ΑΒΑΣΙΜΟΙ ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΔΟΣΙΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ

Share:

Ἀπὸ τὸν μακαριστὸν Ἀντιπρόεδρον τοῦ ἰατρικοῦ Συλλόγου Ἀθηνῶν Ἀθανάσιον Ἀβραμίδην, καθηγητὴν τῆς ἰατρικῆς, εἴχομεν λάβει καὶ δημοσιεύσει τὴν 19.2.1988 τὴν ἀκόλουθον ἐπιστολὴν διὰ τὸ θέμα τῆς Θείας Κοινωνίας καὶ τοὺς κινδύνους μεταδόσεως ἀσθενειῶν, τὴν ὁποίαν ἀναδημοσιεύομεν ὡς λίαν ἐπίκαιρον. Ἐφ’ ὅσον δέν ἔχουν προσάγει οἱ ἰατροί νέα στοιχεῖα, ἰσχύουν ἀπό ἐπιστημονικῆς πλευρᾶς ὅσα ἀναφέρει εἰς τό ἀκέραιον.

«Κύριε Διευθυντά,

Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ ἐρωτήσεως εἰς τὴν Βουλὴν σχετικὰ μὲ τὴν Θεία Κοινωνία καὶ τοὺς κινδύνους μεταδόσεως ἀσθενειῶν, ὑποβάλλονται τὰ ἀκόλουθα πρὸς ἐνημέρωσιν τοῦ ἀναγνωστικοῦ σας κοινοῦ.

Εἰς τὴν Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων κατετέθη ἐρώτησις ἀπό τόν βουλευτήν κ. Ἀγοράστη, μὲ τὴν ὁποία πρῶτα καταφέρεται γιὰ τὸ «θλιβερὸ καὶ ἀπαράδεκτο φαινόμενο» τό κουταλάκι! (ἐννοεῖ τὴν ἁγία λαβίδα τῆς θείας μεταλήψεως) νὰ μπαίνει στὸ στόμα γέροντα ἤ γερόντισσας 80 – 90 ἐτῶν μὲ σάπια δόντια, καὶ στὴ συνέχεια στὸ τρυφερὸ στοματάκι τοῦ βρέφους τῶν 6 μηνῶν ἢ τοῦ νηπίου 2- 3 ἐτῶν, γεγονὸς ποὺ προκαλεῖ ἀποστροφή, προβληματισμὸ καὶ ἀνησυχία, γιὰ μεθόδους ἀναχρονιστικὲς καὶ ἐπικίνδυνες στὴ σύγχρονη κοινωνία καὶ δημόσια ὑγεία». Ὕστερα δέ, ἐρωτᾶ, «ἂν αὐτὸ τελεῖ ὑπὸ τὴν ἔγκριση ἤ τήν ἀνοχή τοῦ ὑπουργείου καὶ ποιὲς εἶναι οἱ ἀπόψεις τῶν ἰατρικῶν Συλλόγων καὶ κυρίως τοῦ Ἰατρικοῦ Συλλόγου τῆς Ἀθήνας».

Προφανῶς, ὁ ἐρωτῶν βουλευτής δὲν γνωρίζει ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι παμπάλαιον, καὶ ἐπ’αὐτοῦ κατὰ καιροὺς ἔχουν λάβει θέσιν οἱ πάντες. Πρόκειται δέ γιὰ ἕνα θέμα πίστεως κατ’ ἐξοχὴν καὶ ἐλάχιστα ἰατρικόν, διότι εἶναι θέμα ἐπενεργείας ὑπερφυσικῶν πνευματικῶν δυνάμεων, οἱ ὁποῖες βρίσκονται πέραν ἀπὸ τὸ πεδίον ἐρεύνης καὶ τίς δυνατότητες τῆς ἐπιστήμης.

Ὁ πιστὸς προσέρχεται διὰ νὰ κοινωνήσῃ… «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης». Πίστεως σ’ Ἐκεῖνον ποὺ εἶπε… «ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ» καὶ εἶναι πεπεισμένος ὅτι μεταλαμβάνει Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ. Προσέρχεται δέ μὲ συντριβὴ καρδίας στὸ Ἅγιο Ποτήριο, στὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς, ἵνα λάβη Χριστόν, Σωτῆρα καὶ Ζωή, ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, ὄχι δέ θάνατον. Στὸ ὄνομα τῆς πίστεώς του καὶ στὴν ἀξιοπιστία τοῦ Θεοῦ του, τοῦ εἶναι ἀδιανόητον ὅτι ὁ παντοδύναμος Θεός, ὁ ὁποῖος «ἀγάπη ἐστίν» καὶ ἀπὸ ἀγάπη διὰ τὸν ἄνθρωπον ἀνέβηκε στὸν Σταυρόν, θὰ ἐπέτρεπε ποτὲ νὰ μεταδοθῆ στὸν μεταλαμβάνοντα μία ὁποιαδήποτε ἀρρώστια, μὲ τὸ ἴδιο Του τὸ Σῶμα καὶ μὲ τὸ δικό Του Αἷμα, ὅταν μ’ αὐτὰ τὸν ἁγιάζη! Ἑπομένως, διὰ τὸν πιστόν, πρόβλημα δὲν ὑπάρχει. Ἐκεῖνοι ὅμως, οἱ ὁποῖοι ἀμφιβάλλουν ἢ φοβοῦνται μὴ πάρουν κάποια ἀρρώστια μὲ τὴ Θεία Κοινωνία, ὅσοι δὲν πιστεύουν στὴν οὐσία τῆς Θείας Κοινωνίας, αὐτοὶ καί δὲν ἔχουν λόγο νὰ μεταλάβουν καὶ εἶναι δικαίωμά τους νὰ ἀπέχουν. Ἂς ἀφήσουν ὅμως τοὺς ἄλλους ἥσυχους. Εἶναι μάλιστα παρατηρημένο ὅτι οἱ μὴ πιστεύοντες εἶναι κυρίως ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι περισσότερον ὁμιλοῦν διὰ τοὺς κινδύνους ἀπὸ τὴ Θεία Κοινωνία. Ὅπως, καὶ τὸ ὅτι κόπτονται «γιὰ τὸ καλὸ… τῶν πιστῶν» ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἀσκοῦν πολεμικὴ ἐναντίον τῆς Πίστεως.

Πάντως ἰατρικῶς, δὲν ὑπάρχει οὔτε μία βεβαιωμένη περίπτωσις ἁπλοῦ πιστοῦ, στὸν ὁποῖο νὰ ἔχη μεταδοθῆ ἀρρώστια μὲ τὴ θεία Μετάληψιν. Οὔτε καὶ ἱερέως, ὁ ὁποῖος, μάλιστα, μετὰ τὴν κοινωνία τῶν πιστῶν κάνει τὴν «κατάλυσι» καὶ καταπίνει ὅλα τὰ ὑπόλοιπα τῆς Θείας Κοινωνίας, μέχρι τρυγός, μαζὶ μὲ ὅ,τι ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ κάθε μεταλαμβάνοντος, διὰ τῆς Ἁγίας Λαβίδας, κατέληξε στὸ ἅγιο ποτήριο. Οὔτε ἀκόμα καί τότε ποὺ «ἔβραζε» ἡ φυματίωση, «ἐθέριζε» ἡ σύφιλη καὶ ἡ λέπρα ἦταν εὐρύτατα διαδεδομένη. Τὰ ἴδια προφανῶς, θὰ ἴσχυαν, ἂν ἐτίθετο θέμα καὶ γιὰ τὸ AIDS.

Δεδομένα, τὰ ὁποῖα νὰ ὁδηγοῦν τὴν ἰατρικὴ σὲ παρέμβασι, δὲν ὑπάρχουν. Σὲ θέματα πίστεως, ἄλλωστε, ὅταν μάλιστα πρόκειται γιὰ τὰ μυστήρια τῆς Χριστιανικῆς πίστεως, δὲν εἶναι εὐχερές νὰ ὑπεισ­έλθη ἡ ἰατρική, διότι τὰ Μυστήρια τελοῦνται μὲ τὴν ἐπενέργεια πνευματικῶν δυνάμεων, οἱ ὁποῖες εἶναι ἐκτός τοῦ πεδίου τῶν δυνατοτήτων τῆς ἐπιστήμης, ἄρα καὶ τῆς ἰατρικῆς. Ἑπομένως, τὸ θέμα παραμένει στὶς ἁρμοδιότητες τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἐπιλέγη τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους θὰ διεκπαιρεώνη τὴν ἀποστολή της.

Σύγκρουσι μεταξὺ ἐπιστήμης καὶ Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει παρὰ μόνο στοὺς ἔχοντες «τρικυμία ἐν κρανίῳ», ἐφ’ ὅσον ἀμφότερες ἐξυπηρετοῦν τὴν ἀλήθεια, ὁπωσδήποτε δὲ κινοῦνται ἐπὶ διαφορετικῆς βάσεως καὶ σὲ διαφορετικὰ ἐπίπεδα. Χρειάζεται, βεβαίως, ἐπίγνωση τῶν ὁρίων ἑκάστης καὶ σεβασμὸς στὴν τήρηση τῶν ἀποστάσεων, ἑκατέρωθεν.

Ἀθανάσιος Ἀβραμίδης,

Ἀντιπρόεδρος τοῦ Ἰατρικοῦ Συλλόγου Ἀθηνῶν

Ἀθήνα, 1988

Previous Article

Παπικὴ φιλανθρωπία: Ὁ Δούρειος Ἵππος τοῦ Βατικανοῦ

Next Article

Γιά ποιό λόγο ἐνανθρώπησε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί ὄχι ὁ Πατήρ ἤ τό Πνεῦμα