ΣΧΙΣΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΥΒΟΝ ΑΝΕΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ

Share:

Μόνον ὁ Ἀλεξανδρείας ἐπρόδωσε τὴν συμφωνίαν τῶν Προκαθημένων τῆς 19ης Ἀπριλίου 2019.

Τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου

Ἔκκλησις –Δέησις διὰ τὴν ὑπέρβασιν
τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολώσεως

  1. Πολλὰ γράφονται καὶ λέγονται, μῆνες τώρα, σχετικὰ μὲ τὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα. Τὸ πιὸ κρίσιμο καὶ ἀναγκαῖο, ὅμως, εἶναι νὰ τονισθεῖ τὸ χρέος τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἐκφράζοντας τὴν πατερικὴ πνευματικὴ ἐμπειρία καὶ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση διακήρυξε: «Τὸ τῆς Ἐκκλησίας ὄνομα οὐ χωρισμοῦ, ἀλλὰ ἑνώσεως καὶ συμφωνίας ὄνομα. Ἐκκλησία γέγονε οὐχ ἵνα διηρημένοι ὦμεν, ἀλλὰ συνημμένοι». Καὶ ἀλλοῦ: «Οὐδὲν οὕτω παροξύνει τὸν Θεὸν ὡς τὸ Ἐκκλησίαν διαιρεθῆναι». Ὁποιαδήποτε, λοιπόν, ἐνέργεια ὀφείλει νὰ λαμβάνει σοβαρὰ ὑπόψη τὴ βασικὴ αὐτὴ ἀλήθεια: Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πρὶν καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα.
  2. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ γεγονότα τοῦ ἔτους ποὺ πέρασε, δημιούργησαν μία νέα πραγματικότητα, μὲ τὴν προφανῆ ἀνάμειξη καὶ γεωπολιτικῶν ἐνδιαφερόντων καὶ σκοπιμοτήτων. Ἡ νέα αὐτὴ κατάσταση δὲν εἶναι δυνατὸν ἐμμέσως ἢ ἀμέσως νὰ ἀγνοεῖται. Ἡ παραχώρηση τοῦ Αὐτοκεφάλου στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν ἔφερε τὴν ποθητὴ ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων οὔτε τὴν εἰρήνη, ὅπως εἶχε συμβεῖ μὲ ὅλες τὶς προηγούμενες παραχωρήσεις Αὐτοκεφαλίας. Τὸ κεντρικὸ πρόσωπο τοῦ Οὐκρανικοῦ προβλήματος, ὁ αὐτοαποκαλούμενος «Πατριάρχης» κ. Φιλάρετος, τελικὰ ἀρνήθηκε τὸν Τόμο, κατηγορώντας τὸ περιεχόμενο καὶ τὸν σκοπό του. Οἱ διχασμοὶ ἔχουν ἐπεκταθεῖ καὶ σὲ ἄλλες περιοχὲς καὶ γενικότερα στὸν Ὀρθόδοξο κόσμο. Παράλληλα, τὸ κατεξοχὴν μυστήριον τῆς ἑνότητος καὶ τῆς συγγνώμης -ἡ Θεία Εὐχαριστία- χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας κατὰ τὴν ἀντιπαράθεση ὡς μοχλὸς πιέσεως. Δεκάδες ἑκατομμύρια Ὀρθοδόξων ἔχουν διακόψει τὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἐξάλλου τὸ ζήτημα τῆς ἐγκυρότητος τῶν χειροτονιῶν ποὺ ἐτέλεσε ὁ αὐτοαποκαλούμενος «Πατριάρχης» κ. Φιλάρετος, ἐνῶ ἦταν ἀφορισμένος καὶ ἀναθεματισμένος, ἐξακολουθεῖ νὰ διχάζει. Τὰ ἐπώδυνα ἀποτελέσματα τῆς γενομένης ἐγχειρήσεως εἶναι πασίγνωστα ὄχι μόνο στοὺς Ὀρθοδόξους κύκλους, ἀλλὰ γενικότερα σὲ ὅλο τὸν χριστιανικὸ κόσμο.
  3. Πρὸς τὸ παρόν, στὶς περισσότερες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἐπικρατεῖ μία ἀνησυχητικὴ σιωπή.Οἱ διαφαινόμενες ἑκατέρωθεν πολιτικὲς πιέσεις τραυματίζουν τὸ πνευματικὸ κῦρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐνῶ ἡ κινητοποίηση ἀνεύθυνων προσώπων, γιὰ νὰ λοιδοροῦν ἐκείνους ποὺ διατυπώνουν διαφορετικὲς ἐκτιμήσεις, κολακεύοντας συγχρόνως ὅσους ὑποστηρίζουν,εὐτελίζει τὸν διορθόδοξο διάλογο σὲ μία κρίσιμη γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἐποχή. Ὁρισμένοι ἐκκλησιαστικοὶ κύκλοι ἐκφράζουν τὴν προσδοκία ὅτι σιγὰ-σιγὰ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες θὰ ἀναγνωρίσουν τὸν παραλαβόντα τὸν Τόμο. Ὅμως, καὶ ἂν ἀκόμη ὁρισμένες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες τόν ἀναγνωρίσουν, ἀρκετὲς ἄλλες, ὅπως δηλώνουν στὶς μέχρι τοῦδε δημόσιες τοποθετήσεις τους, θὰ παραμείνουν στὴν ἄρνηση. Μὲ ἀποτέλεσμα μία ἐθνοφυλετικὴ διάσπαση (σὲ Ἕλληνες, Σλάβους καὶ ὅσους ἐπιθυμοῦν ἁρμονικὲς σχέσεις μὲ ὅλους), ἡ ὁποία ἀκυρώνει τόν πολυεθνικὸ καί πολυπολιτισμικὸ χαρακτήρα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴν οἰκουμενικότητά της. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ σχίσματα δὲν τὰ διορθώνει αὐτομάτως ὁ χρόνος οὔτε τὰ ἐπουλώνει, ἀντιθέτως τὰ παγιώνει καὶ τὰ βαθαίνει.
  4. Ἐπείγει πλέον νὰ ἀναζητηθοῦν δρόμοι ὑπερβάσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολώσεως. Γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ποικίλων συγκρούσεων στὸν κόσμο τὸ πρῶτο στάδιο ἐνεργειῶν εἶναι ἡ ἀποκλιμάκωση.Εἶναι εὐρύτατα ἀποδεκτὸ καὶ συχνὰ ἐπαναλαμβάνεται διεθνῶς ὅτι μόνον μὲ σοβαρὸ διάλογο εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπιστοῦν οἱ ἐντάσεις. Ἂς ἐπιδιωχθεῖ τὸ συντομότερο ἐκ νέου ἐπικοινωνία καὶ ἀνταλλαγὴ δημιουργικῶν προτάσεων μεταξὺ τῶν βασικῶν παραγόντων τῆς κρίσεως. Ὑπάρχουν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρόσωπα ποὺ μποροῦν νὰ συμβάλλουν στὴν ἄμεση ἔναρξη διαβουλεύσεων.
  5. Καιρὸς νὰ τεθοῦν ὡς βάσεις τῶν νέων προσ­παθειῶν ἀλήθειες τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, οἱ ὁποῖες στηρίζονται στὴν Ἁγία Γραφή. Πχ: «Τί δὲ μὲ καλεῖτε, Κύριε Κύριε, καὶ οὐ ποιεῖτε ἃ λέγω;» (Λουκ. 6:46, πρβλ. Μάτθ.7:21). «Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς…» (Ματθ. 5:44). «ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν…» (Ματθ. 6:12). «…σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης» (Ἐφεσ.4:3, βλέπε καὶ Γαλ.5:15). Ἀκολουθώντας πιστὰ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου θὰ διακρίνουμε νέους δρόμους γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς κρίσεως.
  6. Ὑπάρχουν λύσεις. Θὰ μᾶς φωτίσει ὁ Θεὸς νὰ τὶς προσδιορίσουμε. Οἱ λύσεις βεβαίως δὲν θὰ ἐπιτευχθοῦν μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ προσβλητικῶν καὶ ἀπειλητικῶν κειμένων ἢ μὲ ἐξωεκκλησιαστικὲς παρεμβάσεις, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβληθοῦν μονομερῶς ἢ αὐτομάτως μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου. Κάθε καθυστέρηση ἐπιδεινώνει τὴν ἤδη ὀδυνηρὴ κατάσταση. Καὶ ἂν «στὸ τέλος», «στὸ μέλλον», βρεθεῖ κάποια λύση, θὰ ἔχουν πλέον συσσωρευθεῖ στὴν ἱστορία τῆς Ὀρθοδοξίας πολλὲς δυσάρεστες σελίδες. Ἡ βασικὴ ἀρχὴ τῆς Συνοδικότητος, στὴν ὁποία ἔχει στηριχθεῖ διαχρονικὰ ἡ πορεία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ μόνη τελικὰ ποὺ μπορεῖ νὰ ἀνοίξει διέξοδο στὴν ὑφισταμένη κρίση. Συνηγμένοι ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, μὲ ἀλληλοσεβασμὸ καὶ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ τὴν ἀνεύρεση μιᾶς εἰρηνικῆς ρυθμίσεως, ἔχουμε τὴ δυνατότητα νὰ καταλήξουμε σὲ μία λύση κοινῶς ἀποδεκτὴ γιὰ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅσο ἀναβάλλεται ἡ ἀξιοποίηση τῆς Συνοδικότητος σὲ Πανορθόδοξο ἐπίπεδο, οἱ πολυμερεῖς διασπάσεις στὴν Ὀρθόδοξη Οἰκουμένη θὰ γίνονται πολλαπλὰ ἐπικίνδυνες. Ἡ σημερινή τεχνολογία ἐπιτείνει τὸν θόρυβο,τὴ σύγχυση καὶ τὴν ἀναταραχὴ μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τελικὰ μειώνεται ἡ ἀξιοπιστία τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν σύγχρονο κόσμο.
  7. Καθὼς πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα, ἡ μεγάλη ἑορτὴ τῆς ἐλεύσεως στὴν ἀνθρωπότητα τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐκπληκτικῆς πρωτοβουλίας τοῦ Πατρὸς γιὰ τὴ συμφιλίωση μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἐντείνουμε ταπεινὰ τὴ δέησή μας, ὅπως ἐπιταχυνθοῦν τὰ βήματα πρὸς συμφιλίωση, πρὸς καταλλαγή. Ὥστε νὰ δικαιούμεθα νὰ συμψάλλουμε ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι τὸ «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2:14). «Τὰ δὲ πάντα ἐκ τοῦ Θεοῦ τοῦ καταλλάξαντος ἡμᾶς ἑαυτῷ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ δόντος ἡμῖν τὴν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς». (Ὅλα δὲ προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος μᾶς συμφιλίωσε μὲ τὸν ἑαυτὸ του διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ μᾶς ἀνέθεσε τὸ ἔργο τῆς συμφιλιώσεως) (Β΄ Κορ. 5:18).

Ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῆς νέας πραγματικότητος ἀνήκει ἀναμφιβόλως στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἀλλὰ καὶ ὅλες οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Ὀρθόδοξοι, ἔχουμε εὐθύνη νὰ συμβάλλουμε στὴ συμφιλίωση.

Μὲ τὴν καταλλαγὴ θὰ εἰρηνεύσουν ἑκατομμύρια πιστῶν ἀνθρώπων. Συγχρόνως ἡ Ὀρθοδοξία θὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν πνευματική της ἱκανότητα νὰ ἐπουλώνει τὶς πληγές, μὲ ὁδηγὸ τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐπιβεβαιώνοντας τὴν ἀλήθεια ὅτι εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἔχει Κεφαλὴν τὸν Χριστόν, τὸν σαρκωθέντα Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, «δι’ ὅν τὰ πάντα καὶ δι’ οὗ τὰ πάντα» (Ἑβρ. 2:10), «…τοῦ δόντος ἡμῖν τὴν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς» (Β΄ Κορ. 5:18).

Τίρανα, 20 Νοεμβρίου 2019

Σημ. «Ο.Τ.»: Αἱ ὑπογραμμίσεις ἀνήκουν εἰς τὸν «Ο.Τ.».

ΥΓ. Ἐφημερίδος Ο.Τ.:

1ον) Ἡ Ἐφημερίς συμφωνεῖ μὲ τὴν Σύνοδον καὶ ὄχι Σύναξιν Πανορθόδοξον μὲ τὴν συμμετοχὴν ὅλων τῶν Ἐπισκόπων (καὶ Τιτουλαρίων). Τὸ δικαίωμα αὐτὸ δὲν τὸ ἔχει μόνον τὸ Φανάρι, ὅπως ἀντικανονικῶς γράφει ὁ Μακαριώτατος Ἀλβανίας. Τὴν Ἱερὰν Σύνοδον, τονίζομεν αὐτήν, δικαιοῦται νὰ συγκαλέση οἱοσδήποτε Προκαθήμενος ἢ οἱοσδήποτε Πρόεδρος αὐτονόμου Ἐκκλησίας. ΚΑΙ οἱοσδήποτε Ὀρθόδοξος καὶ Ἅγιος Ἐπίσκοπος τῆς Οἰκουμένης. Διότι οἱοσδήποτε Ἐπίσκοπος εἶναι ὁλόκληρος ἡ Ἐκκλησία κατὰ τοὺς Πατέρας, τοὺς Κανόνας καὶ τοὺς Ἁγίους μὲ σχέσιν κοινωνίας καὶ ταυτότητος ἀληθείας.

2ον) Παραπέμπομεν εἰς πρόσφατον συγκλονιστικὸν δημοσίευμα τῆς Ἐφημερίδος μας, ποὺ ἀποκαλύπτει τάς θέσεις καὶ τάς ἀπόψεις τῶν Προκαθημένων, ὅπως ἀποκαλύπτονται εἰς τὸ ἄρθρον μας: «Συγκλονιστικαὶ ὁμολογίαι ἀπὸ χείλη Προκαθημένων» τῆς 15ης Νοεμβρίου ἐ.ἔ.

Ὁμιλοῦν κεραύνεια οἱ Προκαθήμενοι

 Πάπας καί Παπίσκοι… Συγκρατεῖ ἀκόμη κάποιους Προκαθημένους ἡ ἀξιοπρέπειά των, ἀλλὰ καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ διασυρθῆ ἡ Ἐκκλησία περισσότερον ἀπὸ ὅσον ἤδη διεπομπεύθη ἀπὸ τὰς ἀσυδότους πράξεις τοῦ «Πάπα τῆς Ἀνατολῆς» καὶ τῶν «παπίσκων» ποὺ τὸν ἀκολουθοῦν…

* * *

Παρίες Προκαθήμενοι … Οἱ Προκαθήμενοι εἶναι λίαν ἐκνευρισμένοι καὶ χολωμένοι ἀπὸ τὴν στάσιν τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Ἐφέρθη εἰς τοὺς Προκαθημένους ὡς εἰς παρίας. «Καμία σημασία δὲν μοῦ ἔδωσε παρὰ τὶς ἐκκλήσεις μου», εἶπε μὲ παράπονον εἷς ἐξ αὐτῶν, ἐνῶ ἕτερος ὡμίλησε διὰ τὴν συμπεριφορὰν αὐτὴν μὲ γλῶσσαν τοῦ λαοῦ…

* * *

Γιά τά λεφτά ἔγιναν …Τὸ ἐνδιαφέρον ὅμως εἰς τὰς συζητήσεις ἐστράφη ἀμέσως εἰς τὸ «καυτὸν» ζήτημα.

«-Μακαριώτατε,… ἐγράφη ὅτι ἐχρηματίσθη. Τὸ εἶπε ὁ Πούτιν, ἀλλὰ ὁ Πατριάρχης ἀπήντησε ὅτι πῆρε μόνον καραμέλες καὶ τσίχλες… Ἐσεῖς τί λέτε;». «Ὅλα διὰ τὰ λεφτὰ ἔγιναν καὶ γίνονται… Δὲν διαβάζετε ἱστορίαν;»…

…Ἐπανελάβαμεν τὸ ἐρώτημα ἀλλοῦ καὶ ἐκεῖνος ἤρχισε νὰ ψάλη μὲ ἰσχνὴν φωνὴν «Ἔστησαν τὰ τριάκοντα ἀργύρια…»…

* * *

Τί παιδαρέλια γύρω του! … «-Δὲν φταίει ὁ Βαρθολομαῖος… ὁ ἀσφυκτικὸς κλοιὸς γύρω του εἶναι τὸ πρόβλημα», εἶπεν.

«-Ἐννοεῖτε τοὺς πολιτικούς;», ἐρωτήσαμεν μὲ μία δόσιν ἀφελείας.

«-Ὄχι, βρὲ παιδί μου, ἐννοῶ ὅλα αὐτὰ τὰ παιδαρέλια ποὺ ἔχουν μαζευτεῖ γύρω του… τοῦ πιπιλίζουν τὰ αὐτιὰ μὲ κολακεῖες μὲ ἀποτέλεσμα οὔτε τοὺς παλαιοὺς Φαναριῶτες δὲν ἀκούει. …

* * *

Τί ἐννοεῖ ὑπό-κοσμο; … «-Ξέρετε, τὸ Φανάρι πάντα κοίταζε τὸν ἄνθρωπο καὶ ἀπὸ τὴν ἀφάνεια ἀνέδειξε πολλούς. Ἂν μπορῶ νὰ τὸ δώσω μὲ μία εἰκόνα: Ἔσκυβε στὸ πεζοδρόμιο καὶ σήκωνε ἀνθρώπους ποὺ ἐσεῖς θὰ χαρακτηρίζατε ὡς «ὑπό-κοσμο», ἀλλὰ μὴ παρανοήσετε τὰ λόγιά μου καὶ μὴ τὰ παρερμηνεύσετε. Ὁ Χριστὸς μας σταυρώθηκε γιὰ τοὺς καταφρονεμένους, τοὺς ἄσημους, τὴν πόρνη, τὸν ληστή, τὸν τελώνη, τὸν ἄσωτον καὶ τοὺς ἔβαζε πρώτους «ἐνδεδυμένους μὲ χρυσοΰφαντον στολήν»…»…

* * *

Σύνοδος Βαρθολομαίου, Τσίπρα, Ἐρνγογάν… «Δὲν εἴδατε τὸν ἕνα νὰ λέει ὅτι «σπάνια ὑπάρχει σύνοδος τριῶν ἀστέρων» καὶ νὰ ἐννοεῖ τὸν Βαρθολομαῖο, τὸν Τσίπρα καὶ τὸν Ἐρντογάν! Καὶ αὐτὰ ὑπάρχουν παντοῦ στὸ διαδίκτυο!»…

* * *

Τοῦ δώσαμε τό Πρωτεῖο… «-Ἡ εὐθύνη εἶναι ὅλη δική μας, ἐμᾶς τῶν Προκαθημένων…», εἶπε μὲ τόνον ἀποφασιστικόν.

«-Τί ἐννοεῖτε;», ἐρώτησα.

«-Φταῖμε ἐμεῖς ποὺ πιστεύαμε στὸν θεσμό! Τὸν ἀνεβάσαμε εἰς τὸν τρίτον οὐρανόν, δίδοντάς του τὸ πρωτεῖο… Δὲν χρειάζεται νὰ πῶ περισσότερα… αὐτὴν τὴν συνομιλία νὰ τὴν κάνεις μὲ τὸν Μακαριώτατο Ἅγιο Ἀδελφό…»…

* * *

Μοῦ δώσατε Πρωτεῖο Ἀμετάκλητα …«-Τό… κάναμε τὸ λάθος καὶ πήγαμε στὴν Σύναξη τῶν Προκαθημένων. Βεβαίως, τότε, εἴχαμε καλὲς προθέσεις, δὲν εἴχαμε καταλάβει ποῦ θὰ ὁδηγοῦσαν τὰ γεγονότα… Τώρα μᾶς λένε «ΕΧΕΤΕ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ τὸ ΠΡΩΤΕΙΟ τοῦ Πατριάρχη καὶ ΔΕΝ ὑπάρχει ἐπιστροφή», ἀκοῦς ἐκεῖ;», εἶπεν ἀνεβάζοντας τὸν τόνον τῆς φωνῆς του…

* * *

Ἡ Ρωσία ἀναγκαία στούς Ἕλληνες … «-Ἀντιλαμβάνεσθε τώρα μὲ ποῖο δικαίωμα τοὺς ἀπειλεῖ ὅτι θὰ ἄρη αὐτοκεφαλίες; Εὐτυχῶς ἐμεῖς δὲν κινδυνεύουμε. Ἀπεναντίας ἐνισχυόμεθα». Τὸν διέκοψα λέγων δεικτικά:

«-Λόγω τῶν Ρώσων;» διὰ νὰ λάβω πλαγίαν τὴν ἀπάντησιν:

«-Ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία μᾶς χρειάζεται ἐμᾶς καὶ ὅλους τούς Ἕλληνες, δὲν πρέπει νὰ τὴν ἐγκαταλείψουμε. Εἶναι τελείως ἐσφαλμένη καὶ κακόβουλη ἡ θεώρηση ὅτι ἐξαρτόμαστε ἀπὸ τοὺς Ρώσους, ἐπειδὴ μᾶς στηρίζουν… Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἐκεῖ τὸ θέμα. Ὅταν λέω ὅτι ἐνισχυόμαστε, ἐννοῶ ἐξαιτίας τῆς ἀποδυναμώσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ. Σὲ αὐτὸ δὲν φταῖνε οἱ Ρῶσοι. Θὰ καταλάβουν ὅτι ἀπὸ ὅλο τὸ ζήτημα τοῦ Οὐκρανικοῦ ἐκεῖνο τελικὰ ποὺ ἐπλήγη ἦταν μόνο τὸ Φανάρι… «ἔβαλε τὰ χέρια του καὶ ἔβγαλε τὰ μάτια του» ὅπως λέει ὁ λαός»…

* * *

Ὕβρις κατά Ἁγ. Πνεύματος… «-Τὸ Πατριαρχεῖ­ον τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἰσχυρίζεται ὅτι τοὺς ἀποκατέστησε μὲ συνοδικὴ ἀπόφαση». Δὲν ἀνέμενα ὅτι θὰ ἦτο τόσον εὐθὺς εἰς τὴν ἀπάντησιν:

«-Πῶς μπορεῖ νὰ ἀποκαταστήσει ἔστω καὶ ὁ Οἰκουμενικὸς μὲ μία ὑπογραφὴ τὸν Φιλάρετο καὶ ὅσους χειροτόνησε ὅσο ἦταν καθηρημένος; Αὐτό, τολμῶ νὰ πῶ, εἶναι ὕβρις κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μόνο ὁ δρόμος τῆς ἀναχειροτονίας ὑπάρχει»…

* * *

Σεβασμός εἰς Ἀποστολική Διαδοχή… «Ἂν δὲν σεβαστοῦμε ὡς Ὀρθόδοξοι τὴν Θεία Κοινωνία, τὴν Ἀποστολικὴ Διαδοχὴ καὶ τὸ Συνοδικὸ Σύστημα εἴμαστε τελειωμένοι»…

Οἱ ἐπιθυμοῦντες μποροῦν νὰ καταφύγουν εἰς τὸν ἱστότοπον τῆς Ἐφημερίδος μας καὶ νὰ ἐνδιατρίψουν μελετῶντες τὸ θέμα.

Previous Article

H Ιερά Σύνοδος για την αποτέφρωση των σωμάτων

Next Article

Ἡ θεραπεία τοῦ τυφλοῦ τῆς Ἱεριχοῦς. ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ´ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιη΄ 35- 43)

Διαβάστε ακόμα