«ΠΕΡΙ ΘΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ»

Share:

Γράφει ὁ κ. Δημήτριος Οἰκονομόπουλος, Καναδάς

Δύο ἀντιφατικαὶ κρίσεις ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἀντικειμένου ἀδύνατον νὰ συναληθεύουν ἢ νὰ συμψεύδωνται.

Ἡ τοῦ Χριστοῦ κρίσις λέγει: «Τοῦτο μού ἐστι τὸ Σῶμα… τοῦτό ἐστι τὸ Αἷμα μου…».

Οἱ Προτεστάνται λέγουν: «δὲν εἶναι, ἀλλὰ συμβολίζει…».

Ἐρωτῶμεν· Ποία κρίσις ἀληθεύει καὶ ποία ψεύδεται;

Τὸ ζήτημα οὕτω τιθέμενον εἶναι καὶ λελυμένον, διότι τοῦ Χριστοῦ ἡ κρίσις ἀληθεύει.

Κατὰ τὸν Μυστικὸν Δεῖπνον ὁ Χριστὸς ἐκάλεσε τὸ Ποτήριον ἐκεῖνο Ποτήριον τῆς Κ. Διαθήκης δυνάμει τοῦ Ὁποίου μᾶς δίδεται ἄφεσις ἁμαρτιῶν. «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες… εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (Ματθ… 26, 27- 28).

Τὸ ὄνομα τῆς Κ.Δ. ὑπενθυμίζει τὴν Π. Διαθήκην, ἡ ὁποία ἦτο τύπος τῆς Κ.Δ. Ἡ Π.Δ. μεταξύ τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐγένετο ὡς ἑξῆς: «… Λαβών τὸ αἷμα τῶν μόσχων καὶ τράγων, μετὰ ὕδατος… πάντα τὸν λαὸν ἐράντισε λέγων, τοῦτο τὸ αἷμα τῆς Διαθήκης… καί χωρίς αἱματοχυσίας οὐ γίνεται ἄφεσις». Ἐρωτήσωμεν, πῶς ἐγένετο ἡ Κ. Διαθήκη μεταξύ τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Νέου Ἰσραήλ; Καθ’ ὅν τρόπον ἐγένετο καί ἡ Παλαιά Διαθήκη. Ὁ Χριστός λαβών ἐν τῷ Ποτηρίῳ οἶνον μετά ὕδατος καί εὐλογήσας ἐπότισε τούς Μαθητάς, λέγων· τοῦτο τό Αἷμα τῆς Κ.Δ. τὸ ὑπὲρ ὑμῶν καὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

Ἐρωτήσωμεν: Τὸ αἷμα τῆς Π.Δ. ἦτο ἀληθῶς αἷμα τῶν θυσιασθέντων ζῴων ἢ κάτι ἄλλο; Ἄρα καὶ τὸ αἷμα τῆς Κ.Δ. ἀνάγκη νὰ εἶναι αἷμα τοῦ Ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι σύμβολον ἢ ἄλλοτι. Ἐὰν πρὸς στιγμὴν δεχθῶμεν ὡς οἱ Προτεστάνται, ὅτι τὸ μὲν Ποτήριον τῆς Π.Δ. περιεῖχεν ἀληθῶς αἷμα ζῴων, τὸ δὲ ποτήριον τοῦ Χριστοῦ δὲν περιεῖχεν τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἁπλοῦν οἶνον, τότε δεχόμεθα τὴν Π. Διαθήκην ἀληθεστέραν τῆς Νέας, ἢ μᾶλλον, ἀρνούμεθα τὸ κῦρος τῆς Κ. Διαθήκης.

Πῶς ἦτο δυνατὸν ὁ τύπος τῆς Π.Δ. νὰ ἔχη αἷμα, ἡ δὲ προτυπωθεῖσα ἀλήθεια νὰ μὴ ἔχη τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ;

Πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ Μωϋσῆς λέγων, τοῦτο τὸ αἷμα τῆς Διαθήκης νὰ ἀληθεύη, ὁ δὲ Χριστὸς λέγων τοῦτο τὸ Αἷμα τῆς Κ.Δ. νὰ ψεύδεται; Ἄρα ὁ Χριστὸς ἐννόει Αὐτὸ τὸ Αἷμα Του, καὶ ὄχι κάτι ἄλλο. Καὶ ἡμεῖς, ὅπως καὶ οἱ Μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νὰ πίωμεν τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἄνευ τοῦ ὁποίου δὲν γίνεται ἄφεσις ἁμαρτιῶν. Οἱ Προτεστάνται λέγουν ὅτι πίνουν ἁπλοῦν οἶνον, ἄρα ἄφεσις ἁμαρτιῶν δὲν γίνεται εἰς αὐτούς, καὶ ἄρα οἱ Προτεστάνται δὲν εἶναι λαὸς τῆς Κ.Δ., οὔτε Χριστιανοί.

Ὑπόψιν ὅτι τὸ Μυστήριον τῆς θείας Κοινωνίας μεταδίδει τὰ ἀποτελέσματα τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ, καὶ ὄχι τὴν θυσίαν.

Ἄνευ Αὐτοῦ του Μυστηρίου δὲν ἁγιαζόμεθα ἐσωτερικῶς.

Ὡς γνωστόν, τὸ Ἰουδαϊκὸν Πάσχα ἦτο τύπος καὶ προεικόνισμα τοῦ Χριστιανικοῦ. Ὁ Θεὸς ἐνομοθέτησεν εἰς τοὺς Ἑβραίους νὰ ἐσθίουν μετὰ τοῦ Ἀμνοῦ καὶ ἄζυμα.

Ὁ ἄμνος προεικόνιζε τὸν Χριστὸν ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, τὰ δὲ ἄζυμα τὸν ἄρτον τῆς εὐχαριστίας. Τὰ ἄζυμα ἐσθίοντο ἐπὶ ἑπτὰ (7) ἡμέρας μετὰ τὴν θυσίαν τοῦ Πάσχα.

Κατὰ τὸν χρόνον τῆς χρήσεως τῶν ἀζύμων, ὁ θεῖ­ος Νόμος ἀπηγόρευεν ἐπὶ ποινῇ θανάτου τὴν χρῆσιν ἄρτου (ζύμης). Ἡ χρῆσις τοῦ ἀζύμου καταργεῖται ἐλθόντος τοῦ Χριστιανικοῦ Πάσχα καὶ ἀπὸ τότε ἡ χρῆσις τῶν ἀζύμων ἀντὶ τοῦ ἄρτου εἶναι παρανομία τῆς αὐτῆς φύσεως καὶ τῆς αὐτῆς ποινῆς ἀξία. Ὁ Χριστὸς κατὰ τὸν Μυστικὸν Δεῖπνον ἄρτον ἔλαβε καὶ εὐλόγησε, καὶ ἐν ἄρτῳ ἐκέλευσε τελεῖσθαι τὸ Μυστήριον.

Οἱ παπισταὶ ἐσθίουν ἄζυμον Ἰουδαϊκὸν ἀντὶ ἄρτου, τὸ ὁποῖον μετὰ τὸ Χριστιανικὸν Πάσχα, κατέστη βδέλυγμα ἐν ὀφθαλμοῖς Κυρίου. Ἔτσι οἱ παπισταὶ ἀντικαθιστοῦν τὸν Χριστιανισμὸν διὰ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Δὲν μεταλαμβάνομεν τὸ Πρόσωπον ἢ τὴν Ὑπόστασιν τοῦ Θεοῦ Λόγου. Οὐδὲ τὸ Πρόσωπον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Διότι αἱ Ὑποστάσεις τῶν Ὄντων δὲν μεταδίδονται, οὐδὲ μεταλαμβάνονται.

Εἰς τοὺς παπικοὺς Ναοὺς εἶναι ἀνύπαρκτον τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ Αἷμα ὡς ἀχώριστον τοῦ Σώματος.

Τὸ Παπικὸν ἄζυμον δὲν εἶναι Σῶμα Χριστοῦ.

Ἡ μεταβολὴ τῶν θείων δώρων γίνεται καθ’ ὅν χρόνον ὁ Ἱερεὺς εὐλογῶν ἐπικαλεῖται ἐπὶ τούτῳ τὴν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος.

Ὅταν ὁ Χριστὸς εἶπε «λάβετε, φάγετε» τὸ Μυστήριον ἦτο τετελεσμένον διὰ τῆς εὐλογίας. Ἡ μεταβολὴ προεγένετο τῆς μεταδόσεως. Οἱ Παπισταὶ νομίζουν ὅτι ἡ μεταβολὴ γίνεται διὰ τοῦ «λάβετε, φάγετε» καὶ κατήργησαν τὸν Νόμον καὶ τὴν εὐλογίαν, διὰ τοῦ ὁποίου τελεῖται τὸ Μυστήριον.

Ἔτσι, οὐδεμία μεταβολὴ γίνεται εἰς τὰς προσ­φορὰς τῶν παπιστῶν.

Οἱ παπισταὶ ἐσθίουν Ἰουδαϊκὸν ἄζυμον καὶ ὄχι Σῶμα Χριστοῦ.

Οἱ παπικοὶ τὰς λέξεις τῆς μεταλήψεως καὶ τῆς διανομῆς, ἐποίησαν Νόμον μεταβολῆς. Τὴν δὲ εὐλογίαν τῆς μεταβολῆς ἀγνοοῦν.

Ὁ ψευδόχριστος Πάπας δὲν εἶναι φύλαξ τοῦ ἀληθοῦς Σώματος καὶ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνο ποὺ μεταλαμβάνει ὁ Χριστιανὸς δὲν εἶναι τὸ πρόσωπον, δὲν εἶναι ἡ Ὑπόστασις τοῦ Θεοῦ Λόγου ποὺ ἀνελήφθη εἰς τοὺς Οὐρανούς, οὔτε τὸ ἀναληφθὲν Σῶμα, ἀλλὰ εἶναι: Μετάληψις τοῦ ἀναστημένου Σώματος τοῦ Κυρίου.

Ὁ Ἰ. Χριστὸς ἅπαξ ἐθυσιάσθη ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, καὶ ἔκτοτε διὰ τῆς Εὐλογίας (τὴν ὁποίαν κατήργησαν οἱ αἱρετικοὶ παπικοὶ) μεταδίδει ἡμῖν τὸ Σῶμα καὶ Αἷμα Αὐτοῦ.

Ἀφαιρουμένης τῆς Θείας Εὐχαριστίας, καταργεῖ­ται ἡ θεία λατρεία καὶ πᾶσα ἡ κατὰ Χριστὸν δικαιοσύνη καὶ ἀγάπη καὶ τότε ἴχνος Χριστιανισμοῦ δὲν μένει.

Previous Article

Ἡ “δημοσιογραφικὴ” προσέγγισις τοῦ Οὐκρανικοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος

Next Article

Τὸ σχέδιον δύο φάσεων τῶν ΗΠΑ διὰ τὴν Ὀρθοδοξίαν

Διαβάστε ακόμα