«Κύριε Ἐλέησον» τὸν Ἀρχιεπίσκον Καναδᾶ, κ. Σωτήριον!

Share:

Ἕως καὶ βλασφημίαν θὰ ἠδύνατό τις νὰ θεωρήση τὰ ὅσα εἶπεν ὁ Σεβ. Καναδᾶ διὰ τὴν μονολόγιστον εὐχήν! Δὲν ὑπάρχει Σύνοδος νὰ ζητήση ἐξηγήσεις; Παραθέτομεν ἀπόσπασμα ἀπὸ ἀνακοινωθὲν τοῦ Γραφείου Αἱρέσεων τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς τῆς 15ης Φεβρουαρίου 2021:

«Ἀφορμὴ γιὰ τὴν παροῦσα ἀνακοίνωσή μας πήραμε ἀπὸ δημοσίευμα στὸ καλὸ ἱστολόγιο ΑΚΤΙΝΕΣ, τὸ ὁποῖο φέρει τὸν Σεβασμιώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Καναδᾶ κ. Σωτήριο νὰ ἀμφισβητεῖ τὴν ὀρθότητα τῆς μονολόγιστης, ἢ νοερᾶς προσ­ευχῆς: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλὸ» καὶ νὰ προτείνει ἄλλη, δικῆς του ἐμπνεύσεως. Ὑπάρχει καὶ τὸ σχετικὸ βίντεο τῆς ὁμιλίας του στὸ YouTube. Μεταξὺ τῶν ἄλλων ὁ Σεβασμιώτατος εἶπε: «Ἔχετε ἀκούσει πολλὲς φορὲς ποὺ λένε ὅτι πρέπει νὰ προσ­ευχώμαστε συνεχῶς μὲ τὴν προσευχὴ “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλό”. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ προσευχή, ὅταν τὴν κάνωμε, δὲν εἶναι ἡ σωστὴ προσευχή. … Μία σωστὴ προσευχὴ πρέπει νὰ περιέχει τρία πράγματα. Εὐχαριστία, δοξολογία καὶ αἴτησι. … Ἡ σωστὴ προσευχὴ εἶναι τὸ Πάτερ Ἡμῶν. … Ἡ σωστότερη προσευχὴ θὰ ἤτανε, ἐκτὸς βέβαια ἀπὸ τὸ Πάτερ Ἡμῶν, “Εὐχαριστῶ, δοξάζω Σὲ Χριστέ, ἐλέησόν με”»…

…Ὁ Σεβασμιώτατος θεωρεῖ λαθεμένα ὅτι ἡ «Εὐχὴ» δὲν περιέχει τὰ τρία στοιχεῖα τῆς προσ­ευχῆς, ἤτοι: τὴ δοξολογία, τὴν εὐχαριστία καὶ τὴν ἱκεσία. Φυσικὰ καὶ τὰ ἐμπεριέχει. Ὅταν ἀπευθυνόμαστε στὸ Χριστὸ καὶ τὸν ἀποκαλοῦμε «Κύριο», δηλαδὴ τὸν ἔχοντα τὸ ἀπόλυτο κῦρος, ὁμολογοῦμε τὴ θεότητά Του, ποὺ σημαίνει τὸν δοξολογοῦμε. Ὁ Ἴδιος ὁ Χριστὸς ἐξῇρε τὴν ὁμολογία τοῦ ὀνόματός Του: «πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ, ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Μάτθ.10,32). Ἡ ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ ὡς Θεοῦ ἀληθινοῦ εἶναι ἡ ἀληθινὴ καὶ ὕψιστη δοξολογία πρὸς Αὐτόν.

Ὅταν τὸν ἀποκαλοῦμε «Ἰησοῦ Χριστό», ὁμολογοῦμε τὴν Ἐνανθρώπησή Του, ἡ ὁποία ἔγινε γιὰ χάρη τῆς δικῆς μας σωτηρίας. Ἡ Ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι ἡ ὑπέρτατη προσφορὰ καὶ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Ἀποκαλώντας τον Σαρκωμένο Λόγο, τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὡς Ἰησοῦ Χριστό, Τοῦ δηλώνουμε τὴν εὐαρέσκειά μας, τὴν εὐγνωμοσύνη μας γιὰ τὴν ἐνανθρώπησή Του καὶ τὸ ἐπὶ γῆς ἀπολυτρωτικὸ ἔργο Του. Τὸν εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴν μεγάλη δωρεὰ πρὸς ἡμᾶς καὶ κύρια γιὰ τὸ σταυρικό Του πάθος καὶ τὴν λαμπροφόρο ἀνάστασή Του, διὰ τῆς ὁποίας ἐλευθερωθήκαμε ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς ἁμαρτίας, τὴ φθορὰ καὶ τὸ θάνατο.

Ὅταν, τέλος, τοῦ ζητοῦμε νὰ μᾶς ἐλεήσει, ὡς ἁμαρτωλούς, ἡ «Εὐχή» μας παίρνει καὶ ἱκετευτικὸ χαρακτῆρα. Ὁμολογοῦ­με ὅτι εἴμαστε ἁμαρτωλοί, ὅτι μόνον Αὐτὸς καὶ κανένας ἄλλος, μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει. Ἐναποθέτουμε σ’ Αὐτὸν τὴν ἀπολύτρωσή μας καὶ τὸν παρακαλοῦμε νὰ κάμει ἔλεος καὶ νὰ μᾶς συγχωρήσει…

…Περαίνοντας τὴν ἀνακοίνωσή μας, θὰ θέλαμε νὰ ἐκφράσουμε τὴ λύπη μας γιὰ τὸ γεγονός, ὅτι ὑλοποιοῦνται καὶ στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας μας τὰ ὀλέθρια διδάγματα τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ σκοτεινὲς ἐπιδιώξεις της. Κάθε μετακίνηση ἀπὸ τὰ ὅρια ποὺ ἔθεσαν οἱ ἅγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες, κάθε ἀμφισβήτηση πίστης καὶ πράξης, ἀποτελεῖ ἀκούσια ἢ ἑκούσια ἐκδούλευση στὰ σκοτεινὰ σχέδια τῶν νεοεποχιτῶν. Ὅ,τι ἔχει θεσπιστεῖ στὴν Ἐκκλησία μας καὶ ἔχει ἀντέξει στὸ χρόνο, εἶναι καρπὸς ἀλήθειας, τὴν ὁποία ὁδηγεῖ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα (Ἰωάν.16,13). Θέλουμε νὰ πιστεύουμε πὼς ἡ ἀμφισβήτηση τῆς μονολόγιστης «εὐχῆς» ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο κ. Σωτήριο καὶ ἡ πρότασή του γιὰ ἀντικατάστασή της μὲ ἄλλη, δικῆς του ἐμπνεύσεως, ἔγινε προφανῶς ἀπὸ παρανόηση».

Previous Article

Τὸ ἐμβόλιον τοῦ Ἀντιχρίστου

Next Article

Ἡ μάσκα ὡς ἀνατροπὴ τῆς θεολογικῆς ἀνθρωπολογίας

Διαβάστε ακόμα