Η ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΙΑ ΜΙΑΣ ΟΔΟΥ…

Share:

Tοῦ κ. Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ

«Στὴν Ἁγία Παρασκευὴ καὶ στὸ Δημοτικὸ Κατάστημα σήμερα τὴν 29-04-2013 ἡμέρα Μ. Δευτέρα καὶ ὥρα 21.00 συνῆλθε σὲ Τακτικὴ Συνεδρίαση τὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο Ἁγίας Παρασκευῆς ὕστερα ἀπὸ τὴν ὑπ’ ἀριθμ. πρωτ. 15387/25-04-2013 ἔγγραφη πρόσκληση τοῦ Προέδρου τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου ποὺ ἐπιδόθηκε σὲ καθένα ἀπὸ τοὺς Δημοτικοὺς Συμβούλους σύμφωνα μὲ τὶς διατάξεις τοῦ Ν. 3852/2010 (ΦΕΚ Α/87/7-6-10).

Ἀφοῦ διαπιστώθηκε ὅτι ὑπάρχει ἀπαρτία δεδομένου ὅτι ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν -33- μελῶν βρέθηκαν παρόντα τὰ -21- ἀρχίζει ἡ συνεδρίαση. Κληθεὶς νόμιμα παρίσταται καὶ ὁ κ. Δήμαρχος».

Αὐτὰ ἀναφέρονταν στὰ πρακτικά τῆς 14/2013 Συνεδρίασης τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου τοῦ Δήμου Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς, μιᾶς πραγματικὰ σημαντικῆς Συνεδρίασης.

Ἦταν μιὰ ἐξαιρετικὴ Συνεδρίαση γιὰ μᾶς, γιὰ ὅσους δηλαδὴ ζήσαμε τὸν π. Ἀντώνιο Ἀλεβιζόπουλο ἀπὸ κοντά. Ἦταν ἡ Συνεδρίαση, ποὺ τὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο θὰ μετονόμαζε μία ὁδὸ στὸ Δῆμο μας ὡς ὁδὸ «Ἱερέως Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου». Ἡ πράξη αὐτή, ποὺ ἐπιβεβαίωνε τὴν μετὰ θάνατον ἀναγνώριση, ἐκ μέρους τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοίκησης, τοῦ τεράστιου ἔργου τοῦ π. Ἀντωνίου, δρομολογήθηκε ἀπὸ πρόσωπα προσκείμενα στὸ ἔργο τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας μὲ προεξάρχοντα τὸν Πρωτοπρεσβύτερο π. Σταῦρο Τρικαλιώτη, ἀλλά καί τόν τότε Ἀρχιμανδρίτη καὶ νῦν Μητροπολίτη Μάνης κ. Χρυσόστομο, ὁ ὁποῖος μεταξύ τῶν ἄλλων ἐνεργειῶν διεβίβασε στὸ Δῆμο καὶ τὸ παρακάτω βιογραφικὸ σημείωμα, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἀξίζει νὰ ἐνημερωθοῦμε, καθὼς λίγα εἶναι γνωστά, στὸ εὐρὺ κοινό, σχετικὰ μὲ τὴν προσωπικότητα καὶ τὸ ἔργο τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου: Ὁ π. Ἀντώνιος, γεννήθηκε τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1931 στὰ Δουβρέϊκα – Καζάρμα Μεσσηνίας. Ὑπῆρξε ὁ ἑνδέκατος καὶ τελευταῖος γιὸς πολύτεκνης οἰκογένειας, μεταξὺ ἐννέα γιῶν καὶ δύο θυγατέρων.

Ἔλαβε τὴν στοιχειώδη ἐκπαίδευση στὴν Καζάρμα καὶ τὴ Γυμνασιακὴ στὴν Καλαμάτα. Ἀπεφοίτησε ἀπὸ τὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Παν­επιστημίου Ἀθηνῶν τὸ 1957 καὶ ἀπέκτησε διδακτορικὸ δίπλωμα στὴ Φιλοσοφικὴ στὴν πόλη Mainz τῆς Γερμανίας. Ὑπηρέτησε ὡς βοηθὸς στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Μύνστερ. Ἀσχολήθηκε ἐκτενῶς μὲ τὰ ποιμαντικὰ θέματα τῶν ἑλλήνων μεταναστῶν στὴ Γερμανία καὶ ἐνῶ προδιαγραφόταν λαμπρὴ σταδιοδρομία ὡς Καθηγητὴς στὴ Γερμανία ἀποφάσισε νὰ χαριτώσει τὴν κλήση ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ νὰ χειροτονηθεῖ.

Νυμφεύθηκε τὴν Ἀντωνία, κόρη τοῦ Πάστορα Λέντς, ἡ ὁποία ἔγινε ὀρθόδοξη καὶ μὲ τὴν ὁποία ἀπέκτησε τρεῖς γιούς.

Χειροτονήθηκε διάκονος καὶ πρεσβύτερος ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Θυατείρων καὶ Μ. Βρετανίας Ἀθηναγόρα, τὸ ἔτος 1962, στὴν Στουτγάρδη καὶ ὑπηρέτησε ὡς ἐφημέριος στὸ Ἀνόβερο καὶ Κολωνία. Στὴ κάτω Σαξονία ὀργάνωσε ἕνα εὐρύτατο ποιμαντικὸ ἔργο, ὅπου ἀξιοποίησε στὸ καλύτερο δυνατὸ βαθμὸ τὸ ἑλληνορθόδοξο λαϊκὸ στοιχεῖο καὶ ἐξέδωσε τὸ περιοδικὸ Γέφυρα, ἐνῶ ὀργάνωνε συνέδρια καὶ συνάξεις, ὅπου μεταξύ τῶν ἄλλων ἐπεδίωκε νὰ ἀμβλύνει καὶ τὰ ἔντονα πολιτικὰ πάθη καὶ τὶς διαμάχες μεταξύ των ἑλλήνων μεταναστῶν.

Ἐπέστρεψε στὴν Ἑλλάδα τὸ 1968, ὅπου ἀπέκτησε τὸ διδακτορικὸ δίπλωμα στὴ Θεολογικὴ στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν καὶ διορίστηκε ἐφημέριος στὸν Ἱ. Ν. Ἁγίας Τριάδος Ἀμπελοκήπων καὶ στὴ συνέχεια στὴν Ἁγία Παρασκευὴ Ἀττικῆς, ὅπου ὑπηρέτησε ὥς τὴν κοίμησή του.

Συγχρόνως διορίσθηκε Γραμματέας τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ καὶ τὸ 1980 Γραμματεὺς τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῶν αἱρέσεων.

Διοργάνωσε τοὺς ἑξῆς τομεῖς δραστηριότητος: «Φροντιστήριο Στελεχῶν Ἐκκλησιαστικῆς Προνοίας» 1968, «Σχολὴ Ἐθελοντῶν Διακονίας» 1971, «Φροντιστήριο Ἀντιμετωπίσεως Αἱρέσεων» 1976.

Ἐπίσης διετέλεσε, Διευθυντὴς τοῦ Γραφείου Ποιμαντικῆς Ἀντιμετωπίσεως τῶν Αἱρέσεων στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν, Διευθυντὴς τῆς Ὑπηρεσίας Ἐνημερώσεως Διαλόγου καὶ Πολιτισμοῦ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς, Πρόεδρος τοῦ Πνευματικοῦ Συμβουλίου τῆς «Πανελληνίου Ἑνώσεως Γονέων γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πολιτισμοῦ τῆς Οἰκογενείας καὶ τοῦ Ἀτόμου», Πρῶτος Ἀντιπρόεδρος τοῦ «Ὀρθόδοξου Ἐπιμορφωτικοῦ Κέντρου Ἐνημερώσεως καὶ Διαλόγου», Πρόεδρος τοῦ Πνευματικοῦ Συμβουλίου τοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου Ἁγίας Παρασκευῆς, Α΄ Ἀντιπρόεδρος τοῦ «Διορθοδόξου Συνδέσμου Πρωτοβουλιῶν Γονέων».

Ὡς Γραμματέας τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς διοργάνωσε πληθώρα Κληρικολαϊκῶν Συνάξεων, Συνεδρίων, Σεμιναρίων, Ἡμερίδων, Παν­ελλαδικῶν καὶ Πανορθοδόξων Συνδιασκέψεων, τὸ «Σεμινάριο Πίστεως», τὸ «Σεμινάριο Οἰκοδομῆς στὴν Ὀρθοδοξία», τὸ «Σεμινάριο Ὀρθοδόξου Πίστεως», τὸ «Θεολογικὸν Σεμινάριον».

Συνέγραψε 40 βιβλία ποικίλου ποιμαντικοῦ περιεχομένου, ποὺ καλύπτουν τοὺς τομεῖς τῆς ἐνοριακῆς δραστηριότητας, τὴν ὁριοθέτηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ τῆς ποιμαντικῆς στρατηγικῆς τῆς Ἐκκλησίας ἔναντι τῶν ποικίλων αἱρέσεων.

Συνέτασσε μὲ συνεργάτες τὰ Δελτία: «Μαρτυρία», «Πληροφορεῖν», «Δελτίον Ἐνημερώσεως», «Δελτίον Ἐπικοινωνίας». Πολλὰ ἄρθρα του δημοσιεύθηκαν στὶς καθημερινὲς ἐφημερίδες καὶ περιοδικά. Μίλησε σὲ πλεῖστες πόλεις τῆς Ἑλλάδας καὶ σὲ Γυμνάσια καὶ Λύκεια. Εἶχε δύο τακτικὲς ἐκπομπὲς στὸ Ραδιοφωνικὸ Σταθμὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Συμμετέσχε σὲ πλεῖστα Διεθνῆ Συνέδρια Πρωτοβουλιῶν Γονέων στὸ Ἐξωτερικό, σὲ συνελεύσεις τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν καὶ Συνεδρίων Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων καὶ σὲ συνέδρια ἀντιαιρετικοῦ χαρακτήρα σὲ πολλὲς χῶρες στὸ ἐξωτερικό.

Ἐξεδήμησε πρὸς Κύριον τὴν 3η Μαΐου 1996, ἔχοντας ἀφιερώσει τὴ ζωή του στὴν Ἐκκλησία καὶ ἔχοντας προσφέρει μεγάλες ὑπηρεσίες στὴ στήριξη τῆς Ἀλήθειας τῆς Πίστεως καὶ στὸ Ποιμαντικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνα περίπου ἔτος ἀργότερα τὸν ἀκολούθησε στὴν ἐκδημία καὶ ἡ πρεσβυτέρα Ἀντωνία. Ἡ πρεσβυτέρα ὑπῆρξε γι’ αὐτὸν πολύτιμη σύζυγος, ἀξία μητέρα καὶ ἀναντικατάστατη βοηθὸς στὴ ζωή, καλύπτοντάς τον σὲ ὅλους τούς τομεῖς, ὥστε ἀπερίσπαστος νὰ μπορεῖ νὰ ἐπιδοθεῖ στὸ πράγματι μεγάλο καὶ οὐσιαστικὸ Ἐκκλησιαστικὸ ἔργο του.

Ἦταν μιὰ ξεχωριστὴ προσωπικότητα, ἄνθρωπος εὐρύτατης παιδείας καὶ ἤθους. Ἰδιαίτερα τιμᾶ τὸν Δῆμο Ἁγίας Παρασκευῆς, τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν ἐκλεκτὸς δημότης[1].

Ἡ ὑπηρεσία ἐξετάζοντας τὸ αἴτημα τῆς μετονομασίας εἶχε μερικὲς σημαντικὲς ἐπισημάνσεις, μετὰ τὸ πέρας τῶν ὁποίων τὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο ἐνέκρινε τὴ μετονομασία ὁδοῦ τῆς περιοχῆς Πευκακίων, τοῦ Δήμου Ἁγίας Παρασκευῆς, σὲ ὁδὸ Ἱερέως Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου, γιὰ νὰ τιμηθεῖ τὸ ἔργο, ἡ προσωπικότητα καὶ τὸ ἦθος τοῦ Ἱερέως Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου μὲ τὴν ἀπόφαση 132/2013.

Βασικὸς μοχλὸς τῆς ὅλης προσπάθειας, ὅπως ἤδη ἀναφέραμε, ὑπῆρξε ὁ ἐφημέριος τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίων Ἀναργύρων Πευκακίων, π. Σταῦρος Τρικαλιώτης, ὁ ὁποῖος στὶς 21/3/2013 κατὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Δημάρχου Ἁγίας Παρασκευῆς στὸν χῶρο ἀνέγερσης τοῦ Ἱ. Ναοῦ ὑπενθύμισε τὸ θέμα καὶ ἐπεμελήθη καὶ τῆς φιλοτέχνησης τῆς προτομῆς τοῦ ἀειμνήστου π. Ἀντωνίου, τὰ ἀποκαλυπτήρια τῆς ὁποίας ἔγιναν τὴν 21η Νοεμβρίου 2019 ἀπὸ τὸν Δήμαρχο Ἁγίας Παρασκευῆς.

Βλέπουμε ὅτι ἡ ἀπόδοση τιμῆς ἀπὸ τὴν Πολιτεία κατόπιν ἑορτῆς εἶναι μιὰ συνήθης τυπικὴ διαδικασία πρὸς πρόσωπα ποὺ ἐπιτέλεσαν σημαντικὸ ἔργο. Ὁ π. Ἀντώνιος ἀνάλωσε κυριολεκτικὰ τὴν ζωή του στὸ ἀντιαιρετικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας· ἔθεσε τὶς βάσεις καὶ ἑτοίμασε συνεργάτες. Καθ’ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς του εἰσέπραξε τὴν ἀπαξίωση ἐκ μέρους ἀντιεκκλησιαστικῶν προσώπων, εἰδικὰ ἀριστεριστῶν δημοσιογράφων, ποὺ ὑπὸ τὴν καθοδήγηση παραθρησκευτικῶν ὀργανώσεων -βλέπε: Κ.Ε.Φ.Ε. (Σαηεντολογία), ΠΑΝ.Ι.Φ.Ε. κ.ἄ.-, προσπάθησαν γιὰ τὴν φυσικὴ καὶ πνευματική του ἐξόντωση, συχνὰ συνεπικουρούμενοι κι ἀπὸ ψευδαδέλφους στοὺς χώρους τῆς ὑπηρεσιακῆς διακονίας του. Στήριξη εἶχε ἀπὸ τὴν Πρεσβυτέρα του, τοὺς Πατέρες στὴν Ἁγία Παρασκευὴ καὶ κάποιους λαϊκοὺς συνεργάτες του -τὰ λίγα τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του κι ἀπ’ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, ποὺ ἀντελήφθη, παρ’ ὅλες τὶς ἀρνητικὲς εἰσηγήσεις «ἡμετέρων», τὴν πραγματικότητα περὶ τοῦ ἀνδρός.

Σήμερα, τόν π. Ἀντώνιο τόν «διεκδικοῦν» πολλοί… Κάποιοι, μάλιστα, ἀρέσκονται νά διαδίδουν, μετὰ τὴν κοίμησή του, ὅτι ὁ π. Ἀντώνιος εἶναι δικός τους· ἀνήκει κληρονομικὰ στὴ δική τους παράταξη… Ὁποία πλάνη! Οὐδείς ἔχει, κληρονομικῷ τῷ τρόπῳ, κάποια δικαιοδοσία διαδοχῆς ἐπί τοῦ προσώπου τοῦ π. Ἀντωνίου. Κάποιοι δέν μποροῦν νά κατανοήσουν ὅτι ὁ π. Ἀντώνιος δέν ἀνήκει σέ κανένα. Ὁ π. Ἀντώνιος ἀνήκει μόνον στὸν Κύριο, ἀνήκει μόνον στὴν Ἐκκλησία καὶ σὲ κανένα ἄλλον!

Ὅσο γι’ ἐμᾶς, ἕναν μικρό χῶρο στήν καρδιά μας, τόν ἔχουμε πρα­γματικά φυλαγμένο γι’ αὐτόν· κάποιοι ἀπό ἐμᾶς· σίγουρα, ὄχι ὅλοι…

Πάτερ Ἀντώνιε, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν!

Σημείωσις:

[1] http://archive.is/wlZpp

Previous Article

ΑΝΑΞΙΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΟΙ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΙ, ΠΟΥ ΥΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΠΑΠΑΝ

Next Article

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΟΡΑΤΕ ΜΑΣΚΑ;

Διαβάστε ακόμα