Νὰ «καταστρωθῆ» ἄμεσα ποιμαντικὸν σχέδιον

Share:

Πρὸς τὴν Ἐφημερίδα – «Ὀρθόδοξος Τύπος»

Παρακολουθῶ χρόνια τώρα, τὴν ἐφημερίδα σας καὶ διαπιστώνω τὴν ἀνησυχία σας, γιὰ τὴν «πορεία» τῆς Ὀρθοδοξίας, στὸν τόπο μας.

Κοινὴ διαπίστωση εἶναι, ὅτι ὁ λαός μας, σήμερα, εἶναι δυστυχῶς, ἀκατήχητος. Ὄχι μόνο οἱ νέοι, ἀλλὰ καὶ οἱ μεγαλύτερες ἡλικίες, ἀγνοοῦν τὴν Πίστη καὶ τὴν Παράδοση, τῆς Ἐκκλησίας. Φυσικά, τὰ «αἴτια» εἶναι πολλὰ καὶ θὰ πρέπει νὰ ἀναζητηθοῦν καὶ νὰ «ἀποδοθοῦν», ἴσως καὶ εὐθύνες.

Ὅμως, θεωρῶ ὅτι, ἡ βασικὴ εὐθύνη, ἀνήκει στὴν Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία «ἀσχολεῖ­ται» μὲ φιέστες, πανηγύρια καὶ ἐκδηλώσεις «βιτρίνας» καὶ ὄχι μόνο.

Τὸ βασικὸ ἔργο, κατὰ τὴν γνώμη μου, τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι τὸ πνευματικό, δηλαδή, ἡ κατήχηση τοῦ λαοῦ καὶ ἡ ἱεραποστολή, καὶ ἀκολουθεῖ τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο.

Τὴν κύρια εὐθύνη, τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν τοῦ λαοῦ, τὴν ἔχει τὸ κράτος, καὶ ἁπλῶς ἡ Ἐκκλησία «βοηθάει», μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἀγάπης. Σήμερα, ὁ λαὸς εἶναι ἀκατήχητος, καὶ ἰδιαίτερα οἱ ἐκκλησιαζόμενοι, οἱ ὁποῖοι «λαμβάνουν» λαθεμένες πορεῖες, στὴν ζωή τους.

Δυστυχῶς, γιὰ πολλὲς ἐνορίες, οἱ μόνες πνευματικὲς «δραστηριότητες» εἶναι, οἱ «ἐκδρομὲς» καὶ οἱ τρίωρες λεγόμενες «ἀγρυπνίες» ἢ ἀλλιῶς βραδυνὲς λειτουργίες, κατὰ τὴν τάξη τῶν παπικῶν. Καὶ ὅλα αὐτά, ἴσως, νὰ γίνονται, καὶ γιὰ οἰκονομικοὺς «λόγους», ἀφοῦ οἱ περισσότερες Ἐκκλησίες, τῶν πόλεων, ἔχουν «ἀδειάσει» ἀπὸ πιστούς. Τὸ ἐρώτημα εἶναι, σὲ μία ἐνορία τῶν 30 ἢ 50 χιλιάδων, ὅταν ἐκκλησιάζονται, κάθε Κυριακὴ 200 – 300 ἄτομα, κυρίως μέσης ἡλικίας, οἱ ἀρχιερεῖς μας ἀλλὰ καὶ οἱ ἄλλοι κληρικοί, εἶναι εὐχαριστημένοι;

Ἡ νεολαία μας ἔχει «ἐξαφανιστεῖ» καὶ ἡ Κυβέρνησή μας κατήργησε οὐσιαστικά, τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς, ἐνῷ ἡ Ἐκκλησία σιωπᾶ. Τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας (Γάμοι καὶ Βαπτίσεις), ἔχουν γίνει «φιέστες» καὶ ἡ Ἐκκλησία, ἐπίσης, ἀδιαφορεῖ.

Κάποτε ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας «κατηγοροῦσε» τοὺς γάμους, στὰ «κτήματα», ἀλλὰ σήμερα ὅμως, τὰ δέχεται, ὅπως βέβαια, καὶ πολλοὶ ἄλλοι Μητροπολίτες.

Ἂν πραγματικὰ «νοιώθουμε τὴν εὐθύνη μας, σὰν Ἐκκλησία, θὰ πρέπει νὰ «καταστρωθεῖ» ἄμεσα, ἕνα ποιμαντικὸ σχέδιο, γιὰ τὴν κατήχηση τοῦ λαοῦ, ἀπὸ τὴν Ἱ. Σύνοδο, τοὺς ἱερεῖς, τὸν Ι.Σ.Κ.Ε. καὶ τὴν Π.Ε.Θ.

Ἰδιαίτερα ὁ Ι.Σ.Κ.Ε. πρέπει νὰ μάθει νὰ «ἀγωνίζεται», ὄχι μόνο γιὰ τὴν «μισθοδοσία» τοῦ κλήρου, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ πνευματικὰ θέματα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀκόμα καὶ οἱ καθηγητές, τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, καὶ ἡ Π.Ε.Θ. θὰ πρέπει νὰ «ἀνησυχήσουν» ἔντονα, γιὰ τὸ πρόβλημα καὶ νὰ πάρουν συγκεκριμένες ἀποφάσεις. Οἱ ἁρμόδιες Συν­οδικὲς Ἐπιτροπὲς θὰ πρέπει νὰ ὑποβάλουν ἄμεσα «προτάσεις», στὴν Ἱ. Σύνοδο, καὶ νὰ «ἀποδείξουν», ὅτι δὲν ὑπάρχουν μόνο γιὰ τοὺς τύπους.

Ἐννοεῖται ὅτι, στὴν προσπάθεια αὐτή, γιὰ τὸν «συντονισμὸ» τοῦ ποιμαντικοῦ καὶ κατηχητικοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας, θὰ ἐπιστρατευθοῦν ὅλα τὰ σύγχρονα τεχνολογικὰ μέσα, ὅπως ἔντυπα, διαδίκτυο, video… κ.λπ.

Ταπεινὰ φρονῶ, ὅτι πρέπει νὰ ἐκπονηθεῖ ἕνα σχέδιο, μὲ εὐθύνη τῆς Ἱ. Συνόδου, ὥστε, σὲ κάθε Ἱ. Μητρόπολη, ἐνορία πόλεων καὶ ἀρχιερατικὴ περιφέρεια, στὴν ἐπικράτεια, νὰ ὀργανωθοῦν ἀνάλογοι φορεῖς. Δηλαδή, σὲ κάθε Ἱ. Μητρόπολη νὰ ἱδρυθοῦν:

α) Γραφεῖο Κατηχήσεως τῶν Πιστῶν, μὲ στόχο τὴν ἵδρυση κατηχητικῆς συνάξεως, σὲ κάθε ἐνορία, γιὰ τὴν διάδοση τῆς Ἁγ. Γραφῆς, τὴν κυκλοφορία πνευματικῶν ἐντύπων, τὴν διάθεση πνευματικῶν DVD, τὴν χρησιμοποίηση τοῦ διαδικτύου καὶ τῶν τοπικῶν μέσων ἐπικοινωνίας. Τέλος στὴν κάθε μεγάλη ἐνορία, νὰ ἱδρυθεῖ σχετικὴ ἐπιτροπὴ κατηχήσεως τοῦ λαοῦ.

β) Γραφεῖο Ἀντιμετώπισης τῶν αἱρέσεων.

γ) Γραφεῖο ἐσωτερικῆς καὶ ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς. Δὲν μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία μας νὰ «ἀδιαφορεῖ», γιὰ τοὺς χιλιάδες ξένους, ποὺ ἦρθαν στὴν Ἑλλάδα.

δ) Γραφεῖο Νεολαίας. Μὲ ποιμαντικὴ γιὰ παιδιά, νέους, μαθητές, φοιτητὲς καὶ ἐργαζόμενους.

ε) Γραφεῖο Ποιμαντικῆς ἀσθενῶν καὶ φυλακῶν.

ζ) Ποιμαντικὴ τῶν Μοναστηριῶν. Οἱ μοναχοὶ καὶ οἱ μοναχὲς μποροῦν νὰ ἐπιτελέσουν ἕνα μεγάλο ποιμαντικὸ ἔργο, πρὸς τοὺς προσκυνητὲς τῶν Ἱ. Μονῶν, ἐὰν βέβαια λάβουν τὶς ἀνάλογες ὁδηγίες. Μὲ «εὐθύνη» τοῦ κάθε Μητροπολίτη, θὰ πρέπει νὰ ἱδρυθοῦν, σὲ κάθε ἐνορία, ἀνάλογες ἐπιτροπές, καὶ οἱ ἱερεῖς νὰ λάβουν σχετικὲς ὁδηγίες, μαζὶ μὲ κοσμικοὺς (πιὸ σωστά, καὶ ὄχι λαϊκοὺς) συνεργάτες, νὰ ξεκινήσουν μία συστηματικὴ κατήχηση τοῦ λαοῦ, ἀφοῦ ἄλλωστε ἡ ποιμαντικὴ ἀποτελεῖ καὶ βασικὸ καθῆκον. Ἡ Ἀποστολικὴ Διακονία μπορεῖ νὰ ἐκδώσει μικρὰ φυλλάδια, γιὰ σχετικὰ θέματα, ποὺ θὰ βοηθήσουν οὐσιαστικά.

Θὰ πρέπει νὰ μᾶς προβληματίσει σοβαρά, ὅτι τελευταῖα ἔχουν «πυκνώσει» οἱ ψεύτικες ἀγρυπνίες, στὶς ἐνορίες, οἱ τακτικὲς «μεταφορὲς» λειψάνων, καὶ οἱ συχνὲς «ὑποδοχὲς» εἰκόνων, οἱ ὁποῖες πολλὲς φορές, εἶναι «ἀντίγραφα», θαυματουργῶν Εἰκόνων. Οἱ ἐκδηλώσεις αὐτὲς ἔχουν κυρίως οἰκονομικὸ «χαρακτῆρα», καὶ δυστυχῶς ἀπομακρύνουν ἢ παραπλανοῦν τοὺς πιστούς, ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Δυστυχῶς, εἶναι πλέον κοινὴ διαπίστωση ὅτι, πολλοὶ κληρικοί, δὲν ἔχουν αὐτὰ τὰ ἐνδιαφέροντα, ἀλλὰ «χαρακτηρίζονται» ἀπὸ ἕνα στεῖρο «ἐπαγγελματισμό», καὶ στὸ θέμα αὐτό, ἡ εὐθύνη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ τῆς Ἱ. Συνόδου, εἶναι τεράστια. Οἱ Μητροπολίτες ἔχουν τεράστια εὐθύνη, γιὰ τὴν «ἐπιλογή», τῶν ἱερέων, τὴν ἠθική τους «ποιότητα», τὸ πνευματικό τους «ἐπίπεδο», καθὼς καὶ γιὰ τὴν ἐκκλησιαστική τους κατάρτιση.

Ἐπίσης πολλοὶ ἀρχιερεῖς εἶναι «ἄσχετοι» ἢ καὶ «ἀδιάφοροι», μὲ τὰ θέματα αὐτά, ἀφοῦ ἐπιλέγονται γιὰ ἄλλα «προσόντα» καὶ τώρα τελευταῖα, δυστυχῶς, δὲν ἐκλέγονται, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ «διορίζονται», γιὰ εὐνόητους λόγους. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι, πολλοὶ πνευματικοὶ ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου, μένουν στὸ «περιθώριο», τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ἐπειδὴ δὲν «ἐμπλέκονται» στὰ ἐκκλησιαστικὰ κυκλώματα.

Τὸν τελικὸ ὅμως λόγο, τὸν ἔχει ὁ πιστὸς λαός, ὁ ὁποῖος δὲν πρέπει νὰ ἀνεχθεῖ ἄλλο, τὴν πνευματικὴ «κατάπτωση» τῆς πατρίδος μας, ἀλλὰ καὶ τὴν «ἀδιαφορία» τῶν κληρικῶν καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν φορέων. Οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ θὰ πρέπει νὰ «γυρίσουμε τὴν πλάτη», σὲ ὅλες τὶς ψεύτικες «ἐκδηλώσεις», τῶν κληρικῶν, νά… ἀρνηθοῦμε! τὴν οἰκονομικὴ καὶ λοιπὴ «συμπαράσταση», σὲ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις, καὶ ὅσοι ἔχουν τὸ χάρισμα, κληρικοὶ καὶ κοσμικοὶ (καὶ ὄχι λαϊκοί*), νὰ ὀργανώσουμε Ὀρθόδοξες πνευματικὲς συνάξεις, σὲ κάθε πόλη καὶ ἐνορία τῆς πατρίδος μας. Θὰ ἦταν ὅμως παράλειψη, νὰ μὴ ἀναφερθῶ, καὶ στὶς χριστιανικὲς ἀδελφότητες, οἱ ὁποῖες τόσα πολλὰ ἔχουν προσφέρει, στὸν τόπο μας.

Μήπως θὰ πρέπει καὶ αὐτές, νὰ κάνουν μία αὐτοεξέταση καὶ αὐτοκριτική, καὶ ἀφοῦ ἀνανεωθοῦν, ὡς πρὸς τὴν δομὴ καὶ τὸν χαρακτῆρα τους, νὰ συνεχίσουν μὲ ἐκκλησιαστικὸ «φρόνημα», τὸ τεράστιο πνευματικό τους ἔργο, γιὰ τὴν κατήχηση τοῦ λαοῦ;

Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία,

Χριστόφορος Γιαννόπουλος

*: Δὲν εἶναι λαϊκὴ ἀγορά, οὔτε Λαϊκὴ Ἀσφαλιστικὴ ἑταιρεία, οἱ ἄνθρωποι. Στὸν κόσμο, ζοῦν καὶ κατοικοῦν, γι’ αὐτὸ καὶ λέγονται καί – κοσμικοί.

Previous Article

Ισπανία: Ποινικοποιήθηκε ο ακτιβισμός κατά των αμβλώσεων

Next Article

Κατάπτωση της θεολογίας