Οὐ συγχρῶνται ὀρθόδοξοι αἱρετικοῖς

Share:

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ἀδιάκοπες εἶναι οἱ ἐπικοινωνίες τῶν οἰκουμενιστῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου μὲ τοὺς παπικοὺς καὶ προτεστάντες, οἱ ὁποῖοι παραμένουν μεγάλοι καὶ ἀμετανόητοι αἱρετικοί. Τοὺς βλέπουν σὰν ἀδελφούς, ποὺ εἶναι ἴδιοι μὲ μᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους, γιατί ἐλάχιστα μᾶς χωρίζουν!

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος εἶναι βέβαιος ὅτι ἡ ὑπόθεση τῆς ἕνωσης τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸν παπισμὸ εἶναι δυνατὴ καὶ ἐπὶ θύραις, γι’ αὐτὸ ξεπέρασε κάθε ὅριο· λησμόνησε τὸ ἱερὸ καθῆκον τῆς ὁμολογίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ποτὲ δὲν χαρακτηρίζει τοὺς ἑτεροδόξους ὡς αἱρετικούς, ἀλλὰ ὡς πεφιλημένους ἀδελφούς!

Προσωπικὰ τὴν τακτικὴ αὐτὴ τὴ θεωρῶ προσ­βολὴ τῶν Ὀρθοδόξων καὶ δυσκολεύομαι νὰ φιλήσω τὸ χέρι τῶν οἰκουμενιστῶν, οἱ ὁποῖοι περιόρισαν τὸ ἀρχιερατικὸ καὶ ποιμαντικό τους ἔργο στὰ ταξίδια καὶ τὶς συναντήσεις μὲ τοὺς αἱρετικούς, χρησιμοποιώντας πολιτικοὺς τρόπους καὶ ὑποκριτικὲς ἐκδηλώσεις, γιὰ νὰ παραπλανοῦν τὸ λαὸ ὅτι μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ ἑτεροδόξων ὑπάρχει ἁρμονικὴ σχέση καὶ ὅλα βαίνουν καλῶς.

Στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας αὐτὰ εἶναι καταδικαστέα κι ἐκεῖνοι ποὺ πρωτοστατοῦν βεβηλώνουν ἱστορικοὺς χώρους τῆς Ὀρθοδοξίας! Ἀλήθεια, γιατί νὰ πᾶς στὴν Κωνσταντινούπολη, ποιοὺς νὰ συναντήσεις, τί νὰ σοῦ ποῦν, πῶς νὰ τοὺς μιλήσεις, πῶς νὰ συμφωνήσεις μαζί τους;

Ἡ ἀπογοήτευση τείνει νὰ γίνει μόνιμη. Καὶ νὰ φύγουν ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωή- ὅταν ὁ Κύριος κρίνει- τὰ σημερινὰ πρόσωπα, ἐκεῖνοι ποὺ θὰ τοὺς διαδεχθοῦν, εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ εἶναι τῆς ἴδιας νοοτροπίας καὶ ἀντιλήψεως. Θὰ κινοῦνται κι ἐκεῖνοι δίχως θερμὸ ζῆλο γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ μὲ χλιαρὸ καὶ κοσμικὸ τρόπο θὰ καλοπερνοῦν μέσα στὴ φιλοδοξία τους καὶ κατὰ περιόδους θὰ ἐπικαλοῦνται καὶ τὴν ἔνδοξη ἱστορία τοῦ Βυζαντίου καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Γένους. Καὶ φυσικὰ οἱ Μητροπολίτες τῶν «Νέων Χωρῶν» τῆς Ἑλλάδος θὰ τρέμουν μήπως κάποια δραστηριότητά τους ἔλθει σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς οἰκουμενιστικὲς ἐνέργειες τῆς «στοργικῆς» Μητρὸς καὶ τοὺς τιμωρήσει. Ἔτσι ὅμως εἴμαστε καταδικασμένοι νὰ ζοῦ­με στὸ οἰκουμενιστικὸ τέλμα καὶ νὰ μὴ ἀκούγεται λόγος Ὀρθοδοξίας, οὔτε νὰ ὑπάρχει ἀσκητικὸ ἦθος, πρωτίστως στοὺς κληρικοὺς καὶ δευτερευόντως στὸν πιστὸ λαό. Ὅλα θὰ εἶναι κοσμικὰ καὶ νερόβραστα. Ὅλα θὰ εἶναι συμβιβασμένα μὲ τὸν ἁμαρτωλὸ κόσμο.

Οἱ οἰκουμενιστὲς συνεχίζουν τὸ καταστροφικό τους ἔργο, μὲ τὸ ὁποῖο ὑποβαθμίζεται ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἐξισώνεται μὲ τὶς «ἐκκλησίες» τῶν ἑτερόδοξων, γεγονὸς πολὺ σοβαρό, παρόλο ποὺ οἱ ἴδιοι δὲν παραδέχονται. Ἀντίθετα, καυχῶνται γιὰ τὶς μηδενικὲς τους «ἐπιτυχίες» καὶ συν­εχίζουν προκλητικὰ τὶς προσπάθειες νὰ πετύχουν τὴν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν», ἐνῷ ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι Μία καὶ ἀδιαίρετη καὶ ὄχι πολλές, γιὰ νὰ μιλᾶμε γιὰ ἕνωση.

Ὁ γέροντας Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ἀναφερόμενος στὴν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν», διευκρινίζει: «Ἡ ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν δὲν μπορεῖ νὰ γίνει, ὅπως γίνονται οἱ ἑνώσεις τῶν κρατῶν, οἱ συμμαχίες μεταξὺ κρατῶν. Τὰ κράτη λένε: κάνε ἐσὺ λίγες ὑποχωρήσεις ἀπὸ δῶ, νὰ κάνω κι ἐγὼ λίγες ἀπὸ κεῖ νὰ βροῦμε ἕνα modus vivendi. Κάποιο κοινῶς ἀποδεκτὸ ὅρο, νὰ κάνουμε μία συμφωνία. Στὴν Ἐκκλησία δὲν γίνονται αὐτά, διότι δὲν πρόκειται γιὰ ὑποχωρήσεις σὲ διεκδικήσεις εἴτε ἐδαφικές, εἴτε οἰκονομικές, εἴτε ὁτιδήποτε ἄλλο, ἀλλὰ πρόκειται γιὰ παραχωρήσεις στὴν ἀλήθεια. Καὶ ἡ ἀλήθεια δὲν σηκώνει παραχωρήσεις καὶ συμβιβασμούς. Ἢ οἱ παπικοὶ ἔχουν τὴν ἀλήθεια ἢ οἱ προτεστάντες ἢ ἐμεῖς. Καὶ οἱ τρεῖς δὲν μποροῦν νὰ τὴν ἔχουν. Ἀφοῦ δὲν τὴν ἔχουν καὶ οἱ τρεῖς, δὲν μποροῦν νὰ ποῦν, λίγες παραχωρήσεις ἀπὸ δῶ, λίγες ἀπὸ κεῖ, γιὰ νὰ κάνουμε συμφωνία. Κάποιος ἀπὸ τοὺς τρεῖς ἔχει τὴν ἀλήθεια. Κανεὶς ἀποκλείεται νὰ μὴ τὴν ἔχει, διότι ὁ Κύριος εἶπε ὅτι τὸ Πνεῦ­­­μα τὸ Ἅγιον θὰ ὁδηγήσει τὴν Ἐκκλησία «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» (Ἰω. ιστ΄ 13). Ἐμεῖς πιστεύουμε ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε ἡ μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Ἄν, λοιπόν, θέλουν νὰ ἑνωθοῦμε, θὰ ἀποδεχθοῦν τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς δικῆς μας, ποὺ εἶναι ἡ διδασκαλία τῶν ὀκτὼ πρώτων αἰώνων».

Τὰ λόγια τοῦ ἀείμνηστου γέροντα Ἐπιφάνιου εἶναι πειστικὰ γιὰ τοὺς καλοπροαίρετους κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς καὶ πρέπει νὰ ἀποτελοῦν πυξίδα καὶ ὁδηγό. Πρέπει νὰ στραφοῦμε στὴν Ἐκκλησία μας καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν πνευματική μας προκοπὴ καὶ τὴν ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδοξίας μας, ποὺ καὶ σήμερα ἀντιμετωπίζει σκληρούς καὶ ἀδιάλλακτους ἐχθρούς.

Previous Article

Ὁ Ἀρχιραββῖνος τῆς Πόλεως μὲ τὸν «Ἀρχηγὸν τῆς Ὀρθοδοξίας»!

Next Article

Καταργοῦνται αἱ Αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι;