ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΚΘΕΣΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

Share:

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΚΘΕΣΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ
ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ
Ἀρχιμ. Ἀθ. Ἰ. Λυμπεροπούλου, καθηγητοῦ τῆς Θεολογίας

3ον

Ἐννόησον, οἱ τῆς θυσίας μετέχοντες τῆς παλαιᾶς πόσῃ ἐκέχρηντο τῇ φειδοῖ. Τί γὰρ ἔπραττον; Τί δὲ οὐκ ἐποίουν; Πάντοτε ἐκαθαίροντο; Σύ δὲ θυσίᾳ προσιών, ἥν καὶ ἄγγελοι φρίττουσι, καιρῶν περιόδους τὸ πρᾶγμα ὁρίζεις; καὶ πῶς παραστήσῃ τῷ βήματι τοῦ Χριστοῦ μιαραῖς χερσὶ καὶ χείλεσι κατατολμῶν Αὐτοῦ τοῦ σώματος; [1]

Πολλαχοῦ δὲ ὁ αὐτὸς πατὴρ κακίζει τοὺς χασμωμένους καὶ μὲ ρυπαρὰν κατάστασιν παρεστηκότας λέγων. «Τράπεζα παρέστι βασιλική, Ἄγγελοι διακονοῦσι τῇ Τραπέζῃ, αὐτὸς πάρεστιν ὁ Βασιλεὺς καὶ σὺ ἔστηκας χασμώμενος; ρυπαρά σοι τὰ ἱμάτια καὶ οὐδεὶς σοι λόγος; ἀλλὰ καθαρὰ ἔστι; οὐκοῦν ἀνάπεσον καὶ μέτεχε; ἔρχεται καθ’ ἑκάστην ἰδεῖν τοὺς ἀνακειμένους· πᾶσι διαλέγεται καὶ νῦν ἐν τῷ συνειδότι ἐρεῖ: ἑταῖροι πῶς ἐστήκατε ὧδε μὴ ἔχοντες ἔνδυμα γάμου; «Οὐκ εἶπε διατί, ἀνέπεσας ἀλλὰ πρὸ τῆς κατακλίσεως καὶ τῆς εἰσόδου ἀνάξιον εἶναι αὐτὸν φησίν· οὐ γὰρ «εἶπε διατὶ κατεκλίθης», ἀλλὰ «τί εἰσῆλθες;». Ταῦτα καὶ νῦν πρὸς ἅπαντας διαλέγεται τοὺς ἀναισχύντως καὶ ἰταμῶς ἑστῶτος; διὰ τοῦτο πρότερον ἐκβάλονται οἱ ἐν ἁμαρτήμασι».

Πᾶσιν ἐνταῦθα καταδηλοῦται, ποίαν εὐθύνην ἔχει ὁ μὴ μετέχων, διὰ νὰ ἐξακολουθῆ τὸν βίον τὸν ἁμαρτωλόν: οὐδε δύναται νὰ εἶναι τις ἐν τῷ Κυρίῳ· ἐὰν μὴ μετέχῃ καὶ ἐὰν πάλιν δὲν μετέχῃ συνεχῶς. Ὁ τρώγων λοιπὸν τὴν σάρκα τοῦ Κυρίου μένει ἐν τῇ ἀμπέλῳ τῇ ἀληθινῇ. Μένει λαμβάνων τὰ στοιχεῖα τοῦ θείου τούτου χυμοῦ τῆς χάριτος, τοὐτέστι τῆς ἁγιότητος, τῆς καλωσύνης, τῆς ἀγαθότητος, τῆς ἀγάπης, τῆς θείας καθαρότητος, τῆς χαρᾶς τῆς ὑπεργείου, τῆς εἰρήνης τῆς πάντα νοῦν ὑπερεχούσης, τῆς χρηστότητος, τῆς ἀγαθωσύνης. Ἀλλὰ δὲν πρόκειται μόνον περὶ τῆς μεταδόσεως τῶν θείων ἰδιοτήτων, τῆς ἁγιότητος, τῆς καλωσύνης καὶ τῆς ὑπεργείου εἰρήνης, ἀλλὰ καὶ τῆς κάτωθεν ἀναπτυσσομένης γεννητικῆς δυνάμεως τοῦ ἐν τῷ κοινωνοῦντι ἐνεργοῦντος Κυρίου: Τοὐτέστι μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ «ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ».

Ἡ αἴσθησις
τῆς θείας Παρουσίας

«Κἀγὼ ἐν αὐτῷ». Ναί· ὁ ἐν Πατρὶ προαιωνίως ὑπάρχον, ἡ πηγὴ αὕτη τῆς ζωῆς μένει ἐν τῷ ἀνθρώπῳ δηλαδὴ μένει ἡ ζωὴ ἡ ἀδημιούργητος, ἡ αὐθύπαρκτος, ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, ἐν αὐτῷ τῷ τρώγοντι, τῷ μετέχοντι, τῷ κοινωνοῦντι. Καὶ τί σημαίνει αὐτό; ὅτι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐνθρονισμένη ἐν τῷ ἀνθρώπῳ δίδει ζωήν, ἡ ὁποία διαρκεῖ εἰς τοῦς αἰῶνας τῶν αἰώνων, δίδει δηλαδὴ αὐτὴν τὴν μετάδοσιν τῆς διαρκοῦς ζωῆς, τῆς διαρκοῦς ἀναστάσεως. Δὲν πρόκειται πλέον ἡ ζωὴ αὕτη νὰ ἐκλείψῃ ἀκόμη καὶ ὅταν αἱ πήλιναι θυρίδες τῶν ματιῶν κλείσουν, ἡ ζωὴ θὰ ἐξακολουθῇ καὶ μάλιστα μὲ λαμπρότητα, ἥν δὲν εἶχε πρότερον. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἄν ἀποθάνῃ, ζήσεται· ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα. Ὥστε ἐνθρονιζομένου τοῦ Κυρίου μεταδίδονται αἱ θεῖαι αὗται ἰδιότητες τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀναστάσεως. Ὁ Χριστὸς εἶναι Ζωὴ καὶ Ἀνάστασις.[2] Ζωὴ καὶ ἀνάστασις εἶναι καὶ ὁ μετέχων αὐτοῦ. Ὁ Χριστὸς εἶναι Ἀνάστασις, διότι εἶναι ζωή. Ὁ ἄνθρωπος ζῇ τῆς ἀναστάσεως τὴν ζωήν, διότι ἐγεύθη τῆς πηγῆς τῆς ζωῆς. Ὅπου φῶς, ἐκεῖ σκότος δὲν ἐπισκιάζει, ὅπου κοινωνία Χριστοῦ, ἐκεῖ τὸ σκότος τῆς ἁμαρτίας δὲν ἐμφωλεύει. Ἡ ἁμαρτία εἶναι σκιὰ θανάτου, εἶναι θάνατος. Ἐνθρονιζομένου τοῦ Κυρίου, ὡς ὁ ἴδιος δηλοῖ «κἀγὼ ἐν αὐτῷ», δὲν δύναται νὰ πλησιάσῃ ἡ σκιὰ τοῦ θανάτου, ἡ ἁμαρτία.

Σημειώσεις:

  1. Πατρολ. 679 Migne Τόμ. 17. 2. Ἰωάν. 11-85.
Previous Article

ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: ΛΑΘΟΣ ΤΟ ΨΕΥΔΟΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΝ

Next Article

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Διαβάστε ακόμα