ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Share:

ΚΥΡΙΑΚΗ E΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2022
Ἀπόστολος: Ἑβρ. θ΄ 11 – 14
Εὐαγγέλιον: Μᾶρκ. ι΄ 32 – 45
Ἦχος: α΄.- Ἑωθινόν: Θ΄
ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

«Δύνασθε πιεῖν
τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω,

καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι
βαπτισθῆναι;» (Μᾶρκ. Ι΄ 38).

Τὸ φιλόδοξον αἴτημα

Δύο ἐκ τῶν δώδεκα μαθητῶν τοῦ Κυρίου, ἀδελφοὶ κατὰ σάρκα, πλησιάζουν τὸν Διδάσκαλόν των καὶ τὸν παρακαλοῦν «θέλο­μεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν»! Ὁ Κύριος, ἀνθρωπίνως φερόμενος, τοὺς ἐρωτᾷ ποῖον εἶναι τὸ αἴτημά τους, καὶ οὗτοι σπεύδουν νὰ τὸ ἐκθέσουν˙ «δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου»! Ὁ Κύριος, βλέπων ὅτι τοῦτο τὸ αἴτημα ἠνώχλησε τοὺς ὑπολοίπους μαθητὰς καὶ ἠγανάκτησαν, ἀπαντᾷ κατ’ ἀρχὴν κάπως ἀποτόμως! «Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε»! «Δὲν ξέρετε τί λέτε καὶ τί ζητεῖτε»! Ἐν συνεχείᾳ τοὺς θέτει ἓν ἐρώτημα, διὰ τοῦ ὁποίου, τοὺς δίδει νὰ ἀντιληφθοῦν ποῦ ἔκαναν τὸ λάθος καὶ διατί παρελογίζοντο! «Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι;» (Μᾶρκ. Ι΄ 38)

Μὴ ἔχοντες αἴσθησιν τοῦ λάθους των, οἱ δύο μαθηταὶ συνεχίζουν ἐπιμένοντες εἰς τὸ αἴτημά τους, καὶ διαβεβαιοῦσι τὸν Διδάσκαλον, ὅτι εἶναι πρόθυμοι νὰ πίουν τὸ ποτήριον, τὸ ὁποῖον θὰ πίῃ καὶ Ἐκεῖνος, ἀλλὰ καὶ τὸ βάπτισμα τὸ ὁποῖον μέλλει νὰ βαπτισθῇ, νὰ βαπτισθοῦν καὶ οὗτοι! Τότε ὁ Χριστὸς προλέγει καὶ διευκρινίζει εἰς τούτους ὅτι, ναὶ μὲν θὰ πίουν τὸ πικρὸν ποτήριον τῶν θλίψεων καὶ τῆς ὀδύνης, καὶ μέλλουν νὰ «βαπτισθῶσιν» εἰς τὸ βάπτισμα τοῦ μαρτυρίου καὶ τοῦ αἵματος ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ «τὸ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ᾿ οἷς ἡτοίμασται» (Μᾶρκ. Ι΄ 40).

Εἶναι φανερόν, ὅτι οἱ δύο οὗτοι μαθηταί, «ὁραματίζονται» τὸν Διδάσκαλόν των, ὡς κοσμικὸν ἄρχοντα καὶ Βασιλέα καὶ σωτῆρα τοῦ Ἑβραϊκοῦ λαοῦ! – Τοιαύτην, ἄλλωστε, αἴσθησιν εἶχον καὶ οἱ πλεῖ­στοι ἐκ τῶν ὅσων ἐτίμων καὶ ἐδόξαζον τὸν Κύριον, ὡς τοῦτο συν­έβη καὶ κατὰ τὴν θριαμβευτικὴν εἴσοδον τοῦ Ἰησοῦ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ὅταν εἰσῆλθεν ἐπὶ πώλου ὄνου καθήμενος, δοξαζόμενος ὡς ὁ μέλλων βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ! «ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν  ὀνόματι Κυρίου, ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ» (Ἰωάν. ΙΒ΄ 13).– Διεκδικοῦν τὰς ὡς ἄνω τιμητικὰς θέσεις διὰ λόγους φιλοδοξίας. Τὴν τοιαύτην ἄποψιν ἔχουν καὶ οἱ ὑπόλοιποι μαθηταί, διὰ τοῦτο ἄλλωστε καὶ ἠνωχλήθησαν!

Αἱ θέσεις πλησίον τοῦ Κυρίου καὶ αἱ πρωτοκαθεδρίαι!

Ὁ Διδάσκαλος σπεύδει νὰ ταπεινώσῃ τοὺς μαθητάς Του καὶ δείξη εἰς τούτους τὴν ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων τιμῶν καὶ πρωτοκαθεδριῶν! Ἐκθέτει εἰς τούτους ἀφ’ ἑνός, ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι νομίζουν ὅτι κυβερνοῦν τὰ ἔθνη, καὶ τὴν σκληρότητα καὶ βαρύτητα διὰ τῶν ὁποίων ἐπιδιώκουν νὰ καταδυναστεύσουν ταῦτα˙ «οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν»! Ἀφ’ ἑτέρου, ὅμως, καταδεικνύει καὶ ὑπογραμμίζει τήν, ποίου εἴδους, ἐξουσίαν θὰ πρέπῃ νὰ ἀσκήσουν οἱ μαθηταί Του, ὅταν θὰ κληθοῦν εἰς τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου! Ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, διὰ τῆς ὁποίας θὰ εὐαγγελίζουν τὰ ἔθνη, θὰ καθιστᾷ τούτους ὡς ἔχοντας ἐξουσίαν! Πλὴν ὅμως, ἡ τοιαύτη ἐξουσία θὰ πρέπῃ νὰ ἐκφράζεται δι’ ἐντελῶς διαφορετικῶν τρόπων καὶ μέσων, συγκριτικῶς πρὸς τὰς κοσμικὰς ἐξουσίας καὶ δυναστείας! «Οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος»! Τοιαύτην «ἐξουσίαν» καλοῦνται νὰ ἀσκήσουν! Τὴν «ἐξουσίαν» ἡ ὁποία, ἀντί σκήπτρων καὶ ὅπλων καὶ δυνάμεως, θὰ ἀσκηθῇ διὰ τοῦ Λόγου τῆς Ἀληθείας, καὶ ἀντὶ βασιλικῶν θρόνων θὰ ἐγγυᾶται φυλακίσεις καὶ ταλαιπωρίας καὶ μαρτύριον καὶ θάνατον!

Αὗται εἶναι αἱ τιμητικαὶ θέσεις πλησίον τοῦ Παμβασιλέως Χριστοῦ καὶ εἰς τοιαύτας θέσεις καλεῖ ὁ Ἴδιος ὅσους θέλουν νὰ τὰς καταλάβουν! Θρόνος τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ μέλλει νὰ εἶναι ὁ ὀδυνηρὸς Σταυρὸς καὶ τὰ φρικτὰ πάθη! Συνεπῶς, θρόνοι διὰ τοὺς ἐπιδόξους πρώτους, πλησίον Αὐτοῦ, εἶναι ἀντιστοίχως, οἱ ὀδυνηροὶ καὶ μαρτυρικοὶ θάνατοι! Αἱ τοιαῦται τιμητικαὶ θέσεις, δὲν περιβάλλονται διὰ δόξης καὶ ἀνθρωπίνων τιμῶν, ἀλλὰ ἀντιθέτως, διὰ ὕβρεων καὶ φυλακίσεων καὶ ξυλοδαρμῶν καὶ παντοίων ἄλλων σωματικῶν κακώσεων! Ἐπὶ πλέον δέ, τὰς τοιαύτας θέσεις, διεξεδίκησαν καὶ διεκδικοῦν ἅπαντες ὅσοι ἔσπευσαν καὶ σπεύδουν νὰ θυσιάσουν καὶ θυσιασθοῦν διὰ τήν, πρὸς τὸν Κύριον, ἀγάπην των! Διὰ τοῦτο καὶ προσέθεσεν ὁ Κύριος, «Τὸ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ᾿ οἷς ἡτοίμασται»! Δηλαδή, «αἱ τοιαῦται τιμητικαὶ θέσεις, δὲν δίδονται ἀπὸ ἐμὲ εἰς ὅσους τὰς ζητοῦν, ἀλλὰ εἰς ὅσους κρίνει ἡ δικαιοκρισία τοῦ Πατρός μου»!

Ποῖοι εἶναι, οἱ μέλλοντες καθεσθῆναι

«ἐκ δεξιῶν καὶ ἐξ εὐωνύμων» τοῦ Κυρίου;

Βεβαίως, δὲν θέτομεν τὸ τοιοῦτον ἐρώτημα, προκειμένου νὰ προηγηθῶμεν τῆς Θείας κρίσεως (ὁ Θεὸς φυλάξοι!) Ὅμως, ἂς ἐνθυμηθῶμεν τοὺς Λόγους τοῦ Δεσπότου, πρὸς τὸν Πέτρον, ὅταν ἐκεῖνος τὸν ἠρώτησεν, «ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν;» Ὁ Κύριος, λοιπόν, ἀπήντησεν: «ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ» (Ματθ. ΙΘ΄ 27-28)! Ἰδοὺ τὸ κριτήριον διὰ τὴν κατάληψιν τῶν θέσεων πλησίον τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, κατὰ τὴν Δευτέραν Αὐτοῦ παρουσίαν! Οἱ ἀκολουθήσαντες τὸν Κύριον καὶ τὸν Θεῖον Λόγον Του, καὶ οἱ θυσιάσαντες τὰ ἐγκόσμια καὶ φθαρτά, χάριν τῶν αἰωνίων καὶ ἀφθάρτων, καὶ οἱ θυσιασθέντες δι’ Αὐτόν! Οὗτοι θὰ καθίσουν εἰς τὰς τιμητικὰς θέσεις, «ἐν τῇ δόξῃ Αὐτοῦ»!

Εἰς τούτους τοὺς προαναφερθέντας, δὲν συγκαταλέγονται μόνοι οἱ Θεῖοι Ἀπόστολοι, – οἱ ὄντως θυσιάσαντες τὰ πάντα ὑπὲρ Αὐτοῦ καὶ θυσιασθέντες δι’ Αὐτόν, – ἀλλὰ καὶ πλήθη Ἁγίων Μαρτύρων καὶ Πατέρων καὶ Ὁσίων! Εἶναι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ γνωστοὶ καὶ ἄγνωστοι, οἱ ὁποῖοι ὑπέστησαν τοὺς ἰδίους κόπους καὶ τὰς ἰδίας στερήσεις καὶ τὰ ἴδια μαρτύρια, διὰ τὸν ἠγαπημένον των Ἰησοῦν!

Τὸ καθοριστικὸν ἐρώτημα!

Κλείοντες τὸ παρόν, ὑποχρεούμεθα ἐκ τῶν ὡς ἄνω λεχθέντων, νὰ ἐρωτήσωμεν ἑαυτούς! Ἡμεῖς, τίνας θυσίας, καὶ τίνας κόπους καὶ κακοπαθείας, καὶ πόσας καταφρονήσεις κοσμικῶν καὶ φθαρτῶν καὶ ἁμαρτωλῶν, θὰ ἔχωμεν νὰ ἐπιδείξωμεν κατ’ἐκείνην τὴν ἡμέραν τὴν μεγάλην καὶ ἐπιφανῆ; Μήπως ἠκυρώσαμεν τὴν ὑποδειχθεῖσαν ὑπὸ τοῦ Κυρίου σωτήριον ὁδὸν καὶ ἐπελέξαμεν νὰ βαδίσωμεν «ὁδοὺς ἀλλοτρίας» καὶ καταστροφικάς; Μήπως, ἔτι χειρότερον, διεστρέψαμεν τὰς Κυριακὰς ὑποδείξεις καὶ ἠτιμάσαμεν τὸν Θεῖον Νόμον καὶ παρεβλέψαμεν ἐκεῖνο τὸ «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην  ὑμῖν»; Εἴθε ὁ Κριτὴς νὰ δείξῃ εἰς ἡμᾶς τὸν ἄπειρον Αὐτοῦ οἶκτον καὶ τὴν Αὐτοῦ συγκατάβασιν, καὶ συγκαταλέξει ἡμᾶς ἔστω καὶ ἐσχάτους, εἰς τὴν Ἁγίαν ποίμνην Αὐτοῦ! Ἀμήν.

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

Ἱεροκήρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Previous Article

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Next Article

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ