Νά ἀντισταθῶμεν

Share:

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν Β΄ Πρός Θεσσαλονικεῖς ἐπιστολή γράφει ὅτι “καί νῦν τό κατέχον οἴδατε, εἰς τό ἀποκαλυφθῆναι αὐτόν ἐν τῷ ἑαυτοῦ καιρῷ· τό γάρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας, μόνον ὁ κατέχων ἄρτι, ἕως ἐκ μέσου γένηται· καί τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος”. Ὁ θεῖος Νικόδημος ἑρμηνεύοντας τόν παρόντα στίχο σημειώνει ὅτι τό “κατέχον” εἶναι ἐκεῖνο πού κρατεῖ καί ἐμποδίζει τήν ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου. Εἶναι δηλαδή εἴτε ἡ χάρις τοῦ ἁγίου Πνεύματος πού ἐμποδίζει νά μή ἔλθη ὁ ἄνομος καί ὅταν αὐτή ὀλιγοστεύση κατά πολύ καί ἀποσυρθῆ ἀπό τήν ζωή τῶν ἀνθρώπων, τότε θά ἐπιτρέψη ὁ Θεός νά ἔλθη. Ἤ εἶναι ἡ βασιλεία τῶν Ρωμαίων, ἄποψη μέ τήν ὁποία συμφωνεῖ καί ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, σημειώνει ὁ θεῖος Νικόδημος, ὅπου, ὅταν φύγη ἀπό τό μέσον ἡ βασιλεία τους, τότε θά ἔλθη ὁ Ἀντίχριστος, διότι μέχρι τότε πού ὑπάρχει ὁ φόβος αὐτῆς τῆς βασιλείας, κανένας δέν θέλει ὑποταχθῆ ταχέως στόν Ἀντίχριστο.

Τό “πολιτικόν σύστημα” ἐδημιούργησε καί χειρίζεται τόν ἰόν Covid 19

Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου γίνεται ὅλο καί πιό κατανοητό ὅτι τό πρόβλημα τοῦ κορωνοϊοῦ εἶναι ἕνα καθαρά πολιτικό καί ὄχι ἐπιστημονικό πρόβλημα, πού σάν πολιτικό ἔχει τήν δυνατότητα νά ὑπεισέρχεται σέ κάθε πτυχή τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, ἀπό τόν ἀθλητισμό μέχρι καί τήν θρησκευτική ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Τόν περασμένο Αὔγουστο ὁ ἐπιχειρηματίας Μπίλ Γκέϊτς σέ συνέντευξή του, στίς 18/8, στό The Economist εἶχε δηλώσει ὅτι ἡ πανδημία δέν θά ἔχη τελειώσει πρίν ἀπό τό τέλος τοῦ 2021. Κανείς δέν μπορεῖ νά γνωρίζη μέ βεβαιότητα πότε καί πῶς ἕνας ἰός θά ἐκδηλωθῆ πόσο μᾶλλον πότε θά ἐξαφανισθῆ, γιά τόν λόγο αὐτό εἶναι προφανές ὅτι ὁ ἰός Covid 19 ἐκδηλώνεται, ἐπειδή εἶναι τό “πολιτικό σύστημα”, πού τόν δημιούργησε καί τόν χειρίζεται, γιά νά ἐπιτύχη τήν ὁλοκλήρωση ἑνός παγκοσμιοποιημένου κόσμου, ὁ ὁποῖος θά κυβερνᾶται μέ ὁλοκληρωτικό καί στυγνό τρόπο ἀπό μία ἐλίτ ἀνθρώπων.

Ἡ παγκοσμιοποίηση δέν θά εἶναι ἐφικτή, ἀφενός ἐάν δέν ὑπάρξη ἡ ὑπέρβαση τοῦ ἐθνικοῦ κράτους, ἀφετέρου δέ ἐάν καί οἱ θρησκεῖες δέν παραιτηθοῦν ἀπό τήν ἀξίωσή τους ὅτι κατέχουν τήν ἀπόλυτη ἀλήθεια καί νά ἀποδεχθοῦν νά προχωρήσουν σέ μία ὑπερθρησκεία, στήν μίξη τῶν θρησκειῶν μέ ἕνα κοινό θεό. Τότε ἀκόμα καί οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί δέν θά ὁμολογοῦν πιά τόν τριαδικό Θεό καί τόν ἐνανθρωπήσαντα Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ ὡς τόν μόνον ἀληθινό Θεό. Ἡ παγκοσμιοποίηση στοχεύει στήν δημιουργία δηλαδή πολυεθνοτικῶν καί πολυθρησκευτικῶν κοινωνιῶν, ὅπου ἡ φυλετική, πολιτισμική καί ἡ θρησκευτή συνείδηση τῶν ἀνθρώπων θά εἶναι ἀλλοτριωμένες καί ἐκφυλισμένες.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ μόνος ἀληθινός παγκόσμιος ἄνθρωπος

Μία παγκοσμιοποίηση ὄχι μόνον χωρίς Χριστό ἀλλά καί κατά τοῦ Χριστοῦ, ὄχι μόνον μέ περιθωριοποιημένη τήν Ἐκκλησία ἀλλά καί κλειστές τίς ἐκκλησίες. Ἕνα ὑπερκράτος καί μία ὑπερθρησκεία πού δέν θά ὑπηρετοῦν τόν Χριστό καί τόν ἄνθρωπο, ὡς εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά μία ἐλίτ ἀντιχρίστων ἀνθρώπων. Μία κοινωνία ἀπό ἀνελεύθερους ἀνθρώπους, πιόνια στά χέρια τῶν ἰσχυρῶν, οἱ ὁποῖοι ὅμως “ἐπειδή τήν ἀγάπη τῆς Ἀλήθειας δέν δέχθηκαν, γιά νά σωθοῦν, γιά αὐτό ἔχει στείλει σέ αὐτούς ὁ Θεός ἐνέργεια πλάνης, γιά νά πιστέψουν αὐτοί στό ψεῦδος· γιά νά κριθοῦν ὅλοι αὐτοί πού δέν πίστεψαν στήν Ἀλήθεια, ἀλλά εὐχαριστήθηκαν στήν ἀδικία”. “Ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ἔμελλον νά διαμείνουν ἀπειθεῖς στήν πίστη καί τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, ἀκόμα καί ἐάν ὁ Ἀντίχριστος δέν θά ἐρχόταν”.

Ὅμως ἡ ἀληθινή παγκοσμιοποίηση ἄρχισε μέ τήν σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου, μία οἰκουμενικότητα, ὅπου ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ μόνος καί ἀληθινός παγκόσμιος ἄνθρωπος, ὅπου καί κάθε πιστός πού ἑνώνεται μέ τόν Χριστό καί ὁ Χριστός ζεῖ “ἐν αὐτῷ καί αὐτός ἐν τῷ Χριστῷ” εἶναι καί αὐτός ἕνας παγκόσμιος ἄνθρωπος. Ὅσο ἡ ζωή τῶν πιστῶν θά ἔχη κέντρο της τόν Χριστό, ὅσο οἱ πιστοί θά παραμένουν στήν Παράδοση, ὅσο ἡ Παράδοση θά παραμένη φορέας τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας τόσο θά ἐμποδίζεται καί ἡ ἔλευση τοῦ ἀνόμου. Ὅταν ἡ Παράδοση δέν θά ἀποτελῆ ἕνα κενό γράμμα καί θά ὁριοθετῆ τά πλαίσια μέσα, στά ὁποῖα θά κινῆται ἡ ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί ἡ ζωή τῶν πιστῶν, τότε θά ἀναστέλεται καί ὁ ἐρχομός τοῦ ἀνόμου. Ἡ Παράδοση γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σημαίνει τήν ἐπίτευξη τῆς σωτηρίας γιά τόν ἄνθρωπο. Παράδοση πού δέν ἔχει σχέση μέ τό ἔργο τῆς θείας Οἰκονομίας, τήν σωτηρία δηλαδή τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου ὅλου, βρίσκεται ἐκτός τῆς ἐκκλησιαστικῆς πραγματικότητας καί ἡ τιμή καί ἡ προσκύνηση τῶν Ἱερῶν Ναῶν ἀποτελοῦν μέρος αὐτῆς τῆς Παραδόσεως.

Νά ἀντισταθῶμεν εἰς τάς ποικίλας μορφάς ὁλοκληρωτισμοῦ

Ἔτσι, ὅταν δέν ἀποδίδεται τιμή καί προσκύνηση στόν Ναό, ὁ ὁποῖος περιέχει πλῆθος εἰκόνων καί ἀντικειμένων πού ἡ χρήση τους ἀποσκοπεῖ στήν δόξα τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἁγίων του καί στήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, ὅταν δέν ἀποδίδεται τιμή καί προσ­κύνηση στούς Ναούς, μέσα στούς ὁποίους πρα­γματοποιοῦνται τά ἱερά μυστήρια καί μάλιστα τό μέγα μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, αὐτό ἀποτελεῖ ἀμφισβήτηση τῆς Παραδόσεως.

Ὅταν οἱ χριστιανοί εἰσέρχωνται στόν Οἶκο τοῦ Θεοῦ μέ τήν μάσκα, εἶναι ἀσέβεια καί προσβολή καί ἀμφισβητεῖται ὁ Ἱ. Ναός ὡς τόπος Ἅγιος καί ὡς φορέας θείας ἐνεργείας καί χάριτος. Διότι δέν εἶναι δυνατόν οἱ θεῖες ἐνέργειες νά ἐπιτρέψουν νά μολυνθῆ ὁ πιστός μέσα στόν Ναό. Σέ ἀντίθετη περίπτωση ἀμφισβητεῖται τό ἔργο τῆς θείας Οἰκονομίας.

Τό μέγα θαῦμα τῆς ἱστορίας, γράφει ὁ θεῖος Δαμασκηνός, εἶναι ὅτι “εὐδοκία τοῦ Θεοῦ καί Πατρός ὁ Μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ καί Θεός, ὁ ὤν εἰς τόν κόλπον τοῦ Πατρός, ὁ ὁμοούσιος τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, ὁ προαιώνιος, ὁ ἄναρχος, ὁ ἐν ἀρχῇ ὤν καί πρός τόν Θεόν καί Πατέρα ὤν καί Θεός ὤν, ὁ ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων κλίνας οὐρανούς κατέρχεται, τοὐτέστιν τό ἀταπείνωτον αὐτοῦ ὕψος ἀταπεινώτως ταπεινώσας συγκαταβαίνει τοῖς Ἑαυτοῦ δούλοις, συγκατάβασιν ἄφραστόν τε καί ἀκατάληπτον καί Θεός ὤν τέλειος, ἄνθρωπος τέλειος γίνεται καί ἐπιτελεῖται τό πάντων καινῶν καινότατον, τό μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον, δι’ οὗ ἡ ἄπειρος τοῦ Θεοῦ ἐμφανίζεται δύναμις”.

Πανηγυρίζει λοιπόν σήμερα καί εὐφραίνεται ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ, ἡ δέ ἀνθρωπότητα χρωστᾶ στόν σαρκωθέντα Λόγο εὐγνωμοσύνη, ἀφοῦ διά τῆς γεννήσεώς του λυτρώθηκε ὁ ἄνθρωπος ἀπό τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο. Ἡ εὐγνωμοσύνη μας ὅμως, εἰδικά σήμερα, πρέπει νά ἐκφραστῆ μέ τόν πιό ἔντονο τρόπο, πρέπει νά ἐκφραστῆ μέ τήν ἀντίστασή μας. Μέ τήν ἀντίστασή μας στά πάθη μας καί μάλιστα στό πάθος τοῦ φόβου. Νά ἀντισταθοῦ­με στήν προσπάθεια ταπεινώσεως καί εὐτελισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ὁποίου ἀπειλοῦνται οἱ θεόσδοτες ἐλευθερίες του, ἡ ἀξιοπρέπειά του ἀκόμα καί ἡ ἴδια ἡ ὕπαρξή του. Νά ἀντισταθοῦμε σέ ἕνα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα πού θέλει νά ὑποτάξη τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Νά ἀντισταθοῦμε σέ κάθε ἀλλοίωση τῆς Πίστης μας, τῆς Παραδόσεως μας, τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας μας. Νά ἀντισταθοῦμε στίς ποικίλες μορφές ὁλοκληρωτισμοῦ πού ἀπειλοῦν τήν πνευματική καί ψυχική μας ἐλευθερία. Νά ἀντισταθοῦμε στήν προσπάθεια ἐπιβολῆς τοῦ ἀνόμου. Καί νά προσπαθήσουμε νά γνωρίσουμε τό θεῖο Βρέφος, νά τό ἀγαπήσουμε μέ ὅλη τήν ψυχή μας, Αὐτό καί τήν Ἐκκλησία Του.

Τοῦ κ. Γεωργίου Κ. Τραμπούλη, θεολόγου

Previous Article

Βλασφημία η χρήση των ΛΟΑΤΚΙ συμβόλων μαζί με χριστιανικά σύμβολα

Next Article

«Οὐδείς προφήτης δεκτός ἐστιν ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ»

Διαβάστε ακόμα