοήση και να αλλάξη την καρδιά του και το σχεδιασμό του. Έδωσε όμως «μυστηριώδη» απόκριση με δύο τρόπους, λέγοντας, «αυτός που θα του δώσω το ψωμί», φιλοφρο­νώντας τον και προσπαθώντας να τον συγκινήση. Και ακόμη, προσέθεσε, «αυτός που θα βουτήξει το ψωμί μαζί Μου στο πιάτο με το ζωμό».
Αυτές οι Μυστηριώδεις και Υπερβατικές απαντήσεις, υπήρ­ξαν ακατάληπτες αρχικά για τους Μαθητές, αλλά λίαν ξεκάθαρες και σαφείς, μετά το ξετύλιγμα των γεγονότων του Θείου Πάθους.
Κατ’ αναλογίαν, οι γνωρίζοντες καλώς τα κρίσιμα ζητήματα περί των «Αντί… », δρώντες σκοπίμως εθνοσυμφιλιωτικώς, δεν τους κατονομάζουν, αλλά τους καταγράφουν κωδικώς:
Οι «Αντί… » είναι αυτοί, που «παραλαμβάνουν το ψωμί της εξουσίας από ξένα εχθρικά Κέντρα και χέρια».
Είναι εκείνοι, που «βουτούν το ψωμί στον άνομο πλούτο εξαγοράς και στο ζωμό των ανθελληνικών και αντιχριστιανικών Ιδεολογιών και Καταπιστευμάτων».
Είναι όσοι «κάθηνται και εισάγουν τα δάκτυλά τους στο πλήρες αίματος πιάτο των σκοτεινών Μυστικών Παγκοσμίων Οργανώσεων», των θεωρουμένων υπερεγκεφάλων της Οικουμένης, α) του κλαμπ της Μπίλντεμεργκ β) του Φορουμ του Νταβός, γ) της Τριμερούς Επιτροπής δ) της G7 η G8 και ε) των μασονικών στοών. Εν προκειμένω, ο καθένας δύναται με μία σύντομο έρευνα στο διαδίκτυο να ανασύρη τα συγκεκριμένα ονόματα των “Αντί…”.

Το αρωματισμένον στεφάνι
εις τον προδότην Στρατηγόν

Όταν ο βασιλιάς της Περσίας Αρταξέρξης Β’ παρέθετε επίσημο δείπνο στην αντιπροσωπία των Ελλήνων στρατηγών, τότε προσέφερε σε αυτούς διάφορα δελεαστικά δώρα. Σε μία στιγμή έβγαλε από το κεφάλι του το βασιλικό χρυσό δάφνινο στεφάνι, το ενεβάπτισε σε ένα δοχείο με μύρα και αρώματα και το ετοποθέτησε τιμητικώς στο κεφάλι του Σπαρτιάτη Στρατηγού Ανταλκείδα. Τιμή και δόξα, θα έλεγε κανείς, αλλά λίαν πονηρή και σκόπιμος διπλωματική κίνησις.
Πράγματι, δυστυχώς για τον Αρχαίο Ελληνισμό, αυτός ο πουλημένος Στρατηγός, αργότερα, υπέγραψε την περίφημο «Ανταλκείδειο Ειρήνη» (386 π.Χ.), μεταξύ Περσίας και Ελληνικών Πόλεων. Την άκρως προσβλητική, την λίαν δουλική,  την σφόδρα ατιμωτική συνθήκη, όλων των εποχών για τον Ελληνισμό, για τις Ελληνικές Πόλεις της Μητροπολιτικής Ελλάδος, για τις Ελληνικές Πόλεις της Μικράς Ασίας και για την Ελληνική Κύπρο.
Θα μας επιτραπή να εκφράσουμε την άποψι εγκύρων Ελλήνων Συνταγματολόγων, ότι ίσως, η «Ανταλκείδειος Ειρήνη» να υπήρξε η πιο ατιμωτική συνθήκη δουλικότητος των Ελλήνων, αλλά μόνον μέχρι την επιβολή των συγχρόνων δουλικών «Μνημονίων» (2010-2017). Της «Νεο-Ανταλκειδείου Ειρήνης», μεταξύ Ελλάδος και «Ευρωπαϊκής ΜΗ Ενώσεως». Αυτή φέρει την υπογραφή τόσων Νεοκατοχικών «Προέδρων», τόσων «Νεοκατοχικών Πρωθυπουργών» και την ψήφο τόσων Νεοκατοχικών «Βουλευτών». Οι μελετήσαντες τα φοβερά κείμενα των «Μνημονίων», αποφαίνονται κατηγορηματικώς ότι αυτά ξεπερνούν κατά πολύ σε δουλοφροσύνη – προς την «Νεογερμανική Ευρώπη» – εκείνη την παλιά κατάπτυστο «Συνθήκη του Ανταλκείδα».
Κατά λογικήν συνέπειαν, «Αντι-Ελληνο-Εκκλησία» “Αντί…”, λογίζονται εκείνοι, στους οποίους Ξένες εχθρικές Δυνάμεις, «εμβαπτίζουν το στεφάνι της εξουσίας στα μύρα της προδοσίας και το τοποθετούν στο σκυμμένο άδειο τους κεφάλι».
Όσοι κατάλαβαν, έχει καλώς. Εκείνοι που δεν κατάλαβαν, κατά ανάλογο ρήσι του Αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου, ας ρωτήσουν αυτούς που κατάλαβαν, ώστε να μάθουν.
Εμείς στηριζόμαστε αταλάντευτα στα λόγια του Κυρίου και στις υποσχέσεις Του, για προστασία της Εκκλησίας μας και της Ορθοδόξου Ελλάδος μας:
«Διότι τάδε λέγει Κυριος Παντοκράτωρ• οπίσω δόξης απέσταλκέ με επί τα έθνη τα σκυλεύσαντα υμάς͵ διότι ο απτόμενος υμών ως απτόμενος της κόρης του οφθαλμού αυτού•» (Ζαχ. β’ 12). (Διότι αυτά λέγει ο Κύριος Παντοκράτωρ• προς δόξαν του Αγίου Ονόματός Του με έχει αποστείλει ενταντίον των ειδωλολατρικών εθνών, τα οποία σας ελεηλάτησαν• διότι εκείνος, ο οποίος σας πλησιάζει εχθρικώς και απλώνει το χέρι του, δια να σας βλάψη και λυπήση, είναι σαν εκείνον, που με το δάκτυλόν του εγγίζει και προσβάλλει την κόρη του ματιού μου.)

Δεν θα εγκαταλείψωμεν την Εκκλησίαν

Ημείς προτιθέμεθα να παραμείνουμε μέσα στην Εκκλησία και στην Ελλάδα και να μη παραχωρήσουμε ουδέ σπιθαμή «Αγίας Γης» και «Αγίας Εκκλησίας» στους εθνικούς και εκκλησιαστικούς Πράκτορες, Προδότες και Προσκυνημένους (Π-Π-Π).
Η «Αντι-Εκκλησία» φαινομενικά, θεωρείται ότι είναι πολύ ισχυρή η μάλλον πανίσχυρη, αφού έχει καταλάβει τα πλείστα κέντρα εκκλησιαστικής εξουσίας με ρασοφόρους, που είναι κατά κανόνα λίαν ανήθικοι και σφόδρα κλεπτοκράτες. Αλλά και η «Αντι-Ελλάδα» λογίζεται ότι φέρει τεράστια δύναμη, αφού μέσα της περιλαμβάνει μεγάλο μέρος της Πολιτικής Εξουσίας εις τα επίπεδα της κορυφής.
Ας το ξεκαθαρίσουμε. Η δύναμις της «Αντι-Ελληνο-Εκκλησίας», είναι μόνο φαινομενική  και σκιώδης, όπως είναι και η δύναμις του Διαβόλου μετά την Ανάσταση του Κυρίου μας.
Τουτέστιν, είναι η δύναμις του μύρμηγκος, που μοιάζει με λιοντάρι. Οι “Αντί…” είναι μόνον Μυρμηγκολέοντες, κατά την Αγία Γραφή:
«Μυρμηκολέων ώλετο παρά το μη έχειν βοράν, σκύμνοι δε λεόντων έλιπον αλλήλους» (Ιώβ δ’ 11). (Το μυρμήγκι που μοιάζει με λιοντάρι εχάθη, διότι δεν έχει τροφή και τα λιονταράκια εχωρίσθησαν αλλήλων και διεσκορπίσθησαν.)
Ημείς μικροί, αδύναμοι, ασήμαντοι, αλλά μέσα στο ακατάλυτο Κάστρο της Ελληνορθοδοξίας. Στις επάλξεις, αλλά δίπλα μας ζωντανές μορφές από Αγίους και Ήρωες. Από Πατέρες και Σοφούς. Από Μάρτυρες και Προγόνους.
Θα μπορούσαμε να πούμε σχηματικώς, ότι είμεθα νάνοι, αλλά “νάνοι” στις πλάτες “Γιγάντων”. Των Πνευματικών Γιγάντων που αγαπάμε.
Το πιστεύουμε πως, ο νικητήριος Πόλεμος διεξάγεται, κατά μεγαλόπνοο Βουλή, παρά του Ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου, της Κεφαλής της Εκκλησίας και παρά του Επιδημήσαντος Αγίου Πνεύματος, του Κυβερνήτου Αυτής.
Oι υπεναντίοι θα κατανικηθούν για πάντα, καθότι: «Oύτοι μετά του Αρνίου πολεμήσουσιν͵ και το Αρνίον νικήσει αυτούς,͵ ότι Κυριος Κυρίων εστίν και Βασιλεύς Βασιλέων,͵ και οι μετ  αὐτοῦ κλητοί και εκλεκτοί και πιστοί» (Αποκ. ιζ  14).

Παντοκράτορας