ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΚΘΕΣΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

Share:

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΚΘΕΣΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ
ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ
Ἀρχιμ. Ἀθ. Ἰ. Λιμπεροπούλου, καθηγητοῦ τῆς Θεολογίας

7ον.-Τελευταῖον

Ἀλλ’ ἀποσύρονται οὐχὶ οἱ καινοτομοῦντες δυτικοί, οὐχὶ οἱ ἀρνούμενοι Λουθηροκαλβῖνοι, διὰ τοὺς ὁποίους οὐχὶ ὁ λόγος ἡμῶν, ἀλλ’ ἐν τῇ πράξει ἀποσύρονται καὶ οἱ ὀρθόδοξοι, οἱ μὲν κατὰ συνήθειαν, ὡς εἴδομεν, προσέρχονται (οἱ λαϊκοί), οἱ δὲ ἐμποδίζουσι τὴν μετάληψιν τῶν προσερχομένων ἀπὸ δεινὴν καὶ θανατηφόρον διὰ τὰς ψυχάς των ἀμάθειαν, περιπίπτονες εἰς ἀνακολουθίαν τρομερὰ προσκαλοῦντες «μετὰ φόβου Θεοῦ πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε» καὶ ἀρνούμενοι τὴν κοινωνίαν τῶν πιστῶν, ἐπειδὴ δὲν εἶναι κατὰ τὴν δεινὴν ἀμάθειάν των τεσσαρακοστή, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἀναξιοπρεπεῖς ἐκφράσεις κατὰ τῶν ἁγίων ἐκφορὰν ἐκτοξεύοντες. «Τί τὴν κάματε τὴν κοινωνίαν φασουλόζουμο· παπάδες μοῦ γενήκατε καὶ κάθε λίγο καὶ λιγάκι προσέρχεσθε»;

Δὲν πέρασαν σαράντα μέρες καὶ πάλιν μοὔρχεσθε; Χρειάζεται ζωὴ ἁγία καὶ ἀγγελικὴ καὶ σεῖς ποῦ κι ὥς ποῦ κάθε τόσο μοῦ παρουσιάζεσθε καὶ ἄλλα πολλά, τὰ ὁποῖα ἀδυνατεῖ ὁ κάλαμος νὰ περιγράψῃ ὅσα τὴν ὥραν τῆς φρικτῆς ἐγχειρίσεως τῶν θείων καὶ ἀχράντων μυστηρίων λέγονται. Κατὰ τὸν Χρυσόστομον, «ὅταν ἀνοίγουν οἱ θύραι τοῦ βήματος, τότε ὁ οὐρανός, νόμιζε, ὅτι ἀνοίγει καὶ κατεβαίνουν οἱ ἄγγελοι»…

«Οὐ γὰρ ἐν παρατηρήσει καιρῶν, ἀλλ’ ἐν καθαρῷ συνειδότι ἡ πρόσοδος γίνεται». Ἡ ἀρίστη προετοιμασία δὲν κρίνεται εἰς τὴν παρατήρησιν τῶν καιρῶν, πῶς νὰ περάσουν ὀκτώ, ἤ τεσσαράκοντα ἡμέραι, ἀλλ’ εἰς τὴν ἁγνότητα καὶ καθαρότητα τῆς ψυχῆς. Δὲν ἑορτάζει τὴν Κυριακήν, ὅστις δὲν κοινωνεῖ, ἤ τὰς ἄλλας ἑορτὰς τοῦ χρόνου. Ἡ ἀναίμακτος θυσία πρὸς τοῦτον τὸν σκοπὸν γίνεται, μὴ δὲ εἴπῃς «δὲν νῃστεύεται τὸ Σάββατον»· δὲν ἔγινεν ὁ ἄνθρωπος διὰ τὸ Σάββατον, ἀλλὰ τὸ Σάββατον διὰ τὸν ἄνθρωπον· ἑπομένως Κύριος εἶναι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ Σαββάτου. Ἑπομένως ὁ προετοιμαζόμενος διὰ τὴν θείαν Κοινωνίαν κύριος εἶναι νὰ φάγῃ ἤ νὰ μὴ φάγῃ ὀλίγο λάδι καὶ νὰ προσέλθη τὴν Κυριακὴν ἡμέραν μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης νὰ μετάσχῃ τῆς φρικτῆς δωρεᾶς, καθὼς τὰ αὐτὰ προσόντα χρειάζεται καὶ ὁ ἱερεὺς καὶ μάλιστα ἱερεῖς, οἵτινες δὲν ἀξιοῦνται τῆς καθημερινῆς κοινωνίας. Ναὶ καὶ ὁ ἱερεὺς ὀφείλει ἀφ’ ἑσπέρας τοῦ Σαββάτου νὰ ἐγκρατευθῆ καὶ οὕτω μὲ προσοχήν, μὲ φόβον Κυρίου νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸ θυσιαστήριον. Καὶ ὁ ἱερεὺς πρέπει νὰ ἔχῃ πνευματικὸν πατέρα καὶ νὰ ἀναφέρεται σχετικῶς μὲ τὴν ζωήν του μάλιστα, ἐὰν δὲν εἶναι κήρυξ τοῦ Εὐαγγελίου, διότι τὸ θεῖον κήρυγμα, τὸ καθημέραν μάλιστα, εἶναι ἐξεταστὴς ἄριστος τοῦ συνειδότος, διότι ἐπικοινωνεῖ μὲ τὸ Πανάγιον Πνεῦμα, εἰς τὴν λειτουργίαν τοῦ ὁποίου τίθεται λειτουργῶν τὴν κοινωνίαν τῶν πιστῶν διὰ τῆς μεταδόσεως τῶν θείων ἀληθειῶν.

Ναί, ἐν τῇ πράξει λοιπὸν ἀποσύρονται οἱ ὀρθόδοξοι μὴ κοινωνοῦντες τακτικῶς, πολλοὶ δὲ καθόλου καὶ ἑπομένως μακρὰν μένουσι τῆς οὐρανίου τροφῆς. Οὐδὲ εἰς τὸν ναὸν δύνανται ἐν ἀκαθάρτῳ συνειδότι νὰ παρασταθῶσιν, ἀλλὰ καὶ πλεῖστοι δὲν παρίστανται, εἰ μὴ μόνον κατὰ τὴν ἑορτὴν τῶν Χριστουγέννων καὶ Θεοφανείων καὶ Πάσχα. Αἴ λοιπὸν πῶς δύναται αὐτὴ αὕτη ἡ κοινωνία ἄνευ κοινωνίας τοῦ Παναγάθου Θεοῦ, ἄνευ ἐνοφθαλμίσεως μὲ τὸ ἁγίασμα τοῦ οὐρανοῦ, μὲ τὸν Κύριον; πῶς αὕτη ἡ κοινωνία θὰ χαρακτηρισθῇ ὡς πιστή! Πῶς αὕτη θὰ ἔχῃ μετοχὴν ἐκεῖ ὅπου ὁ ἦχος καθαρὸς τῶν ἑορταζόντων, μεταξὺ τῶν ἡγιασμένων ἐν Κυρίῳ; πῶς μεταξὺ τῶν ἀνθρωπρεπῶς εὐτρεπισάντων ἑαυτοὺς ἐν σωφροσύνῃ καὶ ἁγιασμῷ διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν;

Previous Article

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Next Article

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ