ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Share:

Ο ιερεύς είναι ανώτερος των Αγγέλων

Όταν ρώτησαν τον Άγιο Συμεών τον νέο Θεολόγο (εορτάζει 12 Οκτ.) ποιός πρέπει να είναι ο ιερεύς, απάντησε: «Αλλοίμονο, αδελφοί μου, τι με ρωτάτε γι’ αυτό; Το πράγμα είναι φρικτό και σε εκεί­νον που απλώς θελήση και να το σκεφθή. Εγώ δεν είμαι ιερεύς, όμως γνωρίζω καλά ποιός πρέπει να είναι αυτός ο ιερεύς. Πρώτον χρειάζεται να είναι καθαρός όχι μόνον κατά το σώμα, αλλά και κατά την ψυχή περισσότερο. Αμέτοχος από κάθε αμαρτία, ταπεινός στην εξωτερική συμπεριφορά και συντετριμμένος εσωτερικά. Όταν ιερουργή, οφείλει να βλέπη με τον νου τον Θεό και με τα μάτια τα προκείμενα Δώρα. Να έχη στερεά μέσα στην καρδιά του αυτόν τον Χριστό, ο οποίος ευρίσκεται αοράτως εκεί, για να μπορή με παρρησία να συνομιλή με τον Θεό και Πατέρα ημών». Ο ίδιος δε όταν λειτουργούσε εκτελούσε με τέτοιο τρόπο τις θείες Λειτουργίες, ώστε το πρόσωπό του ήταν λαμπρό και αγγελόμορφο και δεν μπορούσε κανείς να τον αντικρύση καλά από την λαμπρότητα, όπως δεν μπορεί κανείς να αντικρύση και τον ήλιο.
• Ο δε Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός κάνει ένα φοβερό ύμνο στις διδαχές του, για τον ιερέα: «Σας παρακαλώ, άγιοι ιερείς, και σας παραγγέλλω να φροντίσητε δια τους κοσμικούς πως να σωθώσι και εκείνοι και σεις. Ομοίως πάλιν οι κοσμικοί να τιμάτε τους ιερείς σας• και αν τύχη ένας ιερεύς και ένας βασιλεύς, τον ιερέα να προτιμήσης• και αν τύχη ένας ιερεύς και ένας άγγελος, τον ιερέα να προτιμήσης, διότι ο ιερεύς είνε ανώτερος από τους Αγγέλους. Ο δε ιερεύς οπού θέλει το καλόν του, να διαβάση τον Νόμον, να καταλάβη το χρέος του. Δια τους αγίους ιερείς δεν έχω να σας πω τίποτε. Εγώ έχω χρέος, όταν απαντήσω ιερέα να σκύψω να του φιλήσω τα χέρια και να τον παρακαλέσω να παρακαλή τον Θεόν δια τας αμαρτίας μου. Διότι όλος ο κόσμος να παρακαλέση τον Θεόν, δεν δύνανται να τελειώσουν τα Άχραντα Μυστήρια, και ένας ιερεύς, έστω και αμαρτωλός, δύναται με την χάριν του Αγίου Πνεύματος να τα τελειώση.
Λέγω μόνον ότι όστις θέλει να γίνη ιερεύς, πρέπει να είνε καθαρός ως άγγελος• να ηξεύρη γράμματα να εξηγή το άγιον Ευαγγέλιον. Και όταν γίνη 30 χρονών και τον παρακαλέσουν οι κοσμικοί και ο Δεσπότης, τότε να γίνεται ιερεύς, χωρίς να δώση χρήματα. Και να κατοική πλησίον εις την εκκλησίαν, όποιαν ώραν τον ζητήσουν οι κοσμικοί να τον ευρίσκουν. Να στοχάζεται ποίος είνε μαλωμένος με τη γυναίκα του, ποίος αδελφός με τον αδελφόν του, ποίος γείτονας με τον γείτονά του, να τους φέρη εις αγάπην, και να θυσιάζεται δια το ποίμνιόν του. Και όταν λειτουργή και τελειώνη το Ευαγγέλιον, να το εξηγή εις τους χριστιανούς, τι παραγγέλλει ο Χριστός να κάμνουν. Και να στοχάζεται ότι οι φούντες, οπού είνε εις το επιτραχήλι, σημαίνουν τας ψυχάς των χριστιανών• και αν χαθή μία ψυχή, έχει να δώση λόγον εν ημέρα κρίσεως. Και να στοχάζεται ότι το φαιλόνι οπού φορεί και δεν έχει μανίκια, φανερώνει πως ο ιερεύς δεν πρέπει να έχη χέρια να ανακατώνεται εις τα κοσμικά πράγματα, αλλά να έχη πάντοτε τον νουν του εις τον ουρανόν. Και όταν μαζεύη το φαιλόνιον και γίνεται ωσάν δυό πτέρυγες, φανερώνει πως αν κάμνη καλά έργα, ωσάν άγγελος θα πετάξη να υπάγη εις τον παράδεισον.
• Ο Ιερός Χρυσόστομος παρατηρεί: «Όταν βλέπης τον Ιερέα να σου δίδη τα Άγια Μυστήρια, μη νομίσης ότι αυτό το πράττει ο ιερέας, αλλά πίστεψε ότι το χέρι αυτό που απλώνεται να σε κοινωνήση είναι του Χριστού, όπως όταν βαπτιζώμεθα «εις το όνομα του Πατρός και το Υιού και του Αγίου Πνεύματος» και γινόμεθα κατά Χάριν υιοί του Θεού , ο Κύριος Ιησούς Χριστός μας ονομάζει με το χριστιανικό όνομά μας, έτσι και όταν προσερχώμεθα στο Ποτήριο της ζωής ο Κύριος Ιησούς Χριστός μας καλεί στην «Δεσποτικήν Ξενίαν» Του. Είναι ο καλός Ποιμένας, που μας αγαπά, μας φροντίζει, γνωρίζει ένα προς ένα όλα τα λογικά πρόβατά Του και μας καλεί με το όνομά μας – «τα ίδια πρόβατα καλεί κατ’ όνομα» (Ιω ι 3) – να κοινωνήσουμε των Αχράντων Μυστηρίων».
• Αναφέρεται στο Γεροντικό: «Κάποτε, ένας Επίσκοπος, περιοδεύοντας τα χωριά της επαρχίας του, έφτασε σ’ ένα πολύ μακρινό μικρό χωριουδάκι. Ζήτησε να ιδή τον παππά. Ύστερα από αρκετή ώρα παρουσιάστηκε μπροστά του ένας απλοϊκός χωρικός –ήταν ο παππάς του χωριού• που μόλις είχε γυρίσει από το χωράφι και φορούσε τα ρούχα της δουλειάς (παλιά ράσα).
Ο Επίσκοπος δεν έμεινε ικανοποιημένος, ήθελε πιο ευπαρουσίαστο τον Λειτουργό του Υψίστου.
Η άλλη μέρα ήταν Κυριακή. Ο παππάς ετοιμάστηκε να λειτουργήση και ο Επίσκοπος τον παρακολουθούσε συνεχώς με τα μάτια του• είχε την εντύπωση ότι πολλά σφάλματα θάβρισκε στον αγροί­­κο εκείνο χωρικό ιερέα.
Παράδοξο όμως! Από τη στιγμή, που άρχισε η θεία Λειτουργία, ο παππάς αυτός κυκλώθηκε από ένα ουράνιο φως που τον θέρμαινε και τον λάμπρυνε χωρίς να τον καίη. Και αυτό συνεχίστηκε ως το τέλος της Λειτουργίας.
Αφού μοίρασε ο παππάς το αντίδωρο στους χωρικούς, τον φώναξε ο Επίσκοπος στο Άγιο Βήμα και πέφτοντας στα γόνατα, ζήτησε από τον ταπεινό αυτόν παππά να τον ευλογήση. Ο απλοϊκός παππάς σάστισε και του είπε:
— Πως είναι δυνατόν ο ανώτερος να ευλογηθή από τον κατώτερό του; Εσύ, άγιε Δέσποτα, ευλόγησέ με.
Ο Επίσκοπος του απάντησε:
— Είναι αδύνατον να ευλογήσω εκείνον που στέκεται μέσα σε θεϊκή φλόγα και προσφέρει την αναίμακτη θυσία, «το έλαττον υπό του κρείττονος ευλογείται».
Και ο απλοϊκός παππάς είπε με απορία:
— Υπάρχει τάχα, άγιε Δέσποτα, Επίσκοπος η Πρεσβύτερος και Διάκονος ακόμη, που να πλησιάζη το άγιο Θυσιαστήριο και να μη περικυκλώνεται από ουράνιο φως;
Τι ν’ απαντήση ο Επίσκοπος σ’ εκείνον που έβλεπε το ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΟ σαν το φυσικώτερο πράγμα του κόσμου; Θαύμασε την καθαρότητα της καρδιάς του και έφυγε από το μικρό χωριό ωφελημένος.

Previous Article

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Next Article

Ο Ουκρανός πρόεδρος παραχωρεί τον ναό του Αγίου Ανδρέα

Διαβάστε ακόμα