ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Share:

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
3 ΙΟΥΛΙΟΥ 2022
Ἀπόστολος: Ρωμ. ε΄ 1-10
Εὐαγγέλιον: Ματθ. στ΄ 22-33
Ἦχος: β΄.- Ἑωθινόν: Γ΄
ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

«Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν

καὶ μαμωνᾷ» (Ματθ. ΣΤ΄ 24)

Δουλειά καί… ἐργασία!

Δύο λέξεις αἱ ὁποῖαι κατὰ τὴν γνώμην τῶν περισσοτέρων, σημαίνουν τὸ ἴδιον πρᾶγμα! Δουλειά καὶ ἐργασία, εἶναι ἐκεῖναι αἱ λέξεις, διὰ τῶν ὁποίων δεικνύομεν τὸν τρόπον διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιβιοῦμεν καὶ πορευόμεθα εἰς τὴν ζωὴν ταύτην. «Ποῦ δουλεύεις;», ἤ, «ποῦ ἐργάζεσαι;», εἶναι αἱ συνήθεις ἐρωτήσεις, διὰ τῶν ὁποίων ἐπιδιώκομεν νὰ μάθωμεν, τὸ ἐπάγγελμα ἢ τὴν δραστηριότητα κάποιου, διὰ τῶν ὁποίων ἐξοικονομεῖ τὰ «πρὸς τὸ ζῆν» καὶ δύναται νὰ «κινῇται» εἰς τὸν κόσμον τοῦτον!

Ἐάν, ὅμως, προσέξωμεν καλύτερον τοὺς δύο ἀνωτέρω λεκτικοὺς ὅρους, θὰ ἀντιληφθῶμεν ὅτι αἱ ἔννοιαι καὶ ἡ σημασία των εἶναι ἐκ διαμέτρου ἀντίθετοι! Ἀσφαλῶς καὶ αἱ δύο ὡς ἄνω λέξεις ἐννοοῦν χειρωνακτικήν ἢ διανοητικήν ἢ οἵανδήποτε ἄλλην ἀπασχόλησιν, ὅμως, ἡ μὲν πρώτη λέξις, ἑρμηνεύεται ὡς καταναγκαστικὴ ἐργασία, ὡς δουλεία καὶ καταπίεσις, ἐνῶ ἡ δευτέρα μαρτυρεῖ τὴν ἀπασχόλησιν ἐκείνην ἥτις γίνεται ἐλευθέρως καὶ ἄνευ τινος πιέσεως καὶ βίας! Οὕτω, διὰ τὴν «δουλειά», ὁ καθεὶς ἀντιλαμβάνεται ὅτι προέρχεται αὕτη ἐκ τῆς δουλείας, δηλαδὴ τῆς ὑποχρεωτικῆς καὶ καταναγκαστικῆς ἐργασίας, ἐνῶ ἡ «ἐργασία», εἶναι ἡ ἐπιλεγμένη ἀπασχόλησις, διὰ τῆς ὁποίας ὁ ἄνθρωπος πορεύεται καὶ διάγει τὸν παρόντα βίον!

Ταύτην, ἄλλωστε, τὴν ἐντολὴν εἶχε λάβει παρὰ τοῦ Δημιουργοῦ του, ὅταν Οὗτος τὸν ἐδημιούργησε καὶ τὸν ἔβαλεν, ὡς ἄρχοντα καὶ βασιλέα ἐπὶ τῆς κτίσεως, ἐκεῖ εἰς τὸν Παράδεισον τῆς τρυφῆς! «Καὶ ἔλαβε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε, καὶ ἔθετο αὐτὸν ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς τρυφῆς, ἐργάζεσθαι αὐτὸν καὶ φυλάσσειν» (Γέν. Β΄ 15). Συνεπῶς, ἡ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν ἄνθρωπο, δὲν ἦτο νὰ δουλεύῃ καὶ ὡς δοῦλος νὰ ὑπηρετῇ τὴν γῆν, ἀλλὰ νὰ ἐργάζεται καὶ νὰ μὴ ἀργῇ! Θὰ πρέπῃ δὲ ἐν προκειμένῳ νὰ διευκρινήσωμεν, ὅτι ἀφ’ ἧς στιγμῆς ὁ ἄνθρωπος ἡμάρτησε καὶ ἔγινε δοῦλος τῆς ἁμαρτίας, ἡ φύσις, – κατ’ ἐντολὴν τοῦ Κυρίου, – ἐπανεστάτησεν ἐναντίον του καὶ τὸν ὑπεχρέωσεν ἔκτοτε, νὰ τὴν δουλεύῃ μετὰ κόπου καὶ ἱδρῶτος, προκειμένου νὰ τρώγῃ τὸν ἄρτον του καὶ νὰ συντηρῇται εἰς τὴν ζωήν! «Ἐπικατάρατος ἡ γῆ ἐν λύπαις φαγῇ αὐτήν… ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τὸν ἄρτον σου» (Γέν. Γ΄ 17-19)!

Δοῦλοι τοῦ Θεοῦ!

Εἶναι ἡ τιμητικὴ ἰδιότητά μας! Εἶναι, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐζήτησεν ὁ Ἄσωτος υἱὸς ἀπὸ τὸν εὔσπλαγχνον Πατέρα του, ὅταν οὗτος ἐπέστρεψεν «ἐν δάκρυσι μετανοίας» εἰς τὴν πατρικὴν οἰκίαν: «οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου» (Λουκ. ΙΕ΄ 19)! Εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπιθυμοῦσι καὶ «ὀνειρεύονται» ἅπαντες οἱ ἀγαπήσαντες τὸν Δεσπότην Χριστόν, καὶ ἀγωνιζόμενοι εἰς τὸν Νόμον καὶ τὰς Θείας Αὐτοῦ ἐντολάς, ὥστε νὰ ἀκούσουν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἀνταποδόσεως, ἐκείνην τὴν γλυκυτάτην φράσιν τοῦ Κυρίου, «εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου» (Ματθ. ΚΕ΄ 21)! Εἶναι, τέλος, ἐκείνη ἡ ἰδιότης ἡμῶν τὴν ὁποίαν, ὁ Κύριός μας, ἀφ’ ἑνὸς ἀρνεῖται, λέγων, «οὐκέτι ὑμᾶς λέγω δούλους, ὑμᾶς δὲ εἴρηκα φίλους, ὅτι πάντα ἃ ἤκουσα παρὰ τοῦ πατρός μου ἐγνώρισα ὑμῖν» (Ἰωάν. ΙΕ΄ 15), ἀλλά, ἀφ’ ἑτέρου, συνιστᾷ εἰς ἡμᾶς, τοιουτοτρόπως νὰ θεωρῶμεν ἀλλὰ καὶ νὰ ἀποκαλῶμεν τοὺς ἑαυτοὺς ἡμῶν˙ δούλους ἀχρείους καὶ ἐλαχίστους «οὕτω καὶ ὑμεῖς, ὅταν ποιήσητε πάντα τὰ διαταχθέντα ὑμῖν, λέγετε ὅτι δοῦλοι ἀχρεῖοί ἐσμεν, ὅτι ὃ ὠφείλομεν ποιῆσαι πεποιήκαμεν» (Λουκ. ΙΖ΄ 10)!

Βεβαίως, δὲν «φάσκει καὶ ἀντιφάσκει» ὁ Θεάνθρωπος, ἀλλά, ἡ μὲν θεία Ἀγάπη Αὐτοῦ, μᾶς βλέπει ὡς Υἱοὺς καὶ κληρονόμους τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, – ὥσπερ καὶ τὸν Ἄσωτον, – ἡμεῖς ὅμως, πρὸ τῆς ἀπείρου Θεότητος, καὶ ἔχοντες αἴσθησιν τῆς ἁμαρτωλότητος καὶ μικρότητος καὶ ἀναξιότητός μας, κατανοοῦμεν ὅτι καὶ τὸ «δοῦλοι τοῦ Θεοῦ», πολὺ μᾶς εἶναι!

Δοῦλοι τοῦ Θεοῦ ἢ δοῦλοι τοῦ μαμωνᾶ;

Κάποτε, συζητῶν μὲ ἕνα μικρὸ παιδὶ μιᾶς χριστιανικῆς οἰκογενείας καὶ γνωρίζων ὅτι εἶχε καὶ τὴν ἀντίστοιχον χριστιανικὴν παιδείαν, τὸ ἠρώτησα: «τί σημαίνει ἡ φράσις, “οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ”» καὶ ἐκεῖνο, μὴ ἔχον τὴν γνῶσιν τῆς λέξεως «μαμωνᾶ», μοῦ ἀπήντησεν ὅτι δὲν πρέπει νὰ θέλωμεν τὸν Θεόν, ἀλλὰ νὰ θέλωμεν καὶ τὸν σατανᾶ! Ἀπήντησα, βεβαίως καὶ διευκρίνησα εἰς τὸν μικρόν, ἀλλὰ καθ’ ἑαυτόν, ἐψέλισα: «Μακάρι νὰ ἦτο αὕτη ἡ ἑρμηνεία! Μακάρι νὰ ἐκαλούμεθα ὑπὸ τοῦ Κυρίου ἵνα ἐπιλέξωμεν μεταξὺ Τούτου καὶ τοῦ τρισκαταράτου δαίμονος! Πόσον ὀλίγοι ἢ καὶ ἐλάχιστοι, θὰ ἐπέλεγον τὴν δευτέραν ὀλεθρίαν ἐπιλογήν»! Ὅμως «μαμωνᾶς» δὲν σημαίνει, διάβολος! «Μαμωνᾶς», σημαίνει, ὅτιδήποτε τὸ ὑλικὸν καὶ γήϊνον, πρωτευόντων, ἀσφαλῶς, τῶν χρημάτων καὶ τοῦ πλούτου!

Πολλάκις, ὁ Διδάσκαλος ἐκάλεσε τοὺς μαθητάς Του, ἀλλὰ καὶ ὅσους ἤθελον ἀκολουθήσει Τοῦτον, – καὶ ἦσαν οὗτοι πάρα πολλοί, – νὰ ἀποστασιοποιηθοῦν ἐκ τῶν χρημάτων καὶ κτημάτων καὶ ὑποστατικῶν, ἀλλ’ ἐλάχιστοι ἦσαν ἐκεῖνοι, οἵτινες ἀπηρνήθησαν τὴν ὕλην καὶ ἐπέλεξαν τὸν Χριστόν! Ἂς ἐνθυμηθῶμεν ἀφ’ ἑνός, τὸν πλούσιον τελώνην Ματθαῖον, ὁ ὁποῖος καταλείψας τὸ τελώνιον «ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ», ἢ τοὺς ἁλιεῖς μαθητάς, οἵτινες, «εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ»! Ἂς ἐνθυμηθῶμεν, ὅμως, ἀφ’ ἑτέρου, καὶ τὸν φιλάργυρον μαθητὴν καὶ προδότην Ἰούδα, ὁ ὁποῖος ἐπώλησε τὸν «Ἀτίμητον», ἀντὶ τριάκοντα ἀργυρίων ἢ τὸν πλούσιον ἐκεῖνον νεανίσκον, ὁ ὁποῖος χάριν τῶν πολλῶν κτημάτων του, ἠρνήθη τὴν τιμητικὴν πρόσκλησιν τὴν ὁποίαν τοῦ προέτεινεν ὁ Κύριος, «ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι. Ἀκούσας δὲ ὁ νεανίσκος τὸν λόγον ἀπῆλθε λυπούμενος· ἦν γὰρ ἔχων κτήματα πολλά» (Ματθ. ΙΘ΄ 21-22)!

Ἀλλά, καὶ ἅπαντες ὅσοι ἠκολούθησαν τὸν Χριστὸν ἀνὰ τοὺς αἰῶνας, ἠρνήθησαν ἐν πρώτοις, κάθε τι τὸ κοσμικὸν καὶ ὑλικὸν καὶ μάταιον, ἀκόμη καὶ αὐτὰς τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου, καὶ τὰς οἰκογενείας, καὶ τοὺς γονεῖς, καὶ τὰς περιουσίας, καὶ αὐτήν, ἀκόμη, τὴν ἰδίαν ζωήν των! Ἂν ἀνατρέξωμεν εἰς τὰ συναξάρια καὶ τὰ μαρτυρολόγια καὶ τοὺς βίους ἁπάντων τῶν Ἁγίων, οὐδεὶς ἡγίασεν, ἐὰν δὲν ἠρνεῖτο τὰ πάντα, χάριν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Τοῦτο, ἀκριβῶς, ζητεῖ ὁ Κύριος καὶ ἀπὸ ἡμᾶς, ὅσοι ἐπελέξαμεν νὰ «ἐπακολουθήσωμεν τοῖς ἴχνεσιν Αὐτοῦ»! Ἂς ἔχωμεν ὑλικὰ ἀγαθά! Τοῦτο δὲν φθείρει οὔτε ἐνοχλεῖ τὴν πνευματικὴν ἡμῶν πορείαν! Οὐχί, ὅμως, ὡς κατέχοντες, – ὡς ὁ ἄφρων ἐκεῖνος πλούσιος, – καὶ οὕτω, εὐκόλως θὰ δυνηθῶμεν νὰ ἀποτάξωμεν τὰ πάντα, ὅταν κληθῶμεν ὑπ’ Αὐτοῦ, εἰς τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον. Ἀμήν.

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

Ἱεροκήρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

  Next Article

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ