ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΚΘΕΣΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

Share:

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΚΘΕΣΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ
ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ
Ἀρχιμ. Ἀθ. Ἰ. Λιμπεροπούλου, καθηγητοῦ τῆς Θεολογίας

1ον

ΑΔΥΝΑΤΟΣ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ
ΑΝΕΥ ΤΗΣ Θ. ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Ὁ Κύριος δηλώνων ὅτι μόνον διὰ τῆς κοινωνίας τῆς θυσίας ταύτης ἔρχεται ἡ διαρκὴς ἐπικοινωνία μὲ τοὺς πιστούς, λέγει: «Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει κἀγὼ ἐν αὐτῷ»[1].

Ναί· ὅπως τὸ φῶς φαίνει, ἐὰν ἔχῃ τὴν ἐπικοινωνίαν του μὲ τὴν πηγὴν τοῦ φωτός, οὕτω καὶ ἡ ψυχή, ἥτις ἐπικοινωνεῖ μετὰ τοῦ Κυρίου, ἔχει καὶ τὰ στοιχεῖα τοῦ Κυρίου.

ΧΑΡΑΚΤΗΡ
ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ ἐξυφασμένον μὲ τὸν χρωστῆρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐκ τῶν ἀχράντων αἱμάτων τῆς ἁγίας Παρθένου, ὅπερ ἐξυφάνθη διὰ τοῦ Παναγίου Πνεύματος ὄχι σπερματικῶς, ἀλλὰ δημιουργικῶς[2] σκήνωμα πραγματικὸν τῆς Θεότητος[3], ἵνα χρησιμοποιηθῇ ὡς ἀπαρχὴ τοῦ ἡμετέρου φυράματος οὐ ταῖς κατὰ μικρὸν ἀπαρτιζομένου τοῦ σχήματος, ἀλλ’ ὑφ’ ἕν τελειωθέντος, Ναὸς τῆς Θεότητος τοῦ Λόγου, διότι αὐτὸς ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος ἐγένετο ὑπόστασις τοῦ ἀνθρωπίνου τούτου προσλήμματος, ὅπερ προσέλαβε ἵνα καταστήσῃ ἡμᾶς κοινωνοὺς τῆς θεότητος. Αὐτὸ λοιπὸν τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου εἶναι τὸ θεῖο κεντράδι τῶν θείων χαρακτήρων, οἵτινες χαρακτῆρες εἶναι ἡ ἀπόλυτος καθαρότης, ἡ ἀπόλυτος ἁγιότης, ἡ ἀπόλυτος καλωσύνη, ἡ διαρκὴς θυσία ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ἀναμορφώσεως. Μετέχων λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος τοῦ σώματος τοῦ Κυρίου ἐγκεντρίζεται ἀπὸ τὰ στοιχεῖα ταῦτα καὶ πρῶτον ἔχει ἔφεσιν καὶ ἐπιθυμίαν σφοδράν, ἵνα διατηρῇ ἑαυτὸν ἄσπιλον καὶ ἀμόλυντον, καθαρὸν καὶ ἄμωμον μὴ ἐπιτρέπων εἰς τὸν ἑαυτόν του, οὔτε διανόημα ἀκάθαρτον, οὔτε ἐπιθυμίαν ρυπαρῶν. Ναὶ ἡ μετοχὴ ἡ τακτικὴ δίδει καὶ μετοχὴν διαρκῆ τῶν θείων τούτων ἰδιοτήτων. Θέλει ἑαυτὸν ἅγιον, θέλει ἑαυτὸν σῶμα Χριστοῦ, θέλει ἑαυτὸν μυροθήκην τοῦ Παναγίου Πνεύματος, παίρνει τὴν ἄφθαστον καλωσύνην, ρέει ἐκ τοῦ στόματος ὄχι μόνον διαρκὴς ὁμολογία, ἀλλὰ συντάσσει ἑαυτὸν μένειν ἐν τῷ Κυρίῳ. Μένει ἐν τῇ πνοῇ τοῦ Κυρίου, μένει ἐν τῷ ἁγιασμῷ καὶ τῇ χάριτι τοῦ Χριστοῦ.

ΤΙΣ Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΕΠΑΦΗΣ

Ὁ πιστὸς εὑρίσκεται εἰς ἐπαφὴν μὲ τὸν κόσμον. Πᾶν τὸ ἐν τῷ κόσμῳ, ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκός, ἡ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου[4]. Ὁ κόσμος θέλει νὰ ἑλκύσῃ εἰς ἑαυτόν· θέλει νὰ τὸν σύρῃ εἰς τὰ φρονήματά του τὰ ψευδῆ, τὰ μάταια, τὰ χαμερπῆ, νὰ τὸν σύρη εἰς τὴν ἐκτίμησιν τῶν ἐπιγείων ὑλικῶν πραγμάτων, νὰ τὸν σύρῃ εἰς τὸ συμφέρον τὸ ὑλικὸν καὶ πρὸς τοῦτο ἔχει δύναμιν ἐρχόμενος εἰς ἐπαφὴν μὲ τὴν ἐντὸς τοῦ ἀνθρώπου φθορὰν νὰ τὸν καταστήσῃ ἐμπαθῆ. Καὶ νὰ κρημνίσῃ ὅ,τι ὡραῖον ἐδόθη, ὅ,τι πνευματικὸν ὠκοδομήθη. Τὶς λοιπὸν θὰ ἀνακόψῃ τὸν ὁρμαθὸν τούτων τῶν ἀνθρωπίνων πλεκτανῶν, τὶς θὰ δώσῃ πτέρυγας ὡσεὶ περιστερᾶς, ἵνα πετασθῇ καὶ καταπαύσῃ καὶ ἀρθῇ ὑπεράνω τῶν φοβερῶν καὶ ρυπαρῶν καὶ χαμαιζήλων παθῶν τοῦ κόσμου τούτου; Μόνον, μόνον ἡ διαρκὴς ἐπικοινωνία μὲ τὸν ἄρτον τὸν ζῶντα τὸν κατέχοντα τὴν παντοδύναμον γεννητικὴν ἐνέργειαν τῶν οὐρανίων θελγήτρων.

Μόνον ἡ παντοδύναμος χάρις τοῦ Χριστοῦ διὰ τῆς μεταλήψεως τοῦ παναχράντου σώματος καὶ τοῦ τιμίου αἵματος τοῦ Κυρίου. Ἄλλως τε καὶ αὐτὴ ἡ ἔκφρασις τοῦ Κυρίου εἰς χρόνον ἐνεστῶτα τοῦτο δηλοῖ· «ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα» δεικνύει καθαρὰ τὴν συχνὴν ἐπικοινωνίαν· δὲν εἶπεν ὁ φαγών μου ἅπαξ, ἀλλ’ ὁ τρώγων μου, ἤτοι διαρκῶς, συνεχῶς καὶ ἀνελλιπῶς ἐπικοινωνῶν μαζί Του. Ναί· ἡ χάρις διὰ τῶν θείων τούτων μυστηρίων ἐνοφθαλμίζει τὸν ἄνθρωπον μὲ τὴν πηγὴν τοῦ ἁγιασμοῦ καὶ γεννᾶ ἐντός τοῦ ἀνθρώπου ὑπερκόσμιον γλυκύτητα καὶ χαρὰν ὡς εἰς τὸ περὶ χάριτος πόνημὰ μας ἐξεθέσαμεν· γίνεται ἀνατροπὴ τῆς φυσικῆς καὶ χαμερποῦς ζωῆς καὶ ἡ φαινομένη πρότερον ὑπερφυσικὴ ζωή ἡ ἀνέφικτος (ἡ ἀκατόρθωτος) γίνεται πλέον κατορθωτή, Οὐρανία φυσικὴ ζωή ἐν χάριτι. Ἡ θεία παρουσία ἀνορθώνει, ἀποκαθιστᾶ ἡμᾶς εἰς τὴν θείαν καὶ γλυκεῖαν ἀνάπαυσιν τῆς κεχαριτωμένης ζωῆς ἐκσπῶσα τὴν χαμερπῆ ἡδονὴν καὶ ἐνδύουσα ἡμᾶς μὲ θεῖον ἔνδυμα ἀφθαρσίας καὶ χαρᾶς, ὡς ὁ δαυλὸς τοῦ Ἡρακλέους ὄχι μόνον κόπτει τὰς κεφαλὰς τῆς Λερναίας Ὕδρας, ἀλλὰ καὶ καυτηριάζει καὶ καταμαραίνει πᾶσαν ἡδυπάθειαν. Οἱ δύο νόμοι οἱ ἐντὸς μας παύουν πλέον καὶ εἷς νόμος εἶναι ὁ πρυτανεύων ἐν ἡμῖν, τὸ θέλημα τοῦ ὑψίστου Πατρός. Ναὶ ἡ παρουσία ἡ συνεχής τοῦ Κυρίου βλαστάνει τοὺς ὡραίους ἐκείνους καρποὺς καὶ τοιαύτης θελκτικότητος, ὥστε οἰκτείρουσι πολλάκις καὶ τὴν εὐδαιμονίαν αὐτῶν τῶν βασιλέων. Αὐτὴν λοιπὸν τὴν λαμπράν ἀναγέννησιν καὶ νέαν ζωὴν μόνον ἡ συνεχὴς κοινωνία καὶ ἡ συνεχὴς ἐπαφὴ μὲ τὸν Κύριον κατορθώνει καὶ οὐχί, ἡ τετράκις τοῦ ἔτους προσέλευσις, ὡς ἡ ἀμάθεια ἐπεισήγαγε καὶ ἡ θρησκευτικὴ ψυχρότης καὶ οὐχὶ ἡ πρᾶξις τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὡς αὐτοὶ οἱ θεοφόροι Ἀπόστολοι παρέδωκαν καὶ ἡ χορεία τῶν ἁγίων Πατέρων ὁλόκληρος μαρτυρεῖ, ἐν οἷς ἐλάχιστα ἐν ὑποσημειώσει παραθέτομεν[5].

Μόλις δὲ εἶναι ἀνάγκη καὶ νὰ εἴπωμεν τὰς μαρτυρίας καὶ αὐτῆς ταύτης τῆς πράξεως τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τῶν Ἀποστολικῶν χρόνων, καθ’ οὕς οἱ Χριστιανοὶ ἦσαν προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν Ἀποστόλων καὶ τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καὶ ταῖς προσευχαῖς[6] ὡσαύτως καὶ τὸ τοῦ Παύλου.

Σημειώσεις:

  1. Ἰωάν. Στ΄ 57. 2. Δαμασκηνοῦ βιβλ. γ΄σελ. 94. 3. Ἰωάν. α΄ 14. 4. Α΄ Ἰωάν. β. 17. 5. Ἦσαν προσ­καρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν Ἀποστόλων καὶ τῇ κλάσει τοῦ Ἄρτου καὶ ταῖς προσευχαῖς». Καθ’ ἡμέραν τε προσκαρτεροῦντες… ὁμοθυμαδὸν ἐν τῷ Ἱερῷ κλῶντες τε καὶ κατ’ οἶκον ἄρτον μετελάμβανον τροφῆς.. ἐν ἀγαλλιάσει καὶ ἀφελότητι καρδίας… Πράξεων 41.17.

Τῇ τοῦ Ἡλίου ἡμέρᾳ… ὁ προεστώς εὐχάς καὶ εὐχαριστίας ἀναπέμπει καὶ ἡ διάδοσις καὶ ἡ μετάληψις ἐκ τῶν εὐχαριστηθέντων ἑκάστῳ δίδοτε· καὶ τοῖς οὐ παροῦσι διὰ τῶν διακόνων πέμπεται. Ἰουστ. Ἀπολ. Α΄ Πρὸς Ἀντωνῖνον τὸν Εὐσεβῆ Migne. Τόμ. 6. σελ. 428).

Δεῖ τὸν ἀναγεννηθέντα διὰ τοῦ Βαπτίσματος τρέφεσθαι τῇ μεταλήψει τῶν ἀχράντων μυστηρίων.. Καὶ τὸ κοινωνεῖν καθ’ ἑκάστην καλὸν καὶ ἐπωφελὲς Αὐτοῦ τοῦ Κυρίου σαφῶς εἰπόντος ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰωνίαν. Μ. Βασιλ. Migne τ. 32, ἐπιστολὴ 93 σελ. 404. 6. Πρὰξ 42-47.

Previous Article

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Next Article

29 Ἀπριλίου

Διαβάστε ακόμα