Ακατανόητες επιλογές στο διπλωματικό πεδίο

Share:

Ακατανόητες επιλογές στο διπλωματικό πεδίο: Τι δουλειά έχουμε εμείς να σπρώχνουμε την υποψηφιότητα της Αλβανίας και των Σκοπίων, άνευ όρων;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ

Πολύ θα ήθελα να μου εξηγούσε κάποιος από αυτούς που διαμορφώνουν την εξωτερική πολιτική της χώρας, στα διπλωματικά γραφεία, τους διαδρόμους ή τις τουαλέτες του Μαξίμου, τι όφελος αποκομίζει η Ελλάδα από την “όσο το δυνατόν ταχύτερη ένταξη της Αλβανίας και των Σκοπίων στην Ευρωπαική Ενωση”.

Υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει ότι λαθρόβια τυχοδιωκτικά καθεστώτα όπως αυτό του Εντι Ράμμα στην Αλβανία θα αρχίσουν να συμπεριφέρονται προβλέψιμα όταν ενταχθούν στις ευρωπαικές δομές;

Υπάρχει Ελληνας διπλωμάτης που εκτιμά ότι θα ελέγξουμε καλύτερα τα Σκόπια και την συμμόρφωση τους στην Συμφωνία των Πρεσπών, όταν αποκτήσουν προνόμια και δικαιώματα που απορρέουν από την συμμετοχή τους στα ευρωπαικά συλλογικά όργανα; Μα όταν αυτά τα κράτη αποκτήσουν ισότιμο στάτους στην Ευρώπη με την Ελλάδα, δεν θα μπορούμε να τα αγγίξουμε!

  • Θα προστατεύονται και επισήμως από την γερμανική ευρω-νομενκλατούρα. Την ίδια που υπαγορεύει στον κύριο Μητσοτάκη να πανηγυρίζει επειδή η τουρκική απειλή πολέμου μνημονεύθηκε σε μία υποπαράγραφο συμπερασμάτων της συνόδου κορυφής.

Τίθεται επομένως το ερώτημα: Γιατί αυτή η σπουδή της ελληνικής κυβέρνησης για μία άνευ όρων ενσωμάτωση των πιο δύσκολων-μετά την Τουρκία-γειτόνων μας στις ευρωπαικές δομες; Γιατί δεν πασχίζει ο κ. Μητσοτάκης να λύσει προκαταβολικά τις εκκρεμότητες όπως επιχειρεί η Βουλγαρία, προβάλλοντας βέτο στην ένταξη των Σκοπίων, επειδή δεν ικανοποιείται με την συμμόρφωση τους σε ζητήματα προσδιορισμού της εθνικής τους ταυτότητας(απολύτως ανάλογα με αυτά τα οποία έπρεπε να προτάσσει η ελληνική πλευρά);

Ας αφήσουμε απέξω την διμερή διαφορά για την υφαλοκρηπίδα. Η προστασία των μειονοτικών δικαιωμάτων και ειδικότερα το δικαίωμα της ελευθερίας εθνικού αυτοπροσδιορισμού, αποτελούν βασικές ευρωπαικές αρχές. Από τη στιγμή που ο Μητσοτάκης δεν  τις θέτει ως απαράβατους όρους για την ένταξη μιας γειτονικής χώρας η οποία τολμά και εγείρει κιόλας αξιώσεις με την υπόθεση των Τσάμηδων, είναι σα να ομολογεί ότι παραιτούμεθα των αξιώσεων για την προστασία της μειονότητας.

Εκπέμπει μήνυμα προς τους εταίρους του ότι όλα είναι θαυμάσια σε αυτό το πεδίο και η Ελλάδα δεν έχει επιφυλάξεις, ούτε καν ένα αστερίσκο για την ένταξη της Αλβανίας.

Είναι νορμάλ λοιπόν όλο αυτο; Οι άλλοι να γίνονται δυσάρεστοι, όπως η Βουλγαρία που επισείει το βέτο για τα Σκόπια ή η Ουγγαρία που το χρησιμοποιεί αφειδώς, ακόμη και γιά θέματα που δεν άπτονται ζωτικών συμφερόντων της (εξαίρεση Ρώσου Πατριάρχη Κύριλλου από ευρωπαικές κυρώσεις) και ο Μητσοτάκης να κάνει μονίμως τον χαριτωμένο, υπερθεματίζοντας σε όλες τις επιθυμίες του ξένου παράγοντα;

  • Δεν είναι νορμάλ. Οπως δεν ήταν καθόλου νορμάλ ότι η Ελλάδα ξαφνικά αγάπησε τον Ζελένσκι και την Ουκρανία σπεύδοντας να ενταχθεί στην λίστα των εχθρών μιας παραδοσιακά φιλικής υπερδύναμης όπως η Ρωσία.

Δεν είναι επίσης φυσιολογικό, μέρα παρά μέρα να μας απειλεί η Τουρκια και εμείς να χαιρόμαστε που το γεγονός καταγράφεται σε δύο αράδες ευρωπαικού ανακοινωθέντος,  πυροδοτώντας εμετικά ρεπορτάζ στα καθεστωτικά μέσα για το πώς ο Μωυσής, αυτός ο σύγχρονος αυτός γατόπαρδος της ευρωπαικής διπλωματίας, κατάφερε να “μεταπείσει παραδοσιακά φιλοτουρκικές χώρες” για να πετύχει τον μοναδικό στα χρονικά διπλωματικό θρίαμβο.

Ας μην κουραζόμαστε όμως με απορίες. Είναι φανερό ότι ο σημερινός πρωθυπουργος έχει βαλθεί να ξεπεράσει στο σέρβις προς τους ξένους τον προκάτοχο του που τους έφερε στο πιάτο την επαίσχυντη συμφωνία των Πρεσπών. Ο Μητσοτάκης αποδεικνύεται πολύ πιο σβέλτος και το κυριότερο, προσφέρει υπηρεσίες σε όλα τα επίπεδα:

Στο βαλκανικό, στο μέτωπο με την Τουρκία, στην αντιρωσική εκστρατεία, στο μεταναστευτικό, στο ΛΟΑΤΚΙ κίνημα, ακόμη και στις εξαγωγικές ανάγκες των Γερμανών για αμφιβόλου λειτουργικότητας ηλεκτρικά αυτοκίνητα.

Θεωρώ πραγματικά απίθανο να ταυτίζεται ο εγκέφαλος του Μητσοτάκη με αυτόν των ξένων πατρώνων μας. Να έχουν τα ίδια ακριβώς θέλω και τα ίδια πιστεύω. Αυτό δεν συνέβαινε ούτε με τους ξένους μονάρχες που κατά καιρούς κυβέρνησαν την χώρα μας. Ούτε ο Οθωνας που ήταν και λίγο χαζούλης δεν συμφωνούσε πάντα και αβασάνιστα με τις επιλογές των “προστάτιδων δυνάμεων’.

Ο κύριος Μητσοτάκης δεν είναι ξένος, ούτε μονάρχης(ακόμη). Συνεπώς ο ετεροπροσδιορισμός του ανάγεται σε διαφορετικά αίτια. Η ζημιά την οποία προκαλεί τους μήνες αυτούς σε ζωτικά εθνικά θέματα είναι τεράστια, ασχέτως αν εξωραίζεται από τα εμετικά δημοσιεύματα των πληρωμένων μέσων που προαναφέραμε.

Και για να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, τεράστια είναι και η ευθύνη του υπουργού των εξωτερικών που αντί να παραιτηθεί καταγγέλλοντας την διολίσθηση από εθνικές θέσεις, κάθεται με σταυρωμένα χέρια, απαθής, άβουλος και μοιραίος, σαν να συμμετέχει σε σουρεάλ θεατρικό έργο του Ιονέσκο. Υπάρχει κι ένα που του ταιριάζει γάντι…

hellasjournal.com

Previous Article

Δέν εἶσθε ἄξιοι νά προστατεύσετε ὁτιδήποτε τό ἑλληνικό!

Next Article

Εξωμότες και δοσίλογοι ζητούν αποκατάσταση ως… «θύματα γενοκτονίας»