Να μη υποκύπτωμεν εις τους πειρασμούς

Στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον τονίζεται: «γρηγορείτε και προσ­εύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν» (Ματθ. κστ  41). Δηλ.: Αγρυπνείτε και προσεύχεσθε, για να μη πέσετε σε πειρασμό. Λέγουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας ότι, όταν ενεργούμε κατά Χριστόν, και ασκούμεθα στην νηστεία, στην προσευχή, στην αύξηση των αρετών δεν μπορεί ο νοητός εχθρός μας να μας προσβάλη. Όταν όμως δίνουμε δικαιώματα τότε βρίσκει ευκαιρία και μας πολεμά.

  • Αναφέρεται στον Ευεργετινό:

«Ένας Μοναχός πολεμούμενος και αυτός από ακαθάρτους λογισμούς να περιπέση εις πορνείαν, ήλθεν εις ένα Γέροντα και τον παρεκάλεσε να προσευχηθή δι’ αυτόν, δια να μετριασθή ο εναντίον του πόλεμος. Ο Γέρων εδέχθη και παρεκάλεσεν, υπέρ αυτού, τον Θεόν επί επτά ημέρας. Κατά την εβδόμην λοιπόν ημέραν ηρώτησε τον αδελφόν:

-Αδελφέ, πως πηγαίνει ο πόλεμος;

-Πολύ άσχημα, απήντησεν ο Μοναχός· καμμίαν ανακούφισιν δεν εδοκίμασα εις τον εαυτόν μου.

Μόλις ήκουσεν αυτό ο Γέρων παρεξενεύθη και παρεκάλεσε τον Θεόν να του φανερώση δια ποίαν αιτίαν δεν ωλιγόστευσεν ο πόλεμος του αδελφού. Την νύκτα εμφανίζεται εις αυτόν ο σατανάς και του είπε·

Γέροντα, σε βεβαιώνω ότι από την πρώτην ημέραν, που ήρχισες να παρακαλής τον Θεόν, ανεχώρησα από κοντά του. Αυτός όμως έχει ιδικόν του δαίμονα και ιδικόν του πόλεμον από την λαιμαργίαν του· εγώ δηλαδή δεν έχω καμμίαν σχέσιν με τον πόλεμόν του· ο ίδιος πολεμεί τον εαυτόν του τρώγων και πίνων και κοιμώμενος πάρα πολύ. Δεν χορταίνει απλώς, αλλά παραχορταίνει».

  • Παρατηρεί ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος στην ΜΔ Ὁμιλία του «Εις τας Πράξεις»:

«Αλλά έπρεπε όλοι εκείνοι, που πειράζονται από το διάβολο, να κατορθώνουν να βγουν νικητές η, αν η αιτία βρίσκεται σε εμάς, έπρεπε και χωρίς το διάβολο να οδηγούμαστε στην απώλεια.

Αυτό και γίνεται. Καθ’ όσον πολλοί και χωρίς το διάβολο οδηγούνται στην απώλεια. Γιατί ασφαλώς δεν τα προξενεί όλα αυτός, άλλα πολλά συμβαίνουν και μόνον από τη δική μας αδιαφορία. Αν κάπου γίνεται και εκείνος αίτιος, αυτό συμβαίνει επειδή εμείς κάναμε την αρχή.

Γιατί πες μου, σε παρακαλώ, πότε ο διάβολος υπερίσχυσε επί του Ιούδα; Όταν, λέει, εισήλθε σ’ αυτόν ο σατανάς. Αλλ’ άκουσε την αιτία. Γιατί λέγει, «Ήταν κλέφτης και αφαιρούσε εκείνα που έβαζαν στο ταμείο» (Ιω. 12,6). Ο ίδιος τον άφησε να μπη μέσα του, με όλη την άνεσή του. Επομένως δεν κάνει ο διάβολος την αρχή, αλλ’ εμείς τον δεχόμαστε και τον καλούμε».

  • Στον βίο του Αγ. Νήφωνος (23/12) βλέπουμε πως ο Άγιος νίκησε τον πειρασμό της δειλίας:

«Ύψωσε τότε το βλέμμα και τα χέρια προς Αυτόν και προσευχήθηκε: «Ο Θεός, ο Θεός μου, ενώτισαι την προσευχήν μου και μη υπερίδης την δέησίν μου» – και συνέχεια τον ψαλμό. Εκείνος έσκυψε το κεφάλι του και δεχόταν την προσευχή του οσίου. Του ζητούσε ο άγιος να συντρίψη το πνεύμα της δειλίας και να το διώξη μακριά.

Όταν ο Νήφων τελείωσε την προσευχή του, σήκωσε ο Κύριος το κεφάλι του και έστρεψε το πρόσωπό του προς αυτόν δείχνοντας έτσι ότι άκουσε την αίτησή του και την δέχτηκε. Μετά του είπε:

– Με λύπησες το απόγευμα, Νήφων, που παραπονέθηκες: «τόσες φορές παρακάλεσα τον Κύριό μου και δεν μου έδωσε ένα χάρισμα». Καλά, εσύ  δεν είσαι που μου λες κάθε μέρα, ‟Κύριε, μη επιτρέψης στην παρούσα ζωή να δοξασθώ»; Πως λοιπόν τώρα παραπονείσαι; Και έπειτα δεν σκέπτεσαι ποιός σας δίνει τον αέρα που αναπνέετε; Αυτό δεν είναι χάρισμα; Τι μου δώσατε σεις για να αγοράσετε τέτοια δώρα; Με καρφώσατε στον σταυρό, με ραπίσατε, με ποτίσατε ξύδι και χολή και τόσα άλλα, που τα ξέρεις…

Αλλά και το άχραντο Σώμα μου και το Τίμιο Αίμα μου, που σας έδωσα δεν είναι χάρη; Ακόμη τα αγαθά της γης, τα δένδρα του αγρού, τα πουλιά του ουρανού και τα ψάρια της θάλασσας, ούτε αυτά είναι δωρεές; Μήπως δεν πέθανα και τάφηκα, για να λυτρωθήτε σεις; Όλα αυτά τι είναι λοιπόν; Ποιός άλλος σας έκανε τόσα καλά;

Εσύ ιδιαίτερα, Νήφων, μη ξεχνάς ότι συγχώρεσα πολλές βαρειές σου αμαρτίες. Πρόσεξες ότι έγειρα το κεφάλι μου στην προσευχή σου; Το ίδιο κάνω σε κάθε άνθρωπο που προσεύχεται, έστω και αν δεν με βλέπη.

Θέλεις λοιπόν και άλλο μεγαλύτερο χάρισμα; Να, από τώρα μέχρι τέλους των αιώνων θα είσαι η παρηγοριά και η βοήθεια σ’ όσους ψυχορραγούν και πολλοί θα απολαύσουν τη σωτηρία με το να επικαλούνται το όνομά σου. Για κοίτα και το δαιμόνιο της δειλίας, απ’ το οποίο μου ζήτησες να σε λυτρώσω, που είναι δεμένο!

Γυρίζει ο Νήφων και βλέπει ένα ταύρο δεμένο από τα κέρατα και τα πόδια σ’ ένα παλούκι. Ήταν τόσο πολύ σφιγμένος, ώστε δεν μπορούσε να κουνηθή. Μόνο τα μάτια του ήταν εξαγριωμένα και τα γύριζε δώθε – κείθε με μανία σαν να ήθελε να ξεσχίση τον όσιο…

Ο Νήφων κατάλαβε ότι αυτό ήταν το σκοτεινό πνεύμα που πάμπολλες φορές τον έκανε δειλό από την παιδική του ηλικία. Τόσο που συχνά ήθελε να πάη στην Εκκλησία η σε μία άλλη δουλειά και φοβόταν. Αλλά και στον ύπνο του παρουσίαζε αναρίθμητα τρομακτικά φαντάσματα.

Από τότε, καθώς έλεγε, δεν ξανάνιωσε δειλία η φόβο, γιατί παν­ίσχυρη βοήθειά του ήταν ο Κύριος».

 

 

 

Παντοκράτορας

Ειδήσεις