ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Share:

Η δύναμις της νηστείας

Ο Κύριος είπε: «Τούτο το γένος εν ουδενί δύναται εξελθείν ει μη εν προσευχή και νηστεία». (Μαρκ. θ, 29). Δηλ. αυτό το είδος του δαιμονίου δεν βγαίνει με τίποτα άλλο παρά με προσευχή και νηστεία.
• Ο Αγ. Ιω. ο Χρυσόστομος επισημαίνει:
Η νηστεία είναι τροφή της ψυχής. Κι όπως ακριβώς αυτή η σωματική τροφή αυξάνει το σώμα, έτσι και η νηστεία κάνει την ψυχή περισσότερο ρωμαλέα, καθιστά ευκίνητα τα φτερά της, την μεταφέρει υπεράνω αυτού του κόσμου, γίνεται αιτία να φαντάζεται τα ουράνια, αφού καθιστά αυτή ανώτερη απ’ τις ηδονές και τις απολαύσεις αυτής της ζωής [Απ. την Α Ὁμιλ. «ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ»].
• Ο μακαριστός ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος στο βιβλίο του «Απανθίσματα»: Η νηστεία «νομοθετήθηκε» στον παράδεισο, όταν ο Θεός είχε πει στον Αδάμ και στην Εύα, ότι στα τόσα δένδρα που υπάρχουν στον παράδεισο, μόνο από το ένα να μη φάνε. Ο σκοπός της νηστείας είναι παθοκτόνος και όχι σωματοκτόνος. Έχει σκοπό δηλαδή να κόψη τα πάθη, που απορρέουν από το σώμα και όχι να «σκοτώση» το σώμα. Η νηστεία πρέπει να γίνεται σωστά. Δεν νοείται νηστεία από το λάδι και την ίδια στιγμή να μη νηστεύουμε από τις αισθήσεις μας και από τα πάθη μας. Όποιος νηστεύει από την τροφή, αλλά όχι από τα πάθη του, μάταια κοπιάζει και δεν ωφελείται…
• Η νηστεία είναι συνυφασμένη με το πένθος. Για παράδειγμα, νηστεύουμε Τετάρτη, γιατί είναι η ημέρα προδοσίας του Χριστού και την Παρασκευή, που είναι η ημέρα της Σταύρωσής Του. Υπάρχει Αποστολικός κανόνας που καθαιρεί τους κληρικούς και αφορίζει τους λαϊκούς (εξαιρούνται οι άρρωστοι), που δεν νηστεύουν τις Τετάρτες και τις Παρασκευές καθώς και Σαρακοστή.
• Υπάρχουν άνθρωποι που νηστεύουν από λάδι, αλλά τρώνε τη σάρκα του συνανθρώπου τους, κατηγορώντας τον. Γιατί η πραγματική νηστεία δεν περιορίζεται μόνο στα υλικά (αποχή από συγκεκριμένες τροφές), αλλά έχει και πνευματικό χαρακτήρα, αποχή από την αμαρτία και τα πάθη μας.
Παράδειγμα: Κάποτε ένας είπε στην γυναίκα του, πως θα πήγαινε στο τάδε μέρος, περιμένοντας τον τάδε, για να τον σκοτώση. Αν έβλεπε η γυναίκα του ότι δεν ερχόταν μέχρι το μεσημέρι, να του πήγαινε φαγητό εκεί. Πήγε αυτός στο μέρος εκείνο και κρύφτηκε πίσω από κάτι θάμνους και περίμενε το θύμα του, για να το σκοτώση. Ο Θεός όμως φύλαξε και δεν πέρασε το θύμα από εκεί μέχρι το μεσημέρι και έτσι ήρθε κατά το μεσημεράκι η γυναίκα του, φέρνοντάς του το φαγητό. Άνοιξε ο σύζυγος το μπολ και βλέπει ότι η γυναίκα του, του έφερε φασόλια. Και της δίνει μία σφαλιάρα! Η γυναίκα του παραπονέθηκε και του είπε: Γιατί με χτύπησες; Και ο σύζυγος της λέει: Γιατί έβαλες λάδι στα φασόλια; Δεν ξέρεις ότι σήμερα είναι Τετάρτη; Καλά, του λέει η γυναίκα του, εσύ περιμένεις να σκοτώσης τον άλλον και το λάδι σε πείραξε; Άλλο το ένα, άλλο το άλλο, απάντησε εκείνος, δικαιολογώντας τον εαυτό του. Πόσοι τέτοιοι, υπάρχουν ανάμεσά μας!
• Στο Ρουμανικό Γεροντικό αναφέρεται για την αξία της νηστείας το εξής:
Κάποτε ένας Άγιος είδε να μεταφέρουν έναν πεθαμένο στον τάφο, ενώ εμπρός και πίσω συνώδευαν δύο ωραίοι άγγελοι. Τότε ο άγιος τους ρώτησε: «Ποιοί είστε εσείς;». Και οι άγγελοι απάντησαν: «Εγώ ονομάζομαι Τετάρτη -είπε ο πρώτος- και εγώ Παρασκευή, είπε ο δεύτερος. Ήλθαμε εδώ με εντολή του Κυρίου να βοηθήσουμε αυτή την ψυχή, διότι σ’ όλη της τη ζωή νήστευε Τετάρτη και Παρασκευή, προς τιμή των παθών του Κυρίου».
• Ο Αγ. Ιωάννης ο Κολοβός παρατηρεί: «Αν θελήση ένας βασιλεύς να κυριεύση μία εχθρική πόλη, πρώτα της κρατά το νερό και τα τρόφιμα. Και έτσι οι εχθροί, κινδυνεύοντας να χαθούν από την πείνα, του υποτάσσονται. Το ίδιο συμβαίνει και με τα πάθη της σαρκός. Αν ζη κάποιος με νηστεία και πείνα, οι εχθροί χάνουν την δύναμή τους στην ψυχή του».
• Ένα ωραίο παράδειγμα για την δύναμη της νηστείας διαβάζουμε στον Ευεργετινό Β .
ΚΑΠΟΤΕ εις την σκήτην ήλθε κάποιος δαιμονισμένος• δεν εθεραπεύθη όμως, αν και επέρασε πολύς χρόνος, επειδή οι Πατέρες δεν ανελάμβαναν, από υπερβολικήν ταπείνωσιν, να τον θεραπεύσουν. Ένας όμως από τους Γέροντας τον ευσπλαγχνίσθη, εσφράγισε με το σημείον του Σταυρού τον δαιμονισμένον και αμέσως ο άνθρωπος εθεραπεύθη.
Μόλις εβγήκεν ο δαίμων, επειδή κατακουράσθηκε χωρίς αποτέλεσμα, είπεν εις τον Γέροντα:
– Τώρα που με έβγαλες από αυτόν τον άνθρωπο, έρχομαι επάνω σου.
– Έλα, του λέγει ο Γέροντας, θα μου είναι ευχάριστον.
Αμέσως τότε εμπήκεν εις αυτόν το δαιμόνιον (ο Γέροντας εζήτησεν αυτό από τον Θεόν). Επέρασαν λοιπόν δώδεκα χρόνια που ο Γέροντας είχε τον δαίμονα, και συνέτριβε αυτόν με την άσκησιν• διότι έτρωγε καθημερινά δώδεκα κουκούτσια από καρπούς φοινίκων. Μετά τόσην άσκησιν εβγήκεν από αυτόν ο δαίμων• ο Γέροντας μόλις τον είδε να εξέρχεται από αυτόν, του είπε:
– Διατί φεύγεις; Μείνε ακόμη.
– Ο Θεός να σε καταργήση -του απήντησεν ο δαίμων- διότι εκτός από Αυτόν, τον Θεόν, κανείς άλλος δεν έχει την δύναμιν να σου κάμη τίποτα.

Previous Article

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Next Article

H Αλβανία παραχωρεί αυθαιρέτα τεμάχια γης Ελλήνων ομογενών

Διαβάστε ακόμα