Ο οικουμενισμός μετά την εκλογήν του κ. Ντ. Τραμπ

Εφημερίς Ορθόδοξος Τύπος

Το εκλογικό αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών και η νίκη του ρεπουμπλικανικού κόμματος υπό την ηγεσία του κ. Τραμπ, ίσως αποτελεί ένα κατάλληλο γεγονός, για να εμβαθύνουμε στο πρόβλημα που απασχολεί την σύγχρονη εποχή, το οποίο δεν είναι άλλο, από το θέμα της παγκοσμιοποιήσεως, δηλαδή του οικουμενισμού. Έτσι, με αφορμή το εκλογικό αυτό αποτέλεσμα θα προσπαθήσουμε να προβληματιστούμε σχετικά με τον οικουμενισμό. Η ιστορική πραγματικότητα, την οποία βιώνει η ανθρωπότητα σήμερα, είναι μία ιστορική καμπή, μία καμπή κατά την οποία στόχος είναι, σύμφωνα με αυτούς που χειρίζονται την πορεία του κόσμου, η μετεξέλιξη της πορείας του ανθρώπου. Μία μετεξέλιξη η οποία θα έχει ως βασικό άξονά της τον οικουμενισμό, την παγκοσμιοποίηση.

Σύμφωνα με τους ανθρώπους που κατεργάζονται τον οικουμενισμό επιδίωξή τους είναι η επίτευξη μιας παγκόσμιας τάξης, όπου θα στοχεύεται ο συγκερασμός κοινωνιών, οι οποίες μέχρι σήμερα βρίσκονταν σε μεγάλο βαθμό σε αποκλίνουσες αλλά και ξένες μεταξύ τους καταστάσεις, ώστε να επιτευχθή ένα κοινό σύστημα, μία παγκόσμια τάξη. Οι αποκλίνουσες και ξένες καταστάσεις αναφέρονται στον πολιτισμό, στην θρησκεία και γενικότερα σε κάθε τι που χαρακτηρίζει ένα λαό, όπως η γλώσσα, η ενδυμασία, η μουσική, η καθημερινότητα κλπ. Όμως, όπως αντιλαμβανόμαστε, αφετηρία της παγκοσμιοποίησης είναι η πολιτική εξουσία. Αυτή αποτελεί τον διαχειριστή και καθοδηγεί την κατάσταση στο σημείο στο οποίο θέλει να οδηγήση τις εξελίξεις. Ο πολιτικός οικουμενισμός είναι αυτός που ωθεί τις θρησκείες να έλθουν σε διάλογο μεταξύ τους, ώστε να αμβλυθούν οι θρησκευτικές και πολιτιστικές ποικιλομορφίες και έτσι να επιτευχθή πιο εύκολα ο συγκερασμός των κοινωνιών. Αφού αυτός είναι που χρηματοδοτεί τους διαλόγους και τις ημερίδες. Τρανό παράδειγμα αποτελεί η Σύνοδος στο Κολυμπάρι της Κρήτης, όπου, σύμφωνα με δημοσιεύματα, «ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος έλαβε πλήρη υποστήριξη από τον Πρόεδρο της Επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων των ΗΠΑ κ. Ed Royce, ενώ δύο Πατριαρχεία πιέσθηκαν από τις ΗΠΑ, για να μετάσχουν στην Σύνοδο».

Προκειμένου λοιπόν να επιτευχθή η παγκόσμια τάξη, αρχικά ο άνθρωπος θα πρέπει να αποδεχθή στην παράλληλη ύπαρξη της ιδιομορφίας του, τις οικουμενικές –παγκοσμιοποιημένες- αξίες, οι οποίες χαρακτηρίζονται από την πλήρη ελευθερία του ανθρώπου, την δικαίωση των ανθρωπίνων αξιών, δηλαδή την αποθέωση του ανθρώπου, με απώτερο σκοπό την σταδιακή αλλοίωση των επί μέρους πολιτισμών και αξιών, ώστε τελικά να απολέσουν οι κοινωνίες πλήρως τις δικές τους προσωπικές αξίες και την ταυτότητά τους.

Τις τελευταίες δεκαετίες, σε όλη αυτή την προσπάθεια αναπτύχθηκαν όλοι εκείνοι οι μηχανισμοί για την προώθηση και την επίτευξη της παγκοσμιοποιήσεως, σε όλους τους τομείς, όπως του ΠΣΕ με σκοπό την ένωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τις χριστιανικές κοινότητες και ομολογίες. Η η δημιουργία εκείνων των οργανισμών, οι οποίοι ως σκοπό έχουν την ομογενοποίηση των εθνικών οικονομιών για την επίτευξη μιας παγκόσμιας οικονομίας. Η η ύπαρξη της ΕΕ με σκοπό την κατάργηση των εθνικών κρατών και την επίτευξη της πολιτικής και οικονομικής ένωσης της Ευρώπης.

Έτσι παρατηρείται στις ημέρες μας, -όπου ο αμερικανικός λαός με την ψήφο του αντέδρασε προς την πορεία της ομογενοποίησης-, μέσα στην αμερικανική κοινωνία να αντιδρούν άνθρωποι η οργανώσεις οι οποίοι είδαν τα συμφέροντά τους να θίγωνται. Από την πλευρά του ο Πάπας αναφερόμενος στο φαινόμενο του λαϊκισμού είπε ότι « τον λαϊκισμό τον προκαλεί η κρίση και ωθεί τους λαούς να εκλέγουν σωτήρες και να περιστοιχείζονται από συρματοπλέγματα…Ο Χίτλερ δεν υφάρπαξε την εξουσία», υπογράμμισε ο Πάπας, « εξελέγη από τον λαό του και στην συνέχεια κατάστρεψε τον λαό του».  Επίσης η βρεττανική εφημερίδα Guardian κάνει ένα παραλληλισμό της αμερικανικής κοινωνίας, μετά την νίκη του κ. Τραμπ, με την Τουρκία και αναφέρει «Πολλοί Τούρκοι παρακολουθούν τις πρώτες σοκαριστικές ημέρες της διοίκησης Τραμπ με μία σκέψη στο μυαλό: «Καλώς ήρθατε στον κόσμο μας!». Συνωμοσία. Επίρριψη ευθυνών προς τις εξωτερικές δυνάμεις (τους ξένους) για τα εσωτερικά προβλήματα. Επιθέσεις στα ΜΜΕ. Η χρήση της θρησκείας ως εργαλείο διχασμού με ελεύθερη χρήση της λέξης «τρομοκρατία»». Αλλά και οι δηλώσεις επώνυμων καλλιτεχνών η πολιτικών τόσο ευρωπαίων όσο αμερικανών η οι βίαιες υποκινούμενες διαδηλώσεις αποσκοπούν στην χειραγώγηση των ανθρώπων.

Βέβαια ο κ. Τραμπ δεν παύει να είναι ένας προτεστάντης, ένας ορθολογιστής, ένας ηθικολόγος, ο οποίος διαχειρίζεται μία τεράστια προσωπική περιουσία, την οποία έχει σκοπό να επαυξήση, ενώ ο ιδιωτικός του βίος δεν συνάδει με την χριστιανική πίστη, όπως την γνωρίζουμε. Από την άλλη πλευρά, οι ρατσιστικές του απόψεις πόρρω απέχουν από μία κοινωνία δικαίου, κατανόησης και αλληλεγγύης.

Νομίζουμε ότι στο κοντινό μέλλον, τα νέα δεδομένα που έφερε ο κ. Τραμπ θα απασχολούν έντονα τις κοινωνίες, καθώς βρίσκονται σε αντίθεση με τις λύσεις που προέτειναν οι διεθνιστικές ιδεολογίες, οι οποίες απασχολούσαν τις κοινωνίες τα προηγούμενα χρόνια και οι οποίες όχι μόνο αποδείχθηκαν ανίκανες να επιλύσουν τα προβλήματα του ανθρώπου, αλλά αποτέλεσαν το επικάλυμμα για την προώθηση της παγκοσμιοποίησης. Για τον λόγο αυτό, καλό θα ήταν άνθρωποι με χριστιανικές, ορθόδοξες αλλά και κοινωνιολογικές αναζητήσεις να ξεκινήσουν μία προσπάθεια απάντησης στο «φαινόμενο» που λέγεται Τραμπ, για να επηρεάσουν την πολιτική πορεία της Χώρας μας προς την σωστή κατεύθυνση.

Γ.Κ.Τ.

Παντοκράτορας