ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣ OΣΟΥΣ ΔΙΑΒΑΛΛΟΥΝ ΤΑΣ ΑΓΙΑΣ ΕΙΚΟΝΑΣ

Share:

ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣ OΣΟΥΣ
ΔΙΑΒΑΛΛΟΥΝ ΤΑΣ ΑΓΙΑΣ ΕΙΚΟΝΑΣ
Ἁγίου Πατρὸς καὶ Διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας μας, Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ

10ον

  1. Δὲν παρέδωσαν μόνο γραπτῶς τὴν ἐκκλησιαστικὴ θεσμοθεσία, ἀλλὰ καὶ μὲ μερικὲς ἄγραφες παραδόσεις. Λέει λοιπὸν ὁ θεσπέσιος Μέγας Βασίλειος στὸ εἰκοστὸ ἕβδομο ἀπὸ τὰ τριάντα κεφάλαια Περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ἀπευθύνονται πρὸς τὸν Ἀμφιλόχιο, κατὰ λέξη τὰ ἑξῆς: «Ἀπὸ τὰ δόγματα καὶ τὶς διδασκαλίες ποὺ φυλάγονται στὴν Ἐκκλησία, ἄλλα τὰ ἔχουμε ἀπὸ τὴ γραπτὴ διδασκαλία, καὶ ἄλλα ἀπὸ τὴν παράδοση τῶν ἀποστόλων, ποὺ μᾶς παραδόθηκαν καὶ τὰ παραλάβαμε μὲ τὴ μυστηριακὴ ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ καὶ τὰ δύο ἔχουν τὸ ἴδιο κῦρος γιὰ τὴν εὐσέβεια. Κανεὶς λοιπὸν νὰ μὴ ἀντιλέγει σὲ αὐτά, ἔστω καὶ ἂν ἔχει μικρὴ πεῖρα τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεσμῶν γιατί, ἂν ἐπιχειρούσαμε νὰ ἀπορρίψουμε ὅλες τὶς παραδόσεις μας ποὺ δὲν περιέχονται στὴν Ἁγία Γραφή, ἐπειδὴ τάχα δὲν ἔχουν μεγάλη ἰσχύ, θὰ κάναμε λάθος ζημιώνοντας τὸ Εὐαγγέλιο στὰ πιὸ καίρια σημεῖα του» [Μ. Βασιλείου, Περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, P.G. 32,188A]. Αὐτὰ τὰ λόγια εἶναι τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.

Ἀπὸ ποῦ ἄλλωστε γνωρίζουμε τὸν ἅγιο τόπο τοῦ κρανίου (Ματθ. 27, 33), τὸν Γολγοθᾶ, τὸ μνῆμα τῆς ζωῆς; Δὲν τὸ παρέλαβαν τὰ παιδιὰ ἀπὸ τοὺς πατέρες τους ἀγράφως; Γιατί, τὸ ὅτι ὁ Κύριος σταυρώθηκε στὸν τόπο τοῦ κρανίου καὶ θάφτηκε σὲ μνῆμα ποὺ τὸ σκάλισε ὁ Ἰωσὴφ στὸν βράχο, εἶναι γραμμένο [Ματθ. 27, 33-60], τὸ ὅτι ὅμως αὐτὰ εἶναι ἐκεῖνα ποὺ προσκυνοῦμε τώρα, τὰ γνωρίζουμε ἀπὸ ἄγραφη παράδοση, καὶ πολλὰ ἄλλα παρόμοια μὲ αὐτά. Ἀπὸ ποῦ ξέρουμε τὴν τριπλῆ κατάδυση στὸ βάπτισμα; Ἀπὸ ποῦ τὴν συνήθεια νὰ προσευχόμαστε στραμμένοι πρὸς τὴν Ἀνατολή; Ἀπὸ ποῦ τὴν παράδοση τῶν μυστηρίων; Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ θεσπέσιος ἀπόστολος Παῦλος λέει: «Ἄρα οὖν, ἀδελφοί, στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε εἴτε διὰ λόγου εἴτε δι᾿ ἐπιστολῆς ἡμῶν (:Ἄρα λοιπόν, ἀδελφοί, σύμφωνα μὲ ὅσα σᾶς εἴπαμε, νὰ μένετε ἀμετακίνητοι καὶ νὰ κρατᾶτε τὶς παραδόσεις ποὺ διδαχθήκατε εἴτε μὲ τὸν προφορικό μας λόγο, εἴτε μὲ ἐπιστολή μας)» [Β΄ Θεσ. 2,15].

Ἀφοῦ λοιπὸν πολλὰ καὶ τόσο σημαντικὰ παραδόθηκαν στὴν Ἐκκλησία ἀγράφως καὶ φυλάχθηκαν μέχρι τώρα, γιατί λεπτολογεῖς γιὰ τὶς εἰκόνες;

  1. Οἱ ρήσεις λοιπὸν τῆς Γραφῆς καὶ τῶν πατέρων ποὺ ἀναφέρεις δὲν καταδικάζουν τὴν προσκύνηση τῶν δικῶν μας εἰκόνων, ἀλλὰ τῶν εἰδωλολατρῶν ποὺ τὶς θεοποιοῦν. Δὲν πρέπει λοιπόν, ἐξαιτίας τῆς καταχρήσεως τῶν ἐθνικῶν, νὰ καταργήσουμε καὶ τὴ δική μας προσκύνηση ποὺ γίνεται μὲ εὐσέβεια. Ἐξορκίζουν οἱ μάγοι καὶ οἱ γόητες, ἐξορκίζει καὶ ἡ Ἐκκλησία τοὺς κατηχουμένους, ἀλλὰ ἐκεῖνοι βέβαια ἐπικαλούμενοι δαίμονες, ἐνῷ ἡ Ἐκκλησία τὸν Θεὸ ἐναντίον τῶν δαιμόνων. Οἱ εἰδωλολάτρες ἀφιερώνουν τὶς εἰκόνες στοὺς δαίμονες καὶ τὶς ἀποκαλοῦν θεούς, ἐνῷ ἐμεῖς τὶς ἀφιερώνουμε στὸν ἀληθινὸ Θεό, ποὺ σαρκώθηκε, καὶ στοὺς δούλους [Ἡ ἔννοια τῆς λέξεως «δοῦλος» ἐδῶ ἀναφέρεται στὴ σχέση τοῦ ἀνθρώπου ὡς κτίσματος πρὸς τὸν κτίστη Θεὸ καὶ δὲν σημαίνει ἐκείνους ποὺ δουλικὰ δέχονται τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ] καὶ φίλους τοῦ Θεοῦ [Ἰω. 15,14: «Ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐὰν ποιῆτε ὅσα ἐγὼ ἐντέλλομαι ὑμῖν (: Ἐσεῖς εἶστε φίλοι μου. Κι ἐγὼ σᾶς δείχνω τὴν τέλεια καὶ ἀνυπέρβλητη ἀγάπη μου θυσιάζοντας τὴ ζωή μου. Καὶ θὰ ἐξακολουθεῖτε νὰ εἶστε φίλοι μου, ἐὰν κάνετε ὅσα ἐγὼ σᾶς ζητῶ)»], ποὺ ἀπομακρύνουν τὰ στίφη τῶν δαιμόνων.
  2. Ἐὰν πάλι ἰσχυρίζεσαι ὅτι ὁ θεῖος καὶ θαυμάσιος Ἐπιφάνιος [Πρόκειται γιὰ τὸν ἐπίσκοπο Σαλαμίνας Κύπρου (315-403), ὁ ὁποῖος φέρεται ὅτι ἔγραψε μεταξὺ ἄλλων καὶ ἕνα ἔργο ἐναντίον τῶν ἁγίων εἰκόνων, τὴ γνησιότητα τοῦ ὁποίου ἀμφισβητεῖ ἐδῶ ὁ Ἱερὸς Δαμασκηνὸς] τὶς ἀπαγόρευσε κατηγορηματικά, πρῶτον εἶναι ἐνδεχόμενο νὰ εἶναι ὁ λόγος του νόθος καὶ πλαστός, νὰ εἶναι δηλαδὴ κόπος ἄλλου καὶ νὰ ἔχει τὴν ἐπωνυμία ἄλλου, πρᾶγμα ποὺ πολλοὶ συνηθίζουν νὰ κάνουν. Δεύτερον, γνωρίζουμε ὅτι ὁ μακάριος Ἀθανάσιος ἀπαγόρευσε νὰ τοποθετοῦν τὰ λείψανα τῶν ἁγίων σὲ λειψανοθῆκες, ἢ μᾶλλον διέταξε νὰ τὰ θάβουν στὴ γῆ, ἐπειδὴ ἤθελε νὰ καταργήσει τὴν ἄτοπη συνήθεια τῶν Αἰγυπτίων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔθαβαν τοὺς νεκρούς τους, ἀλλὰ τοὺς τοποθετοῦσαν σὲ κρεβάτια καὶ φορεῖα. Ἴσως καὶ ὁ μέγας Ἐπιφάνιος, θέλοντας νὰ διορθώσει κάτι τέτοιο, νομοθέτησε νὰ μὴ κατασκευάζουν εἰκόνες, ἐὰν βέβαια δεχθοῦμε ὅτι εἶναι δικός του ὁ λόγος· γιατί, ὅτι σκοπός του δὲν ἦταν νὰ τὶς ἀπομακρύνει, τὸ μαρτυρεῖ ἡ Ἐκκλησία τοῦ ἰδίου τοῦ θεσπέσιου Ἐπιφανίου, ποὺ μέχρι σήμερα εἶναι στολισμένη μὲ εἰκόνες.

Τρίτον, τὸ σπάνιο δὲν μπορεῖ νὰ γίνει νόμος στὴν Ἐκκλησία, οὔτε ἕνα χελιδόνι φέρνει τὴν ἄνοιξη, ὅπως καὶ ὁ Γρηγόριος ὁ θεολόγος [Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος 39, P.G.36,352] δέχεται καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι οὔτε ἕνας λόγος εἶναι σὲ θέση νὰ ἀνατρέψει τὴν παράδοση ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς γῆς μέχρι τὰ πέρατα αὐτῆς.

Previous Article

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΠΑΣΧΑ ΧΩΡΙΣ ΜΕΓΑΛΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ

Next Article

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Διαβάστε ακόμα