Κορωνοϊὸς καὶ ὑποστατικὴ ἀρχή

Share:

Τοῦ κ. Γεωργίου Ἰωάννου Καραλῆ, Πυρηνικοῦ ἰατροῦ, Διδάκτορος Πανεπιστημίου Γένοβα,
Ὑπευθύνου τμήματος Πυρηνικῆς Ἰατρικῆς τῆς Alliance Medical εἰς τὴν πόλιν τῆς Γένοβας

Διάλογος
μετά Πρωτειομανοῦς
ΠΡΩΤΟΝ ΜΕΡΟΣ
Πρωτειομανής. Ἀγαπητὲ πέρασε ἀρκετὸς καιρὸς ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ κάναμε τὸν τελευταῖο μας διάλογο. Ἀπὸ τότε συνέβησαν πολλὰ γεγονότα ποὺ θὰ πρέπει νὰ συζητήσουμε.
Ὀρθόδοξος. Ναὶ εἶναι ἀλήθεια, ἀλλὰ ἡ δουλειὰ ποὺ κάνω μὲ ἀνάγκασε νὰ συγκεντρωθῶ πιὸ πολὺ σὲ αὐτὴν
Πρωτειομανής. Ἐλπίζω νὰ εἶσαι καλὰ στὴν ὑγεία σου, γιατί διαβάζουμε τὰ νέα ἀπὸ τὴν Ἰταλία, εἶναι πολὺ δυσάρεστα ἀπὸ τὴν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ.
Ὀρθόδοξος. Εἶμαι καλά, εὐχαριστῶ, σήμερα θὰ ἔχουμε τὴν εὐκαιρία νὰ συζητήσουμε καὶ γιὰ τὴν πανδημία ποὺ ξέσπασε στὸν κόσμο
Πρωτειομανής. Κατὰ πρῶ­τον, ἐπειδὴ δὲν σὲ εἶδα ἀπὸ τὸν τελευταῖο μας διάλογο, σχετικὰ μὲ τὸ ἂν μπορεῖ νὰ θεωρηθοῦν τὰ γραφέντα τοῦ γέροντος Σωφρονίου ὀρθόδοξος θεολογία, περίμενα ἀρκετὸ καιρὸ καὶ ἀνυπομονοῦσα νὰ σὲ πληροφορήσω ὅτι ὁ γέροντας Σωφρόνιος ἔγινε ἅγιος. Κατὰ συνέπεια θὰ πρέπει νὰ τὸν ὀνομάζουμε ἅγιο Σωφρόνιο, νὰ δεχόμαστε τὴν θεολογία του ὡς ὀρθόδοξη θεολογία, ἐμπνευσμένη ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ νὰ τὸν θεωροῦμε ὡς τὸν κατ’ ἐξοχὴν ἐμπειρικὸ ἡσυχαστὴ τοῦ Ἀκτίστου Φωτός, ὅπως τονίζει σχεδὸν σὲ ὅλες τὶς σελίδες τὸ νέο βιβλίο τοῦ μητροπολίτου Ἱεροθέου Ναυπάκτου.
Ὀρθόδοξος. Πρόλαβε κι’ ἔβγαλε βιβλίο ὁ ἅγιος Ναυπάκτου ἀμέσως μετὰ τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ πατρὸς Σωφρονίου. Μοῦ προξενεῖ μεγάλη ἐντύπωση! Ὅταν ὅμως ὑπάρχει διαφωνία μὲ τὴν διδασκαλία τῶν ἁγίων τῆς ὀρδοδόξου Ἐκκλησίας, τὶς Οἰκουμενικὲς συνόδους, καὶ Πατέρες δὲν ἀρκεῖ βέβαια ἕνα βιβλίο, ὅσο μεγάλο ἢ καλογραμμένο καὶ ἂν εἶναι, νὰ μᾶς πείσει ὅτι θὰ πρέπει νὰ καταργήσουμε τὰ πάντα καὶ νὰ ξαναγράψουμε τὴν θεολογία κατὰ τὸ πνεῦμα τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ μεταπατερικῶν θεολόγων ποὺ πάγιος στόχος τους ἦταν ἡ ἐγκατάλειψη τῆς πατερικῆς ἀκρίβειας καὶ ἡ ἐκτροπὴ τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας στὴν μεταπατερικὴ στρέβλωση.
Πρωτειομανής. Ἐπιτέλους ἂς γίνει ἀντιληπτὸ καὶ σὲ σένα – ὅπως ἔγινε ἀντιληπτὸ στὸν ἅγιο Ναυπάκτου – αὐτὸ ποὺ ἰσχυρίζονται οἱ λατῖνοι καὶ προτεστάντες. Περάσαμε στὴν μεταμοντέρνα ἐποχή, ὅπου παρατηροῦμε τὸ φαινόμενο οἱ παραδοσιακὲς ἐκκλησίες νὰ χάνουν ἔδαφος καὶ πολλοὺς πιστούς. Ἐκεῖνοι ποὺ κερδίζουν ἔδαφος εἶναι οἱ πεντηκοστιανοὶ προτεστάντες ποὺ ἀπὸ λίγες χιλιάδες φτάσανε νὰ ἀντιπροσωπεύουν πολλὰ ἑκατομμύρια πιστοὺς σὲ ὅλο τὸν πλανήτη, πιὸ πολὺ στὴν λατινικὴ Ἀμερική. Τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται εἶναι, πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιδράσουμε σὲ μία τέτοια κατάσταση καὶ τί θὰ πρέπει νὰ προταθεῖ ἀπὸ τὶς παραδοσιακὲς ἐκκλησίες, ὥστε νὰ κερδηθεῖ τὸ χαμένο ἔδαφος; Χρειάζεται μία νέα θεολογία πιὸ κοντὰ στὸν τρόπο σκέψης τοῦ μεταμοντέρνου ἀνθρώπου. Μία θεολογία δηλαδὴ ἄνευ δογματικῆς ἀκρίβειας στὴν ἔκφραση, ὅπως ἡ πατερική. Ἰδοὺ γιατί ἰσχυρίζομαι ὅτι ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κατάλαβε πλήρως τὴν νέα κατάσταση καὶ ἐμφανίζεται μὲ πολλαπλὰ θεολογικὰ προσωπεῖα. Στοὺς παραδοσιακοὺς κύκλους ἐμφανίζεται ὡς πατερικὸς θεολόγος ἐνάντιος στὴν θεολογία τοῦ προσώπου ποὺ ἐκφράζει κυρίως ὁ Μητροπολίτης Περγάμου- γιὰ νὰ μὴ χάσει τοὺς παραδοσιακοὺς ποὺ τὸν θεωροῦν ὡς κύριο ἐκφραστή τους, – ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ δέχεται καὶ τὴν πρωτοδιατυπωθεῖσα ὑποστατικὴ ἀρχὴ τοῦ ἁγίου Σωφρονίου- γιὰ νὰ κερδίσει καὶ τοὺς νεωτεριστάς. Κατὰ συνέπεια γίνεται ἔμεσα καὶ ὀπαδὸς τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου, ἐνῷ διαφαίνεται ὅτι εἶναι ὁ σοβαρώτερος ἐπικριτής του!
Ὀρθόδοξος. Συγγνώμη ἀγαπητέ, ἀλλὰ σήμερα δὲν θὰ ἤθελα νὰ συζητήσουμε γιὰ τὸ νέο βιβλίο τοῦ ἁγίου Ναυπάκτου. Θὰ τὸ κάνουμε ὅμως πολὺ σύντομα, γιατί αὐτὸ τὸ βιβλίο ἀποτελεῖ στὴν πραγματικότητα ἕνα μεγάλο θησαυρὸ μεταπατερικοῦ λόγου. Μοῦ προξένησε ἐντύπωση ὅμως ὁ ἰσχυρισμός σου ὅτι ἡ πίστη ποὺ οἱ Πατέρες διέθεταν καὶ μετέδωσαν σὲ ἐμᾶς ἀλώβητη, μὲ ἀγῶνες, αἵματα καὶ οἰκουμενικὲς συνόδους θὰ πρέπει νὰ παραγκωνισθεῖ, γιὰ νὰ μπορέσει ἡ ὀρθοδοξία παύοντας νὰ εἶναι παραδοσιακὴ – παύοντας μὲ ἄλλα λόγια νὰ εἶναι ὀρθοδοξία – καὶ πλησιάζοντας τὰ χαρισματικὰ κινήματα τῶν προτεστατῶν καὶ ἐσχάτως καὶ τῶν λατίνων νὰ κερδίσει νέο ἔδαφος στὴν Δύση. Ἑπομένως ἡ πίστη ποὺ παρέμεινε ἀλώβητη καὶ ἀναλλοίωτη ἐπὶ αἰῶνες, θὰ μοιάσει σὰν τὰ ὡραῖα παραμύθια ποὺ διαβάζουμε μόνο στὰ παιδιά, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα κανένας πιὰ δὲν πιστεύει.
Πρωτειομανής. Μάλιστα, ἀγαπητέ μου, ὅπως ἰσχυρίζεται καὶ ὁ Καθηγητὴς τῆς θεολογίας στὸ οἰκουμενιστικὸ Πανεπιστήμιο San Bernardino τῆς Βενετίας κύριος Salvarani Brunetto, γιὰ νὰ διατηρήσουν οἱ παραδοσιακὲς ἐκκλησίες τὴν “πίστη» στὴ μεταμοντέρνα πλουραλιστικὴ ἐποχὴ θὰ πρέπει νὰ τὴν ἐξελίξουν. Μόνο κατ’ αὐτὸν τὸ τρόπο μέσα σὲ μία πλουραλιστικὴ κοινωνία – ἡ ὁποία βασίζεται στὴν ἑτερότητα καὶ τὴν σχέση – μπορεῖ νὰ παίξει κάποιο σημαντικὸ ρόλο αὐτὴ ἡ “πίστη» . Ἄνευ ἐξελίξεως εἶναι καταδικασμένη ἡ κάθε θεολογία τοῦ παρελθόντος νὰ παρέλθει καὶ νὰ περιθωριοποιηθεῖ, γιατί δὲν πείθει κανένα. Ἰδοὺ γιατί ἡ θεολογία τοῦ Ἁγίου Σωφρονίου τοῦ Ἔσσεξ στὴν Εὐρώπη θὰ ὁδηγήσει τὴν Ὀρθοδοξία πολὺ κοντὰ στὰ χαρισματικὰ κινήματα τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἀμερικῆς τὰ μόνα ἱκανὰ νὰ θέλξουν σήμερα ἑκατομμύρια κόσμο.
Ὀρθόδοξος. Στὴν Εὐρώπη ὁ χριστιανισμὸς χάνει συνεχῶς ἔδαφος. Αὐτὸ εἶναι γεγονός. Ἀλλὰ σὲ αὐτὸ τὴ μόνη εὐθύνη φέρουν οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ Μητροπολίτες, οἱ Ἀρχιεπίσκοποι καὶ γενικὰ οἱ “πρῶτοι» καθὼς καὶ ὅλοι αὐτοὶ ποὺ πιστὰ τοὺς ἀκολουθοῦν: οἱ οἰκουμενιστὲς μὲ τὶς μοντέρνες θεολογίες ποὺ ἔχουν χάσει κάθε ἐπαφὴ μὲ τὴν ἀλήθεια.
Πρωτειομανής. Γίνεσαι πολὺ αἰνιγματικός. Ἐπειδὴ σὲ ξέρω, θὰ ἤθελα νὰ μάθω τὸ σκεπτικὸ ποὺ σὲ ὁδηγεῖ στὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι κατὰ τὸ πλεῖστον οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ πρῶτοι καὶ οἱ οἰκουμενιστὲς ἔχουν χάσει τὴν ὀρθόδοξο πίστη.
Ὀρθόδοξος. Καθὼς ξέρεις ζῶ καὶ ἐργάζομαι στὴν Ἰταλία ποὺ στὴν σημερινὴ ἐποχὴ εὑρίσκεται στὸ ἐπίκεντρο δυσάρεστων ἐξελίξεων.
Πρωτειομανής. Θὰ ἀναφέρεσαι στὸν κορωνοϊὸ καὶ στὰ θύματα ποὺ θρηνεῖ ἡ γειτονικὴ χώρα. Ξέρω ἡ κατάσταση εἶναι δύσκολη κι ἐσὺ ποὺ εἶσαι γιατρὸς βρίσκεσαι στὴν πρώτη γραμμὴ ἑνὸς πολέμου ποὺ κανεὶς δὲν ξέρει ποῦ θὰ ὁδηγήσει τὴν Ἰταλία καὶ γενικὰ τὴν Εὐρώπη.
Ὀρθόδοξος. Πέρα ἀπὸ τὸ ἐπιστημονικὸ ἰατρικό, ποὺ θὰ τὸ συζητήσουμε ἀναγκαστικά, ἐκεῖνο ποὺ τώρα διαφαίνεται στὴν Ἰταλία εἶναι ἕνα μεγάλο πνευματικὸ κενό, ποὺ ἔχει δημιουργηθεῖ καὶ καλλιεργηθεῖ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς σου τοὺς λατίνους, τὸν πάπα καὶ γενικὰ τοὺς παπικοὺς ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦν τὴν μοντέρνα μεταπατερικὴ θεολογία τοῦ προσώπου. Ἕνα πνευματικὸ κενὸ ποὺ πλήττει καὶ τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, ὅπως διαφαίνεται ξεκάθαρα πιά.
Πρωτειομανής. Δὲν νομίζεις ὅτι ὑπερβάλλεις; Τί δουλειὰ καὶ τί σχέση μπορεῖ νὰ ἔχει ἡ θεολογία τοῦ προσώπου μὲ τὴν ἀνθρωπιστικὴ κρίση, ποὺ ἔχει δημιουργήσει ἕνας ἰὸς στὴν γειτονικὴ χώρα;
Ὀρθόδοξος. Ἀγαπητέ, θὰ γνωρίζεις τὰ μέτρα ποὺ ἡ ἰταλικὴ κυβέρνηση πῆρε γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ. Ἔκλεισε ὅλη ἡ Ἰταλία. Ἄναψε στὴν Ἰταλία τὸ σῆμα κινδύνου καὶ ἔγινε κόκκινο. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ σπίτι του στὸν δρόμο, παρὰ μόνο γιὰ ἔκτακτη ἀνάγκη. Ἔκλεισαν τὰ ἑστιατόρια, τὸ ἴδιο τὰ καφενεῖα καθὼς καὶ οἱ χῶροι διασκέδασης καὶ συνάθροισης τῶν πολιτῶν. Κάθε συνάθροιση μορφωτική, ἐπιστημονικὴ ἀκόμη καὶ θρησκευτικὴ ἀπαγορεύεται. Μὲ ἄλλα λόγια μαζὶ μὲ τὰ ἑστιατόρια, τοὺς τόπους μορφωτικῶν ἐκδηλώσεων καὶ διασκεδάσεως κατεβάσανε τὰ “ρολὰ» καὶ τὰ “μαγαζιὰ» τῶν παπικῶν, δηλαδὴ οἱ ἐκκλησίες, μὲ τὶς εὐλογίες – ἀποφάσεις- τῶν ἰταλῶν ἐπισκόπων καὶ τοῦ ποντίφικος. Παρέμειναν ὅμως ἀνοιχτὰ τὰ σουπερμάρκερ γιὰ τὶς ἀγορὲς τροφίμων, ἴσως γιατί θὰ πρέπει νὰ θυμίζουν εἰς ἅπαντας ὅτι κατὰ τὴν σημερινὴ ἐποχὴ ἡ σωματικὴ τροφὴ ἀξίζει πιὸ πολὺ τῆς πνευματικῆς καὶ στὶς ὑπεραγορές, πολὺ μικρότερες ἐν συγκρίσει μὲ πάμπολες λατινικὲς ἐκκλησίες, μπορεῖ κανεὶς νὰ πάρει τὰ ἀπαραίτητα μέτρα προστασίας, ἐνῷ στοὺς μεγαλοπρεπεῖς ναοὺς τῶν παπικῶν τὰ μέτρα προστασίας γι’ αὐτοὺς εἶναι ἀδύνατα.
Γιὰ νὰ γίνει πιὸ σαφὲς οἱ ἐπίσκοποι (μὲ τὴν συν­αίνεση τοῦ “πρώτου», δηλαδὴ τοῦ πάπα τῆς Ρώμης) πήρανε ἀποφάσεις νὰ μὴ τελοῦνται ἡ εὐχαριστιακὴ λατρεία, καὶ γενικὰ κάθε ἀκολουθία στὴν περίοδο τῆς μεγάλης σαρακοστῆς. Ὁ ἰταλὸς πιστὸς δὲν μπορεῖ πλέον σὲ ὁρισμένες περιοχὲς οὔτε κἄν νὰ μεταβεῖ στὴν ἐκκλησία, γιὰ νὰ προσευχηθεῖ, γιατί τὰ “ρολὰ» τῶν ἐκκλησιῶν κατεβήκανε καὶ γενικὰ εἶναι ὡσὰν ἡ αὐλαία γιὰ τὴν παπικὴ ἐκκλησία τραγικὰ καὶ ἀπότομα νὰ ἔπεσε.
Τὸ ἴδιο ἀπεφασίσθη προσφάτως καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, νὰ κλείσουν δηλαδὴ οἱ ἐκκλησίες καὶ νὰ μὴ τελοῦνται θεῖες Λειτουργίες, μὰ οὔτε οἱ ἀκολουθίες τῆς μεγάλης σαρακοστῆς μέχρι στιγμῆς καὶ ἕπεται συνέχεια, ἂν δὲν σταματήσει ἡ κρίση. Καθὼς φαίνεται, ἂν συνεχισθεῖ ἡ ἴδια κατάσταση θὰ εἶναι ἡ πρώτη χρονιὰ ποὺ δὲν θὰ ἑορτάσουμε στὶς ἐκκλησίες τὴν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.
Πρωτειομανής. Συγγνώμη ποὺ σὲ διακόπτω. Ἡ ἀπόφαση πάρθηκε ἀπὸ τὴν ἰταλικὴ κυβέρνηση ἢ ἀπὸ τὴν ἐκκλησία; Γιατί ἂν ἐπάρθη ἡ ἀπόφαση ἀπὸ τὸ κράτος τί θὰ μποροῦσε νὰ κάνει ἡ ἐκκλησία, δὲν θὰ μποροῦσε βέβαια νὰ παραβεῖ μία ὁδηγία τοῦ κράτους.
Ὀρθόδοξος. Πρὶν συνεχίσω θὰ ἀπαντήσω στὴν ἐρώτησή σου. Στὴν περίπτωση τῆς Ἰταλίας ἡ ἀπόφαση γιὰ τὸ κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν ἐπάρθη ἀπὸ τὴν παπικὴ ἐκκλησία. Τὸ ἴδιο ἐπανέλαβε, ὅπως εἶναι γνωστὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Τὸ κράτος δὲν μπορεῖ νὰ ἐπέμβει στὰ ἐσωτερικὰ τῶν φραγκοεκκλησιῶν ποὺ διοικοῦνται – ἂς μὴ τὸ ξεχνᾶμε – ἀπὸ τὸ ἀνεξάρτητο κράτος τοῦ Βατικανοῦ. Γιὰ νὰ σοῦ δώσω νὰ καταλάβεις τὸ Βατικανὸ καὶ ὁ πάπας ἔλαβαν τὴν ἀπόφαση ὄχι μόνο νὰ μὴ τελοῦν τὶς εὐχαριστιακὲς συνάξεις καὶ τὶς ὑπόλοιπες ἀκολουθίες τῆς σαρακοστῆς καὶ τῆς μεγάλης ἑβδομάδος, ἀλλὰ ἐδόθη ἡ διαταγὴ νὰ κατεβοῦν κυριολεκτικὰ τὰ “ρολὰ» ὅλων τῶν ἐκκλησιῶν τῆς Ρώμης. Ἀργότερα, μετὰ ἀπὸ ὀργισμένη ἀντίδραση ἱερέων καὶ λαοῦ ὁ ἴδιος ὁ πάπας πῆρε τὴ ἀπόφαση νὰ κρατήσει ἀνοιχτὲς τὶς ἐκκλησίες στὴν Ρώμη καὶ σὲ ὅλες τὶς περιοχὲς τὶς Ἰταλίας ἐκτὸς Λομβαρδίας, Βενετίας καὶ γενικὰ περιοχῆς τῆς Παντάνιας. Ἀλλὰ βέβαια οἱ ἀκολουθίες ἔπαψαν νὰ τελοῦνται.
Πρωτειομανής. Συγγνώμη ποὺ σὲ διακόπτω, συνεπῶς δὲν εἶναι σωστὸς κατὰ τὴν γνώμη μου ὁ ἰσχυρισμός: ὅτι οἱ εὐχαριστιακὲς συνάξεις δὲν τελοῦνται στὴν ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία, ἐπειδὴ γνωρίζω ὅτι ὁ ἱερέας τὶς τελεῖ καὶ μεταδίδονται μέσῳ τηλεόρασης καὶ διαδικτυακὰ σὲ ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα. Ἡ τεχνολογία βοηθᾶ εἰς τὸ νὰ ξεπερασθεῖ αὐτὴ ἡ ἀνάγκη μέχρι νὰ περάσει ἡ κρίση. Τὸ ἴδιο ἀπ’ ὅ,τι καταλαβαίνω γίνεται καὶ στὴν περίπτωση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὅπως βλέπεις, ἀγαπητέ, δὲν ὑπάρχει καμμία διαφορὰ στὴν τακτικὴ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Καὶ ὁ κορωνοϊὸς βοήθησε στὴν πραγματικότητα τὸν οἰκουμενισμὸ καὶ ἀνέδειξε ὅτι κατὰ βάθος οἱ Ἐκκλησίες εἴτε ρωμαιοκαθολικές, εἴτε Ὀρθόδοξες, εἴτε προτεσταντικές, δὲν διαφέρουν στὴν ποιμαντικὴ ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων. Κατὰ συνέπεια οἱ ὅποιες διαφορὲς δὲν μποροῦν νὰ κρατοῦν διαιρεμένο τὸν χριστιανικὸ κόσμο. Ὅταν ξεπερασθεῖ ἡ ἀνθρωπιστικὴ κρίση, θὰ τὸ δεῖς οἱ Ἐκκλησίες θὰ προχωρήσουν μὲ πιὸ γοργὰ βήματα πρὸς τὴν πολυπόθητη ἕνωση ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ δὲν θὰ τὶς διαιρεῖ καμμία διαφορετικὴ πίστη.
Ὀρθόδοξος. Παρατηρῶ σήμερα αὐτή σου τὴν μανία νὰ μὲ διακόπτεις συνεχῶς ἀλλὰ τὴν ἀποδίδω στὴν καλή σου πρόθεση νὰ πληροφορηθεῖς γιὰ τὰ καθέκαστα στὴν Ἰταλία, καθὼς ἡ Ἰταλία ἀποτελεῖ τὸ μοντέλο καὶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Ὅλους ἐσᾶς τοὺς οἰκουμενιστὰς σᾶς ἑνώνει ἄλλωστε μία κοινὴ μοῖρα. Ἀλλά, ἀγαπητέ, δὲν θὰ πρέπει ποτὲ νὰ ξεχνιέται ὅτι πρωτίστως ἡ εὐχαριστιακὴ σύναξη καὶ οἱ ἀκολουθίες δὲν εἶναι ἕνα θέατρο, εἰς τὸ ὁποῖον εἶναι μὲν προτιμότερον νὰ παρευρίσκεται κανεὶς προσωπικά, ἀλλὰ σὲ ἀντίθετη περίπτωση δίνεται εἰς τὸν πιστὸν ἡ ἴδια δυνατότης μέσῳ τῆς τηλεοράσεως καὶ τοῦ διαδικτύου.
Σὰν Ὀρθόδοξο πιστὸ μὲ ξενίζει ἡ ἀπόφαση μετάδοσης ἀκολουθιῶν ἀπὸ τὰ τηλεοπτικὰ μέσα ἄνευ λαοῦ τελουμένων μόνο ἀπὸ κληρικούς, δὲν μπορῶ νὰ τὴν καταλάβω, γιατί κατὰ τὴν πατερικὴ παράδοση ἡ εὐχαριστία δὲν τελεῖται μόνο ἀπὸ τὸν ἱερέα καὶ ὁ λαὸς παθητικὰ ἁπλῶς παρακολουθεῖ. Ἀντίθετα ἡ εὐχαριστία εἶναι μία σύναξη “ἐπὶ τὸ αὐτὸ» λαοῦ καὶ κλήρου, σύναξη κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν μπορεῖ νὰ ὑποκατασθεῖ ἀπὸ τὸν κλῆρο ὁ λαός, κάτι ποὺ μπορεῖ νὰ συμβεῖ στὴν παπικὴ παράδοση, ὅπου μὴ ξεχνᾶμε ὅτι ὁ παπικὸς ἱερέας δύναται νὰ τελέσει μόνος του τὴν εὐχαριστία. Γι’ αὐτὸ καὶ κατὰ τὴν ὀρθόδοξο παράδοση ἱερεῖς ἢ ἐπίσκοποι μόνοι τους δὲν μποροῦν νὰ τελέσουν τὴν εὐχαριστία, ἄνευ ἔστω καὶ ἑνὸς λαϊκοῦ. Κατὰ δεύτερο ἡ εὐχαριστία εἶναι ἕνα μυστήριον, κατὰ τὸ ὁποῖ­ον ἡ εὐχαριστιακὴ σύναξη “ὁρᾶ» τὸν ἀναστάντα Κύριον, ὁ ὁποῖος εἶναι πάντοτε παρών, ἀνάλογα μὲ τὸ στάδιον ποὺ βρίσκεται ὁ κάθε πιστὸς ποὺ συμμετέχει καὶ τὰ στάδια εἶναι τρία κατὰ τοὺς Πατέρας αὐτὸ τῆς καθάρσεως, τοῦ φωτισμοῦ καὶ τῆς θεώσεως. Ὅποιος δὲν ἀνήκει σὲ κανένα ἀπὸ αὐτὰ τὰ στάδια καλὸ θὰ κάνει στὸν ἑαυτό του καὶ στοὺς ἄλλους νὰ μὴ προσ­έρχεται στὶς εὐχαριστιακὲς συνάξεις καὶ νὰ μὴ λαμβάνει θεία κοινωνία. Συνεπῶς τὸ κάθε μυστήριο ἔχει ἀνάγκη μόνο ἀπὸ βαπτισμένους πιστοὺς ποὺ ἔχουν τὴν ἴδια ὁμολογία τῆς πίστεως κλεισμένοι σ’ ἕνα ἰδιαίτερο χῶρο ποὺ εἶναι ὁ ἱ. ναός. Κατὰ συν­έπεια δὲν προσφέρεται ὡς θέαμα εἰς τοὺς ἀθέους, αἱρετικούς, ἀβαπτίστους καὶ ἀπίστους.
Ἀντιθέτως, ὅπως ἤδη εἴπαμε, στὴν παπικὴ παράδοση ἕνας ἱερέας χωρὶς τὴν συμμετοχὴ κανενὸς λαϊκοῦ μπορεῖ νὰ τελέσει τὴν εὐχαριστία. Ἡ εὐχαριστία γίνεται ἔτσι προνόμιο μόνο τοῦ κλήρου καὶ ὁ λαὸς ἔρχεται σὲ δεύτερη μοῖρα. Ἂν προσθέσουμε μάλιστα τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ λαὸς δὲν συμμετέχει τοῦ κοινοῦ ποτηρίου, δηλαδὴ δὲν συμμετέχει τοῦ αἵματος καὶ τοῦ σώματος ποὺ καθαγιάζονται, – γιὰ νὰ κοινωνήσει ὁ λαὸς χρησιμοποιεῖται μία προηγιασμένη ὄστια καὶ ὄχι ἡ ὄστια ποὺ καθαγιάσθη τὴν στιγμὴ τῆς εὐχαριστίας- τότε καταλαβαίνουμε ὅτι τὸ λαϊκὸ στοιχεῖο δὲν εἶναι ἀπαραίτητο καὶ παρίσταται παθητικὰ στὴν τέλεση τῆς εὐχαριστίας. Κατὰ συνέπεια δύναται ὁ λαϊκὸς νὰ παρακολουθήσει ἀπὸ μακριὰ μέσῳ τηλεοράσεως τὴν τέλεση χωρὶς νὰ ὑπάρχει τεράστια διαφορὰ ἀπὸ τὸ εἶναι παρών. Σὲ ἕνα παπικὸ δὲν δημιουργεῖ ἰδιαίτερο πρόβλημα ἡ μετάδοση τῆς εὐχαριστίας ἀπὸ τὴν τηλεόραση, γιατί ὁ παπικὸς εἶναι συνηθισμένος νὰ τὸ κάνει ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ συνδέεται μὲ τὴν τηλεόραση, γιὰ νὰ δεῖ τὴν λειτουργία τοῦ πάπα πρὶν πάει στὴν ἐνορία του. Ἡ εὐχαριστία γιὰ τὸν παπικὸ εἶναι πρωτίστως ἕνα θέαμα ποὺ προσφέρεται σὲ ὅλους, γιατί γι’ αὐτοὺς ὁ πάπας εἶναι ἀρχηγὸς ὅλων τῶν θρησκειῶν καὶ ἀντιπροσωπεύει ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἴδιος παρουσιάζεται σὲ ὅλα τὰ κρατικὰ καὶ ἰδιωτικὰ κανάλια ἀκόμη καὶ μέσῳ διαδικτύου. Εἶναι στὴν πραγματικότητα τὸ πιὸ τηλεοπτικὸ πρόσωπο ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ δεῖ στὴν Ἰταλία καὶ ὄχι μόνο σὲ αὐτήν. Ἑπομένως δὲν ξενίζει εἰς ἕνα παπικὸ ἡ μετάδοση τῆς θείας λατρείας ἀπὸ τὴν τηλεόραση, ἰδιαίτερα ὅταν εἶναι ὁ πάπας ποὺ τὴν τελεῖ. Ἔτσι γιὰ τοὺς παπικοὺς ποὺ τρέμουν στὴν ἰδέα ὅτι μπορεῖ νὰ μεταδοθεῖ ὁ κορωνοϊὸς ἀπὸ τὴν εὐχαριστία ἡ πιὸ εὔκολη λύση εἶναι νὰ τελεῖ μὲν ὁ ἱερεύς, ὁ δὲ πιστὸς νὰ βλέπει τὴν εὐχαριστία μέσῳ τηλεοράσεως σὰν ἕνα θεατρικὸ ἔργο ἢ ἕνα πολὺ ὡραῖο συναισθηματικὸ φίλμ.
Δὲν καταλαβαίνω ὅμως τὴν ἀπόφαση ποὺ πῆρε ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἴσως γιατί πρωτίστως ὑπάρχει ὁ φόβος μήπως μεταδοθοῦν ἀσθένειες ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ αἷμα τοῦ Χριστοῦ – δὲν πιστεύουν φαίνεται ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι παρὼν στὴν εὐχαριστία, ὁπότε καὶ ὑπάρχει ἡ μετάδοση τῶν μικροβίων ποὺ ἐξαρτᾶται βεβαίως ἀπὸ τὴν τυχαιότητα, τυχαιότητα ποὺ μελετᾶ ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἀλλάξει. Κατὰ δεύτερον τυγχάνει γνωστὴ ἡ ἐπισκοπικὴ ματαιοδοξία, ἡ ὁποία θὰ κολακευθεῖ περαιτέρω ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴ κάλυψη, ἕνα εἶδος διασημότητος ἀνάλογο πρὸς τὴν περίπτωση τοῦ πάπα τῆς Ρώμης, καθὼς κάθε Κυριακὴ ἢ σὲ κάθε ἀκολουθία, ὅποιο κανάλι καὶ ν’ ἀνοίξει κανεὶς θὰ βλέπει τοὺς ἐπισκόπους καὶ “πρώτους», νὰ συναγωνίζονται τοὺς λοιποὺς τηλεοπτικοὺς ἀστέρες.

Previous Article

Ὁ Ραββῖνος ποὺ ἥνωσε τὸ Φανάρι μὲ τὸ Κίεβον

Next Article

Ἐκκλησιαστικαὶ «παραφωνίαι» διὰ τὸν κορωνοϊόν!

Διαβάστε ακόμα