Τὰ ἐγκλήματα τοῦ Σταλινισμοῦ εἰς τὴν Οὐκρανίαν, δὲν ἦσαν «ἐγκλήματα τῶν Ρώσων»

Share:

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Ἀποτελεῖ ὕβρη πρὸς τὸ Ρωσικὸ λαό, νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ γενοκτονία τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ ἀπὸ τοὺς Ρώσους. Τὰ ἐγκλήματα τοῦ Σταλινισμοῦ δὲν ἀποτελοῦν ἐγκλήματα τῶν Ρώσων. Αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ ἁπλὰ ἀνακρίβεια, ἀλλὰ ὕβρη ἀπέναντι στὸ Ρωσικὸ λαό. Εἶναι ἀδιαμφισβήτητο γεγονός, ὅτι τὰ ἐγκλήματα ἔγιναν ἀπὸ τὸ ἀπάνθρωπο Σταλινικὸ καθεστώς.

Τὸ δαιμονικὸ ἐφεύρημα τῆς “λιμοκτονίας” εἰς βάρος τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ, ἦταν ἐφεύρημα τοῦ καθεστῶτος Στάλιν καὶ ὄχι τῶν Ρώσων. Ἦταν προϊόν τοῦ κτηνώδους σταλινικοῦ πολυεθνικοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος τῆς πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. Τόσο τὸ ἔγκλημα «λιμοκτονίας», ὅσο καὶ οἱ μαζικὲς ἐκτελέσεις διανοουμένων, δὲν ἀποτελοῦσαν ἐγκλήματα ποὺ συνέβηκαν μόνο στὴν Οὐκρανία, ἀλλὰ “συνέβησαν σὲ ὁλόκληρη τὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση”*, ὅπως χαρακτηριστικὰ σημειώνει ὁ καθηγητὴς Ἱστορίας στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Πρίνστον κ. Stephen Kotkin. Μπορεῖ ἡ περίπτωση σταλινικῆς κτηνώδους “λιμοκτονίας” εἰς βάρος τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ, νὰ ἀποτελέσει αἰτιολογικὸ ἐπιχείρημα γιὰ τὴ μεγάλη ἀνατροπὴ στὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα;

Δὲν πρέπει ἐπίσης νὰ μᾶς διαφεύγει τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Στάλιν δὲν ἦταν Ρῶσος ἀλλὰ Γεωργιανός, ἀπὸ τὴν πόλη Γκόρι τῆς Γεωργίας. Δὲν πρέπει ἐπίσης νὰ λησμονοῦμε καὶ τὸ ἔγκλημα γενοκτονίας εἰς βάρος τοῦ Ρωσικοῦ λαοῦ, ἀπὸ τὸ ἴδιο σταλινικὸ καθεστώς. Εἶναι ἀπροσμέτρητα τὰ ἐγκλήματα τοῦ Σταλινισμοῦ καὶ αὐτὰ δὲν ἐρείδοντο σὲ ἐθνοφυλετικὰ αἴτια, ἀλλὰ στὸ ἀπάνθρωπο συμφέρον τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ κομμουνισμοῦ.

Γιὰ τὴν περίπτωση τοῦ ἐφευρήματος τῆς κτηνώδους «λιμοκτονίας» εἰς βάρος τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ, θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ ἀναφέρει, ὅτι ὄντως ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμα ἔγκλημα τοῦ Σταλινισμοῦ. Ὅμως μία τέτοια ἀναφορά, θὰ ἐξυπηρετοῦσε θέσεις στὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα, ποὺ συνηγοροῦν στὴ μεγάλη ἀνατροπὴ ποὺ ἔγινε στὴν Οὐκρανία; Φυσικὰ ὄχι, καθότι ἡ ἀναφορὰ τούτη δὲν ἔχει τὴ χροιὰ τῆς ἐθνοφυλετικῆς ἀντιπαλότητας, ἡ ὁποία ἀντιπαλότητα ἐξυπηρετεῖ τὶς θέσεις αὐτὲς στὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα.

Ἂν μάλιστα προστρέξει κανεὶς καὶ στὸ πρόσφατο βιβλίο τῆς Anne Applebaum “Ὁ κόκκινος λιμός”, θὰ διαπιστώσει τὸ μέγεθος τοῦ κομμουνιστικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, μὲ τὴν ἀπάνθρωπη καὶ κτηνώδη «λιμοκτονία» καὶ ὄχι φυσικὰ τὸ μένος τῶν Ρώσων ἐναντίον τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ. Ἐξάλλου τόσο ὁ τίτλος «Ὁ κόκκινος λιμός», ὅσο καὶ ὁ ὑπότιτλος «Ὁ πόλεμος τοῦ Στάλιν ἐναντίον τῆς Οὐκρανίας, αὐτὸ καταμαρτυροῦν». Τὸ στυγνὸ πολιτικὸ-κομματικὸ συμφέρον μετὰ τὴν κολεκτιβοποίηση τῆς γεωργίας τὸ ἔτος 1929 καὶ ὄχι τὸ συμφέρον τοῦ Ρωσικοῦ λαοῦ ὑπαγόρευαν τὸ κτηνῶδες ἔγκλημα «λιμοκτονίας». Μὴ λησμονοῦμε ἀκόμα καὶ τὸ γεγονός, ὅτι πλῆθος Ρώσων συγκαταριθμοῦνται ἀνάμεσα στοὺς λαοὺς ποὺ συναποτελοῦν τὴν Οὐκρανία.

Μπορεῖ νὰ προστρέξει ἀκόμη κανεὶς καὶ στὴ λεγόμενη Τσαρικὴ Ρωσία, σὲ μία προσπάθεια νὰ δικαιολογήσει τὴν Οὐκρανικὴ Αὐτοκεφαλία, προσπερνώντας τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἦταν ὑπηρετική τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας; Ἡ καταφυγὴ σὲ τέτοιας μορφῆς ἐθνοφυλετικὲς αἰτίες, δὲν ἀποτελεῖ ἐκκλησιαστικὸ τρόπο προσέγγισης τοῦ Οὐκρανικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος. Μὲ τέτοιες ἐθνοφυλετικὲς προσεγγίσεις τοῦ ζητήματος αὐτοῦ, ὑπάρχει κίνδυνος νὰ δικαιολογηθοῦν τὰ ἀδικαιολόγητα. Δικαιολογεῖται τὸ ἔγκλημα τοῦ σχίσματος καὶ οἱ αὐτοχειροτονίες, μὲ τέτοιας μορφῆς ἐθνοφυλετικά κριτήρια; Καμιὰ δικαιολογία δὲν μπορεῖ νὰ καταστεῖ αἰτία γιὰ τὴν ἀντιεκκλησιαστικὴ αὐθαιρεσία τῶν αὐτοχειροτονιῶν. Ὅταν κάποιοι φτάνουν νὰ ὁμιλοῦν καὶ γιὰ συνέχιση τῆς Ἀποστολικῆς διαδοχῆς μετὰ τὶς καθαιρέσεις ποὺ Πανορθοδόξως ἔγιναν ἀποδεκτές, ἀντιλαμβάνεται κανείς τὸ μέγεθος τῶν στρεβλώσεων γιὰ στήριξη θέσεων στὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα.

Θὰ ἀκολουθήσομε ἀκόμη σὲ ἄλλο ἐπίπεδο τὴ λογική τῆς ἀπόφασης τοῦ Οὐκρανικοῦ Κοινοβουλίου τὸ ἔτος 2015, ὅπου ἡ Ρωσία κηρύχθηκε “ἐχθρικὸ κράτος”, καὶ γιὰ τὴν περίπτωση τοῦ Οὐκρανικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος; Ἂν μὲ ἐθνοφυλετικὰ κριτήρια καὶ παραπομπὲς σὲ ἱστορικὲς ἀντιπαλότητες ἢ ἐχθρότητες, στηριχθεῖ μία Αὐτοκεφαλία, τότε σίγουρα θὰ “κουβαλήσει” αὐτὴ τὴν λυπηρὴ ἀντιπαλότητα καὶ ἐνδοεκκλησιαστικά. Τὸ ζήτημα τῆς Αὐτοκεφαλίας εἶναι ποιμαντικὸ ζήτημα. Κανένα ἐπιχείρημα περὶ ἐθνικῶν διεκδικήσεων καὶ ἀντεκδικήσεων, δὲν μπορεῖ νὰ διαγράψει τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ μεγάλη ἀνατροπὴ στὴν Οὐκρανία, δὲν ἦταν ὑπηρετική τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας.

Ἂν κάποιος δοκιμάσει νὰ μελετήσει τὴν ἱστορία τοῦ Κιέβου καὶ εἰδικότερα τὴν Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία τοῦ Κιέβου ἀπὸ συγγράμματα δυτικῶν ἱστορικῶν, θὰ διαπιστώσει ὅτι πολλὰ ἐκκλησιαστικὰ θέματα “καταγράφονται” μέσα ἀπὸ πολιτικὸ πρῖσμα. Ὡς ἐκ τούτου προεξάρχουν τὰ “ἱστορικὰ εὑρήματα” γιὰ σκοπιμότητες, διαμάχες, ἐξουσιαστικές. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ ἀπουσιάζει στὸ μέγιστο βαθμό, εἶναι ἡ ἀναφορὰ στοὺς πνευματικοὺς δεσμοὺς τοῦ Πατριαρχείου Ρωσίας μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας καὶ τὸν καθοριστικὸ προστατευτικό του ρόλο πρὸς τοὺς Ὀρθόδοξους Οὐκρανούς, ἀπὸ τὸν Παπισμὸ καὶ τὴν Οὐνία.

Τὸ νὰ καταφύγει κανεὶς σὲ ἐθνοφυλετικὲς ἀναλύσεις, γιὰ νὰ στηρίξει θέσεις στὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα, δὲν ὠφελεῖ. Πολλὲς ἀναλύσεις παραβλέπουν τὸ γεγονὸς τῆς ὕπαρξης τῶν ἐθνοτήτων ποὺ συναποτελοῦν τὴ σημερινὴ Οὐκρανία. Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ αὐτὸ ποὺ ἀναφέρει ὁ Παναγιώτης Κοτσιώνης, ὁ ὁποῖος εἶχε ὑπηρετήσει ὡς συντονιστὴς στὸ Γραφεῖο Ἐκπαίδευσης τοῦ Κιέβου τὴν περίοδο 1998-2002, ὅτι “στὶς ἀρχὲς τοῦ 19ου αἰώνα, οἱ κάτοικοι τῆς Οὐκρανίας ζοῦσαν κατὰ περιοχὴ ὡς πληθυσμοί, χωρὶς σαφῆ διαχωρισμὸ τῶν ἐθνοτήτων τους”**.

Ἐκεῖνο ποὺ μπορεῖ νὰ συνυπολογιστεῖ ὡς κριτήριο γιὰ Αὐτοκεφαλία, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Οὐκρανία ἀποτελεῖ ἀνεξάρτητο κράτος. Ὅταν λοιπὸν συνοδικὰ συζητηθεῖ τὸ θέμα τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, θὰ πρέπει νὰ συνυπολογιστεῖ καὶ τὸ κριτήριο τοῦτο. Οἱ ἐθνοφυλετικὲς ἀναλύσεις εἶναι ἀχρείαστες, γιατί ἐν τέλει τὴ διάσπαση ὑπηρετοῦν.

* Ἀπὸ tovima.gr, Ἄρθρο τοῦ Stephen Kotkin, “Ὁ Στάλιν πατέρας τῆς Οὐκρανίας;” (28 Νοεμβρίου 2014)

** “Λαοὶ καὶ πολιτισμοὶ στὴν πρώην Σοβιετικὴ Ἕνωση- ἡ Ἑλληνικὴ παρουσία”, (Ἐκδόσεις Τυπωθήτω, Γιῶργος Δαρδανός, Ἀθήνα 1999).

Previous Article

Ἰσλαμικὸς στολισμὸς τῶν Ἀθηνῶν τὰ Χριστούγεννα!

Next Article

Εγκύκλιος του Υπ. Παιδείας για την εορτή των Τριών Ιεραρχών

Διαβάστε ακόμα