ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Share:

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΛΟΥΚΑ
11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2022
Ἀπόστολος: Κολ. γ΄ 4 – 11
Εὐαγγέλιον: Λουκ. ιδ΄ 16-24, Ματθ. κβ΄ 14
Ἦχος: α΄- Ἑωθινόν: Δ΄
ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

«ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης» (Λουκ. ιδ΄ 21).
Ἡ τιμὴ καὶ ἡ ἀτιμία!

Μέγα δεῖπνον, φίλοι μου ἀναγνῶσται, διωργάνωσε καὶ ἡτοίμασεν, ὁ οἰκοδεσπότης τῆς γνωστῆς παραβολῆς. Δεῖπνον πανηγυρικὸν καὶ ἐπίσημον, εἰς τὸ ὁποῖον προσεκάλεσεν ὡς συνδαιτυμόνας, φίλους του ἐπισήμους καὶ ἐπωνύμους, διὰ νὰ τοὺς τιμήσῃ καὶ ἀπολαύσῃ μετ’ αὐτῶν τὴν ἀγάπην, ἥτις, – ἐνόμιζεν, – ὅτι ὑφίστατο ἀναμέσον τούτων καὶ αὐτοῦ! Ὅταν, ὅμως, ἔφθασεν ἡ ὥρα τοῦ δείπνου καὶ τοῦ φαγητοῦ, καὶ ἐνῶ ἦσαν ἕτοιμα τὰ πλούσια ἐδέσματα, οἱ ἐπίσημοι προσκεκλημένοι δὲν παρουσιάζοντο! Ἐπερίμενεν ἀρκετὴν ὥραν, πέραν τῆς καθωρισθείσης, ἀλλ’ οὐδεὶς ἐνεφανίζετο!

Ἠναγκάσθῃ τότε, νὰ ἀποστείλῃ τὸν δοῦλον του εἰς τοὺς προσ­κεκλημένους, νομίζων ὅτι ἴσως ἐλησμόνησαν καὶ «τοὺς ἔφυγεν ἡ ὥρα»! Ὅμως, πρῶτος ὁ δοῦλος καὶ εἰς τὴν συνέχειαν ὁ οἰκοδεσπότης, γίνονται ἀποδέκται μιᾶς ἀχαρακτηρίστου καὶ θρασυτάτης καὶ προσβλητικῆς, «ἀπὸ κοινοῦ», συμπεριφορᾶς τούτων τῶν προσκεκλημένων! Ὁ πρῶτος, προφασίζεται ὅτι δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ συμμετέχῃ εἰς τὸ δεῖπνον, διότι «ἀγρὸν ἠγόρασ(ε), καὶ (εἶχεν) ἀνάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν»! Ὁ δεύτερος, προφασίζεται καὶ οὗτος ψευδῶς, ὅτι «ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά»! Εἰς τὸ αὐτὸ «μῆκος κύμματος», καὶ ἡ σαθρὴ καὶ προσβλητικὴ αἰτιολογία τοῦ τρίτου προσ­κεκλημένου, ὅστις προβάλλει ὡς δικαιολογίαν, τὸν πρόσφατον γάμον του, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιβεβλημένην παρουσίαν του πλησίον τῆς συζύγου του, κατ’ ἐκείνας τὰς πρώτας ὥρας τῆς ἐγγάμου ζωῆς του! «Γυναῖκα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναμαι ἐλθεῖν»!

Εἰς τὴν τιμὴν διὰ τῆς ὁποίας περιποιεῖται τοὺς τοιούτους προσ­κεκλημένους ὁ εὐγενέστατος οὗτος οἰκοδεσπότης, δέχεται τὴν ἀτιμίαν καὶ προσβολήν, οὐχὶ μόνον τῆς ἀδικαιολογήτου ἀποχῆς καὶ περιφρονήσεως τῆς προσκλήσεώς του, ἀλλὰ καὶ τὰς ἀνυποστάτους καὶ σαθρὰς προφάσεις, ἅτινας προβάλλουν οἱ ἀγενεῖς καὶ ὑβρισταὶ προσκεκλημένοι! Διότι, εἶναι ἀδύνατον, κατὰ τὴν ὥραν τοῦ δείπνου, – ἀσφαλῶς βραδυνὴν ἢ ἴσως καὶ νυκτερινήν, – νὰ πορευθῇ τις νὰ ἴδῃ τὸν ἀγρόν του, ἢ ἀκόμη ἀπιθανώτερον νὰ δοκιμάσῃ τοὺς βόας του! Εἰς τὴν τρίτην δὲ δικαιολογίαν, ἀποσιωπῶ­μεν τὴν οἵανδήποτε ἀρνητικὴν προσέγγισιν, ἐφ’ ὅσον ἕκαστος κοινὸς νοῦς δύναται νὰ κατανοήσῃ τὴν οὐσίαν τῆς περὶ ἧς ὁ λόγος, δικαιολογίας!

Ὀργὴ καὶ ἀγανάκτησις!

Εἶναι ἁπλοῦν καὶ εὔκολον νὰ κατανοήσωμεν τὴν δικαιολογημένην ὀργήν, ἀλλὰ καὶ τὸν θυμὸν τοῦ οἰκοδεσπότου τῆς παραβολῆς! Εἶναι αὐτονόητον ὅτι ἅπαντες οἱ ἀκούοντες τοῦτο τὸ ἱστορικὸν τῆς Εὐαγγελικῆς παραβολῆς, κατανοοῦμεν καὶ δικαιολογοῦμεν τὸν εὐγενῆ τοῦτον ἄρχοντα, ὅστις, ἀκούων τὰς σαθρὰς καὶ ἀνυποστάτους δικαιολογίας τῶν προσκεκλημένων, καὶ διαπιστώνων ὅτι, ὄπισθεν τούτων τῶν δικαιολογιῶν, εὑρίσκεται ἡ ἀδικαιολόγητος διάθεσις νὰ προσβάλουν τοῦτον καὶ περιπαίξουν, «ἐκρήγνυται» κατὰ κυριολεξίαν!

Πρωτίστως, ἀποστέλλει τὸν δοῦλόν του νὰ φέρῃ εἰς τὸ πλούσιον δεῖπνον του, ἅπαντας ὅσους εὑρίσκοντο κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην, ἀστέγους καὶ ἀναπήρους καὶ πτωχοὺς καὶ ἐγκαταλελειμμένους εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ τὰς πλατείας τῆς πόλεως! «Ἔξελθε εἰς τὰς πλατείας καὶ ρύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε»! Καὶ ἐφ’ ὅσον ὁ δοῦλος ἐποίησε τὴν διαταγὴν τοῦ οἰκοδεσπότου, οὗτος (ὁ οἰκοδεσπότης), στέλλει ἐκ νέου τὸν δοῦλον του, διὰ νὰ ὑποχρεώσῃ καὶ ἐξαναγκάσῃ κάποιους ἀκόμη, οἱ ὁποῖοι ἠμέλησαν εἰς τὴν προηγηθεῖσαν πρόσκλησιν, προκειμένου νὰ πληρωθῇ κάθε κενὴ θέσις καὶ τὸ Δεῖπνον πραγματοποιηθῇ συμφώνως πρὸς τὴν ἀγαθὴν ἐπιθυμίαν τοῦ οἰκοδεσπότου! Εἶναι τοιαύτη ἡ ὀργή του, ὥστε καὶ τοὺς ἀγενεῖς καὶ θρασεῖς (πρώτους) προσκεκλημένους, ἐπιθυμεῖ νὰ ταπεινώσῃ καὶ «ἐκδικηθῇ» διὰ τὴν προσβολὴν τὴν ὁποίαν τοῦ ἔκαμαν, ἀλλὰ καὶ τὸ Δεῖπνον τὸ τόσον ἔνδοξον καὶ λαμπρόν, νὰ ἀξιοποιήσῃ, καὶ δοξάσῃ δι’ αὐτοῦ, ἅπαντας ἐκείνους τοὺς ὁποίους, ἡ κοσμικὴ κρίσις τοὺς τοποθετεῖ εἰς τὸ περιθώριον!

Μία ἀκόμη «ἔκρηξις» ὀργῆς τοῦ οἰκοδεσπότου τῆς παραβολῆς, εἶναι τέλος, ὁ ἀποκλεισμὸς ὅλων τούτων τῶν ἀγενῶν καὶ ἀσεβῶν προσκεκλημένων, ἀπὸ τὸ ἔνδοξον Δεῖπνον τοῦ ἄρχοντος, τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ παραθέσῃ εἰς τὴν Βασιλείαν Του!

Ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ!

Ἡ ἑρμηνεία τῆς παραβολῆς, μᾶς εἶναι γνωστή, ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς ἑρμηνευτὰς τῆς Ἁγίας Γραφῆς, καὶ συμφώνως πρὸς αὐτήν, οἰκοδεσπότης εὐγενὴς καὶ ἐπιφανής, εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, καὶ δεῖπνον μέγα καὶ τερπνόν, εἶναι τὸ Μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τὸ ἐπὶ τῆς θείας καὶ ἱερᾶς Τραπέζης, τελούμενον! Εἰς τοῦτο τὸ μέγα καὶ ἱερώτατον Δεῖπνον εἴμεθα ἅπαντες προσ­κεκλημένοι! Ἅπαντες ὅσοι ἠξιώθημεν νὰ ἐνταχθῶμεν εἰς τὴν Ἁγίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, καὶ δι’ Αὐτῆς, καὶ διὰ τῶν σωτηρίων Αὐτῆς μέσων, ἐλπίζομεν νὰ καταξιωθῶμεν τῆς Οὐρανίου Βασιλείας! Εἰς ἡμᾶς ἅπαντας, ὁ οἰκοδεσπότης Χριστὸς ἔχει ἀποστείλει «προσκλήσεις» διαρκείας, διὰ τό, εἰς τοὺς ἱεροὺς ναοὺς καὶ τὰ ἱερὰ θυσιαστήρια, τελούμενον Δεῖπνον μυστικὸν καὶ Οὐράνιον, τὸ ὁποῖον γίνεται «πάλιν καὶ πολλάκις», ἐδῶ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ διὰ τοῦ ὁποίου μέλλομεν νὰ παρακαθίσωμεν καὶ εἰς τὸ Αἰώνιον καὶ Οὐράνιον Δεῖπνον τὸ ἡτοιμασμένον τοῖς Ἁγίοις καὶ τοῖς Δικαίοις!

Πόσοι, ὅμως, ἐκ τῶν προσκεκλημένων εἰς τοῦτο τὸ Ποτήριον τῆς Ζωῆς, προσερχόμεθα, καὶ ἐν τῇ ἀπαραιτήτῳ ψυχικῇ ἑτοιμασίᾳ, μετέχομεν καὶ τιμῶμεν τὸν προσκαλοῦντα ἡμᾶς Κύριον; Πόσοι, δυστυχῶς, προφασιζόμεθα, – ὡς οὗτοι οἱ, ἐν τῇ παραβολῇ, περιγραφόμενοι, – «προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις», καὶ ἀπέχομεν ἀδικαιολογήτως τοῦ Θειοτάτου Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας; Πόσοι, ἐπίσης, εἰς τὰς ἐκ νέου ὑπενθυμίσεις, συνεχίζομεν νὰ ἀδιαφορῶμεν καὶ προσβάλλωμεν τὸν Κύριον ἡμῶν;

Ἂς μὴ ἔχωμεν, ἀδελφοί μου, τὴν ψευδαίσθησιν ὅτι δι’ ἡμᾶς «ὁ οἰκοδεσπότης», θὰ ἐπιδείξῃ περισσοτέραν ὑπομονὴν καὶ ἀνοχήν, εἰς τὴν ἀδιαφορίαν καὶ ψυχρότητά μας! Ἂς μὴ θεωροῦμεν ὅτι δι’ ἡμᾶς θὰ ὑπάρξουν διαφορετικὰ κριτήρια καὶ διαφορετικὸς χειρισμὸς τῆς ἀσεβείας καὶ ἀμελείας μας! Ἡ παραβολὴ ἐλέχθη, διὰ νὰ γνωρίζωμεν ὅτι διὰ τῆς ἰδίας ὀργῆς καὶ τοῦ ἰδίου Θείου θυμοῦ θὰ ἐλεγχθῶμεν κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν καὶ ὡς μὴ ἔχοντες ἀπολογίαν, θὰ ἀποκλεισθῶμεν (ἵλεως Κύριε, μὴ γένοιτο!), τῆς Οὐρανίου καὶ ἀθανάτου Τραπέζης!

Εἴθε νὰ ἐπιμεληθῶμεν καὶ ἀνταποκριθῶμεν εἰς τὴν πρόσκλησιν καὶ ἀγάπην τοῦ Οὐρανίου Βασιλέως, καὶ ἀναδειχθῶμεν ἄξιοι τῶν φρικτῶν Μυστηρίων καὶ τοῦ Οὐρανίου μυστικοῦ Δείπνου Του. Ἀμήν!

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

Ἱεροκήρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Previous Article

«Κύριε, σῶσέ με»

Next Article

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ