Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου – «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;»

Share:

   Τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

   Εἰς τὸ ἐρώτημα αὐτὸ τοῦ Κυρίου μας πρὸς τὸν παράλυτο, ποὺ ἦταν τριανταοκτὼ ὁλόκληρα χρόνια, ἂς ἐπιτραπῆ, εὐσεβεῖς χριστιανοί, νὰ παραθέσουμε σήμερα πνευματικὴ τράπεζα ἀπὸ ἕνα πρόσφατο Κυριακοδρόμιο, ποὺ ὀνομάζεται «ἁπλὸ κήρυγμα γιὰ τὸν ἁπλὸ ἱερέα».

   Τριανταοκτὼ χρόνια κατάκοιτος ἦταν, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ παράλυτος ποὺ μᾶς ἀναφέρει τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο. Περίμενε ἐκεῖ μὲ ὑπομονὴ στὴν Προβατικὴ κολυμβήθρα τῆς Ἱερουσαλήμ, γιὰ νὰ δῆ τὴν θεραπεία του, διότι ἀπὸ καιρὸ σὲ καιρὸ ἄγγελος κατέβαινε στὴν κολυμβήθρα καὶ ἐτάρασσε τὸ νερὸ καὶ ὁ πρῶτος, ποὺ θὰ ἔμπαινε μέσα, θεραπευόταν ἀπὸ τὴν ἀρρώστια του.

   Μὰ ὁ δυστυχὴς παράλυτος δὲν εἶχε ἄνθρωπο νὰ τὸν ὁδηγήση μέσα στὴν κολυμβήθρα. «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω», εἶπε στὸν Κύριό μας, ὅταν ἐκεῖνος τὸν ἐρώτησε, ἂν θέλη νὰ γίνη ὑγιὴς «Ἵνα ὅταν ταραχθῆ τὸ ὕδωρ βάλη με εἰς τὴν καλυμβήθραν, ἐνῷ ἔρχομαι ἐγὼ ἄλλος πρὸ ἐμοῦ κατεβαίνει».

   Ὁ Κύριος τὸν εὐσπλαγχνίσθη, καὶ πῶς μποροῦσε νὰ κάνῃ ἀλλοιῶς, ὁ μόνος εὔσπλαγχνος καὶ φιλάνθρωπος; Τί λέγεις παράλυτε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, γιὰ σένα ὁ Χριστὸς ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ σένα σάρκα περιβέβληται. Αὐτὸς στὸν ὁποῖον ὅλα εἶναι δυνατά, αὐτὸς στὸν ὁποῖον τὰ πάντα ὑπακούουν καὶ τὰ πάντα ὑποτάσσονται. «Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει», φώναξε ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ σωμάτων καὶ ἀμέσως πετάχθηκε ὀρθὸς στὰ πόδια του ὁ παράλυτος, ἐκεῖνο τὸ ἀνθρώπινο ράκος τῶν τριανταοκτὼ χρόνων κατάκειτο καὶ μαζὶ μὲ τὴν θεραπεία τοῦ σώματος ὁ Σωτήρας μας τοῦ χαρίζει καὶ τὴν προειδοποίηση, ὅταν τὸν εἶδε στὸ ναὸ τοῦ Σολομῶντος. «Πρόσεξε, ἔγινες ὑγιής, πάψε πιὰ νὰ ἁμαρτάνης, διότι ἡ ἀσθένειά σου ἦταν ἀποτέλεσμα τῶν ἁμαρτιῶν σου, γιὰ νὰ μὴ σοῦ συμβῆ τίποτα χειρότερο». Νὰ ἡ αἰτία, γιὰ τὴν ὁποία ὁ Κύριος ἐρώτησε τὸν παράλυτο «θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι», ποιὸς τὸν ὡδήγησε σ᾽ αὐτὴν τὴν ἀξιοθρήνητη κατάσταση; ποιὸς ἄλλος; ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός του, οἱ ἀσωτίες, οἱ ἁμαρτίες, ἡ μακρὰν τοῦ Θεοῦ ζωή.

   Τώρα λοιπὸν μᾶς ἐδίδαξε τὶ τρομερὸ πρᾶγμα εἶναι ἡ ἁμαρτία. «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;». Ὁ Κύριος θέλει «πάντας σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». Ἀλλὰ ζητάει καὶ τὴν δική μας θέληση, τὴν δική μας συγκατάθεση, τὴν δική μας ἐπιθυμία…

   Ὁ Θεὸς θέλει ὅλους νὰ τοὺς δεχθῆ στὴν βασιλεία του «πολλοὶ εἰσί οἱ κλητοί, ὀλίγοι δὲ οἱ ἐκλεκτοί». Αὐτὴ ἡ ἄρνηση τῆς σωτηρίας, ποὺ ἰσοδυναμεῖ μὲ αὐτοκτονία, αὐτὴ ἠ ἀπόρριψη τοῦ θείου θελήματος εἶναι ὁ μεγαλύτερος Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ.

   Θλιβερὸ παράπονό Του γι᾽ αὐτὴ τὴν ἄρνηση εἶναι τὰ λόγια, ποὺ ἀκούσαμε διὰ τὴν Ἱερουσαλήμ.

«Ἱερουσαλήμ, Ἱερουσαλὴμ ὁσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τὰ τέκνα σου, ὃν τρόπον ἐπισυνάγει ἡ ὄρνις τὰ νοσσία ἑαυτῆς ὑπὸ τὰς πτέρυγας, καὶ οὐκ ἠθελήσατε».

   Θέλεις ἐρωτᾶ ὁ  Χριστὸς τὸν καθένα μας νὰ ἁγιασθῆ τὸ ὄνομά μου, θέλεις νὰ ἔλθη ἡ βασιλεία μου, θέλεις νὰ νικήσης τοὺς δαίμονες καὶ τὶς πονηριές τους, θέλεις νὰ ταπεινωθῆς, γιὰ νὰ σωθῆς, θέλεις νὰ δώσης ὅλη τὴν ψυχή σου, ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή σου σὲ ἐμένα, τὸν Σωτήρα καὶ Θεό σου, ὁλόκληρη τὴν ἀγάπη σου, ὁλόκληρο τὸν νοῦ σου, γιὰ νὰ θεωθῆς καὶ νὰ ἑνωθῆς μαζί μου. «Ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακούσετέ μου τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγετε, ἐὰν δὲ μὴ θέλητε μηδὲ εἰσακούσετέ μου μάχαιρα ἡμᾶς καταλάβη τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε».

   Εἴθε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, αὐτὴ τὴν πρόσκληση τοῦ Κυρίου μας, αὐτὴ τὴν κλήση νὰ τὴν δεχθοῦμε ὅλοι μας καὶ νὰ θελήσουμε νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν ὁδὸ τῆς μετανοίας, ὥστε νὰ μὴ μᾶς συμβῆ κάτι χειρότερο ἀπὸ ὅ,τι περνᾶμε σήμερα.

   Σήμερα, ποὺ εἶναι Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου, εὐσεβεῖς χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει τὸ χρέος, ποὺ ἔχομε ἀπέναντι τῶν παιδιῶν ἐκείνων, ποὺ ἐστερήθησαν τοῦ δώρου τῆς ὑγείας καὶ εὑρίσκονται παράλυτοι, κατάκοιτοι εἰς κλίνην ἀσθενείας, διὰ τοῦτο ἡ Ἐκκλησία μᾶς παρακαλεῖ νὰ σκεφθοῦμε τὰ παιδιὰ αὐτὰ καὶ νὰ τὰ ἐνισχύσουμε ὅσο τὸ δυνατὸν καὶ μὲ τὴν προσωπική μας παρουσία.

   Σήμερα ἐπίσης στὸ τέλος τῆς θείας Λειτουργίας θὰ γίνῃ ἰδικὴ δέηση νὰ παρακαλέσουμε τὸν Οὐράνιο Πατέρα μας, γιὰ νὰ γίνη ἔλεος καὶ γιὰ τὴν δοκιμασία, ποὺ διατρέχει καὶ ἡ Πατρίδα μας καὶ ὁ κόσμος γενικώτερα ἀπὸ τὶς πυρηνικὲς ἐνέργειες καὶ καταστροφές. Θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μείνουμε ὅλοι στὸ τέλος καὶ νὰ κάνουμε αὐτὴ τὴν δέηση.

 Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία εἰς τὸν Ἱ. Ν. Ἁγ. Γεωργίου Διονύσου.

Previous Article

Το Καθολικό Βασικό Εισόδημα (UBI), το οποίο κάποτε ήταν αδιανόητο, αναπτύσσεται σε όλο τον κόσμο.

Next Article

Η κυρά της Ρω: Μάνα της Ρωμιοσύνης – Κόρη της αθάνατης Ελλάδας