ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ B  ΛΟΥΚΑ

1 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

Απόστολος: Β΄  Κορινθ. στ΄  16 – ζ΄  1

Ευαγγέλιον: Λουκ. στ´ 31- 36

Ήχος: πλ. δ΄ .- Εωθινόν: ΣΤ΄

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

 

«Υμείς γαρ ναός Θεού εστε ζώντος»

Ο Ιερός Ναός

Όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί γνωρίζουμε το συγκεκριμένο οικοδόμημα. Είναι ο ιερός εκείνος χώρος ο οποίος αγιάσθηκε με ειδικές ακολουθίες και συγκεκριμένες αγιαστικές ευχές. Είναι ο επί της γης «Παράδεισος», αφού εντός του αγίου αυτού χώρου τελούνται τα άγια μυστήρια της Εκκλησίας μας, δια των οποίων ο Κύριος αγιάζει τους εισερχομένους ορθοδόξους, εις αυτόν. Είναι ο παρακλητικός εκείνος τόπος μέσα στον οποίο παρηγορούνται οι ψυχές και επικοινωνούν με τον Θεόν. Είναι το κατ’ εξοχήν κατοικητήριον της Αγίας Τριάδος, αφού ο Τριαδικός Θεός είναι μεν «πανταχού παρών και τα πάντα πληρών», αλλά ο ιερός Ναός είναι το καθ’ αυτό κατοικητήριον της Θεότητος, αφού συντελείται εντός αυτού το μυστήριον των μυστηρίων, η Θεία Ευχαριστία. Ο Κύριος ένσαρκος, παρατίθεται «εις βρώσιν και πόσιν τοις πιστοίς», προσφέρων εις ημάς το Πανάγιον Αυτού Σώμα και το Πανακήρατον Αίμα Του. Είναι το ιερώτατον εκείνο οικοδόμημα, το οποίον δημιουργεί εις τας ψυχάς των Χριστιανών και όχι μόνον αυτών, δέος και συστολήν, σεβασμόν και κατάνυξιν, φόβον και χαράν, και ανέκαθεν οι άνθρωποι, κυρίως δε οι ορθόδοξοι χριστιανοί, όσον ίσως απομεμακρυσμένοι από τον Θεόν και την Εκκλησίαν και αν ήσαν, εσεμνύνοντο όταν επλησίαζαν εις αυτόν, εντύνονταν με ιδιαιτέραν σεμνότητα, εσχημάτιζον επάνω τους το σημείον του Τιμίου Σταυρού και είχον μέσα τους την πληροφορίαν, ότι εδώ κατοικεί ο Θεός.

Ναός είναι το … σώμά μας

Όσον και αν ακούεται περίεργον, τα όσα εγράφησαν ήδη δια τον Ιερόν Ναόν, πρωτίστως αφορούν το σαρκικό μας σώμα, το οποίον είναι ασυγκρίτως ανώτερον σε αξίαν και «μέγεθος» από τον κάθε Ι. Ναόν που εκτίσθη με άμμον και ξύλα και πέτρας και ακόμη ενεκαινίσθη με όλα εκείνα τα αγιαστικά μέσα και στοιχεία που ορίζει η Αγία μας Εκκλησία. Πρώτος Ι. Ναός είναι το σώμα μας, όπως όμως μας το παρέδωσεν η Εκκλησία μας κατά την ώραν της Βαπτίσεώς μας. Πεντακάθαρος, αμόλυντος, αστραφτερός, τέλειον κατοικητήριον της Παναγίας Τριάδος.

Βεβαίως, κατά την επί γης πορείαν μας, δια των απείρων και ποικίλων αμαρτιών μας, «μολύνωμεν το τηλικούτον και τοσούτον σώμα», κατά την ρήσιν του ιερού Χρυσοστόμου˙ όμως ο Κύριός μας, μας έχει δώσει τον τρόπον να μπορούμε ανά πάσαν στι-γμην, να το επαναφέρωμεν εις την τελείαν εκείνην κατάστασιν δια των δύο σωστικών μυστηρίων, της μετανοίας και εξομολογήσεως αλλά και της Θείας Κοινωνίας.

Πως όμως και διατί το σώμά μας είναι τόσον άγιον. Δι’ ολίγων σκέψεων ευκόλως το αντιλαμβανόμεθα. Αν σκεφθώμεν εν πρώτοις, ότι εις το φθαρτόν τούτο σώμα, εισέρχεται ο Ίδιος ο Θεάνθρωπος Κύριος δια του μυστηρίου της Θείας Μεταλήψεως, αντιλαμβάνεται ο καθένας πόσον υψηλός ναός και δυσθεώρητος «και αγγέλων οφθαλμοίς», γίνεται ούτος. Ναός όμως το σώμά μας και δια ακόμη ένα σημαντικόν λόγον. Το σώμα τούτο το φθαρτό, δεν έπαψε ούτε και θα πάψη ποτέ να είναι το τέλειον εκείνο και κορυφαίον πλάσμα του Κτίστου˙ και όσον και αν εμείς το χαλούμε και το αμαυρώνουμε δια των αμαρτιών μας, διατηρεί την Θείαν του προέλευσιν και αξίαν. Δια τούτο άλλωστε, τιμάται τούτο υπό της Εκκλησίας και εις αυτήν την πρόσκαιρον ζωήν, αλλά και μετά θάνατον δια της επικηδείου ακολουθίας, αλλά και δια της ταφής αυτού, κατά την θείαν εντολήν, «έως του αποστρέψαι σε εις την γην, εξ ης ελήφθης, ότι γη ει και εις γην απελεύση» (Γεν. Γ  19).

«Ει τις τον ναόν του Θεού φθείρει,

φθερεί τούτον ο Θεός» (Α  Κορ. Γ  17)

Από όσα προανεφέραμε, η προτροπή του Αποστόλου Παύλου με την οποία και ξεκινήσαμε την παρούσα, μας δίνει να καταλάβουμε την σημασία και αξία που έχει αυτό το σαρκικό και φθαρτό σώμά μας. Δεν είναι δικό μας, διότι δεν το κατασκευάσαμε εμείς. Μας εδόθη από τον Θεόν όχι μόνον δια τις σαρκικές και βιολογικές μας ανάγκες, αλλά και να βοηθήση την αθάνατη ψυχή μας εις την κληρονομίαν της βασιλείας των ουρανών. Δια τούτον τον λόγον, η Αγία μας Εκκλησία μας έδωσε τα άγια Μυστήρια, δια να αγιάζεται μαζί με την ψυχή.

Δια τούτο, μεταλαμβάνοντας της Θείας Μεταλήψεως παίρνει και τούτο την αντίστοιχον Χάριν. Ας μη μας διαφεύγη επίσης το γεγονός, ότι δια του σώματος (αφθάρτου όμως τότε), θα παραστού­με ενώπιον του Κριτού των απάντων, δια να κριθούμε ψυχοσωματικώς δια όσα επράξαμεν, άγια η αμαρτωλά. Αντιθέτως, υφίσταται τας αρνητικάς συνεπείας των αμαρτιών μας, όταν αμαρτάνοντες κοινωνούμε αναξίως. Ας θυμηθώμεν εδώ τους λόγους του Θείου Αποστόλου Παύλου˙ «ο γαρ εσθίων και πίνων αναξίως κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει, μη διακρίνων το σώμα του Κυρίου. Δια τούτο εν υμίν πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί» (Α  Κορ. ΙΑ  29-30).

Το ακριβώς αντίθετον, διακρίνομεν εις τα σώματα και ιερά λείψανα πολλών αγίων, οι οποίοι δια της εναρέτου και αγίας πολιτείας των, ηξιώθησαν από τον Θεόν, μαζί με τον αγιασμόν της ψυχής των, να αγιάζωνται και τα φθαρτά σώματά των και άλλα μεν να ευωδιάζουν άρρητον ευωδίαν, άλλα να διατηρούνται άφθαρτα εις αιώνας και χιλιετίας, άλλα να επιτελούν πολλά και ποικίλα θαύματα, «ων ουκ έστιν αριθμός».

Όμως, ο τίτλος της παρούσης παραγράφου, καταδεικνύει, ότι το σώμα μας, ως Ναός του Παναγίου Πνεύματος αλλά και περιουσία του ιδίου του Κυρίου, την οποίαν καλούμεθα κάποτε να επιστρέψωμεν εις Αυτόν, την προσοχήν με την οποίαν πρέπει να το περιβάλλωμεν. Θα πρέπει να αναλογισθώμεν ότι αι περισσότεραι αμαρτίαι διαπράττονται με την συνεργασίαν σώματος και ψυχής και συνεπώς, ο Θείος ούτος Ναός, το σώμά μας, φθείρεται και καταστρέφεται. Βεβαίως δια των σωτηρίων μυστηρίων της Εκκλησίας μας δυνάμεθα να το αγιάζωμεν πάλιν και πάλιν…

Θεωρούμεν ότι η καλυτέρα κατακλείς του παρόντος, είναι τα καταπληκτικά εκείνα λόγια του ιερού Χρυσοστόμου ως προς την αξίαν του σώματός μας. Λέγει λοιπόν ο Ιερός πατήρ: «Φεισώμεθα των σωμάτων ημών των μελλόντων λάμπειν ως ο ήλιος. Μη δια μικράν ηδονήν μολύνομεν το τηλικούτον και τοσούτον σώμα. Μικρά και προς ώραν η αμαρτία˙ πολυετής δε και αιώνιος η αισχύνη».

Αρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου, Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Πατρών

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Παντοκράτορας