ΣΕΙΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΕΡΑΡΧΑΙ ΚΩΦΕΥΟΥΝ;

Ορθόδοξος Τύπος Εφημερίδα

 

Γράφει ο Αρχιμ. Χρυσόστομος Ν. Πήχος, Ηγούμενος Ι. Μ. Λογγοβάρδας Πάρου

Μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Ταρασίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Λογγοβάρδα τη 25 Φεβρουαρίου 2017.

ΚΑΤΑΓΝΩΣΙΣ ΕΤΕΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΩΝ

διατυπωθεισών υπό της αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ενώπιον της Ι. Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως λαβούσα γνώσιν διαπιστώση, αποκηρύξη και καταδικάση αυτάς ως αντικειμένας τη ορθή διδασκαλία της κατά Ανατολάς Ορθοδόξου Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας.

Κατατεθείσα υπό του αρχιμ. Χρυσοστόμου Ν. Πήχου, Ηγουμένου της Ιεράς Κοινοβιακής Μονής «Η Ζωοδόχος Πηγή» Λογγοβάρδας Πάρου.

———

Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμε, Πρόεδρε της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, και

Σεβασμιώτατοι Αρχιερείς μέλη της Ιεράς Συνόδου της καθ᾽ ημάς Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως αυτή λειτουργεί δυνάμει του Συνοδικού τόμου του 1850 και της Πατριαρχικής Πράξεως του 1928 εκδοθέντων αμφοτέρων υπό του σεπτού Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως,

Ευλογείτε.

Δια της παρούσης καταθέτω ενώπιόν σας, ενώπιον του σεπτού Σώματος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος τον σκανδαλισμόν εμού προσωπικώς, της συνοδείας μου, κληρικών, μοναχών και πλήθους κόσμου, ο οποίος κλυδωνίζεται ταρασσόμενος ως υπό κυμάτων πολλών λόγω των αλλεπαλλήλων ετεροδιδασκαλιών, αι οποίαι διετυπώθησαν κατά καιρούς υπό του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου με αποκορύφωμα την Αγίαν και Μεγάλην Σύνοδον (ΑκΜΣ) του Κολυμπαρίου της Κρήτης.

Εκ προοιμίου σας αναφέρω, ότι τα όσα θα αναγνώσετε καταγγελλόμενα κατωτέρω δεν είναι καρπός αντιπαθείας η απαρεσκείας εις το πρόσωπον του Παναγιωτάτου ούτε καν πνεύμα αντιλογίας η άλλης τινός κακοθυμίας έναντι αυτού, η νόμιμος δε προσφυγή μου εις Υμάς γίνεται καθηκόντως, με πρόδηλον πνευματικήν ανησυχίαν, με πεποίθησιν αληθείας και από έντονον και δικαιολογημένον ενδιαφέρον. Κατανοώ απολύτως ότι το Οικουμενικόν Πατριαρχείον τελεί υπό αιχμαλωσίαν. Η σώζουσα αλήθεια εις την ηνωμένην «Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν» είναι το ζητούμενον, και αυτό επιθυμούμε να καταφανή χωρίς φόβον και πάθος. Εκ παραλλήλου η αναίρεσις υφ᾽ Υμών των διατυπωθεισών ετεροδιδασκαλιών θα προλάβη το επαπειλούμενον νέον σχίσμα εις τους κόλπους της Εκκλησίας.

Ανασκοπούντες λοιπόν την μέχρι σήμερον πορείαν του παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου εις τον χώρον της Εκκλησίας θα παρουσιάσωμεν μερικά σημεία, δια των οποίων στοιχειοθετούνται αι ετεροδιδασκαλίαι αυτού.

1.α ) Ο Παναγιώτατος, από τα χρόνια διευρύνσεως των σπουδών του, εις την διδακτορικήν του διατριβήν με τίτλον «Περί την κωδικοποίησιν των Ι. Κανόνων και των κανονικών διατάξεων εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία» εκθέτει τας απόψεις του δια τους ιερούς Κανόνας που ρυθμίζουν τας σχέσεις των ορθοδόξων με τους ετεροδόξους δια των εξής: «Δεν δύνανται», γράφει, «να εφαρμοσθούν σήμερον και πρέπει να τροποποιηθούν αι διατάξεις αι κανονίζουσαι τας σχέσεις των Ορθοδόξων Χριστιανών προς τους ετεροδόξους και ετεροθρήσκους. Δεν δύναται η Εκκλησία να έχη διατάξεις απαγορευούσας την είσοδον εις τους ναούς των ετεροδόξων και την μετ᾽ αυτών συμπροσ­ευχήν, καθ᾽ ην στιγμήν αύτη δια των εκπροσώπων αυτής προσεύχεται από κοινού μετ᾽ αυτών δια την τελικήν ένωσιν εν τη πίστει, τη αγάπη, τη ελπίδι. Περισσοτέρα αγάπη πρέπει να “αρδεύση” πολλάς κανονικάς διατάξεις προς “ζωογονίαν”. Επιβάλλεται τροποποίησις ορισμένων διατάξεων επί το φιλανθρωπότερον και ρεαλιστικώτερον. Η Εκκλησία δεν δύναται και δεν πρέπει να ζη εκτός τόπου και χρόνου».

Οι ι. Κανόνες, δια τους οποίους γίνεται λόγος ανωτέρω, δια της συνεχούς παραβάσεώς των έχουν καταργηθή εν τη πράξει. Η ετεροδιδασκαλία έγινε πράξις. Απλώς με την ΑκΜΣ έγινε προσπάθεια να περιβληθή σιωπηλώς με συνοδικόν κύρος. Αι θέσεις αυταί του Παναγιωτάτου δεν αποτελούν ετεροδιδασκαλία, και αι παραβάσεις ιεροκανονικά παραπτώματα; Ασφαλώς.

β ) Εις το ανωτέρω απόσπασμα οι ι. Κανόνες χαρακτηρίζονται ως μη έχοντες στοιχεία φιλανθρωπίας και ρεαλισμού. Ότι πάσχουν από ξηρασίαν, και θα αναζωογονηθούν, εάν ποτισθούν με νάματα αγάπης. Δηλαδή, το Άγιον Πνεύμα παρήγαγε, τω καιρώ εκείνω, καρπούς (τους ι. Κανόνας) εστερημένους ζωογόνου αγάπης; Όμως αι αποφάσεις των Οικουμενικών και τοπικών Συνόδων ξεκινούν με το «Έδοξε τω Αγίω Πνεύματι και ημίν»· πως είναι δυνατόν αι εκφάνσεις αυταί του Αγίου Πνεύματος να μη έχουν στοιχεία φιλανθρωπίας και ρεαλισμού, να πάσχουν από ξηρασίαν και να έχουν ανάγκην από την ζωογόνον αγάπην του οικουμενισμού; Δεν είναι αυτό ετεροδιδασκαλία;

2.α ) Κατά την θρονικήν εορτήν του Φαναρίου 30-11-1998 ο Παν­αγιώτατος προσφωνών την Παπικήν αντιπροσωπίαν λέγει μεταξύ άλλων και τα εξής· «Σεβασμιώτατε Καρδινάλιε κύριε William Η. Keeler και λοιποί εν Χριστώ αδελφοί οι αποτελούντες την Αντιπροσωπίαν της Εκκλησίας Ρώμης, …Δεν πρέπει να σπαταλήσωμεν τον χρόνον εις αναζητήσεις ευθυνών. Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού, αλλ’ οφείλομεν ενώπιον Αυτού, όπως επανορθώσωμεν τα σφάλματα εκείνων. …Είθε να αξιώση ημάς ο Κύριος να ίδωμεν και την ανάστασιν της ενότητος της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας Αυτού. Αμήν» (περ. «Επίσκεψις» τ. 563/1998, σελ. 22-29).

Παρατηρούμεν εις το απόσπασμα αυτό, ότι η τοποθέτησις του Παναγιωτάτου έναντι των ι. Κανόνων δεν παραμένει απλώς η ιδία, αλλά επεκτείνεται ακόμη και εις τα πρόσωπα των θεοφόρων πατέρων, οι οποίοι χαρακτηρίζονται «θύματα του αρχεκάκου όφεως». Οι άγιοι Πατέρες, οι οποίοι ως πύργοι άσειστοι και ως αστέρες πολύφωτοι του νοητού στερεώματος, κατά τον υμνωδόν, φωτίζουν τον δρόμον που πρέπει να ακολουθώμεν ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, είναι «θύματα του αρχεκάκου όφεως». Να είπωμεν, ότι ο χαρακτηρισμός αυτός επεκτείνεται και εις τους αναριθμήτους μάρτυρας και οσιομάρτυρας, οι οποίοι με το τίμιον αίμά τους επότισαν και ποτίζουν το αειθαλές δένδρον της Ορθοδόξου πίστεως; Είναι η δεν είναι η θέσις αυτή ετεροδιδασκαλία;

β ) Εις το ανωτέρω απόσπασμα διαβάζουμε, ότι ο Παναγιώτατος διατυπώνει ενώπιον της Παπικής αντιπροσωπίας την ευχήν «να αξιώση ημάς ο Κύριος να ίδωμεν και την ανάστασιν της ενότητος της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας Αυτού. Αμήν». Δηλαδή, η Ορθόδοξος Εκκλησία πάσχει κατά την ενότητά της και δεν είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, όπως μέχρι τώρα πιστεύομεν; Η ενότης της Μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησιας είναι νεκρά και περιμένει την ανάστασίν της;

γ ) Ο Παναγιώτατος το 1991, ως μητροπολίτης Φιλαδελφείας, μιλώντας σε παπικούς, είχε διατυπώσει μίαν διαφοροποιημένην από τα Ορθόδοξα δεδομένα Εκκλησιολογίαν· «Δεν είναι δυνατό», είπε, «να θεωρήσουμε ότι, είτε εμείς οι Ορθόδοξοι, είτε εσείς οι Ρωμαιοκαθολικοί, έχουμε αποκλειστική ιδιοκτησία την διαδοχή της αρχαίας Εκκλησίας» (περιοδικόν «Επίσκεψις» τ. 464/1-7-1991, σ. 9). Ώστε η Ορθόδοξος Εκκλησία, η όντως Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, απώλεσε την αυτοσυνειδησίαν της, είναι νεκρά και περιμένει δια του Οικουμενισμού να δη την ανάστασίν της; Είναι η δεν είναι αυτό ετεροδιδασκαλία;

  1. α ) Ο Παναγιώτατος πραγματοποιών επίσημον επίσκεψιν εις το Βατικανόν την 27-6-1995 και ομιλών σε νεαρούς παπικούς είπε μεταξύ άλλων και τα εξής· «Τέκνα της Εκκλησίας εν Κυρίω ευλογημένα και αγαπητά…, συνεορτάζομεν η Ανατολή και η Δύσις (εννοεί την θρονικήν εορτήν της Ρώμης). Θεού το δώρον… Εορτάζομεν, διότι είμεθα η επί γης πορευομένη κοινωνία των Αγίων…, είναι δε η εορτή της Εκκλησίας πεπληρωμένη, όταν είναι παρούσα και συνεορτάζουσα η νεολαία… Ελάβατε δια του Αγίου Βαπτίσματος και του Χρίσματος τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Φέρετε εν τη ψυχή και τω μετώπω υμών τα σημεία της Βασιλείας του Θεού» (περιοδικόν «Επίσκεψις» τ. 520/31-7-1995, σσ. 19, 20, 5 και 6).

Δηλαδή, δεν μας χωρίζει τίποτε; Από πότε απέκτησαν Χάριν τα μυστήρια των Παπικών; Αυτήν την παρακαταθήκην παρελάβομεν από τους αγίους Αποστόλους και τους αγίους Πατέρας της Εκκλησίας μας; Δεν είναι αυτό ετεροδιδασκαλία;

  1. α ) Ο Παναγιώτατος κατά την ομιλίαν του την 4-11-1994, σε διαθρησκειακήν συνάντησιν εις την ιταλικήν πόλιν Riva del Garda, όπου ωμίλησε σε παρισταμένους ηγέτας διαφόρων θρησκειών, είπε· «Πρέπει να συμβάλωμεν, ώστε να φέρωμεν εις το προσκήνιον τας πνευματικάς αρχάς του Οικουμενισμού, της αδελφωσύνης και της ειρήνης. Πράγματι, δια τον λόγον αυτόν συνεκεντρώθημεν εδώ! Αυτός είναι ένας τρόπος, δια του οποίου ημείς οι κληρικοί δυνάμεθα να βοηθήσωμεν αυτούς, οι οποίοι κυβερνούν. Η βαθεία και σταθερά πνευματικότης μας έρχεται εις οξείαν αντίθεσιν με τον εγκόσμιον χαρακτήρα της συγχρόνου πολιτικής. …Αυταί αι δυνατότητες ανακύπτουν από την ιδίαν την φύσιν της ιδιότητος που φέρομεν, άνδρες και γυναίκες, ως κλητοί του Θεού. Ως μία κοινότης πίστεως δυνάμεθα να αντιμετωπίσωμεν τον κοσμικόν ουμανισμόν και τον εθνικισμόν με αγάπην, με πνεύμα Οικουμενισμού και με τον υγιή σεβασμόν μας προς την παράδοσιν. Αλλά τούτο δυνάμεθα να επιτύχωμεν μόνον εάν είμεθα ηνωμένοι εν τω πνεύματι του ενός Θεού, “Δημιουργού των πάντων, ορατών τε και αοράτων”, Ρωμαιοκαθολικοί και Ορθόδοξοι, Προτεστάνται και Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Ινδουϊσταί, Βουδδισταί και Κομφουκιανισταί…» (περιοδικόν «Ορθοδοξία» του Πατριαρχείου, τ. Οκτωβρ.-Δεκεμβρίου 1994, κατά μετάφρασιν). Αγαστή συν­εργασία των κληρικών με τους κυβερνήτας των λαών υπό το προπέτασμα της αγάπης!

Δηλαδή, ο Ήλιος της δικαιοσύνης Χριστός έχασε το φως του, τας πνευματικάς του αξίας, έγινε φανάρι που τρεμοσβήνει, και αυτό που μας απέμεινεν είναι «να φέρωμεν εις το προσκήνιον τας πνευματικάς αρχάς του Οικουμενισμού, της αδελφωσύνης και της ειρήνης»;

Εις το ανωτέρω απόσπασμα καλεί να ενωθούν «εν τω πνεύματι του ενός Θεού, “Δημιουργού των πάντων, ορατών τε και αοράτων”, Ρωμαιοκαθολικοί και Ορθόδοξοι, Προτεστάνται και Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Ινδουϊσταί, Βουδδισταί και Κομφουκιανισταί…». Κύριε, ελέησον!… Δηλαδή εις τον ίδιον Θεόν πιστεύουν Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Ινδουϊσταί, Βουδδισταί και Κομφουκιανισταί…; Δεν είναι αυτό ετεροδιδασκαλία;

Δυστυχώς η Εκκλησιολογία του Παναγιωτάτου πάσχει· δεν είναι Ορθόδοξος, είναι Οικουμενιστική.

β ) Ομιλών ο Παναγιώτατος την 20-12-2001 εις την Α  Διαθρησκειακὴν Συνάντησιν των Βρυξελλών και απευθυνόμενος σε εκπροσώπους των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών χρησιμοποίησε ομοειδή Θεολογία και δια τους αλλοθρήσκους (Ιουδαϊσμού, Μουσουλμανισμού, Χριστιανισμού) και είπε· «Παρακαλούμεν θερμώς εαυτούς και αλλήλους να δώσωμεν εις τους πιστούς μας και τον κόσμον όλον ανόθευτον το ειρηνοποιόν μήνυμα του ενός και μόνου αληθινού Θεού, ο Οποίος μας συνεκέντρωσεν εν τη αγάπη Του ενταύθα. …Ημείς οι πιστεύοντες εις ένα προσωπικόν Θεόν έχομεν την εμπειρίαν της αγάπης Αυτού και της ειρήνης, η οποία εγκαθίσταται εις την ψυχήν μας και πληροί και αναπαύει αυτήν, όταν αποκαθίσταται η κοινωνία των προσωπικών υπάρξεων του ταπεινού ανθρώπου και του μεγάλου Θεού… Εάν σταθώμεν με το προσήκον δέος απέναντι των προσωπικών αναζητήσεων εκάστης ψυχής, η οποία, γεννηθείσα εις ωρισμένην θρησκευτικήν παράδοσιν, ανοίγει τας πτέρυγάς της δια να πετάξη εις αναζήτησιν του Ηγαπημένου, αντιλαμβανόμεθα ότι έχομεν ανθρώπινον χρέος να σεβασθώμεν απολύτως την προσωπικήν πορείαν εκάστου προς την υπερτάτην αγάπην. Τότε εναγκαλιζόμεθα εν ειρήνη την ψυχήν αυτήν και παρακολουθούμεν εν άκρα σιωπή και προσευχή την πορείαν της, είτε συμβαδίζει με ημάς (τους Χριστιανούς) είτε ακολουθεί άλλον δρόμον (λ.χ. τον Ιουδαϊσμόν η το Ισλάμ), διότι ο Ηγαπημένος Θεός, ο Κύριός της, την αναμένει και θα της δείξη τον δρόμον. Δεν χρειάζεται από μέρους ημών ουδεμία βία, ουδεμία πίεσις, μόνον στοργή και ειρήνη» (περιοδικόν «Επίσκεψις» τ. 603/31-12-2001).

Έχουν λοιπόν και οι Εβραίοι και οι Μουσουλμάνοι την εμπειρίαν του ενός προσωπικού Θεού, του πλήρους αγάπης αληθινού Τριαδικού Θεού; Έτσι κατανοεί ο Παναγιώτατος το «Τζιχάντ» των μουσουλμάνων η τας εκκαθαριστικάς επιχειρήσεις των Ισραηλιτών; Η θεολογία του Παναγιωτάτου δεν είναι Ορθόδοξος. Είναι επηρεασμένη από την βλάσφημον θεωρίαν των Αβρααμικών θρησκειών, την οποίαν διετύπωσεν ο Γάλλος Ισλαμολόγος Louis Massignon (1883-1962), δι᾽ αυτό και η θεολογία του παρεκκλίνει από την Ορθόδοξον τοιαύτην. Δεν είναι αυτό ετεροδιδασκαλία;

  1. α ) Συνεπής προς την καινοφανή εκκλησιολογίαν του, ο Παναγιώτατος έχει παραιτηθή από την θεόθεν καθωρισμένην αποστολήν της Εκκλησίας «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς…» (Ματθ. 28,19). Δεν επιδιώκει να οδηγήση ετεροδόξους και ετεροθρήσκους εις την αλήθειαν του Ευαγγελίου. Το διεκήρυξε «γυμνή τη κεφαλή» εις το Durban της Ν. Αφρικής την 17-3-2001 σε μήνυμά του με την ευκαιρίαν Παγκοσμίου Διασκέψεως λέγοντας· «Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν επιδιώκει να πείση τους άλλους περί συγκεκριμένης τινός αντιλήψεως της αληθείας η της αποκαλύψεως, ούτε επιδιώκει να τους μεταστρέψη εις συγκεκριμένον τινά τρόπον σκέψεως» (ιστοσελίδα της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Εσθονίας· www.orthodoxa.org/GB/patriarchate/speech/­statement.htm). Εις την θείαν όμως Λειτουργίαν του Μεγάλου Βασιλείου, εις την ευχήν που ακολουθεί αμέσως μετά τον καθαγιασμόν, παρακαλούμεν τον Κύριον λέγοντες· «τους εσκοτισμένους επισυνάγαγε· τους πεπλανημένους επανάγαγε και σύναψον τη αγία σου καθολική και αποστολική Εκκλησία». Πως θα γίνη αυτό; δια της σιωπής και όχι δια της μαθητείας και του κηρύγματος; Δια της σιωπής θα γίνη η εισδοχή των ετεροδόξων και των ετεροθρήσκων εις την Εκκλησίαν Του; Ασφαλώς όχι. Ο απόστολος Παύλος γράφει «η πίστις εξ ακοής, η δε ακοή δια ρήματος Θεού» (Ρωμ. 10, 17). Εις την Κόρινθον ο ίδιος Απόστολος λαμβάνει συγκλονιστικόν μήνυμα από τον Κύριον· «… μη φοβού, αλλά λάλει και μη σιωπήσης» (Πραξ. 18, 9). Δεν είναι η θέσις αυτή του Παναγιωτάτου καταστρατήγησις Κυριακής εντολής; Δεν είναι αυτό ετεροδιδασκαλία;

β ) Ο Παναγιώτατος προσφέρει ως δώρον το Κοράνιον και το ονομάζει ιερόν και άγιον. Την 29-10-2009 μετέβη εις την Ατλάντα των Η.Π.Α., επισκέφθηκε τον πρόεδρον της Coca-Cola κ. Muhtar Kent και του προσέφερεν ένα Κοράνιον λέγοντας· «Έχω ένα μικρό αναμνηστικό. Μικρό και σπουδαίο. Αναμνηστικό (για) τον Muhtar. Αυτό είναι το Άγιο Κοράνιο, το ιερό βιβλίο των μουσουλμάνων αδελφών μας» (www.youtube.com/watch?v=­5p7DqpeTJM8). Δυστυχώς την χειρονομίαν αυτήν την εμιμήθησαν και άλλοι Αρχιερείς επί μεγάλω σκανδαλισμώ των ορθοδόξων πιστών.

γ ) Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον προωθεί τον κοινόν εορτασμόν του Πάσχα μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών. Τον κοινόν εορτασμόν προωθούσε αρχικά το Βατικανόν από το 1960, τον στόχον του όμως αυτόν τον επισημοποίησε κατά την Β´ Βατικανήν Σύνοδον (1965) και τον απεδέχθη ο μακαριστός πατριάρχης Αθηναγόρας, ο οποίος έγινεν ένθερμος υποστηρικτής της ιδέας αυτής. Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον με την υπ᾽ αριθμ. 150 πρωτ. 420/26-5-1995 εγκύκλιόν του έκανε λόγον δια «τον καθορισμόν κοινής ημερομηνίας εορτασμού υφ᾽ απάντων των χριστιανών της Μεγάλης εορτής του Αγίου Πάσχα». Αγνοεί ο Παναγιώτατος η περιφρονεί τα περί τούτου διακελευόμενα υπό των Αγίων Πατέρων και των Ιερών Κανόνων;

  1. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε παλαιότερον δημοσίευμά του εις το Ρωμαιοκαθολικόν περιοδικόν «The National Catholic Reporter» (in the January 21, 1977) έγραψε τα εξής αποκαλυπτικά των προθέσεών του δια την μέλλουσαν να συνέλθη Παν­ορθόδοξον Σύνοδον: «Οι δικοί μας στόχοι είναι ίδιοι με αυτούς του πάπα Ιωάννου 23ου να εκσυγχρονίσωμεν την Εκκλησίαν και να προωθήσωμεν την ενότητα των Χριστιανών. Επίσης, η Σύνοδος θα σημάνη το άνοιγμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας εις τας μη Χριστιανικάς θρησκείας και εις ολό́κληρον την ανθρωπό́τητα. Αυτό́ σημαί́νει μίαν νέ́αν στάσιν έναντι του Ισλά́μ, του Βουδδισμού́, του συγχρόνου πολιτισμού́ και ό́σον αφορά́ τας επιδιώξεις δια αδελφό́τητα χωρί́ς ρατσιστικάς διακρίσεις … με ά́λλα λό́για θα σημά́νη το τέ́λος δώδεκα αιώνων απομονώσεως της Ορθοδόξου Εκκλησί́ας». Συνεπώς «όπερ έδει δείξαι»!

Tό Αγγλικό κείμενο έχει ως εξής· In an article dating back from when Ecumenical Patriarch Bartholomew was still a Metropolitan, in the journal The National Catholic Reporter, the Patriarch said the following, revealing his intentions for the Pan-Orthodox Council: “Our aims are the same as John’s (Pope John XXIII): to update the Church and promote Christian unity… The Council will also signify the opening of the Orthodox Church to non-Christian religions, to humanity as a whole. This means a new attitude toward Islam, toward Buddhism, toward contemporary culture, toward aspirations for brotherhood free from racial discrimination…in other words, it will mark the end of twelve centuries of isolation of the Orthodox Church.”[4] [4] “Council Coming for Orthodox”, interview by Desmond O’Grady, The National Catholic Reporter, in the January 21, 1977 edition. See also:http://orthodoxinfo.com/ecumenism/towards.aspx.

Μακαριώτατε, Άγιοι Συνοδικοί.

Εκ των παρατεθέντων ανωτέρω σταχυολογημάτων αποδεικνύεται, ότι ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαί­ος είχε την ατυχή έμπνευσιν να διατυπώση ετεροδιδασκαλίας και να υποπέση ούτως εις σωρείαν ιεροκανονικών παραβάσεων, αι οποίαι καταδικάζονται υπό των κατωτέρω παρατιθεμένων ιερών Κανόνων.

στ  Κανὼν της Β  Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «Αιρετικούς δε λέγομεν, τους τε πάλαι της Εκκλησίας αποκηρυχθέντας, και τους μετά ταύτα υφ᾽ ημών αναθεματισθέντας· προς δε τούτοις, και τους την πίστιν μεν την υγιή προσποιουμένους ομολογείν, αποσχίσαντας δε και αντισυν­άγοντας τοις κανονικοίς ημών επισκόποις».

ι  Ἀποστολικός· «Συμπροσευχή μεθ᾽ αιρετικού η αφωρισμένου δι᾽ αφορισμού τιμωρείται».

με  Ἀποστολικός· «Συμπροσευχή μεθ᾽ αιρετικών συνεπάγεται αφορισμόν δια κληρικούς, αλλ᾽ ούτοι επί πλέον καθαιρούνται, εάν δεχθώσι τους αιρετικούς ως κληρικούς».

ξδ  Ἀποστόλων· «Συμπροσευχή μεθ᾽ αιρετικών συνεπάγεται αφορισμόν. Εάν γίνη εις συναγωγήν Εβραίων η αιρετικών, συνεπάγεται καθαίρεσιν δια κληρικόν και αφορισμόν δια λαϊκόν».

στ  Λαοδικείας· «Αιρετικοί μη απαρνούμενοι την αίρεσιν εαυτών εμποδίζονται εισελθείν εις Ναόν Ορθόδοξον».

ξη  Ἀποστόλων· «Χειροτονία, βάπτισμα κ.λπ. μυστήρια αιρετικών άκυρά εισι».

ιδ  Δ  Οἰκουμενικῆς Συνόδου· «Γάμος μεθ᾽ αιρετικών η αλλοθρήσκων απαγορεύεται».

ρλα , ρλβ , ρλγ  τῆς εν Καρθαγένη Τοπικής Συνόδου (418 η 419 μ.Χ.)· κανόνες οι οποίοι υπενθυμίζουν το ιερόν χρέος των Επισκόπων της επαναφοράς των αιρετικών (των πεπλανημένων) εις τους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

ζ  Ἀποστόλων· «Ει τις Επίσκοπος η Πρεσβύτερος η Διάκονος την αγίαν του Πάσχα ημέραν προ της εαρινής ισημερίας μετά Ιουδαίων επιτελέση, καθαιρείσθω».

Επειδή πιστεύομεν ότι το Πανάγιον Πνεύμα δεν συνηγορεί εις την καταπάτησιν των ιερών Κανόνων, οι οποίοι υπό την επίπνοιάν Του διετυπώθησαν από τους αγίους και θεοφόρους Πατέρας, οι οποίοι ουδέποτε υπήρξαν θύματα του αρχεκάκου όφεως.

Επειδή πιστεύομεν ότι οι Κανόνες των Ιερών Σύνόδων είναι Αγιοπνευματικοί και διατυπώθηκαν από τους αγίους Πατέρας με φιλανθρωπίαν, αγάπην και ρεαλισμόν, αισθανόμεθα δε την ζωογόνον δρόσον και την διαχρονικότητά των, όταν καλούμεθα να τους εφαρμόσωμεν, χωρίς να χρειάζωνται αναζωογόνησιν από την παναίρεσιν του Οικουμενισμού.

Επειδή φρονούμεν ότι δια των ανωτέρω ετεροδιδασκαλιών και των ιεροκανονικών παραπτωμάτων του Παναγιωτάτου επέρχεται μεγάλος σκανδαλισμός των πιστών, Κληρικών και λαϊκών, με ορατόν πλέον τον κίνδυνον σχίσματος εις την Εκκλησίαν της Ελλάδος.

Επειδή πιστεύομεν ότι ακολουθούν και μερικοί άλλοι κληρικοί τον Παναγιώτατον εις τας ιεροκανονικάς του παραβάσεις και υπάρχει κίνδυνος αυτό να γενικευθή και να γίνη θεσμός εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν.

Επειδή δια της συγκλήσεως της ΑκΜΣ, της υπό εξωεκκλησιαστικών παραγόντων –όπως απεδείχθη– επιβληθείσης, έγινε προσ­πάθεια να περιβληθούν με Συνοδικόν κύρος όλα τα μέχρι σήμερα αντικανονικώς λεχθέντα και πραχθέντα υπό του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, δια να μένουν αναντίρρητα εις διηνεκές.

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Παρακαλούμεν την Αγίαν και Ι. Σύνοδον της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος όπως συσκεφθείσα καθ᾽ εαυτήν διαπιστώση και κάνη δεκτήν την κατάγνωσιν των ανωτέρω ετεροδιδασκαλιών, αποκηρύξη δε και καταδικάση αυτάς ως αντικειμένας τη ορθή διδασκαλία της κατά Ανατολάς Ορθοδόξου Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας και εφαρμοσθώσι τα υπό των ιερών Κανόνων προβλεπόμενα, με απώτερον σκοπόν να κοπάση ο κλυδωνισμός όχι μόνον της Εκκλησίας της Ελλάδος αλλά και όλης της ανά την οικουμένην Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Πλείονα στοιχεία θα καταθέσω δια λεπτομερούς Υπομνήματός μου, όταν κληθώ υπό του Ανακριτού. Μάρτυρας προτείνω τους κατωτέρω:

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΣ:

Σεβ. Μητροπολίτην Κονίτσης κ. Ανδρέαν, ΚΟΝΙΤΣΑΝ,

Σεβ. Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευστάθιον ΣΠΑΡΤΗΝ,

Σεβ. Μητροπολίτην Ηλείας κ. Γερμανόν, ΠΥΡΓΟΝ,

Σεβ. Ναυπάκτου κ. Ιερόθεον, ΝΑΥΠΑΚΤΟΝ,

Σεβ. Μητροπολίτην Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ΠΕΙΡΑΙΑ,

Σεβ. Μητροπολίτην Ν. Σμύρνης κ. Συμεών, Ν. ΣΜΥΡΝΗΝ,

Σεβ. Μητροπολίτην Γλυφάδας κ. Παύλον, ΓΛΥΦΑΔΑ,

Σεβ. Μητροπολίτην Κυθήρων κ. Σεραφείμ, ΚΥΘΗΡΑ,

Σεβ. Μητροπολίτην Αιτωλίας κ. Κοσμάν, ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΝ,

Σεβ. Μητροπολίτην Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ιερεμίαν, ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΝ,

Σεβ. Μητροπολίτην Μόρφου κ. Νεόφυτον – ΜΟΡΦΟΥ Κύπρου,

Σεβ. Μητροπολίτην Λεμεσού κ. Αθανάσιον – ΛΕΜΕΣΟΝ Κύπρου,

Σεβ. Μητροπολίτην Αντινόης Παντελεήμονα Λαμπαδάριον – ΚΑΛΥΜΝΟΝ

ΚΑΘΗΓΗΤΑΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ:

Πρωτοπρεσβύτερον π. Γεώργιον Μεταλληνόν, Ομ. Καθηγητήν της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών,

Πρωτοπρεσβύτερον π. Θεόδωρον Ζήσην, Ομ. Καθηγητήν της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.,

κ. Δημήτριον Τσελεγγίδην, Ομ. Καθηγητήν Δογματικής της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.,

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥΣ – ΙΕΡΕΙΣ – ΜΟΝΑΧΟΥΣ:

Αρχιμ. π. Αθανάσιον Αναστασίου, Προηγούμενον της Ι. Μονής του Μεγάλου Μετεώρου, Καλαμπάκαν,

Αρχιμ. π. Μάξιμον Καραβάν, Ηγούμενον Ι. Μονής Αγ. Παρασκευής Μηλοχωρίου Εορδαίας, Πτολεμαΐδα

Αρχιμ. π. Γρηγόριον Χατζηνικολάου, Ηγούμενον Ι. Μονής Αγ. Τριάδος Γατζέας Βόλου,

Αρχιμ. π. Σαράντην Σαράντον, Διδάκτορα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αμαρούσιον

Αρχιμ. π. Νικόδημον Πετρόπουλον, Προϊστάμενον ι. Ν. Αγίου Παύλου Πατρών – Πάτρας,

Αρχιμ. π. Παύλον Δημητρακόπουλον, Θεολόγον (Mr Θεολογίας), Διευθυντήν του Γραφείου Αιρέσεων της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς, Πειραιά

Αρχιμ. π. Ιωήλ Κωνστάνταρον, Ιεροκήρυκα, Ι. Μητροπόλεως Κονίτσης, Κόνιτσαν,

Αρχιμ. π. Κύριλλον Κωστόπουλον, (Dr. Θεολογίας) Ιεροκήρυκα Ι. Μητροπόλεως Πατρών, Ασημάκη Φωτήλα 14-16 – τ.κ. 262 24 Πάτρας,

Πανοσ. Ιερομον. Δαμασκηνόν, Κελλίον Φιλαδέλφου Αγίου Όρους, Καρυάς

Πρωτ/ρον π. Πέτρον Heers, διδάκτορα της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ, e-mail: info@ uncutmountain.com,

Πρωτ/ρον π. Αναστάσιον Γκοτσόπουλον, Θεολόγον, (Μr. Θεολογίας), εφημέριον Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Πατρών, Πάτρας,

Πρωτ/ρον π. Άγγελον Αγγελακόπουλον, Θεολόγον, κληρικόν της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς, Πειραιά

οσ. Μοναχόν  Αρσένιον Βλιαγκόφτην, Ι. Μονήν Αγ. Αρσενίου Καπαδόκου, Βατοπαίδι Χαλκιδικής.

οσ. Μοναχόν Επιφάνιον Καψαλιώτην, Καψάλαν Αγίου Όρους, Καρυάς

ΘΕΟΛΟΓΟΥΣ:

κ. Σταύρον Μποζοβίτην, Θεολόγον – Συγγραφέα, μέλος της Αδελφότητος Θεολόγων «Ο Σωτήρ», – Ισαύρων 42, Αθήνας

κ. Νικόλαον Σαββόπουλον, Θεολόγον, Επιδαύρου 1, Αλμυρή Γαλατακίου, 201 00 Κόρινθον

κ. Δημήτριον Ρίζον, τηλ. 23850-28940, Φλώριναν,

κ. Ιωάννην Τάτσην, Καρτάλη 12Α, 453 32 Ιωάννινα, thriskeftika.­blogspot.­com/. τηλ. 26510-68589

ΘΕΟΛΟΓΟΥΝΤΑΣ:

κ. Δημήτριον Νατσιόν, Διδάσκαλον, Μεσημβρίας 20, 611 00 Κιλκίς

κ. Βασίλειον Κερμενιώτην, Εκπαιδευτικόν, Κ. Αδαμοπούλου 11, 502 00 Πτολεμαΐδα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Παντοκράτορας