Περὶ τοῦ ἐμποδίου τοῦ ὑπερπλούτου εἰς ἐλαχίστας Ἱερὰς Μονάς

Share:

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Σὲ τέτοιες δύσκολες στιγμὲς οἰκονομικῶν κρίσεων, εἰδικότερα μετὰ τὰ ἀδιάκριτα περιοριστικὰ μέτρα λόγω κορωνοϊοῦ, πολλὲς ἐνορίες Ἱερῶν Μητροπόλεων ἀντιμετωπίζουν μεγάλα οἰκονομικὰ προβλήματα. Τὸ ζήτημα τῆς κατοχῆς ὑπερπλούτου ἀπὸ ἐλάχιστες Ἱερὲς Μονὲς σὲ Ἑλλάδα καὶ Κύπρο, ἀπαιτεῖ τὴν ἐπίλυσή του μὲ ἐκκλησιαστικὸ τρόπο καὶ αὐτὸς δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὴν παράδοση ἱκανοῦ μέρους αὐτοῦ στὶς Τοπικὲς Ἐκκλησίες των (Ἑλλάδας καὶ Κύπρου), γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ ἰσόρροπη κατανομή του μὲ βάση τὶς ἀνάγκες τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων. Δὲν εἶναι ὀρθὸ καὶ δίκαιο, ἐνορίες Ἱερῶν Μητροπόλεων νὰ πένονται καὶ ὑπερπλοῦτος νὰ κατέχεται ἀπὸ ἐλάχιστες Ἱερὲς Μονές.

Τὸ νὰ δίδονται ἀπὸ τὶς ὀλίγιστες αὐτὲς Ἱερὲς Μονὲς ποὺ κατέχουν τὸν πολὺ μεγάλο πλοῦτο, φιλανθρωπίες σὲ Ἱερὲς Μητροπόλεις κατὰ τὸ δοκοῦν, δὲν ἀποτελεῖ τὴν ἄμβλυνση τοῦ προβλήματος. Ἡ οἰκονομικὴ κρίση ἀπαιτεῖ ἰσόρροπη διαχείριση. Ἀντεπιχειρήματα στὴν εἰσήγηση αὐτή, μποροῦν νὰ προβληθοῦν πολλά. Σίγουρα δὲν ἀμφισβητεῖται τὸ γεγονός, ὅτι δίνονται δωρεὲς φιλανθρωπίας. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀποτελεῖ ἰσόρροπη ἐκκλησιαστικὴ διαχείριση τοῦ οἰκονομικοῦ προβλήματος στὶς Τοπικὲς Ἐκκλησίες.

Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἕνα ἀκόμα σοβαρὸ πρόβλημα ἀναφορικὰ μὲ τὴ συνύπαρξη τοῦ ὑπερπλούτου καὶ ἄλλων “σκοπιμοτήτων”. Δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ ὅτι αὐτὰ ὁδηγοῦν πολλὲς φορὲς σὲ ἐκπτώσεις σὲ θέματα Ὀρθόδοξης διδασκαλίας, ὅπως εἶχε συμβεῖ καὶ στὴν περίπτωση τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης. Ὁ ὑπερπλοῦτος μαζὶ μὲ ἄλλες “σκοπιμότητες”, ὁδήγησαν στὴν ἀναγκαιότητα νὰ ἐπιδείξουν τὴ “συμφωνία” τους μὲ τὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης, γενόμενοι κατ’ οὐσία ἀπολογητές της. Τὸ ἐπίσης λυπηρὸ εἶναι, ὅτι δὲν ἔλειπε καὶ ἡ ἀπαξίωση τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ποὺ ἐπέμεναν στὴν ἀνασκευὴ τῶν διατυπώσεων ποὺ καταστρατηγοῦσαν τὴ μοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἂν σκοπός των ἦταν νὰ εὐαρεστήσουν τὸν Κύριο, δὲν θὰ τηροῦσαν αὐτὴ τὴ θλιβερὴ στάση.

Τί κατάφεραν ὅμως μὲ τὴ στάση τους αὐτή; Ἔγινε προσπάθεια νὰ ἑδραιωθοῦν καὶ οἱ ἐκκλησιολογικὲς στρεβλώσεις τῆς “Δήλωσης τοῦ Τορόντο”, ἀναγνωρίζοντας γιὰ παράδειγμα στοιχεῖα ἀληθοῦς ἐκκλησίας στὶς αἱρετικὲς ὁμάδες καὶ κοινότητες – μελῶν τοῦ Π.Σ.Ε., καὶ ὅτι εἰσερχόμενοι σὲ πνευματικὲς σχέσεις μὲ αὐτὲς θὰ οἰκοδομεῖτο τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἄπαγε τῆς βλασφημίας. Ἔχουν ἀντιληφθεῖ τί τοὺς ὁδήγησαν οἱ ἄλλες “σκοπιμότητες”; Ἂν ἔγνοιά τους ἦταν νὰ εὐαρεστήσουν τὸν Κύριο, δὲν θὰ περιέπιπταν σὲ τέτοια ἀτοπήματα, γενόμενοι ἀπολογητὲς τέτοιων “ἐκκλησιαστικῶν” προϋποθέσεων.

Ἡ ἄλλη “πτωχεία” τοῦ ὑπερπλούτου συνεπικουρούμενη καὶ ἀπὸ ἄλλες “σκοπιμότητες”, ὁδηγεῖ στὴν κατάντια νὰ ἐκλείπει ἡ λεπτότατη Ὀρθόδοξη διαίσθηση, ποὺ ἐπιμένει στὴν Ὀρθόδοξη ἀκρίβεια. Ἐλεύθερες ὅμως οἱ Ἱερὲς Μονὲς ἀπὸ τὸ κώλυμα τοῦ ὑπερπλούτου καὶ τῶν ἄλλων σκοπιμοτήτων, ὅπως γιὰ παράδειγμα ἡ Ἱερὰ Μονὴ Σταυροβουνίου, μποροῦν ἀνεμπόδιστα νὰ εὐαρεστοῦν τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, χωρὶς ἀτοπήματα καὶ ἐκτροπές. Διαβάζοντας τὶς δύο τελευταῖες περιοδικές ἐκδόσεις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου “Ὁ Ζωοποιὸς Σταυρός”, τοῦ Δεκεμβρίου 2019 καὶ Μαΐου 2020, ἕνα μοναστήρι ὅπου ὁ πλοῦτος καὶ οἱ “σκοπιμότητες” δὲν ἔχουν θέση, ἀντιλαμβάνεται τὴ σημασία τῆς πτωχείας καὶ τῆς ἀνιδιοτέλειας στὸν ὁμολογιακὸ ἀγῶνα. Στὶς δύο αὐτὲς περιοδικὲς ἐκδόσεις συν­οψίζεται ὅλη ἡ Ὀρθόδοξη ἔγνοια τῶν ἡμερῶν μας.

Ἡ θεματολογία τῶν δύο αὐτῶν περιοδικῶν ἐκδόσεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, ὅπως καὶ τῶν προηγούμενων περιοδικῶν ἐκδόσεων, ἀποτελεῖ ἀπάνθισμα Ὀρθόδοξης ὁμολογίας. Τὸ κείμενο «Ἡ Μία Ἐκκλησία. Εἶναι δυνατὸν ὁ “παπισμὸς” νὰ εἶναι Ἐκκλησία;», ὑπὸ τοῦ Πατρὸς καὶ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου, ἔρχεται “ὡς δρόσος Ἀερμὼν” στὴν τόση κάμινο τῶν ἐκκλησιολογικῶν στρεβλώσεων ποὺ παρεισ­έφρησαν ὡς μὴ ὤφειλαν σὲ κείμενο τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης. Σὲ αὐτὸ τονίζεται ὅτι “ἡ Ἀληθινὴ Ἐκκλησία εἶναι Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολική”. Μάλιστα ἐπιμένει ὁ Γέροντας Ἀθανάσιος στὴν πραγματικὴ ὀνομασία “Παπισμὸς” ἀντὶ “Ρωμαιοκαθολικισμός”, ὅπως κατάντησε νὰ λέγεται ἀπὸ πολλούς. Ἀνάλογο εἶναι καὶ τὸ κείμενο τοῦ π. Γωργίου Μεταλληνοῦ, «Εἶναι ὁ “παπισμὸς” Ἐκκλησία;», ποὺ συμπεριλαμβάνεται σ’ αὐτές.

Συμπεριλαμβάνεται ἐπίσης καὶ τὸ κείμενο τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ “Ἡ Ἀληθινὴ Ἐκκλησία”, ὅπου τονίζεται “ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ μόνη ἀληθινὴ Ἐκκλησία καὶ ὅτι ἡ ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου Σύνοδος τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 879, εἶναι γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἡ Ὀγδόη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ὅπως ἐπίσης οἱ “Ἡσυχαστικὲς Σύνοδοι τοῦ 14ου αἰ. (1341,1347,1351) ἀποτελοῦν τὴν Ἐνάτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Ὀρθοδοξίας”. Καταγράφεται στὸ κείμενο τοῦτο τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ἡ σημαντικότατη σημείωση – καταπέλτης, ὅτι “δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξει μελλοντικὰ «Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδοξίας», ποὺ δὲν θὰ τὶς διακηρύξει ὡς Οἰκουμενικές!” Θὰ πρέπει ἐδῶ νὰ ἀναφερθεῖ ὅτι στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης δὲν ἐκπροσωπήθηκε οὔτε τὸ ἥμισυ τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἡ ὁποία κλήθηκε “Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος”.

Ἐπίσης φιλοξενεῖται ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς ποὺ ἀπέστειλε ὁ Γέροντας Ἐπιφάνιος μὲ τίτλο, «Μποροῦμε νὰ ἀμνηστεύσουμε τὶς αἱρέσεις ἐν ὀνόματι τῆς “Ἀγάπης”;». Ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ὅταν ἐκλείπουν οἱ σκοπιμότητες καὶ ὁ ὑπερπλοῦτος, ἐκλείπει καὶ ἡ χαλεπότητα τῶν κακόδοξων συμβιβασμῶν. Τοῦ Γέροντος αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος τόσο ἀγνοήθηκε μὲ τὴν προβολὴ τῆς ἀνόητης κακοδοξίας, περὶ δῆθεν συνέχισης Ἀποστολικῆς διαδοχῆς σὲ καθῃρημένους σχισματικούς, ἐξ ἀφορμῆς τοῦ Οὐκρανικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος, φιλοξενεῖται καὶ κείμενό του ποὺ τιτλοφορεῖται : “Μποροῦμε νὰ ὑποτιμοῦμε καὶ νὰ ὑποχωροῦμε σὲ θέματα Πίστεως χάριν πολιτικῶν ἢ ἄλλων σκοπιμοτήτων;” (Ἀπόσπασμα ἀνοιχτῆς ἐπιστολῆς, τὴν ὁποία ἀπέστειλε ὁ ἅγιος Γέροντας, τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1965 πρὸς τὸν τότε Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην Ἀθηναγόραν).

Φιλοξενεῖται ἐπίσης τὸ κείμενο, «Τὸ δαιμονικὸ πνεῦμα στὴν παναίρεσιν τοῦ “Οἰκουμενισμοῦ”, (Συγκλονιστικὴ μαρτυρία ὑπὸ τοῦ Καθηγητοῦ Δογματικῆς τοῦ Α.Π.Θ. κ. Δ. Τσελεγγίδου)», ὅπου καταγράφεται ἡ ἔνθεος ἀποκάλυψις τοῦ Ἁγίου Ἐφραὶμ τοῦ Κατουνακιώτη, καθὼς καὶ τὸ κείμενο “Ἡ ἀποτρόπαιος Παναίρεσις τοῦ “Οἰκουμενισμοῦ” (ἀπὸ τοὺς λόγους τοῦ μεγάλου σύγχρονου Πατρὸς καὶ Διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας, Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς). Φιλοξενοῦνται ἐπίσης τὰ κείμενα, “Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ ἁγιορείτης καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς” τῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων “Ὁ Σωτήρ”, καὶ τὸ κείμενο «Ἡ ἀλλοτριωμένη παπικὴ “ἐκκλησία”», τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης.

Στὸ κείμενο “Περὶ Ἱεραποστολῆς” τοῦ Γέροντος Ἀθανασίου, γίνεται ἐκτενὴς ἀναφορὰ γιὰ τὶς “θρησκεῖες” ποὺ ἀποτελοῦν, ὅπως ὀρθὰ ἀναφέρει ἐφευρήματα ἀνθρώπων καὶ γιὰ τὶς διάφορες αἱρέσεις, δηλαδὴ καταγράφει ἐπακριβῶς μία Ἱεραποστολή, ὅπου πρυτανεύει κατ’ οὐσία ἡ ἐν ἀληθείᾳ ἀγάπη.

Ἄλλο κείμενο τιτλοφορεῖται, “Οἱ 800,000 Μάρτυρες τῆς Σερβίας”. Ἐπίσης κείμενο ἀναφέρεται στοὺς Ἁγίους 13 Ὁσιομάρτυρες καὶ Ὁμολογητὲς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Καντάρας, οἱ ὁποῖοι μαρτύρησαν ἀπὸ αἱρετικοὺς Λατίνους. Φυσικὰ καὶ δὲν λείπει κείμενο γιὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ. Μαζὶ μὲ κείμενα γιὰ τὴν Ἱεραποστολή, ἐναντίον τῶν ἐκτρώσεων καὶ ἀντινικολαϊτικὰ κείμενα, συναποτελοῦν τὶς δύο τελευταῖες αὐτὲς ἐκδόσεις (κάτι ποὺ φυσικὰ συναντοῦμε καὶ στὶς προηγούμενες ἐκδόσεις).

Ὁ ὑπερπλοῦτος μαζὶ μὲ ἄλλες “σκοπιμότητες”, γίνονται δυστυχῶς ἀφορμὲς ἐκπτώσεων σὲ θέματα Ὀρθόδοξης διδασκαλίας. Ἕνα ἐπίσης λυπηρὸ κατάλοιπο αὐτοῦ τοῦ θλιβεροῦ “συνδυασμοῦ”, εἶναι καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι σὲ περίπτωση προβολῆς κακοδοξιῶν, εἶναι σχεδὸν ἀδύνατη ἡ ὁποιαδήποτε ἀνασκευὴ ἀπὸ τοὺς ἀποδέκτες δωρεῶν τους. Εἶναι λοιπὸν μεγάλο ἐμπόδιο ὁ ὑπερπλοῦτος σὲ ἐλάχιστες Ἱερὲς Μονές. Ἂν ἀναλογιστοῦν ὅτι ἐνορίες πένονται τὶς δύσκολες τοῦτες μέρες, ἴσως παραδώσουν ἱκανὸ μέρος τοῦ πλούτου των στὶς Τοπικὲς Ἐκκλησίες, γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ τοιουτοτρόπως ἡ ἰσόρροπη ἐκκλησιαστικὴ διαχείριση τοῦ προβλήματος. Ἔτσι θὰ ἀποφευχθεῖ καὶ ὁ ἄλλος σκόπελος τῶν ἐκτροπῶν ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία.

Previous Article

ΟΡΓΙΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΠΛΑΣΤΟΠΡΟΣΩΠΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟ FACEBOOK

Next Article

Θὰ κατηγορηθῆ καὶ ὁ Ἅγιος Παΐσιος;

Διαβάστε ακόμα