«Σύµφωνο Ἐλεύθερης Συµβίωσης»: Νοµιµοποίησις τῆς ἀνευθυνότητος, τώρα… καί τῆς διαστροφῆς

Τοῦ Ἀρχιµ. Αὐγουστίνου Γ. Μύρου, ∆ρ Θεολογίας

Σὲ µία πολιτισµένη καὶ εὐνοµούµενη κοινωνία θεωρεῖται αὐτονόητο οἱ ὑπεύ- θυνοι ἄρχοντές της νὰ νοµοθετοῦν ὑπὲρ τοῦ φυσικοῦ καὶ ἀγαθοῦ καὶ ἐναντίον τοῦ παρὰ φύσιν καὶ βλαβεροῦ. Ἡ διαχρονικὰ ἀµετακίνητη αὐτὴ ἀρχὴ ἀνα- τρέπεται ἐκ βάθρων στὴν περίπτωση τοῦ λεγοµένου «συµφώνου ἐλεύθερης συµβίωσης». Τὸ νοµοθέτηµα αὐτὸ στὴν οὐσία του δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ µία ὑπεραπλουστευµένη καὶ πρὸς τὸ χεῖρον τείνουσα µορφὴ τοῦ γνωστοῦ νοµοθετήµατος γιὰ τὸν πολιτικὸ γάµο, ἐφ᾽ ὅσον ἀντιµετωπίζει τὴν συµβίωση µὲ ἀπόλυτο ἀποκλεισµὸ τοῦ Θεοῦ, ἀρνεῖται τὸν µυστηριακό της χαρακτῆρα, ἀνοίγει τὸν δρόµο γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς ὁµοφυλοφιλίας ὡς φυσιολογικῆς σχέσεως καὶ διευκολύνει ἀκόµη περισσότερο τὴν διάλυση τῆς οἰκογενείας στὴν ἀποδεκτὴ γιὰ αἰῶνες µορφή της. Παρ’ ὅλον ὅτι οἱ εἰσηγηταὶ του ἐδήλω- ναν ὅτι ἡ ἰσχὺς τοῦ ἐν λόγῳ νοµοσχεδίου θὰ καταστήση ὅσους συµβιώνουν ἐλεύθερα περισσότερο ὑπευθύνους, στὴν πραγµατικότητα αὐτὸ ἐπιβραβεύει κραυγαλέα τὴν ἀνευθυνότητα (ὁ ὅρος χρησιµοποιεῖται µὲ τὴν συνηθισµένη στὴν ὁµιλουµένη γλῶσσά µας σηµασία τῆς ἀσυνειδησίας καὶ ἀναξιοπιστίας,

Παντοκράτορας