Οἱ «φιλέλληνες» εἰς τὰ 1821 ἦσαν ὅλοι φιλέλληνες;

Share:

Ὁ ρόλος τοῦ «τάγματος τῶν Ἱπποτῶν τοῦ Ναοῦ μέσῳ τοῦ τεκτονισμοῦ» εἰς τὴν Ἑλλάδα τοῦ 1821

Ἀφορμὴ γιὰ νὰ γράψουμε ὅσα θὰ διαβάσετε παρακάτω εἶναι ἕνα ἄρθρο ποὺ εἴδαμε προσεκτικὰ στὸ τεκτονικὸ περιοδικὸ «Ὁ Κλειδόλιθος», Τριμηνιαῖο Ἐνημερωτικὸ Δελτίο, Νέα Περίοδος, τεῦχος 2, ἐκδοθὲν ὑπὸ τοῦ Ὑπάτου Μεγάλου [μασονικοῦ] Περιστηλίου τῆς Ἑλλάδος (ἀχρονολόγητο, δεκαετίας 1990). Ὁ τίτλος τοῦ ἄρθρου ἐκείνου εἶναι, «ὁ ρόλος τοῦ Τάγματος τῶν Ἱπποτῶν τοῦ Ναοῦ μέσῳ τοῦ Τεκτονισμοῦ διὰ τὴν βοήθειαν τῆς ἐξεγερθείσης Ἑλλάδος».

Ἐξ ὅσων ἐκεῖ εἴδαμε ἀλλὰ καὶ τῆς ἐν συνεχείᾳ σχετικῆς μικρῆς ἔρευνας, ποὺ ἐπιχειρήσαμε, διαπιστώσαμε ὅτι ἐκτὸς τῶν γνησίων φιλελλήνων, ποὺ βοήθησαν μὲ ἁγνότητα τότε τὴν Ἑλλάδα ὑπῆρξαν καὶ μερικοὶ «πονηροί», ψευδοφιλέλληνες, ποὺ ἐνεργοῦσαν γιὰ ἄλλα συμφέροντα κατερχόμενοι στὴν Ἑλλάδα. Ἄξιον παρατηρήσεως εἶναι ὅτι μερικοὶ ἐκ τῶν «φιλελλήνων» ἐκείνων ἦσαν μέλη διαφόρων Σκοτεινῶν Ὀργανώσεων στὴν Πατρίδα τους, ὑπὲρ τῶν συμφερόντων τῶν ὁποίων δολίως ἠργάζοντο. Αὐτὲς πιθανὸν τὶς Ὀργανώσεις θὰ εἶχε ὑπόψη του ὁ Ἰ. Καποδίστριας, ὅταν ἐξαπέλυε τὴν γνωστὴ ἐναντίον τῶν μυστικῶν ὀργανώσεων ἐγκύκλιό του.

«Βρώμικοι» οἱ ἐξεγερμένοι Ἕλληνες τοῦ 1821!

Πρῶτος στόχος τῶν ἐναντίον τῶν Ἑλληνικῶν συμφερόντων ἐντέλει ἐργαζομένων ἐκείνων «φιλελλήνων» ἦταν ἡ κατασυκοφάντηση, γιὰ τὴν ἀποδόμηση τῆς προσπάθειας τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 νὰ σταθοῦν στὰ πόδια τους καὶ νὰ ἐπιτύχουν μὲ τὸ πατριωτισμὸ καὶ τὸ φιλότιμό τους τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδος, χωρὶς τοὺς -ὅσους- ἰδιοτελεῖς ἐκείνους «ψευδοφιλέλληνες» ὡς «ἀβανταδόρους», ποὺ ἤθελαν «ἄλλους» ἀφέντες νὰ ἔχουν.

Σὲ μιὰ ἐπιστολὴ ἔτσι ποὺ ἔστειλε ὁ «λεγάτος» (=ἀξιωματοῦχος) τοῦ Τάγματος τῶν Ναϊτῶν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα εἰς τὴν Γαλλία, διαβάζουμε τὰ ὡς ἑξῆς φοβερὰ καὶ ἄδικα ἐναντίον τοῦ καθημαγμένου τότε ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τοῦ Στρατοῦ μας, τοῦ ἀναδειχθέντος ἀπὸ τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ τοῦ Λαοῦ. Γράφει ὁ παρφουμαρισμένος Ναΐτης «ἱππότης» καὶ τοῦτα τὰ ταπεινωτικὰ καὶ ὑβριστικὰ γιὰ τοὺς Ἕλληνες:

«…Ἡ ἀλληλογραφία τοῦ [παπικὸ/μασονικοῦ ἐκείνου] Τάγματος εἶναι ἀρκετὰ σκληρή. Εἰς ἐπιστολὴν ἀπὸ τὸ Ναύπλιον τὴν 18 Ἀπριλίου 1826, «ἕνας λεγάτος τοῦ Τάγματος [τῶν Ναϊτῶν] γράφει: «Αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγονται εἰς τὴν Γαλλίαν διὰ τὴν δυστυχῆ αὐτὴν χώραν [τὴν Ἑλλάδα], εἶναι τελείως ἐσφαλμένα… Ποτὲ δὲν θὰ δυνηθοῦν νὰ προχωρήσουν [οἱ Ἕλληνες] παραπέρα, χωρὶς τὴν βοήθειαν μιᾶς ξένης δυνάμεως [!]… φαντασθῆτε μίαν φοβερὰν ἀκαταστασίαν, ὅλον τὸν κόσμον [τῶν Ἑλλήνων] διατάζοντα, οὐδένα ὑπακούοντα, μίαν κατ’ ὄνομα κυβέρνησις στερουμένη δυνάμεως, καὶ τὴν ὁποίαν ὅλος ὁ κόσμος περιφρονεῖ, χωρὶς νόμους καὶ χωρὶς Σύνταγμα, μίαν πλήρη ἀναρχίαν καὶ τὴν ζωὴν τῶν πολιτῶν εἰς τὸ ἔλεος ἑνὸς ἀπειθάρχου στρατοῦ, ἐγωϊστοῦ, δειλοῦ, θορυβώδους, ἀλαζόνος, βρώμικου…» (πηγή: Ὅπως παραπάνω, σελ. 14).

Αὐτὰ ἦταν τὰ αἰσθήματα τῶν «φιλελλήνων» Ναϊτῶν Ἱπποτῶν γιὰ τοὺς ἀγωνιστὲς τοῦ 1821!

Γιατί ὅμως ἐσκέπτοντο καὶ ἔγραφαν ἔτσι οἱ συγκεκριμένοι ἐκεῖνοι ἀλλόφυλοι καὶ ἀλλόπιστοι εὐρωπαῖοι Ναΐτες; Ἀπάντηση τοῦ ἐρευνητῆ: μὰ διότι τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα ἠργάζοντο παρασκηνιακῶς γιὰ τὰ συμφέροντα τῆς Ὀργάνωσης τῶν Ναϊτῶν, στὴν ὁποία ἀνῆκαν, ἀλλὰ καὶ γιὰ «τὴν παρασκευὴν τοῦ ἐδάφους πρὸς ἕνωσιν τῶν δύο ἐκκλησιῶν», τῆς Ὀρθόδοξης δηλαδὴ καὶ τῆς Παπικῆς, μὲ τὴν πλήρη αὐτῶν «συγχώνευση», τὴν ὑποταγὴ τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τοῦ ἀναδυόμενου τότε νέου Κράτους μας εἰς τὸν Πάπα!

Ἄς τὰ δοῦμε αὐτά μαζί.

«Ἐκ τῶν Διπλωματικῶν Ἀρχείων τοῦ Ὑπ. τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Γαλλίας»

Πρέπει νὰ εἰποῦμε προκαταβολικῶς ὅτι τὰ στοιχεῖα, ποὺ θὰ παραθέσουμε σχετικῶς ἐδῶ περὶ τῆς δράσεως τοῦ παπικο/τεκτονικοῦ Τάγματος τῶν Ναϊτῶν στὴν ἐπαναστατημένη Ἑλλάδα τοῦ 1821, προέρχονται ἀπὸ τὰ Ἀρχεῖα τοῦ Γαλλικοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν, ἔτσι ὅπως μᾶς δίδονται στὸ βιβλίο τοῦ Ἠλία Παναγ. Γεωργίου, καθηγητοῦ τῆς φιλολογίας, διδάκτορος τῆς φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπ. Ἀθηνῶν. Ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου του εἶναι: «Ὁ PH JOURDAIN καὶ STE CROIX MOLAY Ἐν τῇ κατὰ τὸ 1823 Συνθήκῃ τῶν Ἰωαννιτῶν Ἱπποτῶν μετὰ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ἐκ τῶν Διπλωματικῶν Ἀρχείων τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Γαλλίας», Ἀθῆναι, 1952, (ἐκ. σελίδων 48).

Ἰδοὺ πῶς -ἐν συντομίᾳ- ἔχει ἡ κατὰ τῶν Ἑλλήνων ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 «ἀπάτη» τοῦ παπικο/Μασονικοῦ Τάγματος τοῦ «Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Ἱερουσαλήμ». Κατὰ τὸ ἔτος 1822 κατῆλθε ἀπὸ τὴ Γαλλία τὸ μέλος τοῦ Τάγματος (ὅπως παραπάνω), ὁ PH. JOURDAIN, δηλώσας φιλέλλην, καὶ μὲ τὸν τρόπο του κατόρθωσε νὰ ἐμπνεύσει ἐμπιστοσύνη στοὺς ἀγωνιζόμενους Ἕλληνες γιὰ τὸ πρόσωπό του καὶ τὶς προθέσεις του. Τὸν JOURDAIN αὐτὸν συνόδευσε στὴν Ἑλλάδα ὁ Chastelain, μέλος καὶ αὐτὸς τοῦ ἰδίου Ναϊτικοῦ Τάγματος.

Τί ἔκαναν ἀκριβῶς οἱ Ναΐτες αὐτοί;

• Ὑπέγραψαν ἐξ ὀνόματος τοῦ Τάγματος τῶν Ναϊτῶν Συνθήκην φιλίας, «ἐπιθετικὴ καὶ ἀμυντική», μετὰ τῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, μὲ τὴν ὑπόσχεση νὰ συνάψουν δάνειο στὸ Λονδίνο νὰ τὸ πάρουν οἱ Ἕλληνες γιὰ τὴν Ἐπανάσταση καὶ τὴν Ἑλλάδα! Τὸ κέρδος τοῦ Τάγματος θὰ ἦτο νὰ δοθοῦν εἰς αὐτὸ μερικὰ νησιά μας, γιὰ νὰ ἐγκαταστήσουν ἐκεῖ τὴν «πρωτεύουσα» τῆς Ὀργάνωσής τους! Ἄλλος ὑστερόβουλος σκοπός τους ἦταν ἐπίσης ἡ προσπάθεια Ἕνωσης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας μὲ τὴν Παπική! «Τί ἔχεις, Γιάννη» δηλαδή, ὅ,τ’ εἶχα πάντα», κατὰ τὴν γνωστὴ παροιμία! Ἔτσι ἐνεργοῦν συνήθως τὰ περίεργα παπικο/Μασονικὰ Τάγματα καὶ ὁ ἴδιος ὁ παπισμὸς ἐναντίον τῶν γενικότερων συμφερόντων τῆς Ἑλλάδος, ἀφοῦ ἡ ἅλωση καὶ πτώση τῆς ἴδιας τῆς Κωνσταντινούπολης ἄλλωστε ἄρχισε μὲ τὴν τετάρτη «Σταυροφορία» τῶν παποκίνητων «ἱπποτικῶν» ταγμάτων…

Τί ἄλλα συνέβησαν σχετικῶς τότε;

Ἡ ἀγυρτεία τοῦ Τάγματος τῶν Ναϊτῶν τότε εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος φαίνεται καθαρὰ καὶ ἀπὸ τὰ πόσα χρήματα θὰ ἤρχοντο τελικῶς στὴ μαχόμενη Πατρίδα μας ἀπὸ τὸ δάνειο, ποὺ θὰ μᾶς ἔδιναν οἱ τότε ἐξ Εὐρώπης «σωτῆρες» μας μὲ τὴ μεσολάβηση τοῦ Τάγματος τῶν Ναϊτῶν.

Διαβάζουμε ἀκριβῶς τὰ ὡς ἑξῆς:

«…Ὡς πρὸς τὸ δάνειον ἀνελάμβανε τὸ Τάγμα [τῶν Ναϊτῶν] νὰ συνάψη δάνειον δέκα ἑκατομμυρίων, τὸ ὁποῖον θὰ διατίθετο ὑπὲρ τῶν κοινῶν τῆς συμμαχίας συμφερόντων [«συμμαχίας» μεταξὺ τῶν Ναϊτῶν καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως!]…

Ἀλλὰ «…θὰ ὑποθηκεύοντο διὰ τοῦτο ἡ Ρόδος, ἡ Κάρπαθος, ἡ Ἀστυπάλαια, ἡ Σῦρος καὶ αἱ Οἰνοῦσσαι…»! Ἀλλὰ καί: «…Ἐκ τοῦ δανείου τούτου, ὅπερ θὰ διεχειρίζετο τὸ τάγμα, θὰ ἐκρατοῦντο διὰ τὴν ἐγκατάστασίν του εἰς τὰς νήσους τὰ ἕξ ἑκατομμύρια [!] καὶ θὰ ἐδίδετο ἐκ τούτων ὡς «ἐπιχορήγησις» βοήθεια τεσσάρων ἑκατομμυρίων εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν. Ὅμως καὶ αὐτὰ τὰ τέσσερα ἑκατομμύρια θὰ ἐδίδοντο εἰς τέσσαρας δόσεις…»!

Ποῖος ὑπέγραψε αὐτὴν τὴν τερατώδη εἰς βάρος τῆς ἐξεγερμένης Ἑλλάδος σύμβαση; Ἰδοὺ ἀκριβῶς:

– «…Ὁ «αὐτοχειροτόνητος τῆς Ἑλλάδος ἀντιπρόσωπος [μέλος τοῦ Ναϊτικοῦ Τάγματος ὅπ. π.] Jourdain ὑπέγραψε τὴν ἀνωτέρω ὑπὲρ τοῦ Τάγματος συνθήκην τῇ 10-7-1823…»! (πηγή: ὅπως παραπάνω, Ἠλία Παναγ. Γεωργίου…, σελ. 19).

Ἀπὸ τὴν Σκύλλαν εἰς τὴν Χάρυβδην!

Συνέβησαν τότε (τὸ 1823) καὶ τὰ χειρότερα εἰς βάρος τῶν ἐπαναστατημένων Ἑλλήνων τοῦ 1821, μὲ κέντρο τὸ παπικο/μασονικὸ Τάγμα τῶν Ναϊτῶν. Ποῖα εἶναι αὐτὰ τὰ χειρότερα, τὰ πικρότερα; Εἶναι ὅτι οἱ τότε «ἰδιοκτῆται τῆς νήσου Χίου Γεώργιος Ροδοκανάκης, Φραγκίσκος Ροδοκανάκης καὶ Κ.Ν. Μαυροκορδάτος», ἐπιθυμοῦντες νὰ φύγει τὸ ὡραῖο αὐτὸ νησί μας ἀπὸ τὰ νύχια τῶν κατακτητῶν Τούρκων ἀπευθύνθηκαν δι’ ἐπιστολῆς αὐτῶν, ποῦ; Μὰ «εἰς τὸν Κύριον Μαρκήσιον De STE Croix Molas Καγκελλάριον τοῦ Κυριάρχου Τάγματος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Ἱερουσαλήμ, εἰς Παρισίους…» (Οἱ ὑπογραμμίσεις εἶναι δικές μας).

Ἀπευθυνόμενοι λοιπὸν οἱ καλοὶ ἐκεῖνοι χιῶτες στὸ τάγμα τῶν Ναϊτῶν ἐζήτησαν, τί; Τί ἐζήτησαν; Ἐζήτησαν νὰ παραδώσουν τὸ νησί τους εἰς τὴν κατοχὴν αὐτοῦ τοῦ Ναϊτικοῦ Τάγματος, γιὰ νὰ γλυτώσουν ἀπὸ τοὺς Τούρκους! Νὰ φύγουν δηλαδὴ ἀπὸ τὴ «Σκύλλα» καὶ νὰ ὑπάγουν στὴ «Χάρυβδη»! Ἰδοὺ τὶ σχετικῶς ἔγραψαν ἐκεῖνοι οἱ Χιῶτες (κατὰ τὴν πηγή μας, ὅπως παραπάνω, σελ. 34, 35):

«… Κύριε Μαρκήσιε, ἀπό τινος χρόνου οἱ πρού­χοντες τῆς Χίου ἔπλασαν τὸ σχέδιον νὰ ἀνακαταλάβουν τὴν νῆσον των ἐκ τῶν χειρῶν τῶν Τούρκων καὶ πρὸς τοῦτο νὰ χρησιμοποιήσουν ἅπαντα τὰ μέσα των (…) ἵνα φθάσουν εἰς αὐτὸν τὸν σκοπόν. Ἀλλ’ οἱ ὑπογράφοντες (…) εἶναι πεπεισμένοι, ὅτι οἱ Χῖοι θὰ ἴδουν μετ’ εὐχαριστήσεως νὰ τεθοῦν ὑπὸ τὴν κυβέρνησιν τοῦ Κυριάρχου Τάγματος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ νὰ βοηθήσουν τοὺς Ἱππότες τῆς Μάλτας νὰ ἐπιτύχουν τὴν συγκατάθεσιν τῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. (…) Οἱ ὑπογράφοντες [προύχοντες τῆς Χίου] ἐπιθυμοῦν νὰ γνωρίσουν τοὺς ὅρους ἐπὶ τῶν ὁποίων τὸ Τάγμα θὰ δυνηθῆ νὰ πραγματευθῆ τὴν εἴσοδόν του εἰς τὴν κατοχὴν τῆς νήσου Χίου (…) Λιβόρνο 23 Σεπτεμβρίου 1823, ὅλοι οἱ ἰδιοκτῆται τῆς νήσου Χίου, Γεώργιος Ροδοκανάκης, Φραγκίσκος Ροδοκανάκης*, Κ.Ν. Μαυροκορδάτος…».

Ὁ ἐπίλογος παρὰ τοῦ Μοναχοῦ Ἀβερκίου

• Ὅλα τὰ σχετικὰ στοιχεῖα εἶναι ἀπὸ τὰ Ἀρχεῖα τοῦ Γαλλικοῦ Κράτους, ἔτσι ὅπως μᾶς τὰ ἔδωσε ὁ Ἠλίας Παναγ. Γεωργίου στὸ ἀναφερθὲν (ὅπ. π.) βιβλίο του.

• Κάποιοι καλοὶ Ἕλληνες τότε ἀνακάλυψαν τὶς σχετικὲς πονηριὲς τοῦ Τάγματος τῶν Ναϊτῶν καὶ ἡ «συνθήκη» ἐκείνη ματαιώθηκε.

• Παρόμοια οἰκουμενιστικὰ «ἱπποτικά, τάγματα μὲ ὀνόματα ἁγίων λειτουργοῦν καὶ σήμερα στὴν Πατρίδα μας, πολλοὶ δὲ κληρικοί μας φέρονται ὡς μέλη αὐτῶν, ἔχουν μάλιστα καὶ βαρύγδουπους τίτλους…

Ναί, μᾶς ἔχουν πιάσει ἀπὸ χρόνων πολλῶν εἰς βαρούχειον, βαθύτατον ὕπνον… Δηλαδή, ἐμωράνθη τὸ ἅλας; Ἀπάντηση: ναί, μερικῶς!

(Προσεχῶς: Ποῖον μασονικὸν βαθμὸν πρέπει νὰ ἔχουν ὅσοι εἰσέρχονται ὡς μέλη στὰ καθαρῶς μασονικὰ ἱπποτικὰ τάγματα καὶ τὶ ἐνδυμασίες καὶ «τίτλους» φέρουν οἱ εἰς αὐτὰ εἰσερχόμενοι κληρικοί μας;).

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

* Δὲν εἶναι περίεργο ὅτι πρῶτος «Μέγας Διδάσκαλος» τῆς Ἑλλαδικῆς Μασονίας (περὶ τὸ ἔτος 1871) ἔγινε ἕνας ἐπίσης Ροδοκανάκης, ὁ Δημήτριος. Ἐλέγετο πὼς ἦτο πρίγκιπας καὶ μᾶς ἦλθε ἐπιτούτου ἀπὸ τὴν Ἀγγλία, μυηθεὶς ἐκεῖ στοὺς ὑψηλοὺς βαθμοὺς πάσης Μασονίας. Ἀπεβίωσε εἰς τὰ 1902. (Πηγή, τὸ τεκτονικὸ ἔντυπο «Ἄρειος Πάγος Ἱερουσαλὴμ Ὑπ’ Ἀρ. 1, Ἑκατὸ χρόνια Δράσης 1905-2005» 18 Ὀκτωβρίου 2005 Ἀθήνα).

Previous Article

Ἡ Ἡγιασμένη Ἑλληνική Ἐπανάστασις τοῦ 1821…

Next Article

Γκριζάρισμα Αιγαίου και Θράκης από το HELIOS!