Η ‘’δημοσιογραφική’’ προσέγγισις του Ουκρανικού Εκκλησιαστικού ζητήματος

Share:

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Με το ίδιο ‘’δημοσιογραφικό’’ τρόπο που έχουν προβεί κάποιοι εξ αφορμής του ‘’Ουκρανικού’’ σε ‘’διαγνώσεις’’ περί ‘’Τρίτης Ρώμης’’, ‘’πανσλαβισμού’’ και επικυριαρχίας, καταλογίζουν τώρα στη στάση των Κυπρίων Ιεραρχών που δεν συναινούν στην εκχωρηθείσα Αυτοκεφαλία, ότι δήθεν αυτή αφορμάται από την εμμονή στα ‘’ρωσικά ρούβλια’’.

Με τον ίδιο τρόπο που μεθερμήνευσαν την πνευματική σχέση τριών και πλέον αιώνων, των Εκκλησιών Ρωσίας και Ουκρανίας, ως στάση επικυριαρχίας, μεθερμηνεύουν τώρα τη στάση των Ιεραρχών αυτών. Δεν ομίλησαν για λάθος στάση σύμφωνα με τη γνώμη τους, αλλά πολύ εύκολα έχουν επιστρατεύσει τον γνωστό σε όλους απαξιωτικό και κατ΄ ουσία υβριστικό τους τρόπο, για να ‘’διαγνώσουν’’ το κατ’εξοχή κριτήριο της στάσης των Ιεραρχών αυτών.

Ο ‘’δημοσιογραφικός’’ και όχι ο εκκλησιαστικός τρόπος που αντιμετώπισαν το θέμα τούτο, προσπέρασε και το οξύτατο πρόβλημα που θα δημιουργηθεί με τους Ρώσους Ορθόδοξους Χριστιανούς που ανήκουν στην πνευματική δικαιοδοσία των Ιερών αυτών Μητροπόλεων. Αν επισκεφθεί κανείς τη Μητρόπολη Ταμασού και ειδικότερα τον Ιερό Ναό του Αποστόλου Ανδρέα, θα αντιληφθεί ότι δεν είναι ευκαταφρόνητος ο αριθμός των ομοδόξων Ρώσων και Ουκρανών που εκκλησιάζονται εκεί. Το αυτό θα αντιληφθεί και στην Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού, χωρίς φυσικά να εξαιρούνται και οι άλλες Μητροπόλεις, καθώς και η Αρχιεπισκοπική περιφέρεια.

Είναι αλήθεια ότι η λεγόμενη ‘’ουδετερότητα’’ που είχε επιλέξει η Εκκλησία της Κύπρου, αν και δεν αποδίδει τη έννοια της στάσης αυτής, σκοπό είχε την πολυπόθητη εκκλησιαστική ενότητα. Είναι αλήθεια ότι πολλοί είναι εκείνοι που προτιμούν αυτή τη στάση, ανεξαρτήτως θέσεων στο ‘’Ουκρανικό’’, γιατί κατά την άποψή τους είναι υπηρετική της εκκλησιαστικής ενότητας.

Δεν αντιλαμβάνονται κάποιοι, ότι το πολύ σοβαρό πρόβλημα του κλονισμού της εκκλησιαστικής ενότητας, μόνο Συνοδικώς θα επιλυθεί; Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι η κληθείσα ‘’Ενωτική Σύνοδος’’, έγινε αφορμή διάσπασης της Εκκλησιαστικής ενότητας και μάλιστα τούτο ήταν εκ των προτέρων γνωστό; Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι, ποτέ δεν συναντήσαμε στην Εκκλησιαστική Ιστορία, τέτοια ιδιάζουσα και πολύπλοκη περίπτωση, όπως αυτή του ΄΄Ουκρανικού’’; Ποτέ δεν συναντήσαμε περίπτωση, όπου η Κανονική Εκκλησία να μη ζητεί Αυτοκέφαλο και αυτό να εκχωρείται στους πολεμούντες αυτήν και αποσχισθέντες από αυτήν.

Ολίγον πριν τη συγκληθείσα Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου για το ζήτημα που προέκυψε στην Κύπρο, ο ‘’δημοσιογραφικός’’ τρόπος παραγκώνισε τον εκκλησιαστικό, με την προσφιλή σ’ αυτόν απαξιωτική ‘’διαγνωστική’’. Το να αποδίδεις απαξιωτικά κίνητρα, τόσο σ’ αυτούς που αντιτίθενται στη στάση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, όσο και σε κάποιους από αυτούς που ενδεχομένως να στηρίξουν τη στάση του Αρχιεπισκόπου, δεν ωφελεί την Εκκλησία.

Αντί να επιδίδονται σε τέτοιες απαξιωτικές ‘’διαγνωστικές’’, ας δοκιμάσουν να ανασκευάσουν τα κακόδοξα που πρόβαλαν, περί της δήθεν Αποστολικής Διαδοχής σε καθηρημένους σχισματικούς, καθότι η φαινομενική ‘’συνέπειά’’ τους περί της χρείας Συνόδου για αποκατάσταση των καθηρημένων και αυτοχειροτονήτων σχισματικών, έχει αναιρεθεί από άλλες θέσεις που ενθουσιαστικώς πρόβαλαν. Όταν το πρώτιστο για ένα τέτοιο ζήτημα, όπως είναι το λεγόμενο ‘’Ουκρανικό’’, είναι η ανείκαστος χαρά της εκκλησιαστικής ενότητας, δεν υπάρχουν περιθώρια για ‘’δημοσιογραφικά’’ παιχνιδίσματα με απαξιωτικές ‘’διαγνωστικές’’, που καθόλου δεν αρμόζουν στη χριστιανική ευπρέπεια.

Previous Article

Οι Ευρωπαίοι κάνουν τους ανθρωπιστές με τις πλάτες της Ελλάδας

Next Article

25 Νοεμβρίου

Διαβάστε ακόμα