ΑΝΑΛΑΜΠΗ & ΠΛΑΝΗ, ἐκ τῆς «Βατάτζιας» πολιτικῆς ἰδεολογίας

Share:

Ὑπὸ τοῦ Ἀκαδημαϊκοῦ & Καθηγητοῦ Δρ. Ἀλεξίου Παναγοπούλου, (Phd Δρ. Νομ. & Πολιτ. Ἐπιστημῶν, Phd Δρ. Βιοηθικῆς, Phd Δρ. Θεολογίας, Post Doc Δικαίου, Habil.,-Διπλωμ. Ὑφηγητοῦ, Καθ. Νομικῆς Δ.Δικαίου Fpsp, & Ἀκαδημαϊκοῦ MCA)

1ον

   Ὅπως ἔχουμε ἀναφέρει καὶ σὲ προηγούμενες δημοσιεύσεις μας εἰς τὸν Ο.Τ., ἡ «βατάτζια» πολιτικὴ ἰδεολογία ἔχει τὰ τελευταῖα χρόνια βρεῖ ἀρκετοὺς ὀπαδούς. Συνεχίζουμε νὰ διευκρινίζουμε τὸ ζήτημα αὐτὸ μετὰ ἀπ’ τὸ ζωηρὸ ἐνδιαφέρον κληρικῶν καὶ λαϊκῶν. Τὸ ἔτος 2010 κυκλοφόρησε ὁ γράφων ἕνα βιβλίο μὲ τίτλο: «Ἠθικὴ – Ἐσχατολογία – Προφητολογία, κατὰ τὸ γέροντα Ἀρσένιο (1918-2008)», ὅπου μέσα ἀπ’ τὴν ἐργογραφία τοῦ γέροντα Ἀρσενίου, γίνονται προσεγγίσεις στὴν ἠθική, στὴν προφητολογία, στὴν ἐσχατολογία καὶ τὴν ὀρθόδοξη πολιτικὴ θεολογία τῶν ἐσχάτων, ποὺ κυρίως εἶναι ἀπόρροια βιωματικὴ καὶ ἀσκητική, ἀλλὰ παράλληλα καὶ ζωντανὴ ἐμπειρία, ἐκ τοῦ παλαιοῦ ἁπλοῦ καὶ ἀφανῆ ἀσκητῆ τῆς Λογγοβάρδας, μέσα στὸν μάταιο παροδικὸ κόσμο μας.

   Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ ἐπίσημη Ὀρθόδοξη Δογματικὴ Διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας δὲν ἀναφέρει πουθενὰ οὔτε μία λέξη, γιὰ τὰ λεγόμενα περὶ τῆς «ἔνδοξης», «μεσοβασιλείας» ἢ «Ἔνδοξης Ἀναλαμπῆς», ὡς χρονικῆς περιόδου, κατὰ τὴν ὁποία δῆθεν θὰ δοξασθεῖ ἡ Ὀρθοδοξία καὶ κατόπιν θὰ ἁγιοποιηθεῖ ὁ κόσμος, ὥστε νὰ παρασυρθεῖ, ἐκ νέου στὴν ἁμαρτία, κι ὅτι μετὰ ὅλων αὐτῶν πάλι θὰ ἀποστατήσει καὶ θὰ σατανοποιηθεῖ!

   Ἡ ἐπίσημη δογματικὴ πίστη αὐτὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δὲν στηρίζεται σὲ «ἀόριστα πράγματα» ἢ σὲ εὐσεβεῖς πόθους μὲ τηγανισμένα ψάρια, μὲ μαρμαρωμένο βασιλιά, μὲ θ. Λειτουργία ποὺ ἔμεινε στὴ μέση καὶ πρόκειται πάλι νὰ συνεχιστεῖ, ἀλλὰ βασίζεται στὴν ἴδια τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη.

   Οἱ πλανημένοι ὀπαδοὶ τῆς ἰδέας γιὰ τὴν ἀναλαμπὴ ἢ «μεσοβασιλεία», ἔχουν στοὺς κόλπους τους καθηγητὲς διαφόρων εἰδικοτήτων καὶ κάποιους ρασοφόρους δίχως μεγάλη ἐξειδίκευση, θεωροῦν ὅτι στηρίζονται σὲ συγκεκριμένα χωρία ἐκ τῆς Ἁγίας Γραφῆς[1], τὰ ὁποῖα καὶ τὰ παρερμηνεύουν, κατὰ τὸ δοκοῦν, τὰ ὁποῖα εὐτυχῶς μᾶς ἑρμηνεύει προσεκτικὰ ὁ μακαριστὸς π.Ἀρσένιος. Ἑρμηνεύει τὰ σχετικὰ χωρία περὶ τῆς καταστροφῆς τῆς γῆς, ὡς τὸ ἐγγὺς τέλος τοῦ κόσμου, καὶ ἐπ’ οὐδενὶ τὴν ἁγιοποίηση ἢ ἀναλαμπὴ ἢ ἐπικράτηση τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπὶ τῆς γῆς, ἡ ὁποία δὲν θὰ ξανασηκωθεῖ πάλι[2]. Τὴν ὁλοσχερῆ καταστροφὴ τῆς γῆς στὸν καιρὸ τῶν ἐσχάτων καὶ τὴν ἐρήμωσή της, ὑποστηρίζουν καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνας ἐξ αὐτῶν, εἶναι καὶ ὁ Κύριλλος ὁ Ἀλεξανδρείας: «Τοῦ Θεοῦ ἐπάγοντος τὴν ὀργήν, καὶ τὴν ἑκάστῳ πρέπουσάν τε καὶ ὀφειλομένην ἐπιτιθέντος κόλασιν, κατὰ γάρ τοι, τὸν τῆς συντελείας τοῦ παρόντος αἰῶνος καιρόν, καταπεμφθήσονται μὲν εἰς Ἅδου, κολασθησόμενοι, οἵτινες τῶν ἐκτόπων ἐπιτηδευμάτων γεγόνασιν ἐρασταὶ»[3].

   Ἕνα ἄλλο χωρίο, τὸ ὁποῖο ὁ μακαριστὸς γέροντας Ἀρσένιος (+2008), ποὺ συνομιλοῦσε γι’ αὐτὰ τὰ δύσ­κολα χωρία τόσο μὲ τὸ μακαριστὸ ἀρχιμ. π.Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, τὸ μακαριστὸ Θεόκλητο Διονυσιάτη, τὸ π.Γερβάσιο Παρασκευόπουλο, τὸ μακαριστὸ Φιλόθεο Ζερβάκο, τὸ μακαριστὸ Μητροπολίτη Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνο, κ.ἄ., χαρακτηρίζει ὡς ἐπικίνδυνο τὸ χωρίο τὸ τοῦ Προφήτη Ἡσαΐα 65, 17-25[4], τὸ ὁποῖο παρέσυρε καὶ τοὺς πρώτους ὀπαδοὺς τῆς «μεσοβασιλείας», ἀκόμα καὶ τὸν μάρτυρα καὶ φιλόσοφο Ἰουστῖνο κατὰ τὸν 2ο αἰῶνα. Ἑρμηνεύει τὸ ὡς ἄνω χωρίο ὡς ταυτόσημο, μὲ τὰ ἑξῆς: ἐκ τῆς Ἀποκ. 21, 1 καὶ τῆς Β’ Πέτρου 3, 13, τὰ ὁποῖα χωρία μιλοῦν καθαρά, γιὰ τὴν «νέαν Ἱερουσαλὴμ συμβολικῶς καὶ μεταφορικῶς»[5], δίχως νὰ ὑπονοοῦν καμία ἐπίγεια «μεσοβασιλεία», ἢ ἀναλαμπή, ἢ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆς. Φέρνει ὡς ἐπεξήγηση τῆς ἑρμηνείας του αὐτῆς, τὴν ἐπισήμανση ἐκ τοῦ Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας: «ἐπισημήνασθαι δὲ ἀναγκαῖον, ὅτι ταῦτα τινὲς τῶν ἐξηγητῶν ἀνάγουσι τοῖς καιροῖς, οὐ τῆς ἐπιδημίας μᾶλλον, ἀλλὰ τοῖς ἐσομένοις, μετὰ τὸν αἰῶνα τὸν ἐνεστηκότα, ἔσεσθαι γὰρ τοὺς δικαίους ἐν εὐφροσύνῃ, καὶ χαρᾷ φησι, καὶ ἐν ἀτελευτήτοις τρυφαῖς, πνευματικαῖς δηλονότι»[6].

   Σκανδαλίζονται κάποιοι καὶ ἀποροῦν γιὰ τὸ ὅτι ὁ μακαριστὸς π.Ἀρσένιος, λέγει ὅτι δὲν θὰ γίνει πραγματικότητα ἐπὶ τῆς γῆς τὸ χωρίο «μία ποίμνη, εἷς ποιμήν», ἀλλὰ ὅπως μᾶς τὸ διερμήνευε καὶ προφορικά, στὶς ζωντανὲς συνομιλίες μας, ὅτι αὐτὸ ἀναφέρεται στὴν οὐράνια Ἐκκλησία πρᾶγμα ποὺ καὶ μὲ παρρησία ὁ ἴδιος γράφει: «κι ἐγὼ σκανδαλίζομαι μὲ τὴν νοοτροπίαν των, καὶ τὴν ἐπὶ τὸ ὑλιστικώτερον, ἑρμηνευτικήν των ἄποψιν»[7].

   Παρουσιάζοντας τὴν ὡς ἄνω ἀπορία τῶν «Ἀναλαμπιστῶν», ὡς ὑλιστική, καθότι ἐὰν πράγματι θὰ λάμβανε χώρα τὸ μία ποίμνη εἷς ποιμὴν ἐπὶ τῆς γῆς, ἆραγε, ἐρωτᾶ ὁ π.Ἀρσένιος, θὰ μποροῦσε αὐτὸ τὸ χρονικὸ διάστημα νὰ δεθεῖ καὶ ὁ Σατανᾶς; Δηλ. νὰ δεθεῖ ὁ θυμός, ἡ συκοφαντία, ἡ ὑπερηφάνεια τῶν ἀνθρώπων, ἡ ἐκ νεότητας ἁμαρτία, ἐκ τῶν σπαργάνων, ἡ γενικὴ ἁμαρτία καὶ ἡ κακία, καὶ ἡ ἔμφυτη πονηρὴ κλίση ποὺ ὑπάρχει μέσα στὸν ἄνθρωπο;

   Ὡς γνωστὸν ὁ Σατανᾶς ἀπ’ τὴ πλευρά του: «ὑποδαυλίζει τὴν ἔμφυτον κλίσιν πρὸς τὸ κακὸν καὶ τὴν ὑπάρχουσαν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ ἁμαρτίαν», ἀλλὰ καὶ νὰ ὑποθέταμε, ὑποθετικά, ὅτι θὰ δενόταν ὁ Σατανᾶς ἀπ’ τὸν Κύριό μας ὁλοσχερῶς, ὅπως κάποιοι ὀπαδοὶ ἀπ’ αὐτοὺς νομίζουν, ἴσως ἔτσι, νὰ λιγόστευε ἡ ἁμαρτία ἐπὶ τῆς γῆς, ἀλλὰ ὅμως ἆραγε θὰ μποροῦσε ἐντελῶς νὰ ἐξαφανιστεῖ; Καθότι μὲ τὰ τόσα δισεκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τῆς γῆς, δὲν μπορεῖ ὅλοι, μὰ ὅλοι, νὰ γίνονταν Ἅγιοι, ἔστω καὶ κάποιοι θὰ ζοῦσαν καὶ στὴν ἁμαρτία. Ἑπομένως, συμπεραίνει ὁ π.Ἀρσένιος καὶ αὐτοὶ οἱ ἐλάχιστοι ποὺ ἐπὶ τῆς γῆς θὰ ἔμεναν νὰ ζοῦν ὡς ἁμαρτωλοί, πάλι δὲν θὰ μποροῦσε ἐπὶ τῆς γῆς χάρη αὐτῶν νὰ ἐφαρμοσθεῖ ἡ πλήρη ἰδέα, ὅτι θὰ ὑπάρχει μία ποίμνη καὶ εἷς ποιμήν, γιατί ἀκόμα καὶ τότε, οἱ ἐλάχιστοι ἁμαρτωλοὶ θὰ συναποτελοῦσαν μία ἄλλη ποίμνη, ὑπὸ ἄλλον ποιμένα. Συνεπῶς, οἱ «ἀναλαμπιστὲς» ὀπαδοὶ τῆς ἰδέας τῆς ἐπὶ γῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ, σὲ μία ποίμνη, καταπίπτει ἀπὸ μόνη της.

   Ἡ ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση τοῦ π.Ἀρσένιου εἶναι σύμφωνη μὲ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας (Ἰω. Χρυσόστομο, Κύριλλο Ἀλεξανδρείας, Θεοφύλακτο Βουλγαρίας, κ.ἄ.), ὅτι ὁ Κύριος ὡς Ποιμένας, δὲν ἔχει ποίμνιο δηλ. πρόβατα μόνο ἀπ’ τὴν αὐλὴ τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἀλλὰ κι ἄλλα πρόβατα, τὰ ὁποῖα προέρχονται κι ἀπὸ τοὺς πρώην εἰδωλολατρικοὺς λαούς, ἀπ’ ὅλα τὰ ἔθνη, ἐπὶ τῆς γῆς. Συνεπῶς, πέρα ἀπ’ τοὺς Ἰουδαίους, ἡ κλήση καὶ τῶν Ἐθνῶν εἰς τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστιανισμοῦ, κι αὐτὸ συναποτελεῖ τὴν «μία ποίμνη» δηλ. τὴ «σύμπηξιν τῆς μιᾶς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι τὴν ὁλοκληρωτικὴν τῶν ἐθνῶν κλῆσιν»[8]. Τὸ χωρίο «μία ποίμνη» πραγματοποιήθηκε καὶ θὰ «ὁλοκληρωθῆ» πλήρως εἰς τὸν οὐρανό, ὅπου ἐκεῖ θὰ βασιλεύσει ὁ Ἕνας καὶ ὁ Μοναδικὸς Ποιμένας καὶ Κανένας ἄλλος. Ἐκεῖ, στὴν οὐράνια μακαριότητα, θὰ ἐκπληρωθεῖ πλήρως αὐτὸ ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ζήτησε ἀπ’ τὸν Πατέρα Του, στὴν Ἀρχιερατικὴ προσευχή, στὸν κῆπο τῆς Γεσθημανῆ, ὅτι, ὅπου εἶμαι ἐγώ, ἐκεῖ, νὰ εἶναι καὶ οἱ μαθητές μου καὶ νὰ θεωροῦν τὴ δόξα μου[9], ἀλλὰ ὄχι μόνο οἱ μαθητές Του, ἐπιπλέον αὐτῶν, καὶ ὅλοι ἐξ ὅσων ἄλλων θὰ πιστεύσουν σ’ Αὐτὸν διαχρονικὰ[10]. Ἐπειδή, εἶναι δηλωμένο καὶ ξεκάθαρο ὅτι ἡ πόλη καὶ τὸ πολίτευμα τῶν Χριστιανῶν δὲν εἶναι ἐδῶ στὴν γῆ, ἀλλὰ στὸν οὐρανὸ[11].

   Ἑρμηνεύοντας τὴ φράση: «ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου», ὀφείλουμε νὰ τὸ κατανοοῦμε ὅτι σημαίνει τὴν ἀπαραίτητη: «προϋπόθεση», αὐτὴν ποὺ γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ ἄνθρωπος, θὰ βάλει στὴν καρδιά του τὸν βασιλέα Χριστό. Ἡ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ: «ἄρχεται ταπεινῶς», ἀπ’ αὐτὸ τὸν κόσμο, γιὰ νὰ ὁλοκληρωθεῖ στὸν οὐρανό. Ὁ π.Ἀρσένιος μνημονεύει τὸν Ἰω. Χρυσόστομο[12], τὸν Θεοφύλακτο[13], τὸν Ζιγαβηνὸ[14], ἐπισημαίνοντας ὅτι ἡ φράση: «ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου», δηλώνει τὴν εἰλικρινῆ προσευχὴ τῶν πιστῶν, ποὺ θὰ πρέπει νὰ ἱκετεύουν νὰ ἔλθει τὸ συντομότερο ἡ Β’ παρουσία καὶ ἡ αἰώνια βασιλεία τοῦ Κυρίου, γι’ αὐτὸ κι εἶναι ἄσχετη ἡ προηγούμενη φράση, μὲ τὴ φράση: «γενηθήτω τὸ θέλημά σου ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς». Καταλήγει ὅτι σὲ καμία περίπτωση ὁ Κύριος, δὲν ὑπονοεῖ καμία ἰδέα, περὶ μεσοβασιλείας, ὑπὸ χιλιαστικὴ ἀντίληψη, ἢ ἀναλαμπὴ ἐπὶ τῆς γῆς.

Ὅσον ἀφορᾶ τὸ χωρίο ποὺ μιλᾶ γιὰ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου σὲ ὅλα τὰ Ἔθνη καὶ ὅτι μετά, κατόπιν θὰ ἔλθει τὸ τέλος, συμφωνεῖ καὶ ὁ Ἰω. Χρυσόστομος[15], καὶ σχολιάζει ὅτι τὸ τέλος τοῦ κόσμου κυρίως ἀναφέρεται στὸ τέλος τοῦ τότε γνωστοῦ κόσμου, τῆς πόλης σταυροδρόμι τῶν λαῶν καὶ τῶν πολιτισμῶν, τῆς ἐπίγειας Ἱερουσαλήμ, ὡς τοῦ σημαντικότερου κέντρου τοῦ τότε γνωστοῦ κόσμου. Μετὰ ἀπ’ τὴν Πεντηκοστή, κηρύχθηκε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ λάβουν γνώση καὶ νὰ καταστοῦν οἱ ἄπιστοι ἀναπολόγητοι, ὥστε καὶ μετὰ νὰ ἐπακολουθήσει, ἡ συντέλεια τῆς πόλης τῶν Ἱεροσολύμων, ἀπ’ τὰ ρωμαϊκὰ στρατεύματα τοῦ Τίτου, περὶ τὸ 70μ.Χ. Ὁ π.Ἀρσένιος μᾶς διευκρινίζει ὅτι καὶ σὲ ἐκείνη ἀκόμα τὴν περίπτωση, ὅπου αὐτὸ τὸ χωρίο θὰ ἐννοοῦσε ὅτι θὰ κηρυχθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο σὲ ὅλο τὸν πλανήτη γῆ, δὲν μπορεῖ ἐπ’ οὐδενὶ νὰ ἐννοεῖ ὅτι ὅλοι οἱ λαοὶ θὰ πιστέψουν κι ὅτι θὰ γίνουν Χριστιανοί.

   Οἱ λαοὶ τῆς γῆς ἔλαβαν γνώση τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ ὡς «μαρτύριον», ὡς ἀπόδειξη, ὡς ἄγγελμα, «ἀνεξαρτήτως ἐὰν πιστεύσουν ἢ ὄχι»[16]. Τὸ χωρίο αὐτὸ δὲν μᾶς μιλᾶ σὲ καμία περίπτωση γιὰ ἀναλαμπὴ ἢ «ἁγιοποίηση» ὅλου τοῦ πλανήτη γῆ, γιατί ἤδη σήμερα ἔχουμε καὶ χριστιανικοὺς λαούς, μόνο στὴν «ταυτότητα», ἔτσι ὥστε νὰ χρειάζεται πάλι ὁ «ἐπανευαγγελισμός», σ’ ὁλόκληρο τὸν χριστιανικὸ κόσμο. Ποιὸς θὰ κάνει αὐτὸ τὸ νέο ἔργο, ἆραγε θαυματουργικὰ μήπως; Ρωτᾶ ὁ π. Ἀρσένιος. Ἐξάλλου τὰ λόγια τοῦ Κυρίου μιλοῦν καθαρὰ καὶ γιὰ «μικρὸ ποίμνιο» καὶ παρατηρεῖ ἑρμηνευτικὰ ὅτι ἐνδεχομένως ἐδῶ νὰ ὑπονοεῖ αὐτό, ἔτσι ὥστε «νὰ λογισθῆ» γιὰ τοὺς «ὀλίγους» τῶν ἐσχάτων σῳζόμενους[17].

   Τὸ ἑρμηνευτικὸ ἐρώτημα γιὰ τὴν πρώτη καὶ τὴ δεύτερη Ἀνάσταση προβλημάτισε καὶ τὸν π.Ἀρσένιο, καθότι ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴ δέσμευση τοῦ Σατανᾶ ἐπὶ τῆς γῆς, γιὰ χίλια ἔτη. Τὰ χίλια ἔτη: «εἶναι σχηματικὸς καὶ συμβολικὸς» ἀριθμὸς καὶ δὲν θὰ πρέπει νὰ λαμβάνονται ὡς ἀκριβῶς χίλια ἔτη, ἀλλὰ ὡς γενικότερη ἔννοια καθότι στὴν Γραφὴ «σημαίνει γενικῶς καὶ ἀορίστως ἓν μακρὸν χρονικὸν διάστημα», κι αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη ἀνάσταση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους (ὥστε μετὰ τὴ Σταυρικὴ θυσία καὶ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, νὰ δεσμευτεῖ ἡ ἐξουσία τοῦ Σατανᾶ ἐπὶ τῆς γῆς), ὥστε νὰ ξεφύγουν ἀπ’ αὐτὴν τὴν ὑποχρέωση καὶ τὴν κατάρα τοῦ νόμου καὶ οἱ δίκαιοι, ὥστε νὰ μὴ πηγαίνουν πλέον στὸν Ἅδη. Ὁ π.Ἀρσένιος φέρνει ὡς παράδειγμα τὰ λόγια τοῦ Ἀνδρέα Καισαρείας[18] καὶ τὰ βιβλία τὰ δικά του ποὺ κάποια κυκλοφόρησε καὶ ὁ Ὀρθόδοξος Τύπος, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν διαφωτιστικὴ διατριβὴ τοῦ π.Ἰω.Ρωμανίδη. Ὁ Ἀνδρέας Καισαρείας (6ο αἰῶνα) καὶ ὁ Ἀρέθας (9ο αἰῶνα), ἑρμηνεύουν ὅτι ἡ δέσμευση τοῦ Σατανᾶ γιὰ τὰ χίλια ἔτη, εἶναι τὸ χρονικὸ διάστημα, ἀπὸ τὴ σταύρωση τοῦ Κυρίου, μέχρι καὶ τὴ Β’ παρουσία Του, χρονικὴ περίοδο, στὴν ὁποία δεσμεύθηκε ἡ «ἀπεριόριστος ἐξουσία τοῦ Σατανᾶ» πάνω στοὺς ἀνθρώπους, τὴν ὁποία ἐξουσία, ἔλαβε μετὰ τὴ πτώση τῶν πρωτοπλάστων, καθότι, οὐδείς σῳζόταν ἀπ’ τοὺς ἀνθρώπους οὔτε κι οἱ δίκαιοι, μέχρι ποὺ ἐξαγόρασε μὲ τὸ αἷμα Του, τὸ ἀνθρώπινο γένος, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Αὐτὴ ἡ ἀπέραντη ἐξουσία ποὺ εἶχε θὰ ἐπιστρέψει πάλι στὸ Σατανᾶ, λίγο πρίν, τὸ τέλος τοῦ κόσμου, ὥστε: «ὀλίγοι καὶ μετὰ βίας θὰ σώζωνται»[19].

Σημειώσεις:

   [1] Πρβλ. Ἰωάν. 10, 16 «Γενήσεται μία ποίμνη εἷς ποιμήν». Ματθ. 6, 10 «Ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου». Ματθ. 24, 14 «Κηρυχθήσεται τοῦτο τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον πᾶσι τοῖς ἔθνεσι». Ρωμ. 11, 25 «ἄχρις οὗ τὸ πλήρωμα τῶν ἐθνῶν εἰσέλθῃ καὶ οὕτω πᾶς Ἰσραὴλ σωθήσεται». Ἡσαΐου 24, 1-14 «Ἰδοὺ Κύριος καταφθείρει τὴν οἰκουμένην.. οἱ δὲ καταλειφθέντες ἐπὶ τῆς γῆς εὐφρανθήσονται ἅμα τῇ δόξῃ Κυρίου». Ὁ π.Ἀρσένιος ἑρμηνεύει τὸ χωρίο αὐτὸ ὅτι ὁ Κύριος θὰ καταφθείρει τὴ γῆ, εἰς τὸ τέλος τοῦ κόσμου, ὅπου θὰ ἐρημωθεῖ καὶ θὰ καταστραφεῖ, ἐνῷ οἱ λίγοι ἄνθρωποι θὰ εὐφρανθοῦν μὲ τὴν ἔλευση τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ διαφωνεῖ ἔντονα, στὴν ἑρμηνεία ποὺ κάνουν οἱ ὀπαδοὶ τῆς μεσοβασιλείας ἢ Ἀναλαμπιστές, ὅτι μετὰ ἀπ’ αὐτὴν τὴ καταστροφὴ καὶ ἐρήμωση τοῦ κόσμου οἱ πιστοὶ θὰ ζήσουν μὲ τὸν Κύριο πάνω στὴ γῆ. Τὸ ὡς ἄνω χωρίο τὸ σημασιολογεῖ ὡς ὅμοιο μὲ αὐτὸ τοῦ Παύλου Α’ Θεσ. 4, 17 «Ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα καὶ οὕτω πάντοτε σὺν Κυρίῳ ἐσόμεθα». Θὰ εὐφρανθοῦν οἱ λίγοι πιστοὶ ἄνθρωποι ποὺ θὰ ζοῦν τότε, ἑρμηνεύει, γιατί ὁ Κύριος ἐπιτέλους ἦλθε νὰ τοὺς παραλάβει ἀπὸ τὰ δεινά, νὰ ἀποδώσει δικαιοσύνη, νὰ ζήσουν αἰώνια μαζί Του στὸν οὐρανό. Πρβλ. Ἀλέξιου Π.Παναγόπουλου, Ἐσχατολογικὲς διαστάσεις τῆς παιδαγωγίας κατὰ τὸν Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομο, διδακτορικὴ διατριβή, ἐπανέκδοση: Θεσσαλονίκη, 2009.

[2] Πρβλ. Ἡσ. 24, 20 «Πεσεῖται καὶ οὐ μὴ δύνηται ἀναστῆναι κατίσχυσε γὰρ ἐπ’ αὐτῆς ἡ ἀνομία». Ὁ π.Ἀρσένιος στὴν ἑρμηνεία αὐτοῦ τοῦ χωρίου παραπέμπει καὶ στὸν Π. Τρεμπέλα, Ὑπόμνημα εἰς τὸν Προφήτην Ἡσαΐαν, σελ. 267. Πρβλ. καὶ Β’ Πέτρ. 3, 10, ὅτι ἡ γῆ θὰ κατακαεῖ ὁλοσχερῶς στὸ τέλος τοῦ κόσμου.

[3] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 33. Πρβλ. Ἀλέξιου Π.Παναγόπουλου, Ἐσχατολογικὲς διαστάσεις τῆς παιδαγωγίας κατὰ τὸν Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομο, διδακτορικὴ διατριβή, ἐπανέκδοση: Θεσσαλονίκη, 2009.

[4] «Ἔσται γὰρ ὁ οὐρανὸς καινὸς καὶ ἡ γῆ καινὴ καὶ οὐ μὴ μνησθῶσι τῶν προτέρων.. ὅτι ἰδοὺ ἐγὼ ποιῶ ἀγαλλίαμα Ἱερουσαλὴμ καὶ τὸν λαόν μου εὐφροσύνην.. καὶ οὐκ ἔτι μὴ ἀκουσθῆ ἐν αὐτῇ φωνὴ κλαυθμοῦ.. καὶ οἰκοδομήσουσιν οἰκίας καὶ αὐτοὶ ἐνοικήσουσι.. τότε λύκοι καὶ ἄρνες βοσκηθήσονται ἅμα, καὶ λέων ὡς βοῦς φάγεται ἄχυρα». Αὐτὸ τὸ χωρίο, τὸ χαρακτηρίζει «συμβολικὸν» καὶ τὸ παραλληλίζει σημασιολογικὰ μὲ αὐτὸ τῆς ἐπιστολῆς Β’ Πέτρου 3, 13 «καινοὺς οὐρανοὺς καὶ κανὴν γῆν κατὰ τὸ ἐπάγγελμα αὐτοῦ προσδοκῶμεν ἐν οἷς δικαιοσύνη κατοικεῖ».

[5] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 34.

[6] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 34.

[7] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 34.

[8] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 35, ὅπου σημειώνει καὶ τὸ τί λέγει ὁ Μ. Βασίλειός «Τοὺς ἀπὸ τῶν ἐθνῶν προωρισμένους εἰς σωτηρίαν λέγων δείκνυσιν ἰδίαν αὐλὴν παρὰ τῶν Ἰουδαίων». Μαζὶ παραπέμππει καὶ στὸν Κύριλλο Ἀλεξανδρείας «Ὑποσημαίνει δὲ ὅτι τοῖς ἐξ Ἰουδαίων εὐγνωμονεστέροις τὰς ἐκ τῶν ἐθνῶν ἀναμίξας ἀγέλας καλέσει πρὸς θεογνωσίαν τοὺς ἁπανταχόσε λαούς».

[9] Ἰωάν. 17, 24.

[10] Ἰωάν. 17, 20.

[11] Ἑβρ. 13, 14 καὶ 11, 10. Φιλιπ. 3, 20. Α΄ Πέτρ. 1, 4. Ἰωάν. 14, 3.

[12] «Τοῦτο δὲ πάλιν παιδὸς εὐγνώμονος τὸ ρῆμα, τὸ μὴ προσηλῶσθαι τοῖς ὁρωμένοις, μηδὲ μέγα τί τὰ παρόντα ἡγεῖσθαι, ἐπείγεσθαι πρὸς τὸν Πατέρα καὶ τῶν μελλόντων ἐφίεσθαι», πρβλ. Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 35.

[13]«Ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου. Τουτέστιν ἡ Δευτέρα παρουσία διότι ἐκεῖνος, ὅπου ἔχει πεπαρρησιασμένην τὴν συν­είδησιν, παρακαλεῖ νὰ ἔλθη ἡ ἀνάστασις ἐπὶ τῆς γῆς».

[14] «Βασιλείαν νῦν τὴν δευτέραν αὐτοῦ Παρουσίαν φησίν, ὡς μετὰ πολλῆς δόξης ἐσομένην».

[15] Ἰω. Χρυσόστομος, στὰ Ἅπαντα τῶν ἁγίων Πατέρων, τόμ., 68, σελ. 371-373 «Διὸ καὶ ἐπήγαγε.., τῆς συντελείας τῶν Ἱεροσολύμων.., διὰ τοῦτο δὲ μετὰ τὸ κηρυχθῆναι τὸ Εὐαγγέλιον πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης, ἀπόλλυται τὰ Ἱεροσόλυμα.. ὅτι γὰρ πανταχοῦ ἐκηρύχθη τότε, ἄκουσον τί φησὶν ὁ Παῦλος. Τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ κηρυχθέντος ἐν πάσῃ τῇ κτίσει τῇ ὑπ’ οὐρανόν.., ὃ καὶ μέγιστον σημεῖον τῆς τοῦ Χριστοῦ δυνάμεως, ὅτι ἐν εἴκοσιν ἢ καὶ τριάκοντα ὅλοις ἔτεσι τὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης κατέλαβεν ὁ λόγος».

[16] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 38.

[17] Λουκ. 13, 23 καὶ 12, 32. Ἒνθ’ ἀνωτ.

[18] «Πρώτη δὲ ἀνάστασις ἡ ἐκ νεκρῶν ἔργων ζωοποίησις, Δευτέρα δὲ ἡ ἐκ φθορᾶς τῶν σωμάτων εἰς ἀφθαρσίαν μεταποίησις». Πρβλ. Ἰω. Ρωμανίδου, Τὸ προπατορικὸν ἁμάρτημα, σελ. 126. Πρβλ. σχετικὰ τὰ βιβλία τοῦ γέροντα.

[19] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 39.

[20] Ἀποκ. 20, 4. Πρβλ. Ἀλέξιου Π.Παναγόπουλου, Ἐσχατολογικὲς διαστάσεις τῆς παιδαγωγίας κατὰ τὸν Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομο, διδακτορικὴ διατριβή, ἐπανέκδοση: Θεσσαλονίκη, 2009.

Previous Article

Γνῶσις καί γνωριμία τοῦ Θεοῦ

Next Article

“Έχουμε παγκόσμια δικτακτορία – Ο δικός μας δικτάτορας σπεύδει πρώτος να εφαρμόσει όσα αποφασίζονται εν κρυπτώ”