Ο ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΞΙΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ

Share:

Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος

Εἶναι ἀπορίας ἄξιον τὸ γεγονὸς ὅτι, ἐνῷ σήμερα τὰ ἐμβόλια τοῦ covid-19 βρίσκονται ἀκόμα στὸ πειραματικὸ στάδιο, γίνεται συζήτηση γιὰ τὸν ὑποχρεωτικὸ ἐμβολιασμὸ ἀκόμα καὶ παιδιῶν. Ὅμως, ἂν ὑποθέσουμε ὅτι ἡ ἐπιστήμη εἶναι ἱκανὴ νὰ δοκιμάση ἕνα ἐμβόλιο κατὰ τοῦ κορωνοϊοῦ, νὰ λάβη ἀπὸ τὸ κράτος τὶς σχετικὲς ἐξουσιοδοτήσεις γιὰ τὴν παραγωγή του, νὰ τὸ βάλη στὸ στάδιο τῆς παραγωγῆς καὶ νὰ τὸ ἐμπορευθῆ σὲ χρόνο ρεκόρ, δηλαδὴ μέσα σὲ μερικὲς ἑβδομάδες παρὰ σὲ χρόνια, ὅπως συνέβαινε μέχρι σήμερα, στὴν περίπτωση αὐτὴ τίθεται τὸ ἐρώτημα:

Μπορεῖ ὁ ἐμβολιασμὸς κατὰ τῆς νόσου τοῦ covid-19 νὰ εἶναι ὑποχρεωτικὸς ἢ μόνον προαιρετικὸς καὶ ποιὲς εἶναι οἱ συνέπειες ἑνὸς ὑποχρεωτικοῦ ἐμβολιασμοῦ;

«Ἡ ἐπέμβασις εἰς τὸ σῶμα ἑνὸς προσώπου εἶναι ἐπιτρεπτὴ μόνον μὲ τὴν συναίνεσίν του»

Ἡ γνώμη τοῦ Ἐργαστηρίου Μελέτης Ἰατρικοῦ Δικαίου καὶ Βιοηθικῆς τῆς Νομικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ἀναφέρει ὅτι “Σήμερα ὑπάρχουν διεθνῆ καὶ ἐθνι­κὰ νομοθετικὰ κείμενα, ποὺ ἐπιβάλλουν κανόνες σχετικὰ μὲ τὴν ἄσκηση κάθε ἰατρικῆς πράξης, ὅπως ἡ Εὐρωπαϊκὴ Σύμβαση γιὰ τὰ Δικαιώματα τοῦ Ἀνθρώπου καὶ τὴ Βιοϊατρική, ἡ γνωστὴ ὡς Σύμβαση τοῦ Ὀβιέδο, ποὺ κυρώθηκε μὲ τὸν ν. 2619/1998, καθὼς καὶ ὁ Κώδικας Ἰατρικῆς Δεοντολογίας (ν. 3418/2005).

Πρῶτος κανόνας, ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὸ ἄρθρο 5 τῆς Σύμβασης τοῦ Ὀβιέδο, εἶναι ἡ κατοχύρωση τῆς αὐτονομίας τοῦ προσώπου καὶ ὁ σεβασμὸς τῆς ἀκεραιότητάς του, γεγονὸς ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ φυσικὴ ἐπέμβαση στὸ σῶμα ἑνὸς προσώπου εἶναι ἐπιτρεπτὴ μόνο μὲ τὴ συναίνεσή του καὶ μάλιστα μόνο μετὰ ἀπὸ πλήρη σχετικὴ ἐνημέρωσή του. Τὸ ἴδιο προκύπτει καὶ ἀπὸ τὸ ἄρθρο 2 τοῦ Συντάγματος, ποὺ προστατεύει τὴν ἀξία καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια τοῦ προσώπου, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ ἄρθρο 3 τοῦ Χάρτη Θεμελιωδῶν Δικαιωμάτων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, ἀπὸ τὸ ὁποῖο συνάγεται ὅτι ἡ συν­αίνεση τοῦ ἀτόμου γιὰ μία ἰατρικὴ πράξη ἐπάνω του ἀποτελεῖ ἔκφραση τοῦ δικαιώματος αὐτοπροσδιορισμοῦ του. Μάλιστα, κατὰ τὴν Διεθνῆ Ἀμνηστία, κάθε ἐπέμβαση στὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου χωρὶς τὴ θέλησή του ἀποτελεῖ βασανιστήριο.

Ἄρα, ἡ ὑποχρεωτικότητα μὲ φυσικὸ ἐξαναγκασμὸ εἶναι πράξη παράνομη καὶ αὐτὸ εἶναι ἕνα πρῶτο – καὶ ἀναμφισβήτητο -συμπέρασμα.

Κατὰ συνέπεια, τὸ ζήτημα τῆς ὑποχρεωτικότητας τοῦ ἐμβολιασμοῦ στὴν οὐσία ἀφορᾶ στὶς ἔννομες συνέπειες τῆς ἄρνησης ἐμβολιασμοῦ. Τὸ ζήτημα αὐτὸ δὲν εἶναι ἄγνωστο οὔτε ἐμφανίζεται γιὰ πρώτη φορά σήμερα, ἐφόσον ὁ νηπιακὸς ἐμβολιασμός, ὡς προϋπόθεση γιὰ τὴν ἐγγραφὴ τῶν παιδιῶν στὸ σχολεῖο, ἔχει ἀπασχολήσει ἐπανειλημμένα τὴν Πολιτεία, τὸ ἁρμόδιο Ὑπουργεῖο Παιδείας, τὴν Ἐθνικὴ Ἐπιτροπὴ Βιοηθικῆς (2015) καὶ πρόσφατα τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας (ΣΤΕ) στὴν ἀπόφαση 2387/2020….

Τὸ θέμα τοῦ ὑποχρεωτικοῦ ἐμβολιασμοῦ, ἐν ὄψει τῆς πανδημίας τῆς νόσου Covid-19, προβλέπεται στὸν v. 4675/2020 (ΦΕΚ 54Α/11.3.2020), ποὺ ὁρίζει ρητὰ ὅτι: «Σὲ περιπτώσεις ἐμφάνισης κινδύνου διάδοσης μεταδοτικοῦ νοσήματος, ποὺ ἐνδέχεται νὰ ἔχει σοβαρὲς ἐπιπτώσεις στὴ δημόσια ὑγεία, μπορεῖ νὰ ἐπιβάλλεται, μὲ ἀπόφαση τοῦ Ὑπουργοῦ Ὑγείας μετὰ ἀπὸ γνώμη τῆς ΕΕΔΥ (Ἐπιτροπὴ Ἐμπειρογνωμόνων Δημόσιας Ὑγείας), ὑποχρεωτικότητα τοῦ ἐμβολιασμοῦ μὲ σκοπὸ τὴν ἀποτροπὴ τῆς διάδοσης τῆς νόσου.

Μὲ τὴν ἀνωτέρω ἀπόφαση ὁρίζονται ἡ ὁμάδα τοῦ πληθυσμοῦ, ὡς πρὸς τὴν ὁποία καθίσταται ὑποχρεωτικὸς ὁ ἐμβολιασμὸς μὲ καθορισμένο ἐμβόλιο, ἡ τυχὸν καθορισμένη περιοχὴ ὑπαγωγῆς στὴν ὑποχρεωτικότητα, τὸ χρονικὸ διάστημα ἰσχύος τῆς ὑποχρεωτικότητας τοῦ ἐμβολιασμοῦ, τὸ ὁποῖο πρέπει πάντοτε νὰ ἀποφασίζεται ὡς ἔκτακτο καὶ προσωρινὸ μέτρο προστασίας τῆς δημόσιας ὑγείας γιὰ συγκεκριμένη ὁμάδα τοῦ πληθυσμοῦ, ἡ ρύθμιση τῆς διαδικασίας τοῦ ἐμβολιασμοῦ καὶ κάθε ἄλλη σχετικὴ λεπτομέρεια».

Ἀπὸ τὴ διάταξη αὐτὴ συνάγεται μὲ σαφήνεια, κατὰ τὴν ὁμόφωνη ἄποψη τῶν μελῶν τοῦ Ἐργαστηρίου, ὅτι κατὰ τὸν παρόντα χρόνο καὶ ὅσο διαρκεῖ ἡ πανδημία τοῦ Covid-19, τὸ Ὑπουργεῖο Ὑγείας μπορεῖ νὰ ὁρίσει ὡς ὑποχρεωτικὸ τὸν ἐμβολιασμὸ ὅλων τῶν γιατρῶν καὶ τοῦ νοσηλευτικοῦ προσωπικοῦ, καθὼς καὶ ὅλων ὅσοι στελεχώνουν δομὲς ὑγείας (δημόσιου καὶ ἰδιωτικοῦ τομέα) ἢ δομὲς περίθαλψης εὐπαθῶν ὁμάδων (ἡλικιωμένων, ἀτόμων μὲ χρόνιες παθήσεις ἢ ἀτόμων μὲ εἰδικὲς ἀνάγκες), ὁρίζοντας ταυτόχρονα ὡς ἄμεση συνέπεια τῆς ἄρνησης ἐμβολιασμοῦ τους τὴν ἀπομάκρυνσή τους ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς ἐργασίας τους χωρὶς καμία οἰκονομικὴ ἀπαίτηση…

Τὰ παραπάνω θὰ ἰσχύουν ἀσφαλῶς ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ ἐκδοθεῖ ἡ προβλεπόμενη ὑπουργικὴ ἀπόφαση, γιὰ τὸν χρόνο ποὺ θὰ ὁρίζεται σὲ αὐτὴν καὶ γιὰ τὶς ὁμάδες, στὶς ὁποῖες ρητὰ θὰ ἀναφέρεται. Γιὰ τὶς ὑπόλοιπες πληθυσμιακὲς ὁμάδες, γιὰ τὶς ὁποῖες ὁ ἐμβολιασμὸς δὲν θὰ ἔχει ὁριστεῖ ὡς ὑποχρεωτικός, ἡ ἄρνηση ἐμβολιασμοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖ κώλυμα πρόσληψης ἢ διορισμοῦ, οὔτε ἀποτελεῖ νόμιμη βάση γιὰ τὴν μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο ἀπομάκρυνση τοῦ ἐργαζομένου ἀπὸ τὴν ἐργασία του (θέση σὲ ἀργία χωρὶς ἀμοιβὴ) ἢ πολὺ περισσότερο γιὰ τὴν ἀπόλυση του”.

Ἄρα, στὴν ὑπουργικὴ ἀπόφαση θὰ πρέπη νὰ “ὁρίζωνται οἱ ὁμάδες, στὶς ὁποῖες ρητὰ θὰ ἀναφέρεται. Γιὰ τὶς ὑπόλοιπες πληθυσμιακὲς ὁμάδες, γιὰ τὶς ὁποῖες ὁ ἐμβολιασμὸς δὲν θὰ ἔχει ὁριστεῖ ὡς ὑποχρεωτικός, ἡ ἄρνηση ἐμβολιασμοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖ κώλυμα πρόσληψης ἢ διορισμοῦ ἡ τὴν ἀπόλυσή του”, ἐπίσης, “νὰ ὁρίζεται τὸ χρονικὸ διάστημα ἰσχύος τῆς ὑποχρεωτικότητας τοῦ ἐμβολιασμοῦ, τὸ ὁποῖο πρέπει πάντοτε νὰ ἀποφασίζεται ὡς ἔκτακτο καὶ προσωρινὸ μέτρο προστασίας τῆς δημόσιας ὑγείας γιὰ συγκεκριμένη ὁμάδα”.

Ὁ ὑποχρεωτικὸς χαρακτὴρ τοῦ ἐμβολίου θὰ προκαλέση ἐντόνους κοινωνικάς καὶ πολιτικάς ἀντιδράσεις

Ὅμως εἶναι ἐπιτρεπτὸ νὰ ἐπιβάλλη τὸ Κράτος τὸν καθολικὸ ἐμβολιασμὸ τοῦ πληθυσμοῦ ἢ μεγάλου ποσοστοῦ χωρὶς τὴν ἐλεύθερη συγκατάθεσή του; Τί ἀποτελεσματικότητα θὰ ἔχη ὁ ὑποχρεωτικὸς ἐμβολιασμὸς σὲ μία δυτικὴ δημοκρατία, ὅπως θέλει νὰ θεωρῆται ἡ Ἑλλάδα, ὅταν ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ ἀντιτίθεται καὶ δὲν δέχεται νὰ ἐμβολιασθῆ; Τὴν στιγμὴ μάλιστα ποὺ τὰ ἐν λόγῳ ἐμβόλια βρίσκονται σὲ πειραματικὸ στάδιο καὶ καθημερινὰ ἔρχονται στὴν δημοσιότητα περιστατικά, ὅπου οἱ ἐμβολιασμένοι παρουσιάζουν ἔντονες παρενέργειες ἀγγειακῶν θρομβώσεων ἀκόμα καὶ θανάτων. Ὅταν σοβαροὶ ἐπιστήμονες σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο τονίζουν ὅτι τὰ ἐμβόλια mRNA παρουσιάζουν καρκινογένεση καὶ τροποποίηση τοῦ ἀνθρωπίνου γονιδιώματος. Ὁ ὑποχρεωτικὸς χαρακτήρας τοῦ ἐμβολίου δὲν θὰ προκαλέση ἔντονες κοινωνικὲς καὶ πολιτικὲς ἀντιδράσεις; Ἡ ἐλεύθερη βούληση τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἀποφασίζη δὲν ἀποτελεῖ κυρίαρχο χαρακτηριστικό, ποὺ τοῦ ἀπέδωσε ὁ Δημιουργός του; Ἡ ταχύτητα μὲ τὴν ὁποία παρασκευάστηκαν καὶ ἐλέχθηκαν τὰ ἐμβόλια, ἀλλὰ καὶ τὰ τεράστια οἰκονομικὰ συμφέροντα ποὺ διακυβεύονται δὲν εἶναι φυσιολογικὸ νὰ προβληματίζουν τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὸν βαθμὸ ἀσφάλειας τῶν ἐμβολίων; Γιὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀφήσουμε στοὺς πολίτες τὴν ἐπιλογὴ νὰ ἐμβολιασθοῦν ἢ ὄχι;

Στὴν πραγματικότητα κανένα ἐμβόλιο δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει 100% βαθμὸ ἀσφαλείας, γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὑπάρχει νόμος ποὺ προβλέπει ἀποζημίωση σὲ ἄτομα ποὺ ἔχουν ὑποστῃ ζημιὰ ἀπὸ μὴ ἀναστρέψιμες ἐπιπλοκὲς λόγω ὑποχρεωτικῶν ἐμβολιασμῶν. Μήπως, ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ νόμου, ὅταν προσερχώμαστε νὰ ἐμβολιασθοῦμε κατὰ τοῦ covid- 19 ὑπογράφουμε ὅτι ἀναλαμβάνουμε τὶς ὅποιες εὐθύνες σὲ περίπτωση ἐπιπλοκῶν; Αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ αἰτία ποὺ ἀποτρέπει τὸν ὑποχρεωτικὸ χαρακτήρα τοῦ ἐμβολιασμοῦ;

Ἐξαίρεσιν ἀπὸ ἀποζημιώσεις διὰ τυχὸν παρενεργείας τοῦ ἐμβολίου εἰς τοὺς πολίτας

Ἀναφέρεται στὸν ἱστότοπο τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου ὅτι σὲ Κοινοβουλευτικὴ ἐρώτηση τοῦ Ἕλληνα εὐρωβουλευτῆ Ἰωάννη Λαγοῦ, στὶς 19/Αὐγούστου/2020, μὲ αἴτημα γραπτῆς ἀπάντησης Ε-004576/2020 ὅτι “ Σύμφωνα μὲ ἄρθρο τοῦ Reuters, μία ἐκ τῶν ἑταιρειῶν ποὺ ἔχουν ἤδη κατασκευάσει καὶ δοκιμάζουν τὸ ἐμβόλιο γιὰ τὸν Covid-19, ἡ πασίγνωστη Astra Zeneca, ἔχει ἤδη ἐξασφαλίσει, μέσῳ εἰδικῶν νομικῶν ρητρῶν στὰ συμβόλαιά της μὲ τὶς κυβερνήσεις ποὺ θὰ τὰ ἀγοράσουν, ἐξαίρεση ἀπὸ ἀποζημιώσεις γιὰ τυχὸν παρενέργειες τοῦ ἐμβολίου στοὺς πολίτες τους!

Αὐτὸ σημαίνει ὅτι, ἂν κάποιος ποὺ θὰ ἐμβολιαστεῖ ὑποχρεωτικὰ παρουσιάσει ὁποιαδήποτε παρενέργεια (ἀπὸ προσωρινὲς ἢ μόνιμες βλάβες μέχρι θάνατο), δὲν θὰ δικαιοῦται νὰ στραφεῖ ἐναντίον τῆς ἑταιρείας, ἀλλὰ μόνο κατὰ τῆς κυβέρνησής του.

Μάλιστα, ὁ Διευθύνων Σύμβουλος τῆς ἑταιρείας ἀρνεῖται νὰ πεῖ ποιὲς κυβερνήσεις παραχώρησαν τὴν “ἀσυλία” αὐτὴ στὴν ἑταιρεία, ἡ ὁποία καὶ θὰ πλουτίσει μὲ τὰ ἐμβόλια, χωρὶς καμία ἀπολύτως ἐπίπτωση ἂν αὐτὰ προκαλέσουν ἀκόμα καὶ θάνατο στοὺς πολίτες ποὺ θὰ ἐμβολιαστοῦν μὲ αὐτά.

Ἐρωτᾶται ἡ Ἐπιτροπή:

1. Τί προτίθεται νὰ πράξει προκειμένου νὰ διαλευκανθεῖ τὸ ζήτημα αὐτό;

2. Ποιὲς κυβερνήσεις κρατῶν μελῶν τῆς ΕΕ εἶναι μεταξὺ αὐτῶν τῶν χωρῶν ποὺ παρεῖχαν “ἀσυλία”, μὲ κόστος τὶς ζωὲς τῶν πολιτῶν της, στὴν ἐν λόγῳ πολυεθνική;” .

Δύναται νὰ εἶναι εὐνομουμένη μία πολιτεία, ὅταν ὑποχρεώνη τοὺς πολίτας της νὰ ἐμβολιασθοῦν;

Ἡ συνέχιση τοῦ ἐμβολιασμοῦ τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ ἀκόμα καὶ μὲ τὸ ἐν λογῳ ἐμβόλιο μὲ κυβερνητικὲς προτροπὲς δὲν εἶναι λογικὸ νὰ προβληματίζη τοὺς Ἕλληνες γιὰ τὸν βαθμὸ ἀσφάλειας τῶν ἐμβολίων; Σὲ μία εὐνομούμενη πολιτεία ἡ σχέση της μὲ τὸν πολίτη δὲν θὰ πρέπη νὰ βασίζεται στὴν σωστή, σαφῆ καὶ συνεπῆ ἐπικοινωνία, βασισμένη σὲ ἐπιστημονικὰ δεδομένα, ποὺ δὲν θὰ ἀφήνη περιθώρια ἀβεβαιότητας καὶ θὰ πληροφορῆ πλήρως τὸν πολίτη γιὰ τὰ ὀφέλη καὶ τοὺς κινδύνους ἀπὸ τὸν ἐμβολιασμό; Καὶ ὄχι σὲ μία ἐπικοινωνία προπαγάνδας καὶ παραπληροφόρησης, ὅπως συμβαίνει σήμερα στὴν Πατρίδα μας ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλο τὸν δυτικὸ κόσμο, ἡ ὁποία ἐπιτρέπει στὸν πολίτη νὰ σκεφθῆ ὅτι ὑπάρχουν καὶ οἰκονομικὰ πᾶρε-δῶσε μεταξὺ τῶν κυβερνήσεων καὶ τῶν φαρμακευτικῶν ἑταιρειῶν;

Μπορεῖ νὰ εἶναι εὐνομούμενη μία πολιτεία, ὅταν ὑποχρεώνη τοὺς πολίτες της νὰ ἐμβολιασθοῦν; Εἶναι δυνατὸν χιλιάδες πολίτες ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἐμβολιασθοῦν νὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ ἀπολυθοῦν ἀπὸ τὶς ἐργασίες τους, ἢ νὰ ἀλλάξουν τομέα ἐργασίας, ἢ γονεῖς ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἐμβολιάσουν τὰ παιδιά τους νὰ ἀναγκασθοῦν νὰ τοὺς στερήσουν τὸ σχολεῖο μὲ ὅ,τι αὐτὸ συν­επάγεται γιὰ τὴν μελλοντική τους πορεία, τὴν στιγμὴ ποὺ θεωροῦν ὅτι προσβάλλεται ἡ σωματικὴ ὑγεία τῶν παιδιῶν μὲ τὸν ἐμβολιασμό; Εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπαγορεύσουν τὴν εἴσοδο στὴν Χώρα σὲ ἑκατομμύρια τουρίστες, ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἐμβολιασθοῦν, ἀπόφαση ἡ ὁποία θὰ ἔχη τεράστιες οἰκονομικὲς ἐπιπτώσεις;

Ἐὰν ἀρνηθῆ τὸ 1/3 τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Χώρας, θὰ ὁδηγηθοῦν σὲ ἀπομόνωση ἢ θὰ ἐμβολιασθοῦν μὲ ἐξαναγκασμό; Φυσικὸ δὲν εἶναι μετὰ ἀπὸ ἕνα τέτοιο γεγονὸς τὸ Κράτος νὰ ὁδηγηθῆ στὴν παραλυσία;

Ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία νὰ προβληματισθῆ διὰ τὰς ἠθικάς καὶ κοινωνικάς ἐπιπτώσεις, ποὺ θὰ ἔχη

ὁ ὑποχρεωτικὸς ἐμβολιασμὸς

Τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται στὴν Διοικοῦσα Ἐκκλησία καὶ μάλιστα στοὺς Ἐπι-σκόπους της, οἱ ὁποῖοι σκοπεύουν στὴν ἑνότητα τῆς κοινωνίας, εἶναι: δὲν πρέπει νὰ προβληματισθοῦν γιὰ τὶς ἠθικὲς καὶ κοινωνικὲς ἐπιπτώσεις ποὺ θὰ ἔχη ὁ ὑποχρεωτικὸς ἐμβολιασμός; Δὲν ὀφείλουν νὰ ἐνημερώσουν τοὺς πιστοὺς, ἀλλὰ καὶ τὸν λαὸ εἰς βάθος καὶ ἐπιστημονικὰ γιὰ τὰ ὀφέλη καὶ τοὺς κινδύνους ποὺ ἐγκυμονοῦν τὰ ἐμβόλια; Δὲν πρέπει νὰ προστατεύσουν ὅσους ἀρνοῦνται τὸν ἐμβολιασμό, ὅταν ἡ ἔννοια τοῦ αὐτεξούσιου στὸν ἄνθρωπο τὸν προσδιορίζει καὶ τὸν χαρακτηρίζει ὡς κατ’ εἰκόνα δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, τὴν στιγμὴ μάλιστα ποὺ ὑπάρχουν μελέτες ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι τὰ ἐμβόλια mRNA παρουσιάζουν καρκινογένεση καὶ τροποποίηση τοῦ ἀνθρωπίνου γονιδιώματος; Καὶ ὄχι νὰ ἐμβολιάζωνται δημόσια καὶ νὰ προτρέπουν τοὺς πιστοὺς νὰ συμμορφώνωνται στὸν ὑποχρεωτικὸ ἐμβολιασμὸ τὴν στιγμὴ ποὺ οἱ παρενέργειες καὶ οἱ θάνατοι εἶναι καθημερινὸ φαινόμενο καὶ νὰ συμμορφώνωνται μὲ τὶς ὑποδείξεις ἑνὸς Κράτους, ποὺ λειτουργεῖ ὡς «Δόκτωρ Τρόμος» καὶ μιᾶς Κυβέρνησης Ναζιστικῆς εὐγονικῆς.

Previous Article

ΚΟΣΣΥΦΟΠΕΔΙΟ: Δεν άφησαν να τιμήσουν ούτε τους νεκρούς

Next Article

Τό δαιμονιῶδες κατασκεύασμα τῆς νέας τάξης πραγμάτων

Διαβάστε ακόμα