Οἰκογένεια Rothschild καὶ παγκόσμια Οἰκονομία (ι΄)

Share:

Τὰ δάνεια τῶν Rothschilds, στὶς Κεντρικὲς Τράπεζες καὶ στὶς Κυβερνήσεις τῶν κρατῶν ἀνὰ τὸν κόσμο

(μέρος 5ο –Δάνεια καὶ ὑδράργυρος)

Ἀπὸ τὴν Συνθήκη τῶν Σεβρῶν, στὴν Συνθήκη τῆς Λωζάννης (μέρος 77ο)

Ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν

(μέρος 28ο) – Ἄρθρο 23 (ιγ΄)

Στὰ προηγούμενα κεφάλαια μελετήσαμε τὸν μακροσκελῆ κατάλογο τῶν δανείων ποὺ ἔλαβαν (σχεδὸν) ὅλες οἱ κυβερνήσεις τοῦ πλανήτη ἀπὸ τὴν οἰκογένεια Rothschild, τὰ τρία πρῶτα δάνεια τοῦ νεοσύστατου Ἑλληνικοῦ Ἔθνους (ποὺ οὐσιαστικὰ ὑποθήκευσαν τὴν οἰκονομικὴ (καὶ ὄχι μόνο) ἀνεξαρτησία του) καθὼς καὶ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο οἱ Rothschilds, ἀφενὸς κατέστρεψαν ὁριστικὰ τὸ σχέδιο τοῦ Καποδίστρια –ποὺ θὰ ὁδηγοῦ­­σε στὴν ἀπὸ τὸ μηδὲν ἀνασύσταση τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, μέσῳ τῆς δημιουργίας αὐτόνομης Ἑλληνικῆς Τράπεζας καὶ τῆς κοπῆς Ἐθνικοῦ νομίσματος– καί, ἀφετέρου, ἔστησαν τὸ Τραπεζικὸ σύστημα στὴν Πατρίδα μας μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ εἶναι πλήρως ἐλεγχόμενο ἀπὸ τοὺς Παγκόσμιους Ὀλιγάρχες, μέχρι σήμερα.

Πῶς, ὅμως, οἱ Rothschilds ἔφτιαξαν τὴν ἀμύθητη περιουσία τους, ποὺ τοὺς ἐπέτρεπε νὰ μποροῦν νὰ ἐλέγχουν τὴν παγκόσμια οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη;

Ἂν παρατηρήσουμε προσεκτικά, ἡ Οἰκογένεια ἔχτισε τὴν παγκόσμια αὐτοκρατορία της, στηριζόμενοι σὲ τρεῖς ἀλληλένδετους ἄξονες ἀνάπτυξης: α) Προσφέροντας δάνεια μὲ σκληροὺς ὅρους καὶ ἐξαγοράζοντας κυβερνήσεις καὶ ἀξιωματούχους σὲ ὅλες τὶς χῶρες τῆς ὑφηλίου, β) ἔχοντας πρωταγωνιστικὸ ρόλο σὲ σημαντικὲς πολιτικὲς ἀποφάσεις –θυμηθεῖτε τὶς περιπτώσεις τοῦ Βατερλὼ καὶ τῆς Διώρυγας τοῦ Σουέζ, ποὺ ἤδη μελετήσαμε λεπτομερῶς– καὶ γ) ἀποκτώντας τὸν ἔλεγχο καὶ τὴν –σχεδὸν ἀποκλειστικὴ– ἐκμετάλλευση τῶν πολύτιμων μετάλλων –θυμηθεῖτε πῶς ἀπέκτησαν τὸν παγκόσμιο ἔλεγχο τοῦ χρυσοῦ– καὶ τῶν πρώτων ὑλῶν, ποὺ ἦταν ἀπαραίτητες σὲ κάθε ἐποχή.

Αὐτὸ ἐξηγεῖ γιατί ἡ Οἰκογένεια φρόντισε νὰ ἀποκτήσει τὸν ἔλεγχο τῆς παραγωγῆς καὶ τῆς διακίνησης καὶ τοῦ ὑδραργύρου. Ἡ δραστηριότητα αὐτὴ ἦταν ἰδιαίτερης σημασίας γιὰ τοὺς Rothschilds κατὰ τὸν δέκατο ἔνατο αἰῶνα, ἀποφέροντάς τους σημαντικὰ κέρδη, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀντίστοιχη ἀνάμιξή τους καὶ τὸν –σχεδόν– μονοπωλιακὸ ρόλο, ποὺ εἶχαν στὸν ἐξευγενισμὸ χρυσοῦ καὶ ἀργύρου. Ὁ ὑδράργυρος ἔγινε ἰδιαίτερα πολύτιμος στὴν Ἀμερικὴ στὰ μέσα τοῦ 16ου αἰώνα, λόγῳ τῆς ἐμφάνισης τῆς ἀμαλγάμωσης (amalgamation), μίας διαδικασίας ποὺ χρησιμοποιεῖ τὸν ὑδράργυρο γιὰ τὴν ἐξαγωγὴ μετάλλων ἀπὸ μετάλλευμα χρυσοῦ καὶ ἀργύρου.

Ἐκείνη τὴν ἐποχή, στὴν Εὐρώπη ὁ ὑδράργυρος παραγόταν μόνο σὲ δύο μέρη. Τὸ πρῶτο βρισκόταν στὴν Idria[1] –τότε ἀνῆκε στὴν Αὐστρία, πιὸ παλιὰ στὴν Ἰταλία, ἐνῷ τώρα ἀνήκει στὴ Σλοβενία– καί, τὸ δεύτερο καὶ μεγαλύτερο, στὸ Almaden[2], στὴν Ἱσπανία. Οἱ Rothschilds ἀγόρασαν τὰ ὀρυχεῖα στὴν Idria, κοντὰ στὴν Τεργέστη, τὰ ὁποῖα εἶχαν ἀνακαλυφθεῖ τὸν δέκατο πέμπτο αἰῶνα, ἀπὸ τὴν Αὐστριακὴ κυβέρνηση τὸ πρῶτο μισὸ τοῦ δέκατου ἔνατου αἰώνα. Στὴ συνέχεια, στὴ δεκαετία τοῦ 1830, ὁ Nathan Mayer Rothschild (1777-1836) προσπάθησε καὶ πέτυχε νὰ ἀποκτήσει τὴν παραχώρηση καὶ τῆς ἄλλης πλούσιας πηγης ὑδραργύρου, τῶν ὀρυχείων Almaden.

Ὀρυχεῖα τοῦ Almaden

Τὸ ἔδαφος τῆς περιοχῆς χαρακτηρίζεται ὡς ἡφαιστειογενές. Τὸ Almaden διαθέτει τὰ μεγαλύτερα ἀποθέματα κιννάβαρης στὸν κόσμο, ἕνα ὀρυκτὸ ποὺ σχετίζεται μὲ πρόσφατη ἡφαιστειακὴ δραστηριότητα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἐξάγεται ὁ ὑδράργυρος. Ἡ κιννάβαρη χρησιμοποιήθηκε γιὰ πρώτη φορά ὡς χρωστικὴ οὐσία ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους. Ἀργότερα, τὸ ὀρυκτὸ χρησιμοποιήθηκε –ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω– κυρίως στὴν ἰατρικὴ καὶ τὴν ἀλχημεία κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Al-Andalus[3].

Τὰ ὀρυχεῖα ὑδραργύρου Almaden στὴν Ἱσπανία ἀνακαλύφθηκαν ἀρχικὰ ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους καὶ στὴ συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν ἀπὸ ὅλους τοὺς μετέπειτα εἰσβολεῖς τῆς νότιας Ἱσπανίας. Ἀπὸ τὸ 1645 ἀνήκουν στὴν Ἱσπανικὴ κυβέρνηση. Ὡστόσο, μέχρι τὸ 1834, ἡ Ἱσπανικὴ κυβέρνηση εἴχε ἀποφασίσει νὰ δημοπρατήσει τὸ δικαίωμα ἐργασίας στὰ ὀρυχεῖα Almaden, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι μία εἰσροὴ ξένου κεφαλαίου θὰ αὔξανε τὴν παραγωγικότητα. Ὁ Nathan Rothschild δὲν ἔχασε τὴν εὐκαιρία καὶ διεκδίκησε τὴν παραχώρηση τῶν ὀρυχείων, μὲ τὴν προοπτικὴ νὰ ἐξασφαλίσει τὸ μονοπώλιο στὴν παραγωγὴ ὑδραργύρου, ποὺ θὰ τοῦ ἔδινε τὴ δυνατότητα νὰ ἐλέγχει τὴν τιμὴ τοῦ μετάλλου. Ἔτσι, ἔστειλε τὸν γιό του, Lionel (1808-1879), στὴ Μαδρίτη γιὰ νὰ διεκδικήσει τὰ δικαιώματα.

Ἡ Ἱσπανικὴ κυβέρνηση ἀνέθεσε τὴ σύμβαση στοὺς Rothschilds, οἱ ὁποῖοι ἐκτὸς τοῦ ὅτι ὑπέβαλαν ὑψηλότερη προσφορὰ ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλον, προσφέρθηκαν, ἐπίσης, νὰ δανείσουν στὴν Ἱσπανικὴ κυβέρνηση 15 ἑκατομμύρια φράγκα μὲ χαμηλὸ ἐπιτόκιο. Ἡ Ἱσπανία εἶχε ἀπόλυτη ἀνάγκη ἀπὸ οἰκονομικὴ βοήθεια λόγῳ τοῦ ἐμφυλίου πολέμου –στὴν ἔναρξη τοῦ ὁποίου συνέβαλε ἡ Οἰκογένεια, ὅπως εἴδαμε σὲ προηγούμενο κεφάλαιο τῆς μελέτης μας– καὶ τῆς κακοδιοίκησής της. Ἡ συμφωνία ὑπογράφηκε στὶς 21 Φεβρουαρίου τοῦ 1835 ἀπὸ τὸν Lionel de Rothschild (1808-1879) καὶ τὸν Ἱσπανὸ Ὑπουργὸ Οἰκονομικῶν, Κόμη Jose Maria Toreno. Γιὰ νὰ τιμήσει τὴν περίσταση, ὁ Lionel ἔγινε μέλος τοῦ Τάγματος τῆς Ἰσαβέλλας τῆς Καθολικῆς. Οἱ Rothschilds εἶχαν πετύχει «μὲ ἕνα σμπάρο, δύο τρυγόνια», ποὺ λέει ὁ λαός. Ἀγόρασαν τὴν παραχώρηση τῶν ὀρυχείων βγάζοντας κέρδος, ἀφοῦ τὰ δικαιώματα τῆς παραχώρησης ἦταν ἀρκετὰ λιγότερα ἀπὸ τοὺς τόκους τοῦ δανείου, ποὺ ἔδωσαν στὴν Ἱσπανικὴ κυβέρνηση.

Ὅλα τὰ παραπάνω, ὑπάρχουν καταγεγραμμένα καὶ διασῴζονται στὸ ἀρχεῖο τῶν Rothschilds. Γιὰ ἔγγραφα σχετικὰ μὲ τὴ διύλιση ὑδραργύρου, μπορεῖτε νὰ ἀνατρέξετε στὸ Bullion Department: Quicksilver. Γιὰ τὴν σχετικὴ ἀλληλογραφία τῶν συνεργατῶν τῶν Rothschilds, δεῖτε τὰ ἀρχεῖα τοῦ Τμήματος Ἀλληλογραφίας τῆς Οἰκογενείας. Γιὰ διάφορα ἔγγραφα τῆς NMR σχετικὰ μὲ τὸ Ἱσπανικὸ συμβόλαιο ὑδραργύρου, 1912-1931, ἀνατρέξτε στὸ 000/474, στὴν ἀρχειοθήκη τῆς Οἰκογενείας, ἐνῷ γιὰ τὸ Ἱσπανικὸ δάνειο Quicksilver τοῦ 1870, ὑπάρχουν συμβόλαια καὶ διάφορα ἔγγραφα, χρονολογίας 1870[4].

Διατηρώντας τὸ μονοπώλιο στὴν παραγωγὴ ὑδραργύρου στὶς δεκαετίες τοῦ 1830 καὶ τοῦ 1840, οἱ Rothschilds ἦταν σὲ θέση νὰ καθορίζουν παγκοσμίως τὴν τιμή του. Ἐπιπλέον, πάλι σὲ παγκόσμια κλίμακα, εἶχαν καταφέρει νὰ ἐξασφαλίσουν ἕνα βασικὸ πλεονέκτημα στὴ διύλιση πολύτιμων μετάλλων. Αὐτὴ ἡ κατάσταση συνεχίστηκε μέχρι καὶ τὸν ἑπόμενο αἰῶνα, μέχρι τὸ 1922 ὁπότε καὶ ἔληξε, ὅταν πῆραν τὴν ἀπόφαση νὰ τερματίσουν τὴν ἐπιχείρηση ὑδραργύρου. Αἰτία ἦταν οἱ νέες τεχνικές, ποὺ εἶχαν βρεθεῖ καὶ χρησιμοποιοῦντο στὴ διύλιση πολύτιμων μετάλλων, καθὼς καὶ ἡ αὔξηση τοῦ ἀνταγωνισμοῦ ἀπὸ τὰ Ἰταλικὰ ὀρυχεῖα ἀργύρου. Τὴν ἀποχώρηση τῶν Rothschilds ἀπὸ τὴν ἀγορὰ τοῦ ὑδραργύρου ἀκολούθησε ἡ “δαιμονοποίηση” τοῦ μετάλλου καὶ τῆς ἐκμετάλλευσής του, ποὺ σήμερα ἔχει ἀτονήσει ἀκόμα περισσότερο. Τυχαῖο ἆραγε; Προφανῶς καὶ ὄχι!

Ὑδράργυρος καὶ ἰατρικὴ

Σὲ σπάνιες περιπτώσεις, βρίσκεται καὶ ὡς ἐλεύθερος ὑδράργυρος (“αὐτοφυὴς”) σὲ σχισμὲς καὶ κοιλώματα ἄλλων ὀρυκτῶν. Οἱ διαλυτὲς ἑνώσεις του εἶναι ἰδιαίτερα τοξικές. Ἐξαιρετικὰ πιὸ ἐπικίνδυνες εἶναι ὀργανοϋδραργυρικὲς ἑνώσεις, ὅπως π.χ. ὁ διμεθυλοϋδράργυρος, (CH3)2Hg, ποὺ σὲ ἐλάχιστες ποσότητες μποροῦν νὰ ἀπορροφηθοῦν ἀπὸ τὸ δέρμα καὶ νὰ εἶναι θανατηφόρες. Οἱ ἀτμοὶ τοῦ ἴδιου τοῦ μετάλλου, ποὺ παράγονται ἀκόμη καὶ σὲ θερμοκρασία δωματίου, εἶναι ἐπίσης τοξικοὶ καὶ ἀπαιτεῖται ἰδιαίτερη προσοχὴ καὶ καλὸς ἀερισμὸς κατὰ τὴ χρήση του. Οἱ ἀτμοί του εἶναι ἀόρατοι, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἀπορροφοῦν στὴν ὑπεριώδη περιοχὴ τοῦ φάσματος, ἡ σκιά τους μπορεῖ νὰ ἐμφανιστεῖ σὲ φθορίζον πέτασμα, ποὺ φωτίζεται μὲ ὑπεριώδη ἀκτινοβολία. Κάτω ἀπὸ νερὸ ὁ ὑδράργυρος δὲν ἐκλύει ἀτμοὺς καὶ εἶναι σχετικὰ ἀσφαλής. Ἡ συνεχὴς ἐργασία μὲ ὑδράργυρο χωρὶς τὰ κατάλληλα μέσα προστασίας προκαλεῖ πονοκέφαλο, μαύρισμα τῶν δοντιῶν καὶ διαταραχὲς τοῦ νευρικοῦ συστήματος.

Στὰ παλαιότερα χρόνια, τὰ σεξουαλικῶς μεταδιδόμενα νοσήματα ἦταν θανατηφόρα. Κάποιοι εἰδικοὶ πίστευαν ὅτι ἡ σύφιλη ἦταν τὸ πιὸ σοβαρὸ ἰατρικὸ πρόβλημα τοῦ πρώτου μισοῦ τοῦ 16ου  αἰώνα. Ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς τῶν μελετῶν, ποὺ ἀσχολοῦντο μὲ τὴ σύφιλη, ἐμφανίστηκαν γιὰ πρώτη φορά στὸ τέλος τοῦ 15ου αἰώνα, ὅταν ἡ ἀσθένεια ἦταν γνωστὴ ὡς “morbus gallicus” (Γαλλικὴ ἀσθένεια) καὶ “venera lues” (ἀφροδίσιο νόσημα). Μὲ πρόσχημα τὴν ἀπεγνωσμένη ἀναζήτηση γιὰ μία θεραπεία, δοκιμάστηκαν διάφορες μορφὲς τοῦ ὑδραργύρου, ἐνῷ δὲν ὑπάρχουν ἐπίσημες ἐπιστημονικὲς καταγραφὲς γιὰ ἐπιτυχημένες θεραπεῖες, πέραν κάποιων μεμονωμένων περιστατικῶν. Ὡστόσο, παρότι ὁ ὑδράργυρος δὲν θεράπευσε πραγματικὰ τὴ σύφιλη, ἡ χρήση του ὡς θεραπεία συνεχίστηκε μέχρι τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα.

Εἶναι προφανὲς πὼς οἱ Ὀλιγάρχες τοῦ κόσμου τούτου, δὲν ἀρκοῦνται στὴν οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ κυριαρχία. Ἐδῶ καὶ αἰῶνες, προσπαθοῦν νὰ γίνουν θεοὶ ἐπὶ τῆς γῆς, πειραματιζόμενοι πάνω στοὺς ἀνθρώπους, χρησιμοποιώντας τὴν ἰατρικὴ καὶ τὴ γενετική. Τὰ ἀνόσια πειράματα πάνω σὲ ἀνθρώπους δὲν ξεκίνησαν ἀπὸ τὸ Γ΄ Ράιχ, τὸ ὁποῖο ἔπραξε σύμφωνα μὲ τὶς προσταγὲς τῶν τότε Ὀλιγαρχῶν.

Ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ 15ου αἰώνα, ἡ Οἰκογένεια θέλησε νὰ ἀποκτήσει τὸ μονοπώλιο τοῦ ὑδράργυρου, καθὼς ἦταν –ἐκτὸς τῶν ἄλλων ποὺ ἀναλύσαμε– τὸ ἐπίκεντρο τῶν ἰατρικῶν καὶ ἀλχημιστικῶν πειραμάτων. Ἀκόμα μία φορά, διαπιστώνουμε πὼς ἡ Ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους παραμένει ἡ ἴδια, μὲ μόνη διαφορὰ τὴν ἀλλαγὴ τῶν προσώπων, ἀλλὰ ὄχι τῆς τακτικῆς. Ἄλλωστε ὁ ἐμπνευστὴς αὐτῆς εἶναι ὁ ἐχθρός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ διάβολος, ποὺ στερεῖται (καὶ) φαντασίας!

(συνεχίζεται τὴν ἐρχόμενη ἑβδομάδα, μὲ θέμα:

«Τὰ δάνεια τῶν Rothschilds, στὶς Κεντρικὲς Τράπεζες καὶ στὶς Κυβερνήσεις τῶν κρατῶν ἀνὰ τὸν κόσμο μέρος 6ο – Ὁ παγκόσμιος ἔλεγχος τῶν κυβερνήσεων»)

Μανώλης Β. Βολουδάκης

Σημειώσεις:

[1] Τὸ ὀρυχεῖο ὑδραργύρου τῆς Idrija στὴ δυτικὴ Σλοβενία, ἦταν τὸ δεύτερο μεγαλύτερο στὸν κόσμο μετὰ τὸ περίφημο ὀρυχεῖο Almaden στὴν Ἱσπανία. Ἡ ἐξόρυξη ξεκίνησε στὴν Idrija στὴν πρώιμη μεταμεσαιωνικὴ περίοδο (περίπου τὸ 1490) καὶ συνεχίστηκε μέχρι τὸ 1995, τότε ποὺ τὸ ἐργοστάσιο ἔκλεισε. Σύμφωνα μὲ τὸ mindat.org –τὴ μεγαλύτερη ἀνοικτὴ βάση δεδομένων στὸν κόσμο γιὰ ὀρυκτά, πετρώματα, μετεωρίτες καὶ τὶς τοποθεσίες ἀπὸ τὶς ὁποῖες προέρχονται– παρήγαγε 2.000 φιάλες Hg ἐτησίως.

[2] Τὸ Almaden εἶναι πόλη καὶ δῆμος στὴν Ἱσπανικὴ ἐπαρχία Ciudad Real, ἐντὸς τῆς αὐτόνομης κοινότητας Castile-La Mancha. Ἡ πόλη βρίσκεται στὶς 4° 49′ Δ καὶ 38° 46′ Β καὶ βρίσκεται 589 μέτρα πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τῆς θάλασσας. Τὸ Almaden βρίσκεται περίπου 300 χλμ νότια τῆς Μαδρίτης στὴ Σιέρα Μορένα.

[3] Ἡ Al-Andalus –γνωστὴ καὶ ὡς μουσουλμανικὴ Ἱσπανία ἢ ἰσλαμικὴ Ἰβηρία– ἦταν μία μεσαιωνικὴ μουσουλμανικὴ ἐδαφικὴ καὶ πολιτιστικὴ ἐπικράτεια, ἡ ὁποία στὸ ἀποκορύφωμά της καταλάμβανε τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς σημερινῆς Ἱσπανίας καὶ Πορτογαλίας. Ὁ ὅρος περιγράφει συνολικὰ τὶς περιοχὲς τῆς χερσονήσου τῆς Ἰβηρικῆς καὶ τῆς πρώην βησιγοτθικῆς ἐπαρχίας τῆς Σεπτιμανίας, ποὺ βρέθηκε ὑπὸ τὴν ἐξουσία τῶν μουσουλμάνων ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς κατάκτησης τοῦ Βησιγοτθικοῦ Βασιλείου, τὸ 711, μέχρι τὴν ὁριστικὴ κατάλυση τοῦ Ἐμιράτου τῆς Γρανάδας, τὸ 1492.

[4] 000/374, 1 κουτί.

Previous Article

Tρελοκομείο! Μας πιέζουν να δώσουμε «συμβολικά 2-3 Leopard στην Ουκρανία»!!!

Next Article

Επιστολή στον ΟΗΕ από το τουρκοκόμμα στη Θράκη