Ο ΜΑΣΟΝΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΙΣΜΟΥ- 5ον-Τελευταῖον

Share:

Τοῦ κ. Διοδώρου Ράμμου

Μέθοδοι χρονολογήσεως

Ἂς ἐξετάσουμε, στὴν συνέχεια, τὸ πῶς χρονολογοῦνται τὰ διάφορα ὑλικὰ κατάλοιπα τῆς Παλαιολιθικῆς ἐποχῆς καὶ ἂν ἰσχύουν οἱ χρονολογήσεις. Σὲ κάθε ἀρχαιολογικὴ ἀνασκαφή, τὸ σημαντικότερο μέσο χρονολόγησης εἶναι ἡ στρωματογραφία. Θεωροῦμε ὅτι κάθε ἀντικείμενο, ποὺ ἔχει θαφτεῖ σὲ κάποιο στρῶμα τῆς γῆς (στὸ χῶμα), ὅσο πιὸ κοντὰ βρίσκεται στὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, τόσο πιὸ νέο εἶναι. Ὅσο βαθύτερα εἶναι θαμμένο, τόσο πιὸ παλαιὸ εἶναι.

Ὡστόσο, αὐτὸς ὁ κανόνας ἔχει καὶ ἐξαιρέσεις. Γιὰ νὰ ἰσχύει ἡ στρωματογραφία, πρέπει νὰ εἶναι ἀδιατάρακτη, δηλαδὴ τὸ κάθε στρῶμα γῆς νὰ μὴ ἔχει «τρυπηθεῖ», νὰ ἔχει μείνει ἀκέραιο. Ἂν εἶναι διαταραγμένο, τότε δημιουργοῦνται προβλήματα.

Ἂς δοῦμε ἕνα παράδειγμα. Σὲ διάφορα σπήλαια βρίσκονται ἀνθρώπινα ὀστᾶ. Στὸ ἴδιο σπήλαιο μπορεῖ νὰ βρεθοῦν λίθινα ἐργαλεῖα, ἴχνη ἀπὸ φωτιὰ καὶ ὀστᾶ ζῴων. Τὸ πρῶτο ποὺ πρέπει νὰ ἐξετάσουμε εἶναι ἂν ὅλα αὐτὰ ἀνήκουν στὸ ἴδιο στρῶμα, διότι τὸ ἴδιο σπήλαιο μπορεῖ νὰ κατοικήθηκε σὲ διαφορετικὲς ἐποχές. Τὸ ὅτι βρέθηκαν στὸν ἴδιο χῶρο δὲν σημαίνει ὅτι ἀνήκουν στὴν ἴδια χρονικὴ περίοδο.

Τὸ ἑπόμενο πρόβλημα, ποὺ ἀντιμετωπίζει ὁ ἐπιστήμονας εἶναι τὸ πῶς θὰ ἑρμηνεύσει τὰ εὑρήματα τῆς ἀνασκαφῆς, τί συμπεράσματα θὰ ἐξαγάγει. Γιὰ παράδειγμα, τὸ ὅτι βρίσκονται ὀστᾶ ἀνθρώπων ἢ πιθήκων μαζὶ μὲ πέτρινα ἐργαλεῖα, δὲν σημαίνει κατ’ ἀνάγκη ὅτι τὰ ἐργαλεῖα ἀνῆκαν σὲ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο ἢ τὰ χρησιμοποιοῦσε αὐτὸς ὁ πίθηκος.

Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἀρχαιολογικὲς μεθόδους ἔχουμε ἀπὸ τὸ 1949 καὶ τὶς φυσικὲς μεθόδους, ποὺ γίνονται ἀπὸ ἐπιστήμονες φυσικοὺς σὲ εἰδικὰ ἐργαστήρια. Ὁ κλάδος αὐτὸς τῆς φυσικῆς ὀνομάζεται ἀρχαιομετρία21. Οἱ διάφορες ἀρχαιομετρικὲς μέθοδοι μετροῦν τὸν ρυθμὸ πρόσληψης ἢ ἀποβολῆς σωματιδίων, ἀπὸ τὰ διάφορα ὑλικά.

Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς ἀνθρώπους, ἔχει παρατηρηθεῖ ὅτι ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ πεθαίνει ὁ ἄνθρωπος, τὰ ὀστᾶ του ἀποβάλλουν ἄνθρακα καὶ ἄζωτο, ἐνῷ προσλαμβάνουν οὐράνιο καὶ φθόριο, ἀνάλογα μὲ τὸ περιβάλλον ποὺ θάβονται. Ὁ ρυθμὸς αὔξησης ἢ ἐλάττωσης αὐτῶν τῶν στοιχείων βοηθᾶ τὸν φυσικὸ νὰ μετρήσει τὸν παρελθόντα χρόνο.

Τὸ βασικὸ μειονέκτημα τῆς ἀρχαιομετρίας εἶναι ὅτι στηρίζεται σὲ ἕνα ἀξίωμα, ποὺ δὲν ἰσχύει! Δηλαδὴ μετρᾶμε τὴν ἡλικία τῶν ὑλικῶν μὲ τὸ δεδομένο ὅτι ὁ ρυθμός, ἡ ταχύτητα πρόσληψης ἢ ἀποβολῆς σωματιδίων, ποὺ ἰσχύει σήμερα στὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς ἴσχυε καὶ στὸ παρελθόν, ὁπότε μὲ ἐξισώσεις καταλήγουμε σὲ κάποιο ἀριθμητικὸ ἀποτέλεσμα.

Ὡστόσο, τὰ πράγματα δὲν εἶναι τόσο ἁπλά. Γνωρίζουμε ὅτι ἡ γῆ βομβαρδίζεται ἀδιάκοπα ἀπὸ τὴν κοσμικὴ ἀκτινοβολία τοῦ σύμπαντος, ἀπὸ ἀκτῖνες γάμμα, οἱ ὁποῖες ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ τὶς μεθόδους ἀρχαιομετρίας. Ποιὸς μπορεῖ, ὅμως, νὰ γνωρίζει πόση ἀκτινοβολία δεχόταν ἡ γῆ στὸ παρελθὸν ἢ τὶς διακυμάνσεις τῆς ἔντασης τῆς ἀκτινοβολίας;

Ἂς δοῦμε ἕνα παράδειγμα. Ἡ πιὸ γνωστὴ μέθοδος εἶναι αὐτὴ τοῦ ραδιενεργοῦ ἄνθρακα (C-14), ποὺ ἀνακαλύφθηκε τὸ 1949 ἀπὸ τὸν Ἀμερικανὸ χημικὸ Willard Libby καὶ ἄρχισε νὰ ἐφαρμόζεται ἐπίσημα ἀπὸ τὸ 1955. Ὁ ἄνθρακας (ὡς διοξείδιο, CΟ2) περνάει στοὺς ὀργανισμοὺς (μέσῳ ἀναπνοῆς, τροφῆς ἢ φωτοσύνθεσης στὰ φυτὰ) μέχρι νὰ πεθάνουν καὶ τότε ἀρχίζει νὰ μειώνεται, δηλαδὴ οἱ νεκροὶ ὀργανισμοὶ ἀρχίζουν νὰ χάνουν τὸν ἄνθρακα, ποὺ ἀποκτοῦσαν ὅσο ζοῦσαν.

Εἰδικότερα, μὲ τὸν θάνατο τοῦ κάθε ὀργανισμοῦ ἡ ραδιενεργὸς συγκέντρωση τῶν ἀτόμων C-14 ἀρχίζει νὰ διασπᾶται μὲ σταθερὸ χρόνο διάσπασης. Μετὰ ἀπὸ χιλιάδες χρόνια τὸ ποσὸ τοῦ C-14 θὰ ἔχει μειωθεῖ στὴν μισὴ ποσότητα καὶ αὐτὸ οἱ φυσικοὶ τὸ ὀνομάζουν χρόνο ἡμιζωῆς καὶ μετὰ ἀπὸ ἄλλα τόσα χρόνια θὰ ἔχει ἐξαφανιστεῖ ἐντελῶς ἀπὸ τὸν ὀργανισμό.

Ὁ χρόνος ἡμιζωῆς τοῦ C-14 ἔχει ὑπολογιστεῖ σὲ 5730 χρόνια, ἐνῷ παλαιότερα εἶχε ὑπολογιστεῖ σὲ 5568 χρόνια. Ἡ παραμένουσα συγκέντρωση τοῦ C-14 συγκρίνεται μὲ τὴν ἀρχικὴ συγκέντρωση τοῦ ζῶντος ὀργανισμοῦ, ὥστε νὰ καθοριστεῖ ὁ χρόνος ποὺ πέρασε ἀπὸ τὸν θάνατο. Μὲ τὸν C-14 μποροῦμε νὰ χρονολογήσουμε ἀντικείμενα μέχρι 35.000 χρόνια πρὶν ἀπὸ σήμερα.

Βέβαια, γιὰ νὰ εἶναι σωστὴ ἡ μέτρηση, χρειάζεται νὰ ἰσχύει μία ἐκτεταμένη βάση δεδομένων, ὅπως τὸ ὅτι ἡ συγκέντρωση τοῦ C-14 στὴν ἀτμόσφαιρα σὲ ὁποιοδήποτε μέρος πρέπει νὰ εἶναι σταθερή, διὰ μέσου τῶν αἰώνων, ἢ τὸ ὅτι τὴν στιγμὴ τοῦ θανάτου ἑνὸς ὀργανισμοῦ, τὸ δεῖγμα θὰ ἔχει μία εἰδικὴ ἐνεργότητα C-14 ἴση μὲ αὐτὴν τῆς ἀτμόσφαιρας.

Ἂν κάποιο ἀπὸ τὰ παραπάνω δεδομένα δὲν ἰσχύει, τότε ἡ ἀναγωγὴ στὸ παρελθὸν εἶναι λανθασμένη καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς μέτρησης τοῦ ἐργαστηρίου μπορεῖ νὰ εἶναι ἐντελῶς λάθος, δηλαδὴ νὰ «πέφτουμε ἔξω» χιλιάδες χρόνια.

Παρόμοια προβλήματα ἔχουν καὶ οἱ ὑπόλοιπες μέθοδοι, ὅπως ἡ θερμοφωταύγεια, ὁ ἀρχαιομαγνητισμός, οἱ χρονολογήσεις μὲ οὐράνιο, ἄζωτο καὶ φθόριο, ἡ ρακεμοποίηση ἀμινοξέων κλπ. Δὲν ὑπάρχει ἀλάνθαστη, τέλεια μέθοδος ἀρχαιομετρίας καὶ τὰ ἐργαστήρια ἀρχαιομετρίας δὲν εἶναι… μαντεῖα, σὰν τὰ μαντεῖα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ὅπου πήγαιναν οἱ ἄνθρωποι καὶ ζητοῦσαν θεϊκοὺς χρησμούς.

Ἀλλὰ δυστυχῶς, οἱ Σιωνιστὲς ἀπαιτοῦν νὰ ἀντιμετωπίζουμε σὰν μάντεις, σὰν ἀνθρώπους μὲ θεϊκὲς δυνάμεις τοὺς φυσικούς, καὶ τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἐργαστηρίων νὰ θεωροῦνται ἰσχυρότερα καὶ ἀπὸ θεϊκὲς ἀποκαλύψεις! Καὶ ὅλα αὐτά, χωρὶς νὰ ἔχουμε τὴν δυνατότητα νὰ ἐλέγχουμε τὴν ἀξιοπιστία τοῦ ἀποτελέσματος, ἀφοῦ ἐλάχιστοι ἄνθρωποι παγκοσμίως ἔχουν γνώσεις ἀρχαιομετρίας, ποὺ εἶναι ἕνας πολὺ ἐξειδικευμένος κλάδος τῆς φυσικῆς.

Ὅταν ἄρχισε νὰ ἐφαρμόζεται ἡ ἀρχαιομετρία, οἱ δυνάμεις τοῦ Σιωνισμοῦ ἦταν κυρίαρχες σὲ Εὐρώπη καὶ Ἀμερική. Εἶχαν ἐπιβάλει τοὺς γνωστικοὺς μύθους τοῦ δαρβινισμοῦ παντοῦ, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς πανεπιστημίων, ὁπότε οἱ μετρήσεις τῶν φυσικῶν θὰ ἔπρεπε ὑποχρεωτικὰ νὰ συμβαδίζουν μὲ τὶς ἑκατομμύρια ἐποχὲς καὶ τὶς τερατώδεις χρονολογήσεις.

Ποιὸς φυσικὸς ἐπιστήμονας θὰ τολμοῦσε νὰ βγάλει ἀποτελέσματα ἀντίθετα στὰ δαρβινικὰ δεδομένα; Ὅποιος καὶ νὰ τὸ ἔκανε, θὰ ἔθετε τὴν ἐπαγγελματική του σταδιοδρομία σὲ κίνδυνο, καθὼς θὰ ἔπρεπε νὰ κοντράρει μὲ τὸ ἀδίστακτο σιωνιστικὸ σύστημα. Καὶ τί βλέπουμε ἀπὸ τότε;

Ὅτι, ὡς διὰ μαγείας, τὰ ἐργαστήρια ἀρχαιομετρίας βγάζουν ἀποτελέσματα, ποὺ ἐπιβεβαιώνουν τὴν δαρβινικὴ θεωρία! Καὶ νὰ τολμήσει κάποιος φυσικὸς νὰ ἀνακοινώσει ἀποτέλεσμα, ποὺ νὰ ἀνατρέπει τὸν δαρβινισμό, τὸ σύστημα θὰ φροντίσει νὰ ἀμφισβητήσει τὴν μέτρηση καὶ νὰ ξεχαστεῖ σύντομα ὁ «αἱρετικὸς» ἐπιστήμονας, ποὺ τόλμησε νὰ κλονίσει τὸ δόγμα τοῦ δαρβινισμοῦ.

Ἀρχαιολογία τῶν κυττάρων

Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀρχαιομετρία, στὴν σύγχρονη ἐπιστήμη ἐπιστρατεύτηκε καὶ ἡ μοριακὴ βιολογία, προκειμένου νὰ «ἀποδειχθεῖ» ἡ καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τοὺς πιθήκους. Μὲ τὴν ἀνακάλυψη τοῦ DNA καὶ τὶς μελέτες ποὺ γίνονται στὰ χρωμοσώματα τῶν ἀνθρώπων, ξεκίνησε καὶ ἡ προσ­πάθεια τῆς γενετικῆς διερεύνησης τῆς καταγωγῆς τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου.

Οἱ ἔρευνες ἐπικεντρώθηκαν στὸ DNA τοῦ χρωμοσώματος Υ (ποὺ ἔχουν οἱ ἄνδρες) καὶ τοῦ μιτοχονδριακοῦ DNA (ποὺ ἔχουν οἱ γυναῖκες). Τὸ ἐμπόδιο, ἀσφαλῶς, στὸ νὰ βρεθεῖ ἡ ἀλήθεια ἦταν τὸ ὅτι τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἐρευνῶν θὰ ἔπρεπε νὰ «ἱκανοποιοῦν» τὴν ἐπιστημονικὴ δικτατορία, ποὺ ἔχουν ἐπιβάλει οἱ Σιωνιστές.

Αὐτὸ ποὺ ἐξετάζεται κυρίως εἶναι τὸ μοριακὸ ρολόι, δηλαδὴ ὁ ρυθμὸς μετάλλαξης τῶν ἀλληλουχιῶν τοῦ DNA, μὲ βάση τὸν ὁποῖο ὑπολογίζεται ἡ ἡλικία κάθε ἀνθρώπινου σκελετοῦ (ἢ ὀστοῦ, ἀφοῦ σπάνια βρίσκονται ἀκέραιοι σκελετοί).

Ὡστόσο, ἐφόσον κάνουμε ἀναγωγὴ στὸ παρελθόν, πάλι ἰσχύει τὸ πρόβλημα τῶν δεδομένων στὸ παρελθόν. Ὅ,τι ἰσχύει σήμερα στὴν γῆ, ἴσχυε μὲ τὸν ἴδιο τρόπο στὸ βάθος τοῦ χρόνου; Ἑπομένως, οἱ γενετικὲς μεταβολὲς ποὺ συμβαίνουν σήμερα συνέβαιναν μὲ τὸν ἴδιο ρυθμὸ καὶ στὸ παρελθόν;

Ἂν ἡ ταχύτητα τῶν μεταλλάξεων ἦταν διαφορετικὴ κατὰ διαστήματα, τότε πάλι ἔχουμε μετρήσει τὸν χρόνο μὲ λανθασμένο τρόπο. Καὶ τὰ 200.000 χρόνια, ποὺ ὑποτίθεται ὅτι εἶναι ἡ ἡλικία τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου πάνω στὴν γῆ, νὰ εἶναι μερικὲς χιλιάδες χρόνια22.

Ἡ ἀληθινὴ καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου

Οἱ διάφοροι ὑποτιθέμενοι πρόγονοι τοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ τὸν Αὐστραλοπίθηκο μέχρι τὸν Hominem Heidelbergensim, ἦταν πίθηκοι, ὄχι ἄνθρωποι. Ὄρθιοι πίθηκοι, καθήμενοι πίθηκοι, πίθηκοι μὲ καμπούρα, πίθηκοι ἐπιδέξιοι, καὶ τί δὲν ἐπινόησαν οἱ Σιωνιστές, γιὰ νὰ μᾶς πείσουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἐξελίχθηκε ἀπὸ τὸν πίθηκο καὶ δὲν πλάστηκε ἀπὸ τὸν Θεό!

Μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἐπιστημονικὲς ἀπάτες εἶναι ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι οἱ μεταλλάξεις στὸ DNA προκάλεσαν τὴν μετατροπὴ τῶν πιθήκων σὲ ἀνθρώπους. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι συμβαίνουν μεταλλάξεις στὴν φύση, ἀλλὰ εἶναι ψέμα ὅτι δημιουργοῦν νέα ἢ καὶ ἀνώτερα πλάσματα.

Ἂν πάρουμε ἕνα χιμπαντζή, τὸν κλείσουμε σὲ ἕνα θάλαμο καὶ τὸν… ταράξουμε στὴν ἀκτινοβολία, ὥστε νὰ τοῦ προκαλέσουμε μετάλλαξη, τὸ πιὸ πιθανὸ εἶναι ὅτι θὰ βγάλουμε ἕνα χιμπαντζὴ (ἂν βγεῖ ζωντανός!) μὲ ἄλλο τρίχωμα, μὲ μεγαλύτερα δόντια, μὲ μικρότερα αὐτιά. Ἀλλά, ὅπως καὶ νὰ εἶναι, πάλι χιμπαντζὴς θὰ εἶναι, οὔτε γορίλλας οὔτε οὐρακοτάγκος!

Ἡ μετάλλαξη δὲν θὰ μεταμορφώσει τὸν πίθηκο σὲ ἄλλο ζῷο, πόσο μᾶλλον σὲ ἄνθρωπο. Τὸ ἴδιο βλέπουμε στὴν περίπτωση ποὺ μία ἔγκυος γυναίκα χρειάζεται νὰ βγάλει ἀκτινογραφία στὴν κοιλιά. Οἱ ἀκτῖνες Χ μπορεῖ νὰ προκαλέσουν μετάλλαξη στὸ ἔμβρυο, ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς μετάλλαξης θὰ εἶναι μᾶλλον καταστροφικὸ (τερατογένεση, καρκίνος κλπ).

Ἂν οἱ μεταλλάξεις ἦταν εὐεργετικές, θὰ βομβαρδίζαμε μὲ ἀκτινοβολία τὰ ζῷα καὶ τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ προκύψουν νέα καλύτερα εἴδη. Ἀλλὰ κάτι τέτοιο δὲν γίνεται. Ὅσο καὶ ἂν συγγενεύει τὸ DNA τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ DNA τοῦ πιθήκου, δὲν μπορεῖ νὰ ἀλλάξει τὸ σῶμα ἑνὸς πιθήκου καὶ νὰ γίνει ἀνθρώπινο.

Ὁπότε, ὅλα τὰ κρανία, ποὺ μᾶς παρουσιάζουν τὰ μουσεῖα Φυσικῆς Ἱστορίας ἀνὰ τὸν κόσμο, ποὺ ὑποτίθεται ὅτι δείχνουν τὴν ἐξέλιξη τῶν σκελετῶν τῶν «πιθηκανθρώπων» σὲ ἄνθρωπο, εἶναι κρανία πιθήκων, ποὺ μᾶλλον ἐξέλιπαν στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου, ὅπως καὶ οἱ δεινόσαυροι, ποὺ δὲν ἐπιβίωσαν μέχρι σήμερα.

Ἀνάμεσα στὸν πίθηκο καὶ τὸν ἄνθρωπο ὑπάρχει χάσμα μέγα, μία ἀγεφύρωτη διαφορά, ποὺ ἔθεσε ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὑπάρχει ὅριο, ὃ οὐ παρελεύσεται (Ψαλμὸς 103,9), δὲν θὰ τὸ ξεπεράσει ποτὲ ὁ πίθηκος, ὥστε νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ ἄνθρωπο. Καί, ἀσφαλῶς, ὁ πίθηκος δὲν ἔχει ἀθάνατη ψυχὴ μέσα του, ὅπως συμβαίνει σὲ κάθε ἄνθρωπο.

Τὰ ζῷα, πέρα ἀπὸ τὶς βιολογικὲς διαφορὲς ποὺ ἔχουν μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ἔχουν καὶ τὸ ἑξῆς βασικό, ἔχουν συγκεκριμένα ὅρια στὴν σκέψη τους, στὸν ἐγκέφαλό τους, πέρα ἀπὸ τὰ ὁποῖα δὲν μποροῦν νὰ προοδεύσουν, γιατί ἔτσι ὅρισε ὁ Θεός. Ἐδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια οἱ ἄνθρωποι συναναστρέφονται μὲ ζῷα, ἄλογα, βόδια, σκύλους, γάτες, ἀλλὰ τὸ μυαλὸ αὐτῶν τῶν ζῴων δὲν ἐπηρεάστηκε ἀπὸ τὴν σχέση μὲ τὸν ἄνθρωπο, ὥστε νὰ ἀρχίσουν νὰ σκέπτονται ἀνθρώπινα.

Τὰ ζῷα θὰ παραμείνουν ζῷα, ὅσες μεταλλάξεις καὶ ἂν συμβοῦν. Θὰ ἐνεργοῦν πάντα, μέσα στὰ συγκεκριμένα ὅρια, ποὺ τοὺς ἔβαλε ὁ Θεός. Ἐνῷ ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι τὸ ἴδιο. Ἔχει ἄλλον ἐγκέφαλο καὶ ἄλλες δυνατότητες προόδου, ἔχει λογική. Αὐτὴ εἶναι ἡ τεράστια διαφορὰ ἀνάμεσα στὸν νοῦ τῶν ἀνθρώπων καὶ τὸν νοῦ τῶν ζῴων. Ἡ λογικὴ τῶν ἀνθρώπων ἔχει τεράστιες δυνατότητες ἐξέλιξης, ἐνῷ ἡ σκέψη τῶν ζῴων ἔχει στενοὺς περιορισμούς.

Γι’ αὐτὸ ὁ ἄνθρωπος ξεκίνησε ἀπὸ ἁπλὸς γεωργὸς καὶ βοσκὸς καὶ ἔφτασε μέσα σὲ λίγες χιλιάδες χρόνια νὰ ταξιδεύει στὸ διάστημα. Μέσα σὲ λίγες χιλιάδες χρόνια ὁ ἄνθρωπος ἔκανε ἀπίστευτα βήματα προόδου, ἀπὸ τὸν πολιτισμὸ τῆς Νεολιθικῆς ἐποχῆς ἔφτασε στὴν σημερινὴ ἠλεκτρονικὴ ἐποχή. Ἑπομένως, τὰ χιλιάδες καὶ ἑκατομμύρια χρόνια στασιμότητας εἶναι ἕνα ψέμα, ἕνα παραμύθι τῶν Εὐρωπαίων καὶ τῶν Ἑβραίων ἀποκρυφιστῶν, ποὺ πίστευαν ἢ καὶ πιστεύουν στὴν ἀπορροή, στὴν μετενσάρκωση καὶ στὸ ἔμψυχο σύμπαν.

Ἡ ἡλικία τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι οὔτε 200.000 χρόνια οὔτε 2.000.000, εἶναι λίγες χιλιάδες χρόνια23. Οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι ἦταν γεωργοὶ καὶ κτηνοτρόφοι, δηλαδὴ ἡ παρουσία τοῦ ἀνθρώπου στὴν γῆ ταυτίζεται μὲ τὴν Νεολιθικὴ ἐποχή. Κατὰ τὴν λεγόμενη Παλαιολιθικὴ ἐποχὴ δὲν ὑπῆρχαν ἄνθρωποι στὴν γῆ, παρὰ μόνο μαϊμοῦδες καὶ ἄλλα ζῷα, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ὑπάρχει πολιτισμός.

Ὁ ἄνθρωπος, ἀνεξαρτήτως φύλου, φυλῆς, γλώσσας, θρησκείας, πλούτου, εἶναι δημιούργημα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε ἀπόγονοι τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας, ὁπότε ὅλοι εἴμαστε ἀδέλφια, ὡς πρὸς τὸν κοινό μας πρόγονο. Καὶ ἐνῷ ὅλοι πλαστήκαμε κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ καθ’ ὁμοίωσιν, ὑπάρχουν ἀρκετοὶ ἄνθρωποι δυστυχῶς, ποὺ ζοῦν καὶ ἐνεργοῦν καθ’ ὁμοίωσιν Διαβόλου. Μὴ γένοιτο!

Σημειώσεις:

21. Πληροφορίες γιὰ τὸ θέμα τῆς ἀρχαιομετρίας ἀντλήσαμε ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο βιβλίο τοῦ Γιάννη Λυριντζῆ, ποὺ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα ἔργα αὐτοῦ τοῦ κλάδου, ποὺ κυκλοφοροῦν στὴν ἑλληνικὴ βιβλιογραφία. 22. Ἐνδιαφέρον παρουσιάζουν τὰ κείμενα τοῦ μοριακοῦ βιολόγου Κώστα Βουγᾶ, σχετικὰ μὲ τὴν λεγόμενη μιτοχονδριακὴ Εὔα: impantokratoros.gr καὶ pentapostagma.gr. 23. Γιὰ τὴν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου (Ἀδὰμ) ἀπὸ τὸν Θεὸ τὸ 5508 π.Χ., καθὼς καὶ γιὰ ἄλλες ἀντιστοιχίες Ἁγίας Γραφῆς καὶ Ἀρχαιολογίας, θὰ μιλήσουμε σὲ μελλοντικό μας ἔργο, πρῶτα ὁ Θεός.

Previous Article

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ «Δ. Λ.» ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ

Next Article

21 Νοεμβρίου

Διαβάστε ακόμα