Ἡ προφητεία τοῦ π. Θεοκλήτου

Share:

Ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Βαρδάκας ἐδημοσίευσε προσφάτως ἄρθρον εἰς τὴν ἱστοσελίδα koukfamily.blogspot.com τῆς 4ης Ὀκτωβρίου 2019, εἰς τὸ ὁποῖον μᾶς ἐνεθύμισεν ἕνα «προφητικὸν» κείμενον τοῦ π. Θεοκλήτου Διονυσιάτου διὰ τὴν σημερινὴν κατάστασιν:

«Κάπου τὸ 2001 μὲ τὶς πρῶτες ἐνδείξεις ἦρθαν ψήγματα ἀλήθειας ἀπὸ τὰ ἀδιάψευστα χείλη τοῦ Γέροντος Θεοκλήτου Διονυσιάτου. «Παραθέτουμε ἕνα προφητικὸ καὶ ἀρκετὰ ἐπίκαιρο ἄρθρο τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Θεοκλήτου Διονυσιάτου ποὺ δημοσιεύτηκε στὸν Ὀρθόδοξο Τύπο στὶς 23 Νοεμβρίου 2001 καὶ ποὺ ἀναφέρεται στὴν εἰσβολὴ τῶν λαθρομεταναστῶν στὴν Ἑλλάδα. Τὸ ἄρθρο τοῦ Γέροντος Θεοκλήτου εἶχε τίτλο: «Μελαγχολικαὶ ἐνοράσεις». «Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, μεταξὺ ἄλλων, λέγει, ὅτι «οἱ Μοναχοὶ εἶναι οἱ κήρυκες τῆς ἐρχομένης Βασιλείας, οἱ προφῆται τῆς Καινῆς Διαθήκης». Τὴν φράση αὐτὴ μοῦ θύμισαν κάποιες συζητήσεις, ποὺ εἶχα τελευταίως μὲ τρεῖς φίλους ἡσυχαστές, ποὺ καὶ οἱ τρεῖς, ὡσὰν ἀπὸ προφητικὴ διαίσθηση, ἰσχυρίζοντο γιὰ τὴν ἐπέλευση ἀπιθάνων ἐθνικῶν καταστάσεων. Καὶ ποιὲς καταστάσεις εἶναι αὐτές; Ὅτι, τάχα, ἡ Ἑλλάς, σταδιακῶς, δὲν θὰ συρρικνωθεῖ μὲν ἐδαφικῶς, ἀλλὰ θὰ κατακτηθεῖ ἐκ τῶν ἔνδον ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ! Καὶ ἐστήριζαν τὸν ἰσχυρισμόν των, στὶς ἠλεγμένες πληροφορίες, ὅπως ἔλεγαν, ποὺ τοὺς μετέδιδαν παλαιοὶ φίλοι τους κορυφαίων πολιτικῶν θέσεων, ποὺ τοὺς ἐπεσκέπτοντο στὴν Ἔρημο τοῦ Ἄθωνος ἢ τοὺς ἔγραφαν. Αὐτὰ ὅλα μὲ εἶχαν συντρίψει ψυχικῶς καὶ σκεφτόμουνα, τάχα θὰ ἐπιτρέψει ὁ Θεὸς αὐτὴν τὴν ἀσύλληπτον συμφοράν; Ἐπηκολούθησε σιωπὴ γιὰ ἀρκετὴ ὥρα. Στὴ συνέχεια, ἔθεσα τὸ ἐρώτημα· Πατέρες ἅγιοι καὶ ἀδελφοί, φαντάζεσθε σεῖς, πῶς  θὰ  ἀνε­χθεῖ ὁ Κύριος τὶς μουσουλμανικὲς δαιμονικὲς θυσίες, ἀντὶ τῶν ὀρθοδόξων θυσιαστηρίων; Τότε ἕνας ἡσυχαστὴς μοῦ ὑπενθύμισε τὴν περίπτωση τοῦ ἀσκητοῦ πού, μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, εἶδε ἐπάνω στὴν ἁγία Πρόθεση ἐρειπωμένου Ναοῦ, μία γουρούνα μὲ τὰ νεογνά της καὶ ἄρχισε νὰ κλαίει καὶ νὰ ὀδύρεται. Τότε ἐνεφανίσθη Ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ λέγει· Ἀββᾶ, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ὅτι, αὐτὸ ποὺ εἶδες, εἶναι πιὸ εὐάρεστον στὸν Κύριον ἀπὸ τὴν ἀναξιότητα τῶν ἱερέων, ποὺ λειτουργοῦσαν; Καὶ ὁ Ἄγγελος ἐγένετο ἄφαντος. Ἡ συζήτηση κράτησε περισσότερον ἀπὸ δύο ὧρες, ὁπότε οἱ ἡσυχαστὲς ἀνεχώρησαν καὶ μοῦ ἐτόνισαν νὰ εὐχαριστῶ τὸν Κύριον γιὰ ὅσα ἐπιτρέπει νὰ γίνωνται ἐξ ἀγάπης καὶ γιὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν. Καὶ νὰ μὴ παρασύρωμαι συναισθηματικῶς ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τῶν γεγονότων, ἀλλὰ νὰ εἰσδύω στὴν οὐσίαν των, ἀφοῦ εἶναι δεδομένον, ὅτι «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί». Κι ἔμεινα μόνος… Τώρα τὸ πρόβλημα, τὸ παμπρόβλημα, εἶναι ἡ ἀλλοτρίωση τοῦ Ἑλλαδικοῦ χώρου, κατὰ παραχώρηση Θεοῦ, γιὰ τὴν ἀμετανοησία τῶν πιστῶν. Ὁπότε ἀβιάστως ἀνακύπτει ἡ ὑποχρέωση τῆς ποιμαινούσης Ἐκκλησίας νὰ κηρύξη μετάνοιαν στὸν λαόν. Ἀλλοιῶς; «Ἐὰν μὴ μετανοῆτε, πάντες ὡσαύτως ἀπολεῖσθε» (Λουκ. ιγ΄ 3). Τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε ταῦ­τα”».

Previous Article

Η θλιβερή αναγνώριση

Next Article

Οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι τὸ πρόβλημα τοῦ διαλόγου μὲ τοὺς Λουθηρανούς

Διαβάστε ακόμα