ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Share:

Ο Παπάς της Σπιναλόγκας

Ο ίδιος ο Κύριος λέγει: «η γαρ σαρξ μου αληθώς εστι βρώσις, και το αίμά μου αληθώς εστι πόσις. ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει, καγώ εν αυτώ».
Μετάφραση: Θα έχη δε αυτός ζωή αιώνια, διότι η σάρκα μου είναι η αληθινή και πραγματική τροφή, από την οποίαν δεν λαμβάνει ο πιστός προσωρινή μόνο και πρόσκαιρη ενίσχυση και ζωή. Και το αίμα μου είναι το αληθινό ποτό, το οποίον δεν ικανοποιεί πρόσκαιρα μόνο την δίψα του ανθρώπου, αλλά τον χορταίνει αιώνια. Εκείνος, που τρώγει την σάρκα μου και πίνει το αίμα μου, ενώνεται μαζί μου σε ένα σώμα και συνεπώς μένει αυτός μέσα μου γενόμενος μέλος ιδικό μου και εγώ μένω στο εσωτερικό του, το οποίον γίνεται ναός μου.
Η Θεία Κοινωνία είναι αυτό το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου.
Πως πρέπει να κοινωνούμε;
Διαβάζουμε στο Γεροντικό του Αγίου Όρους:
«Το πως πρέπει να προσέρχωνται οι πιστοί και να κοινωνούν με το θείο Μυστήριο τούτο, όλοι οι άγιοι Πατέρες λένε, ότι βασική προϋπόθεση, είναι να έχουμε συνείδηση καθαρή, που να μη μας κρίνη η να μας βαραίνη για κανένα αμάρτημα, το οποίο να αντίκειται:
α) Στην αγάπη του Θεού και να προσβάλλη την θεία δικαιοσύνη.
β) Στην αγάπη του πλησίον και γενικά των συνανθρώπων μας, και να ζημιώνη αυτούς πνευματικά η υλικά, και
γ) να βλάπτη εμάς αυτούς και να μας ελέγχη ότι ζημιώσαμε την τιμή και την αξιοπρέπειά μας, σαν ψυχή και σαν σώμα, και γενικά η διαγωγή μας, πρέπει να μη προσβάλλη την τιμή του τετιμημένου, Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος μας αγόρασε με το ατίμητο και πανάγιό Του αίμα, που για την αγάπη μας έχυσε, επάνω στο Σταυρό.
Για να έχουμε συνείδηση ελεύθερη και καθαρή, η οποία να μη μας κατακρίνη, για τίποτε απ’ αυτά. Πρέπει με ταπείνωση πολλή, με συντριβή και κατάνυξη, να προσερχώμαστε κάθε φορά, που θέλουμε να κοινωνήσουμε τα Άχραντα Μυστήρια, στον δοκιμασμένον ότι είναι πραγματικός πνευματικός εξομολόγος, κανονικά χειροτονημένος, και με την άδεια της αγίας Εκκλησίας μας προχειρισμένος. Σ’ αυτόν να γυμνώνουμε τη καρδιά μας, τον νου κι ολόκληρη την ψυχή μας και με πραγματική ειλικρίνεια, να λέμε τα αμαρτήματά μας, τις σκέψεις μας και γενικά τις αδυναμίες μας, σαν άνθρωποι που είμαστε σαρκικοί, εμπαθείς και γεμάτοι πονηρίες».
• Κάποιος Αναχωρητής, από αμάθεια πιο πολύ, δεν ήθελε να παραδεχτή πως ο άγιος Άρτος, που μεταλαμβάνομε, είναι αυτό το Σώμα του Κυρίου. Οι Γέροντες που το έμαθαν, τον φώναξαν κι’ επεχείρησαν να του εξηγήσουν την ορθή άποψη της Εκκλησίας για τα Άχραντα Μυστήρια, ώστε να τον βγάλουν από την πλάνη του. Εκείνος όμως δεν ήθελε με κανένα τρόπο να πειστή. Οι Πατέρες τον άφησαν, αλλά έκαναν προσευχή να τον φωτίση ο Θεός να καταλάβη την αλήθεια, για να μη χάση τους κόπους του.
Μια Κυριακή ο Αναχωρητής παρακολούθησε τη θεία Λειτουργία μαζί με δυό από τους Γέροντες από το Άγιο Βήμα του ι. ναού της σκήτης. Τη στιγμή που ο Ιερεύς πήρε στα χέρια του το πρόσφορο, για να προσκομίση, είδαν κατάπληκτοι ένα Βρέφος ξαπλωμένο επάνω στην Αγία Τράπεζα. Κι’ όταν άρχισε να διαμελίζη τον Άρτο, φάνηκε Άγιος Άγγελος επάνω από το Θυσιαστήριο, κρατώντας μάχαιρα στα χέρια του. Διεμέλιζε κι αυτός, συγχρόνως με τον Ιερέα, το Θείο Βρέφος κι έχυνε το Αίμα Του στο Άγιο Ποτήριο.
Ο πλανεμένος Αναχωρητής ταράχτηκε από το φοβερό εκείνο θέαμα. Η ταραχή του όμως μεταβλήθηκε σε τρόμο, που τον συγκλόνισε ολόκληρο, όταν ύστερα από λίγο, που πήγε να κοινωνήση, είδε στο Άγιο Ποτήριο ανθρώπινη σάρκα βαμμένη στο αίμα. Κλαίγοντας τότε ωμολόγησε την πλάνη του και παρακάλεσε τον Κύριο να σκεπάση με την Χάρη Του τα Θεία Μυστήρια, για να τολμήση να κοινωνήση. Έτσι είδε πάλι Άρτο και Οίνο μέσα στο Άγιο Ποτήριο.
• Στο Περιοδικό «Ζωή του Παιδιού, Ιανουάριος 2017 αναφέρονται για τον παπά της Σπιναλόγκας τα εξής:
«Ένα από τα ιστορικά στοιχεία που πληροφορούμαστε είναι ότι οι χανσενικοί που κατοικούσαν στη Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι με τον Θεό, γιατί η ασθένειά τους ήταν μία μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία. Το 1947 ένας Γεραπετρίτης παπάς, ο π. Χρύσανθος Κατσουλογιαννάκης τόλμησε να τους επισκεφθή κάποτε και να λειτουργήση στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νέους του κατοίκους. Λένε πως στην πρώτη Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή.
Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελλιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε. Στην δεύτερη επίσκεψη ένας από τους ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στο κατώφλι του Ναού.
— Παπά, θα κάτσω στην Λειτουργία σου μ’ ένα όρο. Στο τέλος θα με κοινωνήσης. Κι αν ο Θεός σου είναι τόσο παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάνης την κατάλυση και δεν θα φοβηθής τη λέπρα μου.
Ο ιερέας χαμογέλασε και συμφώνησε. Στα κοντινά κελλιά ακούστηκε η κουβέντα κι άρχισαν να μαζεύονται διάφοροι στο πλάι του Ναού, εκεί που ήταν ένα μικρό χάλασμα, με λιγοστή θέα στο ιερό. Παραμόνευσαν οι χανσενικοί στο τέλος της Λειτουργίας κι είδαν τον παπά δακρυσμένο και γονατιστό στην Ιερή Πρόθεση να κάνη την κατάλυση.
Πέρασε μήνας. Οι χανσενικοί τον περίμεναν. Πίστευαν πως θα ’ρθή τούτη τη φορά ως ασθενής κι όχι ως ιερέας. Όμως ο παπάς επέστρεψε υγιής και ροδαλός κι άρχισε με ηθικό αναπτερωμένο να χτυπά την καμπάνα του παλιού ναΐσκου. Έκτοτε και για δέκα τουλάχιστον χρόνια η Σπιναλόγκα είχε τον ιερέα της. Οι χανσενικοί αναστύλωσαν μόνοι τους την εκκλησία και συνάμα αναστύλωσαν και την πίστη τους. Κοινωνούσαν τακτικά και πάντα κρυφοκοίταζαν τον παπά τους την ώρα της κατάλυσης, για να βεβαιωθούν πως το «θαύμα της Σπιναλόγκα» συνέβαινε ξανά και ξανά.
Το 1957, με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών και την ίαση των λεπρών, το λεπροκομείο έκλεισε και το νησί ερημώθηκε. Μόνο ο ιερέας έμεινε στο νησί ως το 1962, για να μνημονεύη τους λεπρούς μέχρι 5 χρόνια μετά το θάνατό τους».
Μεταξύ των χανσενικών συμπεριλαμβάνονται ο Άγιος Νικηφόρος ο λεπρός (4 Ιανουαρίου) και ο π. Ευμένιος Σαριδάκης.

Previous Article

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Next Article

«Οι καμπανάρηδες» των εκλογών

Διαβάστε ακόμα