ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣ OΣΟΥΣ ΔΙΑΒΑΛΛΟΥΝ ΤΑΣ ΑΓΙΑΣ ΕΙΚΟΝΑΣ

Share:

ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣ OΣΟΥΣ
ΔΙΑΒΑΛΛΟΥΝ ΤΑΣ ΑΓΙΑΣ ΕΙΚΟΝΑΣ
Ἁγίου Πατρὸς καὶ Διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας μας, Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ

Τελευταῖον

  1. Ἐνῷ λοιπὸν πολλοὶ ἀνέκαθεν μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν ἱερεῖς καὶ βασιλεῖς δέχτηκαν ἀπὸ τὸν Θεὸ τὴ σοφία καὶ θεοσέβεια καὶ διέπρεψαν στὸν λόγο καὶ στὸν βίο, καὶ πολλὲς σύνοδοι ἁγίων καὶ θεοπνεύστων πατέρων συγκροτήθηκαν, γιατί κανεὶς δὲν ἐπιχείρησε νὰ τὰ κάνει αὐτά; Δὲν θὰ ἀνε­χθοῦμε νὰ διδάσκεται νέα πίστη.

«Γιατί ἀπὸ τὴν Σιὼν θὰ προέλθει νόμος», εἶπε προφητικὰ τὸ ἅγιο Πνεῦμα, «καὶ λόγος Κυρίου ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ» [βλ. Ἡσ. 2,3: «Καὶ πορεύσονται ἔθνη πολλὰ καὶ ἐροῦσι· δεῦτε καὶ ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος Κυρίου καὶ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ Ἰακώβ, καὶ ἀναγγελεῖ ἡμῖν τὴν ὁδὸν αὐτοῦ, καὶ πορευσόμεθα ἐν αὐτῇ· ἐκ γὰρ Σιὼν ἐξελεύσεται νόμος καὶ λόγος Κυρίου ἐξ Ἱερουσαλήμ (: Καὶ θὰ πορευτοῦν ἔθνη πολλὰ καὶ θὰ προτρέπουν τὸ ἕνα τὸ ἄλλο καὶ θὰ λένε: Ἐμπρός, ἂς ἀνέβουμε στὸ Ὄρος τοῦ Κυρίου καὶ στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ Ἰακώβ, καὶ θὰ μᾶς ἀναγγείλει τὸν δρόμο τοῦ θελήματός Του, καὶ θὰ συμμορφωθοῦμε πρὸς αὐτό, βαδίζοντας στὸν δρόμο αὐτόν· διότι ἀπὸ τὴ Σιὼν θὰ βγεῖ νέος Νόμος καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ θὰ κηρυχτεῖ λόγος τοῦ Κυρίου)»].

Δὲν θὰ ἀνεχθοῦμε νὰ φρονοῦν ἄλλοτε ἄλλα καὶ νὰ ἀλλάζουν μὲ τὸν καιρὸ καὶ ἡ πίστη νὰ γίνεται περίγελως καὶ τέρψη τῶν μὴ Χριστιανῶν. Δὲν θὰ ἀνεχθοῦμε τὴν ὑποταγὴ σὲ βασιλικὸ διάταγμα, ποὺ ἐπιχειρεῖ ν’ ἀνατρέψει τὴν παράδοση τῶν πατέρων, γιατί δὲν εἶναι γνώρισμα τῶν εὐσεβῶν βασιλέων νὰ ἀνατρέπουν τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς θεσμούς. Δὲν εἶναι πατρικὰ αὐτά· γιατί εἶναι λῃστρικὰ ὅσα γίνονται μὲ τὴ βία καὶ ὄχι μὲ τὴν πειθώ.

Καὶ μάρτυρας ὅλων αὐτῶν εἶναι ἡ δεύτερη σύν­­οδος τῆς Ἐφέσου, ποὺ ὥς τώρα χαρακτηρίζεται μὲ τὴν ἐπωνυμία «λῃστρική», ἐπειδὴ ἐκβιάσθηκε ἀπὸ βασιλικὸ χέρι, ὅταν φονεύθηκε ἐκεῖ ὁ μακάριος Φλαβιανὸς [Ἡ λεγομένη λῃστρικὴ σύνοδος συνεκλήθη τὸ 449 μ. Χ. ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Θεοδόσιο Β στὴν Ἔφεσο ἐναντίον τοῦ πατριάρχη Κων/πόλεως Φλαβιανοῦ, ὁ ὁποῖος σὲ προηγούμενη σύνοδο (τὸ 448) καταδίκασε τὸν αἱρετικὸ Εὐτυχῆ. Ἡ σύνοδος αὐτὴ τῆς Ἐφέσου, στὴν ὁποία προήδρευε ὁ Ἀλεξανδρείας Διόσκουρος, καθήρεσε τὸν Φλαβιανό, καὶ ὅταν ἐκεῖνος ἔκανε ἔκκληση, ἡ ἀτμόσφαιρα τῆς συνόδου ἠλεκτρίσθηκε, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ Φλαβιανὸς νὰ καθαιρεθεῖ καὶ συρόμενος ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, ὅπου συνεδρίαζε ἡ σύνοδος, νὰ φονευθεῖ].Αὐτὰ εἶναι ἔργο τῶν συνόδων καὶ ὄχι τῶν βασιλέων, ὅπως εἶπε ὁ Κύριος: «Ὅπου συνα­χθοῦν δύο ἢ τρεῖς στὸ ὄνομά μου, βρίσκομαι ἐκεῖ ἀνάμεσά τους» [βλ. Ματθ. 18,20: «Οὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς συν­ηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν (:Διότι ὅπου εἶναι δύο ἢ τρεῖς συναγμένοι γιὰ μένα καὶ γιὰ σκοποὺς σύμφωνους μὲ τὸ θέλημά μου, ἐκεῖ εἶμαι κι ἐγὼ μεταξύ τους, γιὰ νὰ τοὺς εἰσακούω, νὰ τοὺς ἐμπνέω, νὰ τοὺς ὁδηγῶ καὶ νὰ τοὺς προστατεύω)»·

Ὁ Χριστὸς δὲν ἔδωσε τὴν ἐξουσία νὰ δένουν καὶ νὰ λύνουν τὶς ἁμαρτίες στοὺς βασιλεῖς, ἀλλὰ στοὺς ἀποστόλους καὶ στοὺς διαδόχους τους καὶ στοὺς ποιμένες καὶ διδασκάλους. «Ἀκόμα καὶ ἂν ἄγγελος», λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «σᾶς κηρύξει ἄλλο Εὐαγγέλιο ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ παραλάβατε [βλ. Γαλ. 1,8-9: «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾿ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ᾿ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω (:Ἀλλὰ νὰ ξέρετε τὸ ἑξῆς: Ἀκόμη κι ἂν ἐμεῖς οἱ ἀπόστολοι ἢ κι ἕνας ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σᾶς κηρύττει ἄλλο εὐαγγέλιο, διαφορετικὸ ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ σᾶς κηρύξαμε, ἂς εἶναι ἀναθεματισμένος καὶ χωρισμένος γιὰ πάντα ἀπὸ τὸν Χριστό. Ὅπως σᾶς εἴχαμε πεῖ καὶ παλαιότερα, ὅταν ἤμασταν μαζί σας, ἔτσι καὶ τώρα πάλι σᾶς λέω: Ἐὰν κανεὶς σᾶς κηρύττει διαφορετικὸ εὐαγγέλιο ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ διδαχθήκατε ἀπὸ μένα, ἂς εἶναι ἀναθεματισμένος καὶ χωρισμένος ἀπὸ τὸν Χριστό)»].

Τὰ παρακάτω ἂς τὰ ἀποσιωπήσουμε ἀπὸ ἐπιείκεια, περιμένοντας τὴν ἐπιστροφή τους.

Ἂν ὅμως δοῦμε ὅτι ἡ διαστροφή τους εἶναι χωρὶς ἐπιστροφή, τότε θὰ προσθέσουμε καὶ τὸ ὑπόλοιπο· ἀλλὰ ἂς τὸ ἀπευχηθοῦμε κάτι τέτοιο.

  1. Ἐὰν κάποιος μπεῖ σὲ ἕνα σπίτι, στὸ ὁποῖο κάποιος ζωγράφος ζωγράφισε στοὺς τοίχους μὲ χρώματα τὴν ἱστορία τοῦ Μωυσῆ καὶ τοῦ Φαραώ, καὶ ἔπειτα συμβεῖ νὰ ρωτήσει γι’ αὐτοὺς ποὺ διέσχισαν τὴ θάλασσα σὰν νὰ ἦταν ξηρά, «Ποιοὶ εἶναι αὐτοί;», τί θὰ ἀπαντήσεις δεχόμενος τὴν ἐρώτηση; Δὲν θὰ πεῖς, «ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ»;. «Ποιὸς χτυπᾶ τὴ θάλασσα μὲ τὸ ραβδί;». Δὲν θὰ τοῦ πεῖς: «Ὁ Μωυσῆς»;

Ἔτσι καὶ ἂν κάποιος εἰκονίσει τὸ Χριστὸ σταυρωμένο καὶ ἐρωτηθεῖ: «Ποιὸς εἶναι αὐτός;» θὰ ἀπαντήσει: «ὁ Χριστὸς ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος σαρκώθηκε γιὰ μᾶς». Ναί, Δέσποτα, προσκυνῶ ὅλα τὰ δικά Σου πράγματα, καὶ μὲ διακαῆ πόθο ἀγκαλιάζω τὴ θεότητα, τὴ δύναμη, τὴν ἀγαθότητα, τὴν εὐσπλαγχνία γιὰ μένα, τὴ συγκατάβαση, τὴ σάρκωση, τὴ σάρκα. Καὶ ὅπως φοβᾶμαι νὰ ἀγγίξω τὸ πυρακτωμένο σίδερο, ὄχι ἐξαιτίας τῆς φύσεως τοῦ σίδερου, ἀλλὰ ἐξαιτίας τῆς φωτιᾶς ποὺ εἶναι ἑνωμένη μὲ αὐτό, ἔτσι προσ­κυνῶ τὴ σάρκα σου, ὄχι ἐξαιτίας τῆς φύσης τῆς σάρκας, ἀλλ’ ἐξαιτίας τῆς θεότητας ποὺ εἶναι ὑποστατικὰ ἑνωμένη μὲ αὐτήν.

Προσκυνοῦμε τὰ πάθη Σου. Ποιὸς εἶδε νὰ προσ­κυνεῖται ὁ θάνατος; Ποιὸς εἶδε πάθη σεπτά; Ὅμως πράγματι προσκυνοῦμε τὸν σωματικὸ θάνατο τοῦ Θεοῦ μου καὶ τὰ σωτήρια πάθη, προσκυνοῦμε τὴν εἰκόνα Σου·προσκυνοῦμε  ὅλα τὰ  δικά  Σου  πρά­γματα, τοὺς ὑπηρέτες, τοὺς φίλους καὶ πρὶν ἀπὸ αὐτοὺς τὴν μητέρα τὴν Θεοτόκο.

Γι’ αὐτὸ ἱκετεύω τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, τὸ ἔθνος τὸ ἅγιο, νὰ κρατήσει γερὰ τὶς ἐκκλησιαστικὲς παραδόσεις· γιατί ἡ παραμικρὴ ἀφαίρεση ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς ἔχουν παραδοθεῖ, σὰν νὰ ἀφαιροῦμε λιθάρια ἀπὸ οἰκοδομή, γρήγορα θὰ γκρεμίσει ὁλόκληρη τὴν οἰκοδομή. Εἴθε λοιπὸν νὰ παραμένουμε σταθεροί, ἄκαμπτοι, ἀκλόνητοι, στηριγμένοι πάνω σὲ ἀσφαλῆ πέτρα, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός, στὸν Ὁποῖο ἁρμόζει δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνηση, μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς ἀπέραντους αἰῶνες. Ἀμήν.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

ἐπιμέλεια κειμένου:

Ἑλένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

Previous Article

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Next Article

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ