ΗΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Share:

Ὑπό τοῦ Γέροντος Μαξίμου Ἰβηρίτου

Ἀπό τό Γένος εἰς τό Ἔθνος καί ἀπό τό Ἔθνος εἰς τό Κράτος

Ὁ ἔγκριτος ἱστορικός καί μεσαιωνοδίφης Σπυρίδων Λάμπρος, διατελέσας Καθηγητής τῆς Γενικῆς Ἱστορίας τοῦ Ἐθνικοῦ Πανεπιστημίου τῶν Ἀθηνῶν καί Πρωθυπουργός τῆς χώρας ἀπό 27 Σεπτεμβρίου 1916 ἕως 21 Ἀπριλίου 1917, ἔγραψε τό 1894: «Πάντες πταίομεν, ἄν ἡ μεγάλη, ἡ ἀνέκφραστος, ἡ κολοσσιαία ἰδέα τοῦ Γένους ἐξέλιπε κατά μικρόν, ὑποχωρήσασα εἰς τήν ἧττον βαρυσήμαντον ἰδέαν τοῦ Ἔθνους, καί αὕτη τέλος ἐσμικρύνθη εἰς τήν ταπεινήν ἀντίληψιν τοῦ Κράτους» (βλ. Λάμπρου Σπ., Ἐθνική ψυχή, ἐφημ. «Ἑστία», 11 Μαρτίου 1894, συγκεντρωτικός τόμος τοῦ ἰδίου: Λόγοι καί ἄρθρα (1878-1902), Ἀθῆναι 1902, σελ. 378).

Εἰς τάς ἡμέρας μας, ἡ λέξις Γένος ἔφθασε νά ἀντηχῇ ὡς ἐπί τό πλεῖστον μόνον εἰς τούς τρούλλους τῶν ὀλίγων Ὀρθοδόξων Ἱερῶν Ναῶν τῆς ἔναντι τοῦ Βοσπόρου κειμένης ἀλυτρώτου Βασιλίδος τῶν πόλεων, καί αὐτῶν ἐπίσης τῶν Βυζαντινῶν Ἱερῶν Ναῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω. Ὅσον διά τήν λέξιν Ἔθνος, δυσ­τυχῶς καί αὕτη σχεδόν ἐξέλιπε, ἀντικατασταθεῖσα ἀπό τήν λέξιν Κράτος, παρ’ ὅτι εἰς τό Σύνταγμα τῆς Ἐπιδαύρου τήν 1 Ἰανουαρίου 1822 διακηρύττεται καί ἀποφασίζεται: «Τό Ἑλληνικόν Ἔθνος, τό ὑπό τήν φρικώδη Ὀθωμανικήν δυναστείαν, μή δυνάμενον νά φέρῃ τόν βαρύτατον καί ἀπαραδειγμάτιστον ζυγόν τῆς τυραννίας, καί ἀποσεῖσαν αὐτόν μέ μεγάλας θυσίας, κηρύττει σήμερον διά τῶν νομίμων Παραστατῶν του, εἰς Ἐθνικήν συν­ηγμένων Συνέλευσιν, ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων, “τήν Πολιτικήν αὐτοῦ ὕπαρξιν καί ἀνεξ­αρτησίαν”» (βλ. Σβώλου Ἀ., Τά ἑλληνικά συντάγματα 1822, 1952, Ἀθήνα 21972, σελ. 65).

Τό Γένος καί τό Ἔθνος, ὡς λέξεις καί ἔννοιαι διά τούς Ἕλληνας, ἀνέκαθεν ἔχουν ἕνα ἰσχυρότατον δεσμόν μεταξύ των. Τόν δεσμόν τοῦτον διεφύλαξε καλῶς ἡ Ἐκκλησία, ὅτε αὕτη ἦτο ἐθναρχοῦσα καί ἐθνική. Ἐν ἀντιθέσει, ἡ Ἑλληνική Πολιτεία ἀπό τῆς ἱδρύσεως αὐτῆς, μέ ἐξαίρεσιν τήν ἐποχήν τοῦ Κυβερνήτου Ἰωάννου Καποδιστρίου, κινεῖται πρός ἄλλην κατεύθυνσιν καί προσπαθεῖ ὡς ἐπιτροπευομένη ὑπό ξένων δυνάμεων νά ἔχῃ ὑποτετα­γμένην καί αὐτήν τήν Ἐκκλησίαν εἰς τάς διοικητικάς αὐτῆς δομάς καί οὐχί μόνον, μέ ἀποτέλεσμα νά βλάπτῃ τήν ἐθνικήν καί θρησκευτικήν συνείδησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Μάλιστα ἐφθάσαμεν εἰς τό σημεῖον νά βλέπωμεν σήμερον πολεμούμενον τό Ἑλληνικόν Ἔθνος ἀπό τό Ἑλληνικόν Κράτος, μέ τήν ἀνοχήν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας.

Ὁμολογουμένως ἡ Ἐκκλησία, ὅτε ὁ ῥόλος αὐτῆς ἦτο ἐθναρχικός καί ἐθνικός, διέσωσεν εἰς δυσκόλους χρονικάς περιόδους τήν Ἑλληνορθόδοξον ταυτότητα τῶν Ῥωμιῶν. Κατά τήν περίοδον τῆς Ὀθωμανικῆς κυριαρχίας, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐκείνη ἥτις ἀνέλαβε τήν κηδεμονίαν ἑνός ὁλοκλήρου ἀπροστατεύτου Ἔθνους, συμφώνως πρός τόν Φωτᾶκον, ἔγκριτον Ἀγωνιστήν τοῦ 1821 καί ἱστοριογράφον τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, λέγοντα ἐπακριβῶς: «Ὁ Ἑλληνικός κλῆρος ἦτο προωρισμένος ἄνωθεν, διά νά εὑρεθῇ τόσον φιλόπατρις καί νά σώσῃ ὁλόκληρον τό Ἔθνος· διότι ἅμα ἡ Βυζαντινή Αὐτοκρατορία ἐχάθη, ὁ κλῆρος ἐδέχθη τήν κηδεμονίαν Ἔθνους ἀπροστατεύτου, καί μή ἔχοντος ἄλλο στήριγμα καί ἄλλην παρηγορίαν, εἰμή μόνον τήν θρησκείαν» (βλ. Χρυσανθοπούλου Φωτίου ἤ Φωτάκου, Ἀπομνημονεύματα περί τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως, ἐκδ. Χαρ. Μπούρας, τόμ. Α΄, σελ. 25-26).

Ἀλλά καί ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου διά τήν Ἐθνικήν μας ἀνεξαρτησίαν, εὑρέθησαν εἰς τό πηδάλιον τῆς Ἐκκλησίας θεόσταλτοι ἄνθρωποι, ἵνα προετοιμάσουν τήν ἔξοδον ἡμῶν ἐκ τῆς 400ετοῦς δουλείας, ὡς ἐκείνης τοῦ Ἰσραήλ ἐκ τῆς χώρας τῶν Αἰγυπτίων.

Συμφώνως πρός διασῳζόμενα ἔγγραφα τοῦ Πατριάρχου Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε΄, ὅπως τό ἀπό 30 Ἰουλίου 1819 πρός τόν ἀρχηγόν τῆς Μάνης Πέτρον Μαυρομιχάλην, τό ἀπό 28 Δεκεμβρίου 1820 πρός τόν Ἐπίσκοπον Σαλώνων Ἡσαΐαν κ.ἄ., συνάγεται ὅτι ὁ ἴδιος Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ε΄ διηύθυνεν ὡς κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας τά περί τοῦ Ἀγῶνος, καί ὅτι «τά κατά τῶν τυράννων ὅπλα ἀπό τοῦ Ἱ. Ναοῦ ἐξηγιασμένα ἤρθησαν ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος».

Μετά δέ τήν ἀγχόνην αὐτοῦ, ἡ λεγομένη «Γρηγοριανή Σχολή» τοῦ ἰδίου Ἐθνοϊερομάρτυρος Πατριάρχου, εἶναι ἐκείνη ἥτις συνέχισε νικηφόρως τόν Ἱερόν Ἀγῶνα διά τήν Ἐλευθερίαν. Ἱστορικά πρόσωπα τῆς Σχολῆς ταύτης ἦσαν οἱ: Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός, Ἀθηνῶν Διονύσιος ὁ Β΄, Νεόφυτος Μεταξᾶς καί Θεόφιλος Βλαχοπαπαδόπουλος, Ἀμυλκῶν καί Τριπολιτσᾶς Δανιήλ, Εἰρηνουπόλεως καί Βατοπαιδίου Γρηγόριος, Σαλώνων Ἡσαΐας, Χαρτοφύλαξ Νικηφόρος Ἰβηρίτης καί πλεῖστοι ἄλλοι (πρβλ. Ν. Μαξίμου (Μοναχοῦ) Ἰβηρίτου, Ὁ Ἀθωνίτης Πατριάρχης τοῦ Γένους καί Μέγας Ἐθνοϊερομάρτυς Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ε΄, Ἅγιον Ὄρος Ἄθω-Θεσσαλονίκη [2018], σελ. 289 κ.ἑ.).

Τό ἴδιον συνέβη καί εἰς τόν διάδοχον τοῦ 1821 Ἀγῶνα, τόν λεγόμενον Μακεδονικόν, ὅτε ἡ ἐθναρχοῦσα Ἐκκλησία τῆς ΚΠόλεως ἐστελέχωσε διά τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Ἰωακείμ τοῦ Γ΄τάς Μητροπόλεις τῆς Μακεδονίας μέ νέους Ἀρχιερεῖς, πρός διάσωσιν τῆς Μακεδονίας ὑπό τῆς Βουλγαρικῆς ἀπειλῆς: Τό 1900 ἐγκατεστάθη ὁ Γερμανός Καραβαγγέλης εἰς τήν Καστορίαν, τό 1902 εἰς τήν Δράμαν ὁ μετέπειτα Ἐθνοϊερομάρτυς Σμύρνης Χρυσόστομος καί ὁ ἐπίσης Ἐθνοϊερομάρτυς Γρηγόριος εἰς τήν Στρώμνιτσαν, τό 1903 ὁ Ἰωακείμ εἰς τό Μοναστήριον, ὁ Θεοδώρητος εἰς τό Νευροκόπιον καί ὁ Ἀλέξανδρος εἰς τήν Θεσσαλονίκην (πρβλ. Νανάκη Ἀνδρέου [νῦν Μητροπολίτου Ἀρκαλοχωρίου, Καστελλίου καί Βιάννου], Ἐκκλησία-Γένος-Ἑλληνισμός, Κατερίνη 1993, σελ. 63-79 καί 74-75).

Ὑπό τάς σημερινάς συνθήκας, ἡ ἀξίωσις τῶν περισσοτέρων στρέφεται πρός τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία ἀπολαμβάνει τήν αὐτοκεφαλίαν της καί δέν κινδυνεύει νά κατηγορηθῇ διά φυλετικήν διάκρισιν, ὅπως ἡ ἐν μέσῳ γκρίζων λύκων εὑρισκομένη Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. Ὁ Ἑλληνισμός ἀνέμενε καί ἀναμένει πολλά ἀπό τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος. Παρ’ ὅλα ταῦ­τα, κατά τούς τελευταίους χρόνους τό κῦρος της φέρεται τετραυματισμένον ἔναντι τοῦ ποιμνίου της, καί δίδεται ἡ ἐντύπωσις ὅτι αὕτη εὑρίσκεται ὑπό τήν κηδεμονίαν τῆς Πολιτείας, παρ’ ὅτι εἰς τούς κόλπους της ὑπάρχουν ἀξιόλογοι Ἱεράρχαι. Εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ χλιαρά ἕως ἀνύπαρκτος στάσις τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας εἰς τά κατά καιρούς ψηφισθέντα ὑπό τῆς Πολιτείας ἀντεθνικά καί ἀνορθόδοξα νομοσχέδια, ἡ ἐν γένει συμπεριφορά της εἰς τό θέμα τοῦ Σκοπιανοῦ καί τοῦ Κορωνοϊοῦ ζητήματος, ἐλύπησε τούς Ἕλληνας.

Εἰς τό παρά πέντε διεφυλάχθη ἡ χώρα καί ἀπό τό ὑπούλως καί ὅλως ἀπαράδεκτον καταστρωθέν νομοσχέδιον περί ἀνεξιθρήσκου Ἑλληνικοῦ Κράτους. Οἱ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἤδη Χριστιανοί προτοῦ ἔλθῃ ὁ Χριστός εἰς τόν κόσμον, ἐκινδύνευσαν δύο χιλιετίας μετά τήν ἐπί γῆς ἔλευσιν Αὐτοῦ νά μείνουν ἀπροστάτευτοι ἀπό τήν ποιμαίνουσαν Ἑλλαδικήν Ἐκκλησίαν, ἐάν δέν συνέβαινεν ἀλλαγή εἰς τό πολιτικόν σκηνικόν. Ἀλλά καί μετά ταῦτα, καθώς συν­άγεται, ἀλλαγήν σκυτάλης ἔχομεν εἰς τό ἴδιον πάλιν ἀγώνισμα δρόμου ἀπό πλευρᾶς Πολιτείας, πρός ἰσοπέδωσιν τῶν ὅσων ὀλίγων ἔχουν ἀπομείνει εἰς τόν τόπον μας.

Φρονοῦμεν ὅμως, ὅτι ἐκεῖνο τό ὁποῖον θά ἠδύνατο νά ἀναστρέψῃ τό ὅλον ἀρνητικόν κλῖμα εἰς τήν ὑπάρχουσαν κατάστασιν, θά ἦτο πλέον ἡ ἀνάληψις εὐθύνης ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας διά τήν ὑλοποίησιν τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους. Τό θέμα τοῦτο εἶναι γνωστόν εἰς ὅλους καί ἐπιβάλλεται νά ὑπάρξῃ πρωτοβουλία ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἐπί θύραις 200ετηρίδος ἀπό τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, ἵνα μή ἐν τέλει ἀποστρέψῃ Κύριος ὁ Θεός τό πρόσωπόν Του ἀφ’ ἡμῶν διά τήν ἀχαριστίαν μας, καί ἵνα μή δυσ­φημῆται ἐν τοῖς ἐν ἔθνεσι τό ὄνομα τῆς Πατρίδος μας.

Οἱ ἀγαπῶντες τήν Ἐκκλησίαν, Γρηγορεῖτε! Τό Τάμα τοῦ Ἔθνους θά ἄρῃ πολλά ἡμαρτημένα καί θά ἐξυψώσῃ τήν Ἐκκλησίαν εἰς τά ὄμματα τοῦ πεπληγωμένου Ἑλληνορθοδόξου ποιμνίου. Ἡ δύναμις τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστός καί τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα αὐτῆς. Οἱ ὀπαδοί τοῦ ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ, οἱ ψευδοδιαφωτισταί, οἱ διεθνισταί καί οἱ κάθε εἴδους δεδηλωμένοι ἄθεοι ὁμοιάζουν μέ ἀπύθμενα φρέατα καί μέ κοφίνους μή βαστάζοντας ὕδωρ. Οὗτοι θά πολεμοῦν αἰωνίως τόν Χριστόν, τήν Ἐκκλησίαν Του καί αὐτήν τήν Ἐθνικήν συνείδησιν τῶν γνησίων Ἑλλήνων, καί οὐδέποτε θά ἱκανοποιηθοῦν εἰς ὅσας παραχωρήσεις καί ἐάν γίνουν πρός αὐτούς. Χριστός Ἀνέστη!

[Ἅγ. Ὄρος, 23 Ἀπριλίου 2020 π.ἡ.]

Previous Article

Το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού και η απομυθοποίησή του

Next Article

Η ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ

Διαβάστε ακόμα