ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Share:

Νηστεύεις; Δείξε τούτο δια των έργων

Η νηστεία είναι η αρχή κάθε πνευματικού έργου και ο ίδιος ο Κύριος πριν ξεκινήση το σωτήριο έργο Του έκαμε 40 ημέρες νηστεία.
Ο Απ. Παύλος πολλές φορές ομιλεί περί νηστείας: «χειροτονήσαντες δε αυτοίς πρεσβυτέρους κατ’ εκκλησίαν και προσευξάμενοι μετά νηστειών παρέθεντο αυτούς τω Κυρίω, εις ον πεπιστεύκασι.» (Πραξ ιδ , 23). Μετάφραση Π. Τρεμπέλα: «Αφού δε δια χειροθεσίας και ευχών εγκατέστησαν πρεσβυτέρους εις μίαν εκάστην Εκκλησίαν και προσηυχήθησαν με αφοσίωσιν, την οποίαν καθίστων θερμοτέραν αι συνοδεύουσαι τας προσευχάς νηστείαι, ενεπιστεύθησαν αυτούς εις την προστασίαν του Κυρίου, εις τον οποίον είχον πιστεύσει».
• Ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας διδάσκει: «Τιμή της νηστείας δεν είναι η αποχή απ’ τα φαγητά, αλλά η απομάκρυνση από τα αμαρτήματα. Για τούτο εκείνος που περιορίζει τη νηστεία μόνο στην αποχή των τροφών, αυτός είναι εκείνος ο οποίος βρίζει κατ’ εξοχήν αυτήν. Νηστεύεις; Δείξε τούτο δια των έργων. Ποιών έργων, λέει; Αν δεις πτωχό να τον ελεήσεις. Αν δεις εχθρό σου, να συμφιλιωθείς μαζί του. Αν δεις φίλο σου να προκόβει, να μη τον φθονήσεις. Αν δεις όμορφη γυναίκα στο δρόμο σου, να την προσπεράσεις και να μη την προσέξεις». [Απ’ την Γ Ὁμιλία του «ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΙΑΝΤΑΣ»] «Η ευτελής και λιτή τροφή είναι μητέρα της υγείας. Για τούτο, και οι γιατροί την ονόμασαν έτσι, αποκαλώντας υγεία τον μη κορεσμό». [Απ’ την ΚΒ Ὁμιλία του «ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ»] «Αν η λιτότητα είναι μητέρα της υγείας, είναι ολοφάνερο, ότι η αφθονία είναι μητέρα νόσου και καχεξίας και γεννά παθήσεις, που υπερβαίνουν την τέχνη κι αυτών των γιατρών». [Απ’ την ΚΒ Ὁμιλία του «ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ»] «Το πολυτελές τραπέζι, ποτέ δεν το απολαμβάνει κανείς μ’ ευχαρίστηση. Γιατί η μεν έλλειψη είναι μητέρα τόσο της υγείας, όσο και της ευχαριστήσεως, η δε αφθονία είναι πηγή και ρίζα τόσο των ασθενειών, όσο και της αποστροφής. Γιατί, όπου υπάρχει κορεσμός, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει επιθυμία. Κι όταν δεν υπάρχει επιθυμία, πως είναι δυνατόν να υπάρξει ποτέ ευχαρίστηση; Για τούτο όχι μόνο μπορούμε να δούμε ότι είναι συνετώτεροι και υγιέστεροι οι φτωχοί από τους πλούσιους, αλλά κι ότι απολαμβάνουν περισσότερο τη χαρά.
Τον Αδάμ τον έδιωξε απ’ τον Παράδεισο η έλλειψη κυριαρχίας επί της κοιλίας, όπως επίσης αυτή προκάλεσε τον κατακλυσμό επί Νώε και κατέβασε τους κεραυνούς των Σοδόμων. Γιατί, αν και επρόκειτο για έγκλημα πορνείας, όμως ρίζα κάθε μιας από τις αμαρτίες αυτές φύτρωσε από εδώ (δηλ. απ’ τη λαιμαργία)». [Απ’ την ΙΓ Ὁμιλία του «ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ»] «Διέταξε να ζητούμε το καθημερινό άρτο, όχι καλοπέραση, αλλά τροφή, που αναπληρώνει τις ανάγκες του σώματος κι εμποδίζει το θάνατο από πείνα. Όχι ερεθιστικά τραπέζια, ούτε ποικιλίες φαγητών και τέχνες μαγείρων και επινοήσεις αρτοποιών και μοσχάτα κρασιά και τα άλλα όσα ευχαριστούν το λάρυγγα, αλλά φορτώνουν την κοιλιά, σκοτίζουν το νου και κάνουν το σώμα να ξεσηκώνεται εναντίον της ψυχής και καθιστούν το πουλάρι απείθαρχο στον αναβάτη του. Δεν μας δίδαξε ο λόγος να ζητούμε αυτά, αλλά «τον καθημερινό άρτο», δηλαδή, αυτόν που μεταβαίνει στην ουσία του σώματος και μπορεί να τη στηρίξει». [Απ’ την Ομιλία του «ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΠΟΛΙΤΕΥΕΣΘΑΙ»] • Η δύναμη της νηστείας είναι πολύ μεγάλη ακόμη και δαίμονες διώκει.
Στο γεροντικό διαβάζουμε ένα τέτοιο παράδειγμα:
«Ανέβασαν κάποτε στη σκήτη των Πατέρων ένα δαιμονισμένο νέο, για να τον θεραπεύσουν με την προσευχή τους. Εκείνοι όμως από ταπείνωση απέφευγαν. Πολύ καιρό βασανιζόταν έτσι ο δυστυχισμένος άνθρωπος, ώσπου κάποιος Γεροντας τον λυπήθηκε, τον σταύρωσε με τον ξύλινο σταυρό που είχε στη ζώνη του, και έδιωξε το πονηρό πνεύμα. Εκείνο τότε είπε:
– Αφού με βγάζεις από την κατοικία μου, θα μπω μέσα σου.
– Έλα, του αποκρίθηκε θαρραλέα ο Γεροντας.
Έτσι μπήκε μέσα του το δαιμόνιο και τον βασάνιζε δώδεκα ολόκληρα χρόνια! Ο Όσιος υπέμεινε με καρτερία τον πόλεμο, αλλ ἀντιπολεμοῦσε κι εκείνος τον εχθρό με υπεράνθρωπη νηστεία και ακατάπαυστη προσευχή. Όλα αυτά τα χρόνια δεν έβαλε ούτε μια φορά στο στόμα του μαγειρευμένη τροφή, μασούσε μόνο λίγα κουκούτσια από φοίνικες κάθε βράδυ και κατάπινε τον χυμό τους. Νικημένο τέλος το δαιμόνιο από τον ακατάπαυστο αγώνα του Γέροντα, τον ελευθέρωσε.
– Γιατί φεύγεις; το ρώτησε εκείνος. Κανένας δεν σε διώχνει.
– Με αφάνισε η νηστεία σου, αποκρίθηκε εκείνο και έγινε άφαντο».

Previous Article

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Next Article

Τραγωδία στην Παναγία των Παρισίων

Διαβάστε ακόμα