«Γιά νά ἀνακοπεῖ ἡ Ρωσσική κάθοδος θά πρέπει νά δεχθοῦμε νά γίνει γκρίζο τό Καστελλόρριζο;»

Share:

Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος

Ὁ Τοῦρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ἐρτογάν, βρισκόμενος στήν Σμύρνη, γιά νά παρακολουθήση τήν ὁλοκλήρωση τῆς στρατιωτικῆς ἄσκησης “ΕΦΕΣ 2022”, κάλεσε τήν Ἑλλάδα «νά σταματήση νά ἐξοπλίζη τά νησιά καί νά συμμορφωθῆ μέ τίς διεθνεῖς συμφωνίες» καί συνέχισε ὁ Τοῦρκος πρόεδρος λέγοντας ὅτι «δέν ἀστειεύομαι, μιλάω σοβαρά. Αὐτός ὁ λαός εἶναι ἀποφασισμένος. Ἄν πῆ κάτι, θά τό ἀκολουθήση».

Βέβαια δέν εἶναι πρώτη φορά πού οἱ σχέσεις Ἑλλάδος καί Τουρκίας βρίσκονται σέ τεταμένη κατάσταση, ὅμως παρατηρεῖται ὅτι μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου ἡ Τουρκία γίνεται περισσότερο ἐπιθετική, ἀπειλητική καί διεκδικητική καί ἡ παροῦσα μάλιστα κρίση ἐντείνεται μέ τήν τουρκική ρητορική γιά ἀποστρατικοποίηση τῶν νησιῶν. Σύμφωνα μέ δημοσίευμα τοῦ ΕΘΝΟΥΣ τῆς 23/1/20, ὅσον ἀφορᾶ τήν στρατικοποίηση, τό καθεστώς τῶν ἑλληνικῶν νησιῶν τοῦ Ἀνατολικοῦ Αἰγαίου διέπεται ἀπό διεθνεῖς συνθῆκες. Εἰδικότερα:

• τό καθεστώς τῶν νήσων Λήμνου καί Σαμοθράκης διέπεται ἀπό τήν Σύμβαση τῆς Λωζάννης γιά τά Στενά τοῦ 1923, ἡ ὁποία ἀντικαταστάθηκε μέ τήν Σύμβαση τοῦ Montreux τοῦ 1936,

• τό καθεστώς τῶν νήσων Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου καί Ἰκαρίας διέπεται ἀπό τήν Συνθήκη Εἰρήνης τῆς Λωζάννης τοῦ 1923 καί

• τό καθεστώς τῶν Δωδεκανήσων διέπεται ἀπό τήν Συνθήκη Εἰρήνης τῶν Παρισίων τοῦ 1947.

Λῆμνος καί Σαμοθράκη

Ἡ ἀποστρατικοποίηση τῶν ἑλληνικῶν νησιῶν Λήμνου καί Σαμοθράκης- ἡ ὁποία μαζί μέ τήν ἀποστρατικοποίηση τῶν Δαρδανελλίων, τῆς Θάλασσας τοῦ Μαρμαρᾶ καί τοῦ Βοσπόρου, καθώς ἐπίσης καί τῶν τουρκικῶν νησιῶν Ἴμβρου (Gokceada), Τενέδου (Bozcaada) καί Λαγουσῶν (Tavcan), ἀρχικῶς προεβλέπετο ἀπό τή Σύμβαση τῆς Λωζάννης γιά τά Στενά τοῦ 1923, ὡστόσο καταργήθηκε ἀπό τή Σύμβαση τοῦ Montreux τοῦ 1936- ἡ ὁποία, ὅπως ρητῶς μνημονεύεται στό προοίμιό της, ἀντικατέστησε στό σύνολό της τήν προαναφερόμενη Σύμβαση τῆς Λωζάννης.

Τό δικαίωμα τῆς Ἑλλάδας νά ἐξοπλίσει τήν Λῆμνο καί τήν Σαμοθράκη ἀναγνωρίσθηκε ἀπό τήν Τουρκία, σύμφωνα καί μέ τήν ἐπιστολή πού ἀπηύθυνε στόν Ἕλληνα Πρωθυπουργό στίς 6 Μαΐου 1936 ὁ τότε Τοῦρκος Πρέσβης στήν Ἀθήνα Roussen Esref, κατόπιν ὁδηγιῶν τῆς Κυβέρνησής του. Ἡ Τουρκική Κυβέρνηση ἐπανέλαβε αὐτή τή θέση, ὅταν ὁ τότε Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Τουρκίας, Rustu Aras, ἀπευθυνόμενος πρός τήν Τουρκική Ἐθνοσυνέλευση μέ τήν εὐκαιρία τῆς κύρωσης τῆς Συμβάσεως τοῦ Montreux, ἀναγνώρισε ἀνεπιφύλακτα τό νόμιμο δικαίωμα τῆς Ἑλλάδας νά ἐγκαταστήσει στρατεύματα στή Λῆμνο καί τή Σαμοθράκη, μέ τίς ἑξῆς δηλώσεις του: “Οἱ διατάξεις πού ἀφοροῦν τίς νήσους Λῆμνο καί Σαμοθράκη, οἱ ὁποῖες ἀνήκουν στή γειτονική μας καί φιλική χώρα Ἑλλάδα καί εἶχαν ἀποστρατικοποιηθεῖ κατ’ ἐφαρμογήν τῆς Σύμβασης τῆς Λωζάννης τοῦ 1923, ἐπίσης καταργήθηκαν μέ τή νέα Σύμβαση τοῦ Montreux καί αὐτὸ μᾶς εὐχαριστεῖ ἰδιαίτερα” (Ἐφημερίδα τῶν πρακτικῶν τῆς Τουρκικῆς Ἐθνοσυνέλευσης, τεῦχος 12, Ἰούλιος 31/1936, σελ. 309). Παρόμοιες διαβεβαιώσεις ἐδόθησαν σχετικῶς, κατά τήν ἴδια περίοδο, ἐκ μέρους τῆς Τουρκίας πρός τίς Κυβερνήσεις τρίτων ἐνδιαφερομένων χωρῶν.

Τό καθεστώς τῶν νήσων Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου καί Ἰκαρίας

Ὅσον ἀφορᾶ στά προαναφερόμενα νησιά (Μυτιλήνη, Χίο, Σάμο, Ἰκαρία), πουθενά στήν Συνθήκη Εἰρήνης τῆς Λωζάννης δέν προβλέπεται ὅτι αὐτά θά τελοῦν ὑπό καθεστώς ἀποστρατικοποιήσεως.

Ἡ Ἑλληνική Κυβέρνηση ἀνέλαβε μόνον τήν ὑποχρέωση, σύμφωνα μέ τό Ἄρθρο 13 τῆς Συνθήκης Εἰρήνης τῆς Λωζάννης, νά μή ἐγκαταστήσει ἐκεῖ ναυτικές βάσεις ἤ ὀχυρωματικά ἔργα. Εἰδικότερα, τό ἀνωτέρω ἄρθρο προβλέπει τά ἑξῆς:

“Πρός ἐξασφάλισιν τῆς εἰρήνης, ἡ Ἑλληνική Κυβέρνησις ὑποχρεοῦ­ται νά τηρῆ ἐν ταῖς νήσοις Μυτιλήνῃ, Χίῳ, Σάμῳ καί Ἰκαρίᾳ τά ἀκόλουθα μέτρα:

• Αἱ εἰρημέναι νῆσοι δέν θά χρησιμοποιηθῶσιν εἰς ἐγκατάστασιν ναυτικῆς βάσεως ἤ εἰς ἀνέργερσιν ὀχυρωματικοῦ τινός ἔργου.

• Θα ἀπαγορευθῆ εἰς τήν Ἑλληνικήν στρατιωτικήν ἀεροπλοΐαν νά ὑπερ­ίπταται τοῦ ἐδάφους τῆς ἀκτῆς τῆς Ἀνατολίας. Ἀντιστοίχως, ἡ Ὀθωμανική Κυβέρνησις θά ἀπαγορεύση εἰς τήν στρατιωτικήν ἀεροπλοΐαν αὐτῆς νά ὑπερίπταται τῶν ρηθεισῶν νήσων.

• Αἱ ἑλληνικαί στρατιωτικαί δυνάμεις ἐν ταῖς εἰρημέναις νήσοις θά περιορισθῶσι εἰς τόν συνήθη ἀριθμόν τῶν διά τήν στρατιωτικήν ὑπηρεσίαν καλουμένων, οἵτινες δύνανται νά ἐκγυμνάζωνται ἐπί τόπου, ὡς καί εἰς δύναμιν χωροφυλακῆς καί ἀστυνομίας ἀνάλογον πρός τήν ἐφ’ ὁλοκλήρου τοῦ ἑλληνικοῦ ἐδάφους ὑπάρχουσαν τοιαύτην”.

Ἐνῶ ἡ Ἑλλάδα ἔχει μέχρι σήμερα ἐφαρμόσει μέ συνέπεια τίς παραπάνω διατάξεις, ἡ Τουρκία, παρά τό γεγονός ὅτι ὑποχρεοῦται σύμφωνα μέ τό ἴδιο ἄρθρο νά μή ἐπιτρέπει στά στρατιωτικά της ἀ/φη νά ὑπερίπτανται τοῦ ἐναερίου χώρου τῶν ἐν λόγῳ ἑλληνικῶν νησιῶν, ἔχει ἐπανειλημμένως παραβιάσει καί συνεχίζει νά παραβιάζη τίς σχετικές νομικές της ὑποχρεώσεις.

Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, τό ἴδιο ἄρθρο ἐπιτρέπει στήν Ἑλλάδα νά διατηρῆ συνήθη ἀριθμό καλουμένων γιά τήν στρατιωτική θητεία στρατιωτῶν, οἱ ὁποῖοι δύνανται νά ἐκπαιδεύωνται ἐπί τόπου, καθώς ἐπίσης καί δυνάμεων Χωροφυλακῆς καί Ἀστυνομίας.

Τό καθεστώς τῶν Νήσων τοῦ Ν.Α. Αἰγαίου (Δωδεκάνησα)

Τά Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στήν Ἑλλάδα “κατά πλήρη κυριαρχία” ἀπό τή Σύμβαση Εἰρήνης τῶν Παρισίων, μεταξύ Ἰταλίας καί Συμμάχων, τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1947. Περαιτέρω, οἱ διατάξεις τῆς ἐν λόγω Συνθήκης προβλέπουν τήν ἀποστρατικοποίηση τῶν νήσων αὐτῶν: “Αἱ ἀνωτέρω νῆσοι θά ἀποστρατιωτικοποιηθῶσι καί θά παραμείνωσιν ἀποστρατιωτικοποιημέναι”. Στά Δωδεκάνησα ὑφίστανται ὁρισμένες δυνάμεις ἐθνοφυλακῆς, οἱ ὁποῖες ἔχουν δηλωθῆ σύμφωνα μέ τά προβλεπόμενα ἀπό τίς διατάξεις τῆς συμφωνίας CFE.

Ὅσον ἀφορᾶ στούς τουρκικούς ἰσχυρισμούς γιά ἀποστρατικοποίηση τῶν Δωδεκανήσων, σημειώνεται ὅτι:

• Ἡ Τουρκία δέν ἀποτελεῖ συμβαλλόμενο μέρος σέ αὐτήν τήν Συνθήκη τοῦ 1947, ἡ ὁποία, ἑπομένως, ἀποτελεῖ “res inter alios acta” γι’ αὐτήν, δηλαδή ζήτημα πού ἀφορᾶ ἄλλα κράτη. Σύμφωνα μάλιστα μέ τό ἄρθρο 34 τῆς Συνθήκης τῆς Βιέννης γιά τό Δίκαιο τῶν Συνθηκῶν, “μία συνθήκη δέν δημιουργεῖ ὑποχρεώσεις ἤ δικαιώματα γιά τρίτες χῶρες” ἐκτός τῶν συμβαλλομένων.

• Ἡ πρόβλεψη περί ἀποστρατικοποίησης τῶν Δωδεκανήσων ἔγινε μετά ἀπό ἀποφασιστική παρέμβαση τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης καί ἀπηχεῖ τίς πολιτικές σκοπιμότητες τῆς Μόσχας ἐκείνη τήν χρονική περίοδο. Θά πρέπη ὡστόσο νά ἐπισημανθῆ ὅτι τά καθεστῶτα ἀποστρατικοποίησης ἔχασαν τό λόγο ὕπαρξής τους μέ τήν δημιουργία τῶν συνασπισμῶν τοῦ ΝΑΤΟ καί τοῦ Συμφώνου τῆς Βαρσοβίας, ὡς ἀσύμβατα μέ τήν συμμετοχή χωρῶν σέ στρατιωτικούς συνασπισμούς. Στό πλαίσιο αὐτό, τό καθεστώς τῆς ἀποστρατικοποίησης ἔπαψε νά ἐφαρμόζεται γιά τά ἰταλικά νησιά Panteleria, Lampedusa, Lampione καί Linosa, καθώς καί γιά τή Δ. Γερμανία ἀπό τή μία πλευρά, καί τή Βουλγαρία, Ρουμανία, Ἀν. Γερμανία, Οὑγγαρία καί Φινλανδία ἀπό τήν ἄλλη πλευρά».

Στίς 20/8/20 δημοσιεύθηκε ἐνδιαφέρον ἄρθρο στήν ἐφημερίδα ΕΣΤΙΑ τοῦ κ. Μανώλη Κοτάκη μέ τίτλο «Οὐδέτερη ζώνη 28 νησιά τοῦ Αἰγαίου», στό ὁποῖο παρατίθενται πληροφορίες ἀπό ὑψηλόβαθμο μέλος τοῦ Κογκρέσσου τῶν ΗΠΑ, ὅπου μεταξύ τῶν ἄλλων ἀναφέρεται ὅτι: «κυοφορεῖται μιά Συμφωνία «Εἰρήνης» μεταξύ Ἑλλάδος – Τουρκίας, μέ τήν ὁποία ἡ Ἑλλάς θά κληθεῖ:

1. Νά ἐγκαταλείψει ρητῶς μέ διεθνῆ συνθήκη τό δικαίωμά της γιά ἐπέκταση τῶν χωρικῶν της ὑδάτων στά 12 μίλια στό Αἰγαῖο…

2. Θά κληθεῖ μέ διμερῆ συμφωνία ἤ διαιτησία νά ἀποσύρει τά στρατεύματά της ἀπό τά νησιά τοῦ Αἰγαίου μέ ταυτόχρονη ὑποχώρηση καί τῆς Τρίτης Στρατιᾶς ἀπό τήν Σμύρνη στά ἐγγύτερα τῆς τουρκικῆς ἐνδοχώρας.

Στόχος… ἡ δημιουργία μιᾶς «οὐδέτερης ζώνης» δυτικά τῶν 28 ἀφοπλισμένων ὑποτίθεται νησιῶν μας. Οὐδέτερης γιά τήν ἐξυπηρέτηση τῆς διεθνοῦς ναυσιπλοΐας μεταξύ Σουέζ καί Δαρδανελλίων. Στήν πρα­γματικότητα, ἄν εἶναι ἀκριβῆ ὅσα μᾶς μεταφέρονται, τό Αἰγαῖο δέν συνιστᾶ ἁπλῶς ἑλληνο-τουρκική διαφορά. Ἀποτελεῖ πρωτίστως διεθνές γεωπολιτικό ζήτημα ἐντασσόμενο στήν μάχη γιά τήν διαμόρφωση νέων παγκόσμιων συσχετισμῶν.

… ὑπάρχουν καί ἄλλα ντοκουμέντα πού δείχνουν πώς ἡ κυβέρνηση Σημίτη συζητοῦσε εὐθέως τόν ἀφοπλισμό τῶν νησιῶν τοῦ Αἰγαίου…

Ἀκόμη καί Ὀρθόδοξοι ἐκκλησιαστικοί ἡγέτες πού ἔδειξαν συμπάθεια στόν Ἀμερικανό Πρόεδρο (Ντόναλτ Τράμπ), ποντάροντας στό σενάριο αὐτό, τώρα ἐκτίθενται ἀνοικτά ὑπέρ τοῦ Μπάιντεν παριστάμενοι στό Συνέδριο τῶν Δημοκρατικῶν… Ἄν δημιουργηθεῖ οὐδέτερη ζώνη στό Αἰγαῖο καί κατασκευαστεῖ τό νέο κανάλι τῆς Κωνσταντινούπολης, μέ τό ὁποῖο παρακάμπτεται ἡ Συνθήκη τοῦ Μοντρέ, τά ἀμερικανικά πλοῖα ἐμπορικά καί πολεμικά θά φθάνουν στήν Μαύρη Θάλασσα. Ἐξ οὗ καί οἱ ΗΠΑ διεκδικοῦν τόν στρατηγικό λιμένα τῆς Ἀλεξανδρούπολης. Θέλουν νά κλείσουν πάλι τόν Πούτιν, ὁ ὁποῖος ἔφθασε στήν Μέση Ἀνατολή τήν αὐλή του. Τό αἰώνιο ζήτημα ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Καποδίστρια. Ἡ Ἑλλάδα ἔκανε ἤδη μιά τεράστια ἀβαρία πρός τήν Δύση μέ τήν Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν ἐντάσσοντας τήν βάση Bonsteel στό ΝΑΤΟ» καί καταλήγει τό δημοσίευμα σημειώνοντας ὅτι «Τώρα τί; Γιά νά ἀνακοπεῖ ἡ περαιτέρω ρωσσική κάθοδος στήν Μεσόγειο καί τήν Μέση Ἀνατολή θά πρέπει νά δεχθοῦ­με νά γίνει γκρίζο τό Καστελλόρριζο, οὐδέτερο τό Αἰγαῖο –ὅπως προέβλεψε ὁ καθηγητής Μάζης τό 1997 σέ ἄλλες συν­θῆ­κες– ἀχνό τό γαλάζιο χρῶμα τῆς κυριαρχίας μας καί νά τεθεῖ σέ κίνδυνο μέ τόν ἀφοπλισμό ἡ ἐδαφική ἀκεραιότητα τῶν νησιῶν-ἀεροπλανοφόρων;».

Βρισκόμαστε σέ ἕνα κρίσιμο καί ὁριακό σημεῖο τῆς ἱστορίας, ὅπου κέντρα πολιτικά, οἰκονομικά, ἰδεολογίες βρίσκονται σέ σύγκρουση, μέ ἀποτέλεσμα νά ἐπαναχαράσσωνται οἱ γραμμές στούς διεθνεῖς χάρτες.

Σύμφωνα μέ τούς σχεδιασμούς τῶν Η.Π.Α. οἱ περιοχές τοῦ Αἰγαίου, τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου καί τῆς βορείου Ἑλλάδος θά ἀποτελέσουν στό ἄμεσο μέλλον τούς ἐνεργειακούς κόμβους γιά τήν κάλυψη τῶν ἐνεργειακῶν ἀναγκῶν τῆς Εὐρώπης, ἀφοῦ οἱ Η.Π.Α. δέν θέλουν τήν ἐξάρτηση τῆς Εὐρώπης ἀπό τό πετρέλαιο καί τό φυσικό ἀέριο τῆς Ρωσίας. Γιά τόν λόγο αὐτό, ἐάν πάρουμε ὡς βασικό ἄξονα τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῶν Η.Π.Α., ἀφενός τόν ἔλεγχο τῶν ἐνεργειακῶν πηγῶν πετρελαίου καί φυσικοῦ ἀερίου καί τήν ἀσφάλεια τῶν ἐνεργειακῶν ἀγωγῶν, ἀφετέρου τόν περιορισμό τῆς Ρωσίας, μίας ὀρθόδοξης χώρας ἀνταγωνίστριας τόσο σέ πολιτικο-οικονομικό ὅσο καί πολιτισμικό ἐπίπεδο, στόν γεωγραφικό της χῶρο, ἀναδεικνύουν τόν ρόλο τοῦ Αἰγαίου, τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου, ἀλλά καί τῆς βορείου Ἑλλάδος ὡς ὁδούς τεράστιας στρατηγικῆς καί οἰκονομικῆς σπουδαιότητας.

Γιά αὐτό καί ὁ κ. Κοτάκης ἀναφέρει στό ἄρθρο του ὅτι «τό Αἰγαῖο δέν συνιστᾶ ἁπλῶς ἑλληνο-τουρκική διαφορά. Ἀποτελεῖ πρωτίστως διεθνές γεωπολιτικό ζήτημα ἐντασσόμενο στήν μάχη γιά τήν διαμόρφωση νέων παγκόσμιων συσχετισμῶν». Ἔτσι ὁ ἔλεγχος τοῦ Αἰγαίου ἀποτελεῖ πρωταρχικό στόχο τῆς στρατιωτικῆς συμμαχίας τοῦ ΝΑΤΟ, ἕνας ἔλεγχος ὁ ὁποῖος θά ἔχη ὡς ἐπακόλουθο τόν περιορισμό τῶν ἑλληνικῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων στά νησιά Αἰγαίου, τήν στιγμή μάλιστα πού ὄχι μόνον θά ἐλέγχη τούς ἐνεργαιακούς ἀγωγούς, ἀλλά καί τήν περιοχή πού διαθέτει τεράστια κοιτάσματα φυσικοῦ ἀερίου. Ἔτσι μήπως ἕνα πολεμικὸ ἐπεισόδιο προσχεδιασμένο ἤ μὴ θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτελέση τὴν κατάλληλη ἀφορμὴ νὰ σύρουν τὴν Πατρίδα μας σὲ μία συμφωνία «Εἰρήνης» καὶ στὴν ἀποστρατικοποίηση τῶν ἑλληνικῶν νησιῶν;

Ὁ Κώστας Καραμανλής στήν πρόσφατη ὁμιλία του στό Μέγαρο Μουσικῆς, ἀναφερόμενος στήν ἑλληνική ἐξωτερική πολιτική, σημείωσε ὅτι «Μέ ἐκπτώσεις σέ θέματα ἐθνικῆς κυριαρχίας δέν ἐξαγοράζεται ἡ εἰρήνη. Τό ἀντίθετο. Οἱ ἐκπτώσεις τέτοιου εἴδους ἁπλῶς μεγαλώνουν τήν βουλιμία καί ἐντείνουν τίς ἡγεμονικές ἐπιδιώξεις καί τόν ἐπεκτατισμό τῶν γειτόνων…», ἐπιβαιώνοντας ἔτσι ὅτι πράγματι «κυοφορεῖται μιά Συμφωνία «Εἰρήνης» μεταξύ Ἑλλάδος – Τουρκίας», ἡ ὁποία θά ἔχη σάν προϋπόθεσή της τήν ἀποστρατικοποίηση τῶν ἑλληνικῶν νησιῶν, πάγιο αἴτημα τῆς τουρκικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Ὅμως τό ἰδιαίτερα ἀνησυχητικό γιά τά ἑλληνικά συμφέροντα εἶναι ὅτι γιά τούς σχεδιασμούς τῶν Η.Π.Α. καί τοῦ ΝΑΤΟ ἡ Τουρκία λειτουργεῖ ὡς ἐντολοδόχος τους, ἀφοῦ οἱ δύο χῶρες μοιράζονται πολλά κοινά συμφέροντα στήν περιοχή, γιά αὐτό καί ἔχει ἀναδειχθῆ ἡ Τουρκία σέ περιφερειακή δύναμη, λόγῳ ἀκριβῶς τῆς ἰδιαίτερα ὑψηλῆς στρατηγικῆς ἀξίας αὐτῆς τῆς χώρας. Μίας στρατηγικῆς ἀξίας, πού ἀπορρέει ἀπό τήν κομβική γεωγραφική της θέση τόσο τήν θέση τῶν Στενῶν τοῦ Βοσπόρου ὅσο καί τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἡ ὁποία τῆς δίνει τήν δυνατότητα νά συνδιαλέγεται καί μέ τίς δύο ὑπερδυνάμεις τίς Η.Π.Α. καί τήν Ρωσία ταυτόχρονα. Μία θέση πού δίνει τήν δυνατότητα στήν Τουρκία ἤ νά κρατήση τό ΝΑΤΟ μακριά ἀπό τήν Ρωσία ἤ νά ἐπιτρέψη τήν κλιμάκωση τῆς ἔντασης στὴν Οὐκρανία, ἐπιτρέποντας σέ περισσότερες ναυτικές μονάδες τοῦ ΝΑΤΟ νά διέλθουν τά Στενά καί νά πλεύσουν στίς οὐκρανικές ἀκτές ἤ ὅπου ἀλλοῦ.

Ὁ πρώην ὑπουργός ἐξωτερικῶν τῆς Τουρκίας κ. Ἀχμέτ Νταβούτογλου καί βασικός συντελεστής τῆς σημερινῆς πραγματικότητας τῆς χώρας του σέ δηλώσεις ἔχει ἀναφέρει ὅτι «Κοινωνίες μέ ριζικά ἀποδυναμωμένη καί φθαρμένη ἐθνική συνείδηση, δέν ἔχουν πεδίο στρατηγικῆς λογικῆς, θέτουν σέ κίνδυνο τήν ἱστορική τους ὕπαρξη, περιθωριοποιοῦνται στήν διεθνῆ σκακιέρα». Αὐτήν τήν περιθωριοποίηση καί κίνδυνο βιώνει σήμερα ἡ Πατρίδα μας, λόγῳ τῆς ἀποδυναμωμένης καί φθαρμένης πολιτισμικῆς καί ἐθνικῆς συνείδησης, τόσο τῶν ἐξουσιαστῶν, ὅσο καί τῶν ἐξουσιαζόμενων στήν Χώρα, μέ ἐπακόλουθο ἴσως καί τόν περιορισμό τῶν ἑλληνικῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων σέ σημεῖα τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας. Μίας ἐξαχρειωμένης συν­είδησης πού καλλιεργήθηκε ἀπό μία συνειδητή πολιτική σχεδιασμένης ὑποτέλειας καί ἐξυπηρέτησης συμφερόντων πού ἀποφασίζονται ἀπό ἐξωθεσμικά κέντρα ἐντός καί ἐκτός Ἑλλάδος καί κυρίως ἀπό τήν «σύμμαχο» Ἀμερική. Ἔτσι, οἱ γείτονές μας ἐπί δεκαετίες διεκδικοῦν καί ἐπιτυγχάνουν βῆμα, βῆμα τίς διεκδικήσεις τους, ἐνῶ ὅλες οἱ ἑλληνικές κυβερνήσεις ὑποχωροῦν ἀντίστοιχα καί οἱ Ἕλληνες τά ἀποδέχονται σιωπηλά καί ἀδιαμαρτύρητα, ὅπως ἡ προδοτική ὑπόθεση τῶν Ἰμίων καί ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν.

Εἶναι ἰδιαίτερα θλιβερό ὅτι στήν σύγχρονη ἑλληνική πραγματικότητα ἡ Ἐκκλησία μένει ἀποῦσα καί ἀμέτοχη στά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει ὁ ἑλληνικός λαός. Ὅπως καμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα δέν λειτούργησε μέ γνώμονα τά ἐθνικά συμφέροντα, ἀλλά ὑπακούει καί ἐξαργυρώνει τίς προσταγές τῶν κυρίαρχων δυνάμεων, κατ’ ἀνάλογο τρόπο καί ἡ Ἐκκλησία σήμερα μένει ἀποῦσα ἀκόμα καί τοῦ καταγγελτικοῦ λόγου σέ ἀποφάσεις τοῦ πολιτικοῦ κόσμου. Ἀποφάσεις πού ἀμφισβητοῦν τήν ἐθνική ἀκεραιότητα, ὅπως ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν ἤ ἀλλοιώνουν καθοριστικά τήν ἐθνική συνείδηση τοῦ λαοῦ ἤ διαλύουν ἀνεπανόρθωτα τόν πολιτισμικό καί κοινωνικό ἱστό τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Τήν στιγμή πού σέ ἄλλες ἱστορικὲς περιόδους ἡ Ἐκκλησία πρωτοστατοῦ­σε στό νά μή χαθῆ τό παραμικρό ἀπό τά ἱερά καί πολύτιμα τοῦ Γένους μας.

Πρέπει νά καταλάβουμε ὅτι οἱ ἐξωτερικές σχέσεις μίας χώρας δέν διαμορφώνονται ἀπό τίς προσωπικές προτιμήσεις τῶν πολιτικῶν τῶν μεγάλων δυνάμεων εἴτε τοῦ κ. Μπάινταν εἴτε τοῦ κ. Μακρόν, ἀλλά ἀπό τά στενά νοούμενα ἐθνικά συμφέροντα τῆς χώρας τους. Ἔτσι, στήν προκείμενη περίπτωση τά ἀμερικανικά ἐθνικά συμφέροντα δέν μπορεῖ παρά νά συνεχίσουν νά εὐνοοῦν τήν Τουρκία καί ἔτσι νά βρίσκωνται σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τά ἐθνικά συμφέροντα τῆς Ἑλλάδος. Ποιός ἆραγε θά βοηθήση τήν Ἑλλάδα σέ περίπτωση ἀπειλῆς στρεφόμενης κατά τῶν νησιῶν της ἤ ὁποιουδήποτε ἄλλου μέρους τῆς ἐπικράτειάς της, τήν στιγμή πού ἡ Τουρκία τήν ἀπειλεῖ μέ πόλεμο σέ περίπτωση πού ἀσκήση τό νόμιμο καί κυρίαρχο δικαίωμα τῆς ἐπέκτασης τῶν 12 μιλίων στό Αἰγαῖο; Μήπως οἱ ἀμερικανικές βάσεις θά προστατεύσουν τά κυρίαρχα δικαιώματα τῆς Ἑλλάδος;

Γιά αὐτό ἄν μποροῦμε νά ἔχουμε κάποιους δυνητικούς φίλους, γιά τούς δικούς τους λόγους καί γιά τά δικά τους συμφέροντα, αὐτοί δέν βρίσκονται στήν Δύση, ἤ μόνον στήν Δύση, ἀλλά καί στήν Ἀνατολή καί παντοῦ, ὅπου μία πολυδιάστατη ἐξωτερική πολιτική θά μποροῦ­σε νά δημιουργήση στερεά θεμέλια συνεργασίας καί ἀμοιβαίας ἀλληλοβοηθείας. Καί ὄχι βέβαια μίας ἐξωτερικῆς πολιτικῆς πού νά ἐκθέτη τήν Χώρα σέ τεράστιους κινδύνους, ὅπως ἡ πρόσφατη παράδοση ὅπλων στό ναζιστικό καθεστώς τῆς Οὐκρανίας ἤ ἡ κατάσχεση ἰρανικοῦ πετρελαίου πού μεταφερόταν ἀπό ρωσικό δεξαμενόπλοιο στά ἀνοικτά τῆς Εὐβοίας.

Previous Article

Στα τέλη Αύγουστου η θερμή έκρηξη με τους Τούρκους

Next Article

Ἴδια ἡ «χορογραφία», ἴδια καί τά «μπαλλέτα» σέ Ἑλλάδα καί Οὐκρανία!