Ο ΑΜΙΡ, Ο ΕΜΙΡΗΣ ΚΙ Η… ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ!

Ορθόδοξος Τύπος Εφημερίδα

Γράφει ο Αρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου, Ιεροκήρυξ Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών

Είναι γνωστή σε όλους, η ιστορία του μικρού Αμίρ, ο οποί­ος «κληρώθηκε» – σύμφωνα με την τελευταία ρύθμιση του υπουργού παιδείας – να σηκώση στην παρέλαση του σχολείου του, την Ελληνική Σημαία. Με παρέμβαση, τελικά, του διευθυντή και των δασκάλων του σχολείου Δάφνης, στο οποίο φοιτά ο συγκεκριμμένος μαθητής, δεν του εδόθη η σημαία, αλλ’ αντί αυτής σήκωσε ένα «πλακάτ», που ανέγραφε τον  τι­τλο του … σχολείου του.
Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ … Μάθαμε ότι κάποιοι ρατσιστές – χωρίς εισαγωγικά – επετέθησαν εις το σπίτι του, προβαίνοντας σε κάθε είδους δολιοφθορές, μόνο και μόνο διότι, «κληρώθηκε» να γίνη σημαιοφόρος! Απαράδεκτες, δυσ­τυχώς, ενέργειες, από δήθεν «Έλληνες», που δεν θυμίζουν σε τίποτα τους ευλογημένους προγόνους μας και την αγάπη τους που πάντοτε έδειχναν στους ξένους και τους μετανάστες.
Όμως στη συνέχεια, είδαμε ξαφνικά από την τηλεόραση, ο μικρός Αμίρ να γίνεται δεκτός από τον Πρωθυπουργό της Χώρας μας και να συνοδεύεται από την μητέρα του. Ο Πρωθυπουργός δε, να προσφέρη εις τον μικρόν ως δώρον, εκείνο που του «εστέρησαν» οι διδάσκαλοι του σχολείου του, δηλαδή την Ελληνική Σημαία!
Επειδή διαφωνώ κάθετα με την συγκεκριμένη χειρονομία του κ. Τσίπρα, θα ήθελα να εκφράσω δημοσίως την διαφωνίαν μου, αδιαφορώντας για ‘κείνους που διαφωνούν μαζί μου αλλά και για ‘κείνους που συμφωνούν.
Πρωτίστως θα ήθελα να δηλώσω ότι δεν είμαι «ρατσιστής» και ότι, δημοσίως και από του άμβωνος των Εκκλησιών, έχω εκφράσει κατ’ επανάληψιν την συμπάθειά μου προς τους μετανάστες. Θεωρώ ότι, και ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί αλλά και ως Έλληνες, οφείλουμε να ενσκύψωμεν εις το δράμα τους και να τους συνδράμωμεν και υλικά αλλά και σε όποιαδήποτε άλλη ανάγκη τους. Είναι προ πάντων, άνθρωποι, «ξερριζωμένοι» από τις πατρίδες και τα σπίτια τους και βρέθηκαν στον τόπο μας, που ανέκαθεν διεκρίνετο για την φιλοξενία και αγάπη προς κάθε ξένον και επισκέπτην. Άλλωστε μη ξεχνούμε ότι η Ευρώπη αλλά και ο Κόσμος όλος, είναι «κατάσπαρτος» από μετανάστες Έλληνες που ζουν φιλοξενούμενοι και εργαζόμενοι σε άλλα φιλόξενα μέρη!
Απευθύνομαι λοιπόν, πρώτα στον μικρό Αμίρ και τον παρακαλώ να με ακούση προσεκτικά.
«Χαίρομαι, μικρέ μου, που βρίσκεσαι εδώ ανάμεσά μας και να είσαι βέβαιος, ότι η πλειονότης των Ελλήνων σε δέχεται και σε αγαπά! Εξαίρεση και μάλιστα θλιβερή, αποτελούν εκείνοι οι οποίοι σας συμπεριφέρθηκαν με τον χυδαίο και απαράδεκτο αυτόν τρόπο.
Όμως, μικρέ μου φίλε, επίτρεψέ μου να σου ‘πώ, ότι δεν έχεις το δικαίωμα να σηκώσης την Ελληνική Σημαία! Μη κοιτάς, που κάποιοι, δήθεν Έλληνες, δήθεν διαμαρτυρόμενοι, την ποδοπατούν και την καίνε στους δρόμους και στις πλατείες. Πάντοτε, δυστυχώς, υπήρχαν και υπάρχουν οι προδότες και οι «εφιάλτες», αλλά δεν σημαίνει τούτο, ότι δεν υπάρχουν κι εκείνοι οι Έλληνες, που είναι ασυγκρίτως περισσότεροι από τους προηγουμένους και που την σηκώνουν και δακρύζουν!
Υπάρχουν και ‘κείνοι οι Έλληνες που για χάρη Της, έχουν μείνει ανάπηροι και έχουν αφήσει τα μέλη τους στα πεδία των μαχών! Υπάρχουν, ναι υπάρχουν και ‘κείνοι, που στις επιτυχίες των Εθνικών ομάδων της Ελλάδας, την φόρεσαν, την ζωγράφισαν στα πρόσωπά τους, την κυμάτισαν με καμάρι και με δάκρυα στα μάτια και έψαλαν αγκαλιάζοντάς την, τον Εθνικό μας Ύμνο! Υπάρχουν εκείνοι, ακόμα, οι όντως  Ελληνες, που τόσα χρόνια στις χώρες του Εξωτερικού που ζουν, δεν έπαψαν να την υψώνουν και να την τιμούν σαν θεά και να την θεωρούν – όπως και είναι – Ιερό Σύμβολο! Ναι, μικρέ μου φίλε! Αν θελήσης ποτέ, να γίνης Έλληνας, και να πιστέψης στο Σταυρό που είναι χαραγμένος επάνω της, τότε και μόνον τότε, δικαιούσαι να την σηκώνης και να την περιφέρης στην παρέλαση. Δεν είναι ένα απλό πανί, όπως, φαντάζομαι, δεν μπορείς να ‘πής κάτι τέτοιο για την σημαία της χώρας σου! Είναι … μια ολόκληρη ιστορία, που μόνο εμείς οι ΕΛΛΗΝΕΣ, δικαιούμαστε να κρατάμε και να καυχώμαστε! Για σένα και για κάθε άλλον μετανάστη, αλλοδαπό και αλλόθρησκο, δεν μπορεί να είναι τίποτα περισσότερο, έστω από ένα έπαθλο και μία επιβράβευση για τις σχολικές σου επιδόσεις. Δεν μπορεί να είναι, ούτε σύμβολο, ούτε ιερό, ούτε φυσικά Σημαία με όλη την σημασία της λέξεως! Συγχώρεσέ με που, πιθανόν, σε στενοχώρησα, αλλά αυτή είναι η … ΑΛΗΘΕΙΑ!»
Θέλω, όμως, να ‘πώ δυό κουβέντες και στον Πρωθυπουργό (Εμίρη) της Χώρας.
«Αξιότιμε κε Πρωθυπουργέ, δεν είναι τυχαίος ο, εντός παρενθέσεως, χαρακτηρισμός, που σας προσφωνώ! Και τούτο, διότι, η ακατανόητη κίνησή σας, να προσφέρετε ως έπαθλον, το Σύμβολον του Έθνους μας εις ένα αλλοδαπόν και αλλόθρησκον μαθητήν, μόνον Εμίρην μπορεί να μας θυμίζει! Η Ελλάδα μας όμως δεν είναι Εμιράτον και φυσικά δεν σας ανήκει! Δεν ανήκει σε κανένα! Εμείς οι Έλληνες έχομεν την υψίστην τιμήν να της ανήκομεν! Η Ελλάδα μας και φυσικά η σημαία της, δεν ανήκει σε κανένα με την έννοιαν της ιδιοχρησίας, αλλά μας ανήκει και της οφείλουμε κάθε τιμή, καθώς και να την προστατεύουμε από ‘κείνους που δεν τους ανήκει! Αν κάποιοι απ’ αυτούς νομίζουν ότι την δικαιούνται ας καταλάβουν ότι πρώτα πρέπει να μάθουν τι σημαίνει Ελλάδα και μετά το … συζητάμε! Μακάρι, να μπορούσατε να μας δώσετε κάποιες εξηγήσεις, αλλά δυστυχώς δεν μας έχετε συνηθίσει σε παρόμοιες κινήσεις … Παρ’ όλον τούτο όμως, σας ερωτώ ως απλούς πολίτης αυτής της Χώρας.
Ποιός σας έχει δώσει το δικαίωμα να διαχειρίζεσθε την Σημαία μας; Σας ανήκει μήπως; Δώστε σε όσους νομίζετε τα προσωπικά σας είδη, το σπίτι σας, και ο,τι άλλο νομίζετε! Ποιός σας είπε, ότι η Σημαία του Έθνους είναι διαχειρίσιμον είδος; Δεν σᾱς ανήκει! Εσείς της ανήκετε! Σε κανένα δεν ανήκει! Χαιρόμαστε που της … ανήκουμε! Θεωρούμε ιδιαίτερη τιμή το ότι είμαστε – μετά τον Θεόν, – υπό την σκέπην Της! Δεν δικαιούσθε, η μάλλον και οφείλετε ως, εκ των πρώτων πολιτών της Ελλάδος, να την προστατεύετε αν μη τι άλλο …! Λυπούμαι!»
Θέλω, όμως, τέλος, να μιλήσω για λίγο και στην Σημαία μας (την κακομοίρα) και να της ειπώ, με δάκρυα στα μάτια μου, το πόσο την αγαπώ αλλά και την πονώ. Να της ζητήσω ένα μεγάλο ΣΥΓΓΝΩΜΗ, για όλους εκείνους που πολλές φορές την πίκραναν και την πρόσβαλαν. Να σταθώ μπροστά της, προσοχή … ακίνητος … όπως μας είχαν διδάξει οι άγιοι και πατριώτες διδάσκαλοί μας και να της δώσω να καταλάβη, ότι οι Έλληνες δεν … τελείωσαν! Προσ­πάθησαν και προσπαθούν κάποιοι, επί πολλά χρόνια, να τους σβήσουν και να τους τελειώσουν, αλλά … αντέχουν! Έχουν μάθει να αντέχουν! Άντεξαν επί 450 χρόνια τούρκικης σκλαβιάς και «αναστήθηκαν» μέσα «απ’ τα κόκκαλα … των Ελλήνων τα ιερά»! Άντεξαν σε τόσους πολέμους, σε τόσες κακουχίες! Άντεξαν, γιατί, γλυκειά μου Σημαία, έβλεπαν εσένα! Έπερναν δύναμη από σένα! Εσύ τους έτρεφες και τους θήλαζες, με το «μυστικό γάλα» της αγάπης προς την Πατρίδα και τους πότιζες με τα γλυκύτατα νάματα της Ελευθερίας!
Ναι, ΣΗΜΑΙΑ μου – ΠΑΤΡΙΔΑ μου, θα συνεχίσουμε να αντέχουμε γιατί πρώτα απ’ όλους και απ’ όλα, υπάρχει ο Κύριος και Θεός μας αλλά και η, αείποτε, «Υπέρμαχος στρατηγός» του Έθνους μας, η Υπεραγία Θεοτόκος! Θα συνεχίσουμε να αντέχουμε, διότι θα βλέπουμε ΕΣΕΝΑ! Κι’ αν μαύρες μέρες έλθουν και σε κρύψουν και σε υποστείλουν και αποπειραθούν να ξανασηκώσουν σβάστικες η όποιαδήποτε άλλα αθέμιτα σύμβολα, να ξέρης «κακομοίρα» μου, ότι πάντα θα υπάρχουν οι λίγοι η οι πολλοί εκείνοι, που θα τρέξουν να σε ξαναορθώσουν στον ιστό σου και να ξαναχύσουν το αίμα τους για ΣΕΝΑ!

«Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά
και σαν πρωτ  ἀνδρειωμένη Χαίρ’ ω χαίρε λευτεριά!»

Παντοκράτορας